What do you think?
Rate this book
Δεν θ' αργήσω
Λίβερπουλ, 1989-2009. Είκοσι χρόνια μετά την ποδοσφαιρική τραγωδία που συντάραξε τη Βρετανία.
Ένας άλλος κόσμος, μια άλλη ζωή. Η πόλη αναπτύσσεται δυναμικά, οι αλλοτινοί έφηβοι -η Κέισι, ο Άντι, η Τζέσικα, ο Τζον- μεγάλωσαν, άλλαξαν συνήθειες, προσαρμόστηκαν σε μια ήσυχη καθημερινότητα, απέκτησαν οικογένεια, σταθερές δουλειές. Όλοι; Όχι όλοι.
Ο κεντρικός ήρωας, ιδιοκτήτης φωτογραφείου που φυτοζωεί, αναγκάζεται να επιστρέψει νοερά στην εποχή που τα τείχη έπεφταν ή έμεναν ακλόνητα, κατά περίπτωση, για να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Ένα μυθιστόρημα για το τι σημαίνει, μερικές φορές, να είσαι επιζών: να αγωνίζεσαι να προχωρήσεις μπροστά, να ξαπλώνεις κατάκοπος το βράδυ, και το επόμενο πρωί -κάθε πρωί-, ανοίγοντας τα μάτια, να συνειδητοποιείς πως δεν βρίσκεσαι ούτε βήμα μακριά. Πως είσαι ακόμα εκεί.
Ένας άλλος κόσμος, μια άλλη ζωή. Η πόλη αναπτύσσεται δυναμικά, οι αλλοτινοί έφηβοι -η Κέισι, ο Άντι, η Τζέσικα, ο Τζον- μεγάλωσαν, άλλαξαν συνήθειες, προσαρμόστηκαν σε μια ήσυχη καθημερινότητα, απέκτησαν οικογένεια, σταθερές δουλειές. Όλοι; Όχι όλοι.
Ο κεντρικός ήρωας, ιδιοκτήτης φωτογραφείου που φυτοζωεί, αναγκάζεται να επιστρέψει νοερά στην εποχή που τα τείχη έπεφταν ή έμεναν ακλόνητα, κατά περίπτωση, για να αντιμετωπίσει τα φαντάσματα του παρελθόντος.
Ένα μυθιστόρημα για το τι σημαίνει, μερικές φορές, να είσαι επιζών: να αγωνίζεσαι να προχωρήσεις μπροστά, να ξαπλώνεις κατάκοπος το βράδυ, και το επόμενο πρωί -κάθε πρωί-, ανοίγοντας τα μάτια, να συνειδητοποιείς πως δεν βρίσκεσαι ούτε βήμα μακριά. Πως είσαι ακόμα εκεί.
- GenresFiction
144 pages, Paperback
First published July 1, 2024
3 people are currently reading
96 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 25 of 25 reviews
September 17, 2025
Το βιβλίο της Βασιλικής Πέτσα Δεν θα αργήσω έχει όχι απλώς εξυμνηθεί αλλά έχει καταλήξει να βραβευτεί από τον Αναγνώστη (ιστότοπο που βεβαίως έχει βραβεύσει στο παρελθόν λογιών λογιών βλακείες άρα δεν αποτελεί έκπληξη) ως...καλύτερο μυθιστόρημα.
Το βιβλίο βεβαια δεν αποτελεί καν μυθιστόρημα λογοτεχνικώς, αλλά είναι πολύ ξεκάθαρα νουβέλα. Το γεγονός ότι οι εκδόσεις Πόλις αποφάσισαν να το πλασάρουν ως μυθιστόρημα δεν αναιρεί ότι είναι νουβέλα.
Το ότι, εν συνεχεία, το περιοδικό Αναγνώστης το βράβευσε αναιτιολόγητα ως μυθιστόρημα αγνοώντας πως είναι νουβέλα αποδεικνύει περίτρανα την φιλολογική ανεπάρκεια αυτού και ανάλογων ιστότοπων. Μάλιστα εις εξ αυτών που κατέληξαν να το βραβεύσουν, χαρακτηρίζει στην ολιγόλεξη κριτική του το καναρίνι (το οποίο σημειωτέων παίζει κομβικότατο ρόλο στην αφήγηση αφού αποτελεί τη βασική μεταφορά του βιβλίου για το πώς αισθάνεται ο ήρωας) ως "παπαγάλο", κάτι που είναι το λιγότερο κωμικοτραγικό και φανερώνει πως δεν διάβασε καν το βιβλίο ή, έστω, πως δεν το διάβασε προσεκτικά.
Ας περάσουμε όμως στους λόγους που η συγκεκριμένη νουβέλα είναι κακή λογοτεχνία.
Ήδη από την αρχή ξεκινά το σαφές πρόβλημα της μη πειστικότητας του αφηγητή. Ο αφηγητής, ένας πωλητής φωτογραφικών μηχανών καταγόμενος από λαϊκή οικογένεια, είναι ένας μη αληθοφανώς λόγιος και ποιητικός αφηγητής. Λες και το τραύμα οφείλει να αποκτά μια ποιητικότητα, αλλιώς δεν είναι επαρκώς ενδιαφέρον ή σημαντικό για να αποτυπωθεί. Η επιλογή της κυρίας Πέτσα να γράψει το βιβλίο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση μπορεί να της έδωσε μελοδραματικές ευκολίες (τις οποίες αναλύω παρακάτω), αλλά πρακτικά κατέστρεψε κάθε αληθοφάνεια που θα μπορούσε να διεκδικήσει το πόνημα, ενώ, παράλληλα, το διάχυτο μελό τυποποιεί και αντικειμενοποιεί το βίωμα του τραύματος.
Βέβαια πριν φτάσουμε εκεί έχουμε να αντιμετωπίσουμε την προσπάθεια της Πέτσα να αποκοιμήσει τον αναγνώστη με αμέτρητες πληκτικές περιγραφές, πασπαλισμένες με ανούσιες λεπτομέρειες που δεν συνεισφέρουν πουθενά στην αφήγηση έτσι που για να συνέλθεις από την βαρεμάρα που σου προκαλούν πρέπει να βυθίσεις ζωηρά το κεφάλι σου σε έναν κουβά παγωμένο νερό με κάθε αλλαγή σελίδας. Χωρίς κανέναν λόγο στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου περιγράφονται τα παιδιά του ήρωα -ένας έφηβος γιος και μια μικρή κόρη, ένα "πρόσχαρο κοριτσάκι που δεν δείχνει να την απασχολεί τίποτα πέρα απ'τον ανέμελο ζαχαρένιο μικρόκοσμό της" (Σελ 9) . Δεν έχει απολύτως καμία χρησιμότητα στην αφήγηση αυτή η πολυσέλιδη φλυαρία για τα παιδιά, είναι δε αφόρητα έμφυλη, αφού ο γιος είναι το κλειστό έφηβο αγόρι και η κόρη το μικρό εύθραυστο κοριτσάκι. Σελίδες επί σελίδων καταγράφονται ανούσια οι συνήθειες των παιδιών, το αν ο γιος παίζει πολλά βιντεοπαιχνίδια, τι παραγγέλνουν να φάνε, το αν έχουν φίλους ή όχι, τα sleepovers του και γενικά ένας σωρός από λεπτομέρειες που προσπαθούν ανεπιτυχώς να στήσουν μια καθημερινότητα ενώ στην πραγματικότητα ο αναγνώστης ασφυκτιά από ανία αφού όλα αυτά είναι παντελώς άσχετα με την ροή της αφήγησης.
Ύστερα συναντάμε και πλείστες αφελείς θυμοσοφίες που περιγράφονται καταλεπτώς σελίδες επί σελίδων και το μόνο που καταφέρνουν είναι να θυμώνουν τον αναγνώστη αφού αποτελούν ενεργοβόρες φλυαρίες που παραθέτονται μηρυκαστικά.
Ενδεικτικά παραθέτω την ακόλουθη θυμοσοφία: "Γίνεται πάντως κανείς όταν βρέχεται περισσότερο συντηρητικός, τουλάχιστον με τα χρήματά του" (σελ 19)
Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Γιατί να γίνεται κάποιος "περισσότερο συντηρητικός με τα χρήματά του" όταν είναι βρεγμένος; Αυτή την ανοησία την αναλύει επί δύο σελίδες, στις οποίες ο αφηγητής μάς εξηγεί ότι τις ημέρες που βρέχει μπαίνουν τάχα άτομα στο κατάστημά του μόνο για να προστατευτούν από τη βροχή. Αυτό από μόνο του δεν είναι αληθοφανές, αφού στην Αγγλία ο βροχερός καιρός είναι μια κανονικότητα και δεν βρίσκει εξαπίνης τους διαβάτες.
Και έστω πως ίσχυε, για ποιον λόγο πρέπει να διαβάζουμε γι' αυτό επί δύο σελίδες; Σε τι συνεισφέρει στην αποτύπωση της καθημερινότητας του ήρωα;
Είναι κι άλλες βέβαια, όπως αυτή στη σελίδα 96: "Απλώς η ζωή πηγαίνει πάντα προς την περισσότερη ζωή. Την έλκουν με σκληρότητα τα νιάτα" που δεν βγάζουν νόημα αναγνωστικά.
Γενικά δεν δύναμαι να κατανοήσω για ποιο λόγο η κυρία Πέτσα έγραψε αυτό το βιβλίο. Ποια ήταν τα κίνητρά της; Το μισό βιβλίο είναι μια ανεπιτυχής γλωσσική άσκηση -αγγλισμοί στα ελληνικά και αμετάφραστες αγγλικές φράσεις εντός του κειμένου που φανερώνουν μια αμηχανία.
Γιατί δεν έγραφε το βιβλίο εξαρχής στα αγγλικά;
Ποια χρησιμότητα έχουν αυτές οι ασυντόνιστες γλωσσικές μεταβάσεις;
Σε ποιους απευθύνονται;
Οι εμβόλιμες αγγλικές φράσεις προσδωκούν να προσδώσουν στην πρόζα τον χαρακτήρα της αληθοφάνειας; Αν ναι, με ποια λογική; Κι αν ναι, γιατί τότε δεν είναι όλο το βιβλίο γραμμένο στην αγγλική γλώσσα;
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που κατακλύζουν το μυαλό του αναγνώστη διαβάζοντας τη νουβέλα.
Το κείμενο καταφέρνει να μοιάζει με άγαρμπη περίληψη ενός μυθιστορήματος που δεν έχει γραφτεί, μια εφημεριδογραφική αδολεσχία που σε κουράζει σε απίστευτο βαθμό για τόσο μικρό βιβλίο.
Οι χαρακτήρες είναι μη πειστικως δομημένοι, καταλήγουν καρικατούρες κι ένας αραδιασμός από ονόματα. Πέραν της προαναφερθείσας ανούσιας εστίασης στα παιδιά, η Πέτσα δεν καταφέρνει να αποδώσει κανένα απολύτως κρεσέντο και καμία απολύτως αντίθεση ανάμεσα στο πριν και στο μετά αφού πετά χωρίς σωσίβιο εξαρχής το αναγνωστικό υποκείμενο σε έναν ωκεανό πάρλας, μελοδράματος και χιλιοειπωμένων μεταφορών με σπουργίτια.
Δεν έχουμε, συνεπώς, καμία στερεή εικόνα ενός ευτυχισμένου πριν για να μας σοκάρει το μετά ή η ίδια η καταστροφή.
Για το βιβλίο έχουν γραφτεί μάλιστα πλείστες φιλολογικές αυθαιρεσίες. Η σύνδεση με άλλες συλλογικές τραγωδίες, δη εγχώριες, στέκεται έωλη και ανεπαρκής, αν αναλογιστεί κανείς πως η ίδια η συγγραφέας έχει πει σε συνέντευξή της πως είχε συλλάβει την ιδέα του βιβλίου ήδη από το 2015.
Επειδή συγκυριακά συνέπεσαν πρόσφατες τραγωδίες σημαίνει πως συνδέονται πρακτικά; Υπήρχε φυσικά προσπάθεια συγκάλυψης από τις αρχές και εδώ, αλλά το βιβλίο δεν επικεντρώνει σε αυτό.
Άλλωστε, εκτός των όσων τραγικών συνέβησαν τότε, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το υπαρκτό φαινόμενο του χουλιγκανισμού, ειδικά στην Αγγλία, για το οποίο η Πέτσα δεν κάνει τον παραμικρό λόγο, παρασυρόμενη από έναν μελοδραματικό οπαδισμό και την αποτύπωση μιας αποκρουστικής και κουραστικής ετεροκανονικής αρρενωπότητας.
Συγκεκριμένα, η Πέτσα αγνοεί εντελώς το έμφυλο του ζητήματος και της τοξικής αρρενωπότητας. Οι γυναικείοι χαρακτήρες παρουσιάζονται ως μαζορέτες ή ερωτικά αντικείμενα του πόθου των αρσενικών ηρώων και, αργότερα, ως μητρικές φιγούρες.
Ακόμα και οι μικρές λεπτομέρειες που φυτεύει η Πέτσα από την "'ερευνά" της (προσωπικά τις έμαθα εντός πέντε λεπτών με ένα γκουγκλάρισμα, συνεπώς δεν πιστεύω ότι ήταν απαραίτητη ιδιαιτέρως ενδελεχής προσπάθεια για να τις μάθει ένα άτομο) είναι ουσιαστικά ανέμπνευστες, άνευ ουσίας συγκινησιακά φορτισμένες. Για ποιο λόγο θεωρεί η κυρία Πέτσα πως χρειάζεται το μελό για να αποτυπώσει κάτι που είναι ήδη τραγικό ως περιστατικό από μόνο του;
Ενδεικτικό παράδειγμα, στέκεται η περιγραφή της σελίδας 124, όπου "δύο κοπέλες χαιρέτησαν έναν μεγαλύτερο άνδρα, εκείνος στάθηκε και τις κοίταξε μ'ένα βλέμμα περηφάνειας και τρυφερότητας καθώς αυτές προχωρούσαν ευθεία μπροστά, προς το κάτω διάζωμα, μέσ'απ' το κατηγορικό τούνελ".
Η περιγραφή αυτή, σύμφωνα με την δική μου έρευνα, αφορά τις αδερφές Hicks, κόρες των Trevor και Jenni Hicks, οι οποίες και τραυματίστηκαν θανάσιμα εντός του γηπέδου. Είναι όμως μια περιγραφή επιφανειακή και κλισέ, γιατί παρουσιάζει μια ειδυλλιακή εικόνα που δεν γνωρίζουμε αν ευσταθούσε.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε ότι ο πατέρας ήταν "περήφανος" για τις κόρες του, δεν μπορεί να σταθεί ο θάνατός τους ως εξυγιαντικό σημείο αληθοφάνειας για την Πέτσα, δεν μπορεί τέλος, η συγγραφέας να αγνοεί πως η τραγωδία μπορεί να χτυπήσει και οικογένειες που διόλου αγαπημένες δεν ήταν. Είναι δηλαδή πολύ δυνατότερη η περιγραφή που ανακαλώ τώρα, ενός επιζώντα από το Ολοκαύτωμα, ο οποίος αναπολεί πως οι τελευταίες λέξεις που είπε στον χαμένο αδερφό του ήταν να σκάσει και ότι ήταν ανόητος, και μετά χάθηκαν για πάντα, κάνοντάς τον να καταλάβει πόσο σημαντικές είναι οι λέξεις και ότι κάθε φράση μπορεί να είναι η τελευταία που θα απευθύνουμε σε ένα άτομο, παρά αυτή η στιγμή "υπερηφάνειας" που υποτίθεται πως διέκρινε ο ταγμένος και φανατικός οπαδός που τυγχάνει να ήταν ο κεντρικός αφηγητής.
Κάποιοι μίλησαν χωρίς να ερυθριάζονται για "ρεαλισμό" λόγω αυτών των λεπτομερειών, αλλά στην πραγματικότητα το βιβλίο κινείται, δυστυχώς, στα όρια των οικογενειακών ιστοριών.
Ναι, το θέμα είναι βαρύ, αλλά η Πέτσα αφήνει το δικό της συγγραφικό βάρος εκεί, βασίζεται αποκλειστικά στα γεγονότα και μόνο εκεί, μένοντας στην επιφάνεια της, έως τώρα χιλιοειπωμένης αφήγησης, με τους ίδιους τρόπους μάλιστα, από αθλητικά σάιτς κατά καιρούς. Η Πέτσα δηλαδή αντιμετωπίζει το θέμα επιπόλαια μένοντας στο εύκολο συναίσθημα που θα φορτώσει τον αναγνώστη όχι λόγω γραφής αλλά επειδή αυτά τα περιστατικά συνέβησαν στην πραγματικότητα.
Το βιβλίο ξεκινά με την φράση "Δεν θ'αργήσω" και καταλήγει εντελώς αταίριαστα στην ίδια - και ενώ στην αρχή μπορεί να ταιριάζει, στο τέλος δεν ταιριάζει καθόλου. Οι τελευταίες σελίδες άλλωστε είναι και οι πιο αφόρητες, με τον αφηγητή να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά το όνομα Κιθ ανάμεσα στις φράσεις, με τρόπο που διόλου φυσικός δεν φαίνεται, αντιθέτως διαλύει κάθε συμμετρία στο κείμενο, ενώ το καταλυκτικό "δεν θ'αργήσω" φανερώνει την πλήρη αφηγηματική αποσάθρωση του βιβλίου που παραδίδεται πλέον, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, στο ασυγκράτητο μελό.
Το βιβλίο βεβαια δεν αποτελεί καν μυθιστόρημα λογοτεχνικώς, αλλά είναι πολύ ξεκάθαρα νουβέλα. Το γεγονός ότι οι εκδόσεις Πόλις αποφάσισαν να το πλασάρουν ως μυθιστόρημα δεν αναιρεί ότι είναι νουβέλα.
Το ότι, εν συνεχεία, το περιοδικό Αναγνώστης το βράβευσε αναιτιολόγητα ως μυθιστόρημα αγνοώντας πως είναι νουβέλα αποδεικνύει περίτρανα την φιλολογική ανεπάρκεια αυτού και ανάλογων ιστότοπων. Μάλιστα εις εξ αυτών που κατέληξαν να το βραβεύσουν, χαρακτηρίζει στην ολιγόλεξη κριτική του το καναρίνι (το οποίο σημειωτέων παίζει κομβικότατο ρόλο στην αφήγηση αφού αποτελεί τη βασική μεταφορά του βιβλίου για το πώς αισθάνεται ο ήρωας) ως "παπαγάλο", κάτι που είναι το λιγότερο κωμικοτραγικό και φανερώνει πως δεν διάβασε καν το βιβλίο ή, έστω, πως δεν το διάβασε προσεκτικά.
Ας περάσουμε όμως στους λόγους που η συγκεκριμένη νουβέλα είναι κακή λογοτεχνία.
Ήδη από την αρχή ξεκινά το σαφές πρόβλημα της μη πειστικότητας του αφηγητή. Ο αφηγητής, ένας πωλητής φωτογραφικών μηχανών καταγόμενος από λαϊκή οικογένεια, είναι ένας μη αληθοφανώς λόγιος και ποιητικός αφηγητής. Λες και το τραύμα οφείλει να αποκτά μια ποιητικότητα, αλλιώς δεν είναι επαρκώς ενδιαφέρον ή σημαντικό για να αποτυπωθεί. Η επιλογή της κυρίας Πέτσα να γράψει το βιβλίο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση μπορεί να της έδωσε μελοδραματικές ευκολίες (τις οποίες αναλύω παρακάτω), αλλά πρακτικά κατέστρεψε κάθε αληθοφάνεια που θα μπορούσε να διεκδικήσει το πόνημα, ενώ, παράλληλα, το διάχυτο μελό τυποποιεί και αντικειμενοποιεί το βίωμα του τραύματος.
Βέβαια πριν φτάσουμε εκεί έχουμε να αντιμετωπίσουμε την προσπάθεια της Πέτσα να αποκοιμήσει τον αναγνώστη με αμέτρητες πληκτικές περιγραφές, πασπαλισμένες με ανούσιες λεπτομέρειες που δεν συνεισφέρουν πουθενά στην αφήγηση έτσι που για να συνέλθεις από την βαρεμάρα που σου προκαλούν πρέπει να βυθίσεις ζωηρά το κεφάλι σου σε έναν κουβά παγωμένο νερό με κάθε αλλαγή σελίδας. Χωρίς κανέναν λόγο στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου περιγράφονται τα παιδιά του ήρωα -ένας έφηβος γιος και μια μικρή κόρη, ένα "πρόσχαρο κοριτσάκι που δεν δείχνει να την απασχολεί τίποτα πέρα απ'τον ανέμελο ζαχαρένιο μικρόκοσμό της" (Σελ 9) . Δεν έχει απολύτως καμία χρησιμότητα στην αφήγηση αυτή η πολυσέλιδη φλυαρία για τα παιδιά, είναι δε αφόρητα έμφυλη, αφού ο γιος είναι το κλειστό έφηβο αγόρι και η κόρη το μικρό εύθραυστο κοριτσάκι. Σελίδες επί σελίδων καταγράφονται ανούσια οι συνήθειες των παιδιών, το αν ο γιος παίζει πολλά βιντεοπαιχνίδια, τι παραγγέλνουν να φάνε, το αν έχουν φίλους ή όχι, τα sleepovers του και γενικά ένας σωρός από λεπτομέρειες που προσπαθούν ανεπιτυχώς να στήσουν μια καθημερινότητα ενώ στην πραγματικότητα ο αναγνώστης ασφυκτιά από ανία αφού όλα αυτά είναι παντελώς άσχετα με την ροή της αφήγησης.
Ύστερα συναντάμε και πλείστες αφελείς θυμοσοφίες που περιγράφονται καταλεπτώς σελίδες επί σελίδων και το μόνο που καταφέρνουν είναι να θυμώνουν τον αναγνώστη αφού αποτελούν ενεργοβόρες φλυαρίες που παραθέτονται μηρυκαστικά.
Ενδεικτικά παραθέτω την ακόλουθη θυμοσοφία: "Γίνεται πάντως κανείς όταν βρέχεται περισσότερο συντηρητικός, τουλάχιστον με τα χρήματά του" (σελ 19)
Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Γιατί να γίνεται κάποιος "περισσότερο συντηρητικός με τα χρήματά του" όταν είναι βρεγμένος; Αυτή την ανοησία την αναλύει επί δύο σελίδες, στις οποίες ο αφηγητής μάς εξηγεί ότι τις ημέρες που βρέχει μπαίνουν τάχα άτομα στο κατάστημά του μόνο για να προστατευτούν από τη βροχή. Αυτό από μόνο του δεν είναι αληθοφανές, αφού στην Αγγλία ο βροχερός καιρός είναι μια κανονικότητα και δεν βρίσκει εξαπίνης τους διαβάτες.
Και έστω πως ίσχυε, για ποιον λόγο πρέπει να διαβάζουμε γι' αυτό επί δύο σελίδες; Σε τι συνεισφέρει στην αποτύπωση της καθημερινότητας του ήρωα;
Είναι κι άλλες βέβαια, όπως αυτή στη σελίδα 96: "Απλώς η ζωή πηγαίνει πάντα προς την περισσότερη ζωή. Την έλκουν με σκληρότητα τα νιάτα" που δεν βγάζουν νόημα αναγνωστικά.
Γενικά δεν δύναμαι να κατανοήσω για ποιο λόγο η κυρία Πέτσα έγραψε αυτό το βιβλίο. Ποια ήταν τα κίνητρά της; Το μισό βιβλίο είναι μια ανεπιτυχής γλωσσική άσκηση -αγγλισμοί στα ελληνικά και αμετάφραστες αγγλικές φράσεις εντός του κειμένου που φανερώνουν μια αμηχανία.
Γιατί δεν έγραφε το βιβλίο εξαρχής στα αγγλικά;
Ποια χρησιμότητα έχουν αυτές οι ασυντόνιστες γλωσσικές μεταβάσεις;
Σε ποιους απευθύνονται;
Οι εμβόλιμες αγγλικές φράσεις προσδωκούν να προσδώσουν στην πρόζα τον χαρακτήρα της αληθοφάνειας; Αν ναι, με ποια λογική; Κι αν ναι, γιατί τότε δεν είναι όλο το βιβλίο γραμμένο στην αγγλική γλώσσα;
Αυτά είναι μερικά μόνο από τα ερωτήματα που κατακλύζουν το μυαλό του αναγνώστη διαβάζοντας τη νουβέλα.
Το κείμενο καταφέρνει να μοιάζει με άγαρμπη περίληψη ενός μυθιστορήματος που δεν έχει γραφτεί, μια εφημεριδογραφική αδολεσχία που σε κουράζει σε απίστευτο βαθμό για τόσο μικρό βιβλίο.
Οι χαρακτήρες είναι μη πειστικως δομημένοι, καταλήγουν καρικατούρες κι ένας αραδιασμός από ονόματα. Πέραν της προαναφερθείσας ανούσιας εστίασης στα παιδιά, η Πέτσα δεν καταφέρνει να αποδώσει κανένα απολύτως κρεσέντο και καμία απολύτως αντίθεση ανάμεσα στο πριν και στο μετά αφού πετά χωρίς σωσίβιο εξαρχής το αναγνωστικό υποκείμενο σε έναν ωκεανό πάρλας, μελοδράματος και χιλιοειπωμένων μεταφορών με σπουργίτια.
Δεν έχουμε, συνεπώς, καμία στερεή εικόνα ενός ευτυχισμένου πριν για να μας σοκάρει το μετά ή η ίδια η καταστροφή.
Για το βιβλίο έχουν γραφτεί μάλιστα πλείστες φιλολογικές αυθαιρεσίες. Η σύνδεση με άλλες συλλογικές τραγωδίες, δη εγχώριες, στέκεται έωλη και ανεπαρκής, αν αναλογιστεί κανείς πως η ίδια η συγγραφέας έχει πει σε συνέντευξή της πως είχε συλλάβει την ιδέα του βιβλίου ήδη από το 2015.
Επειδή συγκυριακά συνέπεσαν πρόσφατες τραγωδίες σημαίνει πως συνδέονται πρακτικά; Υπήρχε φυσικά προσπάθεια συγκάλυψης από τις αρχές και εδώ, αλλά το βιβλίο δεν επικεντρώνει σε αυτό.
Άλλωστε, εκτός των όσων τραγικών συνέβησαν τότε, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει το υπαρκτό φαινόμενο του χουλιγκανισμού, ειδικά στην Αγγλία, για το οποίο η Πέτσα δεν κάνει τον παραμικρό λόγο, παρασυρόμενη από έναν μελοδραματικό οπαδισμό και την αποτύπωση μιας αποκρουστικής και κουραστικής ετεροκανονικής αρρενωπότητας.
Συγκεκριμένα, η Πέτσα αγνοεί εντελώς το έμφυλο του ζητήματος και της τοξικής αρρενωπότητας. Οι γυναικείοι χαρακτήρες παρουσιάζονται ως μαζορέτες ή ερωτικά αντικείμενα του πόθου των αρσενικών ηρώων και, αργότερα, ως μητρικές φιγούρες.
Ακόμα και οι μικρές λεπτομέρειες που φυτεύει η Πέτσα από την "'ερευνά" της (προσωπικά τις έμαθα εντός πέντε λεπτών με ένα γκουγκλάρισμα, συνεπώς δεν πιστεύω ότι ήταν απαραίτητη ιδιαιτέρως ενδελεχής προσπάθεια για να τις μάθει ένα άτομο) είναι ουσιαστικά ανέμπνευστες, άνευ ουσίας συγκινησιακά φορτισμένες. Για ποιο λόγο θεωρεί η κυρία Πέτσα πως χρειάζεται το μελό για να αποτυπώσει κάτι που είναι ήδη τραγικό ως περιστατικό από μόνο του;
Ενδεικτικό παράδειγμα, στέκεται η περιγραφή της σελίδας 124, όπου "δύο κοπέλες χαιρέτησαν έναν μεγαλύτερο άνδρα, εκείνος στάθηκε και τις κοίταξε μ'ένα βλέμμα περηφάνειας και τρυφερότητας καθώς αυτές προχωρούσαν ευθεία μπροστά, προς το κάτω διάζωμα, μέσ'απ' το κατηγορικό τούνελ".
Η περιγραφή αυτή, σύμφωνα με την δική μου έρευνα, αφορά τις αδερφές Hicks, κόρες των Trevor και Jenni Hicks, οι οποίες και τραυματίστηκαν θανάσιμα εντός του γηπέδου. Είναι όμως μια περιγραφή επιφανειακή και κλισέ, γιατί παρουσιάζει μια ειδυλλιακή εικόνα που δεν γνωρίζουμε αν ευσταθούσε.
Δεν μπορούμε να ξέρουμε ότι ο πατέρας ήταν "περήφανος" για τις κόρες του, δεν μπορεί να σταθεί ο θάνατός τους ως εξυγιαντικό σημείο αληθοφάνειας για την Πέτσα, δεν μπορεί τέλος, η συγγραφέας να αγνοεί πως η τραγωδία μπορεί να χτυπήσει και οικογένειες που διόλου αγαπημένες δεν ήταν. Είναι δηλαδή πολύ δυνατότερη η περιγραφή που ανακαλώ τώρα, ενός επιζώντα από το Ολοκαύτωμα, ο οποίος αναπολεί πως οι τελευταίες λέξεις που είπε στον χαμένο αδερφό του ήταν να σκάσει και ότι ήταν ανόητος, και μετά χάθηκαν για πάντα, κάνοντάς τον να καταλάβει πόσο σημαντικές είναι οι λέξεις και ότι κάθε φράση μπορεί να είναι η τελευταία που θα απευθύνουμε σε ένα άτομο, παρά αυτή η στιγμή "υπερηφάνειας" που υποτίθεται πως διέκρινε ο ταγμένος και φανατικός οπαδός που τυγχάνει να ήταν ο κεντρικός αφηγητής.
Κάποιοι μίλησαν χωρίς να ερυθριάζονται για "ρεαλισμό" λόγω αυτών των λεπτομερειών, αλλά στην πραγματικότητα το βιβλίο κινείται, δυστυχώς, στα όρια των οικογενειακών ιστοριών.
Ναι, το θέμα είναι βαρύ, αλλά η Πέτσα αφήνει το δικό της συγγραφικό βάρος εκεί, βασίζεται αποκλειστικά στα γεγονότα και μόνο εκεί, μένοντας στην επιφάνεια της, έως τώρα χιλιοειπωμένης αφήγησης, με τους ίδιους τρόπους μάλιστα, από αθλητικά σάιτς κατά καιρούς. Η Πέτσα δηλαδή αντιμετωπίζει το θέμα επιπόλαια μένοντας στο εύκολο συναίσθημα που θα φορτώσει τον αναγνώστη όχι λόγω γραφής αλλά επειδή αυτά τα περιστατικά συνέβησαν στην πραγματικότητα.
Το βιβλίο ξεκινά με την φράση "Δεν θ'αργήσω" και καταλήγει εντελώς αταίριαστα στην ίδια - και ενώ στην αρχή μπορεί να ταιριάζει, στο τέλος δεν ταιριάζει καθόλου. Οι τελευταίες σελίδες άλλωστε είναι και οι πιο αφόρητες, με τον αφηγητή να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά το όνομα Κιθ ανάμεσα στις φράσεις, με τρόπο που διόλου φυσικός δεν φαίνεται, αντιθέτως διαλύει κάθε συμμετρία στο κείμενο, ενώ το καταλυκτικό "δεν θ'αργήσω" φανερώνει την πλήρη αφηγηματική αποσάθρωση του βιβλίου που παραδίδεται πλέον, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, στο ασυγκράτητο μελό.
November 27, 2024
[3,5*]
96 νεκροί άνθρωποι (πολλοί από αυτούς πήγαιναν σχολείο) και 766 τραυματίες: αυτός ήταν ο απολογισμός του ημιτελικού Λίβερπουλ-Νότιγχαμ Φόρεστ για το Κύπελλο Αγγλίας στις 15 Απριλίου 1989.
Η Πέτσα, με αφορμή την τραγωδία του Χίλσμπορο που μας θυμίζει μια άλλη, δικιά μας τραγωδία (αυτή της Θύρας 7 στο Καραϊσκάκη, στις 8 Φλεβάρη 1981), αλλά και αυτή των Τεμπών (ως υπόθεση που δεν έχει γνωρίσει δικαιοσύνη), μιλάει για το βάρος της μνήμης και το ατομικό και συλλογικό τραύμα της απώλειας, τη μοναξιά και την αποξένωση.
Και το κανει αυτό δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γκρίζα, βαριά, με αποτέλεσμα να νομίζεις ότι περπατάς στους δρόμους και τις λαϊκές συνοικίες του Λίβερπουλ. Εκεί που, ανάμεσα σε pubs και γήπεδα, άνθρωποι της εργατικής τάξης προσπαθούν να διαχειριστούν το οικονομικό βάρος που τους "πνίγει" (άμεσο αποτέλεσμα της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ). Αν προσθέσεις και τον τρόπο ομιλίας των ανθρώπων, δεν θ' αργήσεις να συνειδητοποιήσεις ότι το βιβλίο σού θυμίζει κάτι από τον (αγαπημένο) Κεν Λόουτς.
Αν η φωνή του κεντρικού χαρακτήρα ήταν διαφορετική (ο λόγος του δεν θυμίζει άνθρωπο που παράτησε το σχολείο και ανήκει στην εργατική τάξη) και δεν είχε κάποιες αγγλικές φράσεις που προσωπικά με ξένισαν κάπως, καθώς δεν πιστεύω ότι προσφέρουν αληθοφάνεια ή κάτι άλλο, μάλλον θα έλεγα πως το βιβλίο είναι εξαιρετικό.
96 νεκροί άνθρωποι (πολλοί από αυτούς πήγαιναν σχολείο) και 766 τραυματίες: αυτός ήταν ο απολογισμός του ημιτελικού Λίβερπουλ-Νότιγχαμ Φόρεστ για το Κύπελλο Αγγλίας στις 15 Απριλίου 1989.
Η Πέτσα, με αφορμή την τραγωδία του Χίλσμπορο που μας θυμίζει μια άλλη, δικιά μας τραγωδία (αυτή της Θύρας 7 στο Καραϊσκάκη, στις 8 Φλεβάρη 1981), αλλά και αυτή των Τεμπών (ως υπόθεση που δεν έχει γνωρίσει δικαιοσύνη), μιλάει για το βάρος της μνήμης και το ατομικό και συλλογικό τραύμα της απώλειας, τη μοναξιά και την αποξένωση.
Και το κανει αυτό δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γκρίζα, βαριά, με αποτέλεσμα να νομίζεις ότι περπατάς στους δρόμους και τις λαϊκές συνοικίες του Λίβερπουλ. Εκεί που, ανάμεσα σε pubs και γήπεδα, άνθρωποι της εργατικής τάξης προσπαθούν να διαχειριστούν το οικονομικό βάρος που τους "πνίγει" (άμεσο αποτέλεσμα της πρωθυπουργίας της Μάργκαρετ Θάτσερ). Αν προσθέσεις και τον τρόπο ομιλίας των ανθρώπων, δεν θ' αργήσεις να συνειδητοποιήσεις ότι το βιβλίο σού θυμίζει κάτι από τον (αγαπημένο) Κεν Λόουτς.
Αν η φωνή του κεντρικού χαρακτήρα ήταν διαφορετική (ο λόγος του δεν θυμίζει άνθρωπο που παράτησε το σχολείο και ανήκει στην εργατική τάξη) και δεν είχε κάποιες αγγλικές φράσεις που προσωπικά με ξένισαν κάπως, καθώς δεν πιστεύω ότι προσφέρουν αληθοφάνεια ή κάτι άλλο, μάλλον θα έλεγα πως το βιβλίο είναι εξαιρετικό.
September 26, 2024
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο zarabooks.gr
https://zarabooks.gr/den-tha-argisw/
Η Βασιλική Πέτσα αποτελεί μία από τις σύγχρονες λογοτεχνικές φωνές της Ελλάδας, που έχει καταφέρει να συγκεντρώσει την προσοχή και το ενδιαφέρον τόσο των κριτικών και των ανθρώπων του λογοτεχνικού χώρου, όσο και των αναγνωστών. Προσωπικά, δεν έτυχε στο παρελθόν να πέσει κάποιο από τα βιβλία της στα χέρια μου. Σε μία ωστόσο από τις πρόσφατες εξορμήσεις μου στα βιβλιοπωλεία της πόλης όπου ζω, έπεσα επάνω στο νέο της βιβλίο. Χωρίς δεύτερη σκέψη το προμηθεύτηκα και το ξεκίνησα το ίδιο κιόλας βράδυ. Εννοείται πως το πρωί το είχα ήδη ολοκληρώσει! Πρόκειται για το μυθιστόρημα «Δεν θ' αργήσω», που τυπώθηκε τον Ιούλιο του 2024 και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις.
Το «Δεν θ' αργήσω» είναι ένα σύντομο μυθιστόρημα, που αποτελείται από μόλις 134 σελίδες. Εμπνευσμένο από μία τραγική στιγμή για το βρετανικό ποδόσφαιρο και γενικότερα για ολόκληρη τη Βρετανία, το μυθιστόρημα της κυρίας Πέτσα εξετάζει το συλλογικό τραύμα και το πως αυτό επιδρά καθοριστικά στην πορεία ζωής των ανθρώπων, που ήταν εκεί αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του συμβάντος και το κουβαλούν στους ώμους τους, σέρνοντας την ύπαρξη τους με δυσκολία, γιατί η ζωή προχωρά και πρέπει να την ακολουθήσουν, έστω και κουτσαίνοντας.
Συγκεκριμένα, η κυρία Πέτσα αναφέρεται σε ένα τραγικό γεγονός που έλαβε χώρα την 15η μέρα του Απρίλη του 1989, στον ποδοσφαιρικό, ημιτελικό αγώνα για το κύπελλο της Αγγλίας, ανάμεσα στις ομάδες Λίβερπουλ και Νότιγχαμ Φόρεστ. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε στην πόλη Σέφιλντ και είχε οριστεί ότι θα ξεκινούσε στις 3 το μεσημέρι, ώστε να αποφευχθούν τα επεισόδια. Η έναρξη του αγώνα καθυστέρησε. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ συρρέουν κατά χιλιάδες. Αμέτρητοι από αυτούς βρίσκονται εξωτερικά του ασφυκτικά γεμάτου γηπέδου, γιατί δεν έχουν προλάβει να εισέλθουν. Οι λανθασμένοι χειρισμοί των αστυνομικών αρχών έχει ως αποτέλεσμα να ανοίξουν οι πύλες για μία από τις βόρειες εξέδρες του γηπέδου και οι ανυποψίαστοι φίλαθλοι της Λίβερπουλ να αρχίσουν να εισρέουν σε αυτή. Οι φίλαθλοι είναι εκατοντάδες. Δεν χωρούν στις κερκίδες. Παρόλα αυτά πιέζουν για να μπουν. Δεν έχουν ενημερωθεί άλλωστε, πως δεν χωράνε. Η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Τα άτομα που βρίσκονται στις μπροστινές σειρές πιέζονται στα κιγκλιδώματα. Κάποιοι προλαβαίνουν να σκαρφαλώσουν και πηδούν μέσα στο γήπεδο. Σώζονται. Αρκετοί χάνουν τις αισθήσεις τους και λιποθυμούν. Τόσο οι δύο ομάδες, όσο και οι αστυνομικές αρχές καθυστερούν να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει, γεγονός που έχει σαν συνέπεια 94 άτομα να χάσουν τη ζωή τους και να τραυματιστούν συνολικά άλλα 776 άτομα.
Το τραγικό αυτό συμβάν αποτελεί τον πυρήνα αυτού του σύντομου μυθιστορήματος. Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας μεσήλικας άνδρας, ένας επιζώντας θεατής, που βίωσε από κοντά αυτή την τραγωδία. Ο ήρωας της κυρίας Πέτσα είναι ένα παιδί εργατών, που μεγαλώνει στα χρόνια της Θάτσερ. Την ημέρα εκείνη στο Χίλσμπορο, ο έφηβος τότε ήρωας χάνει τον καλύτερο του φίλο, τον Κιθ, που είναι ένα από τα 94 συνολικά θύματα της τραγωδίας. Τα χρόνια ωστόσο περνούν. Η ζωή κυλάει. Εκείνος μεγαλώνει και πρέπει να ζήσει. Πρέπει να αφήσει πίσω του το παρελθόν, να ελευθερωθεί από αυτό και να φτιάξει τη ζωή του.
Παντρεύται. Κάνει παιδιά. Δημιουργεί οικογένεια. Αποκτούν το δικό τους σπίτι. Στήνει μία δική του επιχείρηση και συγκεκριμένα ένα φωτογραφείο, με την προτροπή και την οικονομική βοήθεια της συζύγου του. Οικοδομεί μία σταθερή και ασφαλής καθημερινότητα. Μία ιδεατή φαινομενικά καθημερινότητα, αφού κατάφερε να ξεπεράσει την τύχη του εργάτη πατέρα του, να αφήσει πίσω του την τραυματική εμπειρία των εφηβικών του χρόνων και να αποκτήσει μία υποδειγματική ζωή, σύμφωνα με τις νόρμες και τα κοινωνικά πρότυπα εκείνης της εποχής.
Ή μήπως όχι;
Στο ερώτημα αυτό καλείται να απαντήσει η συγγραφέας, αλλά και ο αναγνώστης που διαβάζει το βιβλίο. Αφορμή για την εύγλωττη αυτή απορία, αποτελεί η επιστροφή του Άντι στο Λίβερπουλ, για την επέτειο των είκοσι ετών από την ημέρα της τραγωδίας για το βρετανικό ποδόσφαιρο. Το τηλεφώνημα του Άντι στον πρωταγωνιστή του βιβλίου, έρχεται για να ταράξει τη φαινομενική ησυχία που επικρατεί στην καθημερινότητα του. Μέσα από την αφοπλιστικά ειλικρινή εξομολόγηση του ήρωα, γινόμαστε μάρτυρες της καθημερινότητας του και ταυτόχρονα κοινωνοί των σκέψεων και των αναμνήσεων του.
Θραύσματα του παρόντος και του παρελθόντος εναλλάσσονται μεταξύ τους. Ο χρόνος δεν ακολουθεί γραμμική πορεία. Το τότε και το τώρα στήνουν ένα γαϊτανάκι, με τους κορδέλες του να μπλέκονται γύρω από τον λαιμό του πρωταγωνιστή και να τον πνίγουν. Ο ήρωας της κυρίας Πέτσα ασφυκτιά. Είναι ένας ζωντανός νεκρός, που ακροβατεί ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, με το ανεπούλωτο τραύμα του να στέκει επικίνδυνα ανοιχτό, σαν μαύρη τρύπα κάτω από τα πόδια του, έτοιμη να τον κατασπαράξει και να τον βυθίσει στο απόλυτο σκοτάδι! Ανήμπορος να αποδράσει από το παρελθόν του, ο ήρωας της συγγραφέως ζει μηχανικά, με τη καθημερινότητα του να βρίσκεται στον αυτόματο πιλότο, κι εκείνος εντελώς μόνος, μόνος με τις ανείπωτες σκέψεις και συναισθήματα του, να παραπαίει ανάμεσα στο σπίτι και το φωτογραφείο του.
Το ΔΕΝ Θ' ΑΡΓΗΣΩ αποτελεί την πρώτη μου αναγνωστική επαφή με το συγγραφικό έργο της κυρίας Πέτσα, που ολοκληρώθηκε επιτυχώς! Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα σύντομο, πυκνό, φαινομενικά ξύλινο, με τα συναισθήματα να ρέουν υποδόρια και να σε κατακλύζουν στις τελευταίες εμβληματικές θα έλεγα σελίδες, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό λογοτεχνικό φινάλε, όπου τα συναισθήματα σκάνε επάνω στον αναγνώστη ορμητικά, σαν κύμα! Οι τελευταίες σελίδες ειλικρινά συγκινούν και ειδικά οι τελευταίες λέξεις, προτάσεις, παράγραφοι διαβάζονται με δάκρυα στα μάτια. Προσωπικά, αυτό μου συνέβη!
Πέρα όμως από το συναισθηματικό κρεσέντο που λειτουργεί θετικά για το συνολικό συγγραφικό αποτέλεσμα της κυρίας Πέτσα, υπάρχουν αλλά δύο σημεία του βιβλίου που ξεχώρισα και θεωρώ πως έχουν κάτι να προσδώσουν στο σύνολο του έργου. Φυσικά το πρώτο είναι η παρουσία του καναρινιού, που γεννήθηκε και ζει αιχμάλωτο, συγκεκριμένα στο γκαράζ του σπιτιού, μέσα σε ένα κλουβί, με την πόρτα του αφημένη πολλές φορές επίτηδες ανοιχτή, η παρουσία του οποίου σίγουρα αποτελεί το alter ego του κεντρικού χαρακτήρα, μιας και εμφανίζουν πολλά κοινά σημεία, κυρίως ως προς το κομμάτι της ελευθερίας, αλλά λειτουργεί και συμβολικά ως παρουσία, με το μεγαλύτερο για εμένα ενδιαφέρον να συγκεντρώνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζεται το καναρίνι από τον ήρωα και τη σύζυγο του, οι οποίοι κάθε φορά που πεθαίνει το αντικαθιστούν, πριν η κόρη τους συνειδητοποιήσει τον θάνατο του και πληγωθεί.
Επιπρόσθετα, η χρήση της γλώσσας σε σημεία του βιβλίου, όπου παραθέτονται και κάποιες αυτούσιες φράσεις στα αγγλικά, που διακρίνονται από μία λαίκότητα, συνδράμουν στο να δημιουργήσει η συγγραφέας μία αμιγώς ρεαλιστική ατμόσφαιρα, προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο αληθοφάνεια τόσο στο κείμενο ως προσωπική μαρτυρία του ανώνυμου ήρωα, όσο και στην ιστορία που αυτός μας αφηγείται.
Τέλος, αυτό που επίσης ξεχώρισα όσον αφορά το κείμενο είναι πως στις τελευταίες σελίδες, στο πιο εμβληματικό ομολογουμένως σημείο του βιβλίου, αλλάζει ο τρόπος που η κυρία Πέτσα μας αφηγείται την ιστορία της. Ο ήρωας απευθύνεται στον Κιθ, τον νεκρό του φίλο. Οι προτάσεις μικραίνουν. Ο λόγος γίνεται πιο στακάτος. Ασθαίμων. Η ροή του κειμένου αλλάζει. Γίνεται ορμητική και καταλήγει σε μία τόσο συναισθηματική και βαθιά ανθρώπινη στιγμή, όπου με αφοπλιστικό τρόπο αποκαλύπτεται η ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, μπροστά στο ανεπούλωτο και ανεξίτηλο τραύμα του παρελθόντος!
https://zarabooks.gr/den-tha-argisw/
Η Βασιλική Πέτσα αποτελεί μία από τις σύγχρονες λογοτεχνικές φωνές της Ελλάδας, που έχει καταφέρει να συγκεντρώσει την προσοχή και το ενδιαφέρον τόσο των κριτικών και των ανθρώπων του λογοτεχνικού χώρου, όσο και των αναγνωστών. Προσωπικά, δεν έτυχε στο παρελθόν να πέσει κάποιο από τα βιβλία της στα χέρια μου. Σε μία ωστόσο από τις πρόσφατες εξορμήσεις μου στα βιβλιοπωλεία της πόλης όπου ζω, έπεσα επάνω στο νέο της βιβλίο. Χωρίς δεύτερη σκέψη το προμηθεύτηκα και το ξεκίνησα το ίδιο κιόλας βράδυ. Εννοείται πως το πρωί το είχα ήδη ολοκληρώσει! Πρόκειται για το μυθιστόρημα «Δεν θ' αργήσω», που τυπώθηκε τον Ιούλιο του 2024 και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις.
Το «Δεν θ' αργήσω» είναι ένα σύντομο μυθιστόρημα, που αποτελείται από μόλις 134 σελίδες. Εμπνευσμένο από μία τραγική στιγμή για το βρετανικό ποδόσφαιρο και γενικότερα για ολόκληρη τη Βρετανία, το μυθιστόρημα της κυρίας Πέτσα εξετάζει το συλλογικό τραύμα και το πως αυτό επιδρά καθοριστικά στην πορεία ζωής των ανθρώπων, που ήταν εκεί αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες του συμβάντος και το κουβαλούν στους ώμους τους, σέρνοντας την ύπαρξη τους με δυσκολία, γιατί η ζωή προχωρά και πρέπει να την ακολουθήσουν, έστω και κουτσαίνοντας.
Συγκεκριμένα, η κυρία Πέτσα αναφέρεται σε ένα τραγικό γεγονός που έλαβε χώρα την 15η μέρα του Απρίλη του 1989, στον ποδοσφαιρικό, ημιτελικό αγώνα για το κύπελλο της Αγγλίας, ανάμεσα στις ομάδες Λίβερπουλ και Νότιγχαμ Φόρεστ. Ο αγώνας πραγματοποιήθηκε στην πόλη Σέφιλντ και είχε οριστεί ότι θα ξεκινούσε στις 3 το μεσημέρι, ώστε να αποφευχθούν τα επεισόδια. Η έναρξη του αγώνα καθυστέρησε. Οι οπαδοί της Λίβερπουλ συρρέουν κατά χιλιάδες. Αμέτρητοι από αυτούς βρίσκονται εξωτερικά του ασφυκτικά γεμάτου γηπέδου, γιατί δεν έχουν προλάβει να εισέλθουν. Οι λανθασμένοι χειρισμοί των αστυνομικών αρχών έχει ως αποτέλεσμα να ανοίξουν οι πύλες για μία από τις βόρειες εξέδρες του γηπέδου και οι ανυποψίαστοι φίλαθλοι της Λίβερπουλ να αρχίσουν να εισρέουν σε αυτή. Οι φίλαθλοι είναι εκατοντάδες. Δεν χωρούν στις κερκίδες. Παρόλα αυτά πιέζουν για να μπουν. Δεν έχουν ενημερωθεί άλλωστε, πως δεν χωράνε. Η ατμόσφαιρα γίνεται αποπνικτική. Τα άτομα που βρίσκονται στις μπροστινές σειρές πιέζονται στα κιγκλιδώματα. Κάποιοι προλαβαίνουν να σκαρφαλώσουν και πηδούν μέσα στο γήπεδο. Σώζονται. Αρκετοί χάνουν τις αισθήσεις τους και λιποθυμούν. Τόσο οι δύο ομάδες, όσο και οι αστυνομικές αρχές καθυστερούν να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει, γεγονός που έχει σαν συνέπεια 94 άτομα να χάσουν τη ζωή τους και να τραυματιστούν συνολικά άλλα 776 άτομα.
Το τραγικό αυτό συμβάν αποτελεί τον πυρήνα αυτού του σύντομου μυθιστορήματος. Πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας μεσήλικας άνδρας, ένας επιζώντας θεατής, που βίωσε από κοντά αυτή την τραγωδία. Ο ήρωας της κυρίας Πέτσα είναι ένα παιδί εργατών, που μεγαλώνει στα χρόνια της Θάτσερ. Την ημέρα εκείνη στο Χίλσμπορο, ο έφηβος τότε ήρωας χάνει τον καλύτερο του φίλο, τον Κιθ, που είναι ένα από τα 94 συνολικά θύματα της τραγωδίας. Τα χρόνια ωστόσο περνούν. Η ζωή κυλάει. Εκείνος μεγαλώνει και πρέπει να ζήσει. Πρέπει να αφήσει πίσω του το παρελθόν, να ελευθερωθεί από αυτό και να φτιάξει τη ζωή του.
Παντρεύται. Κάνει παιδιά. Δημιουργεί οικογένεια. Αποκτούν το δικό τους σπίτι. Στήνει μία δική του επιχείρηση και συγκεκριμένα ένα φωτογραφείο, με την προτροπή και την οικονομική βοήθεια της συζύγου του. Οικοδομεί μία σταθερή και ασφαλής καθημερινότητα. Μία ιδεατή φαινομενικά καθημερινότητα, αφού κατάφερε να ξεπεράσει την τύχη του εργάτη πατέρα του, να αφήσει πίσω του την τραυματική εμπειρία των εφηβικών του χρόνων και να αποκτήσει μία υποδειγματική ζωή, σύμφωνα με τις νόρμες και τα κοινωνικά πρότυπα εκείνης της εποχής.
Ή μήπως όχι;
Στο ερώτημα αυτό καλείται να απαντήσει η συγγραφέας, αλλά και ο αναγνώστης που διαβάζει το βιβλίο. Αφορμή για την εύγλωττη αυτή απορία, αποτελεί η επιστροφή του Άντι στο Λίβερπουλ, για την επέτειο των είκοσι ετών από την ημέρα της τραγωδίας για το βρετανικό ποδόσφαιρο. Το τηλεφώνημα του Άντι στον πρωταγωνιστή του βιβλίου, έρχεται για να ταράξει τη φαινομενική ησυχία που επικρατεί στην καθημερινότητα του. Μέσα από την αφοπλιστικά ειλικρινή εξομολόγηση του ήρωα, γινόμαστε μάρτυρες της καθημερινότητας του και ταυτόχρονα κοινωνοί των σκέψεων και των αναμνήσεων του.
Θραύσματα του παρόντος και του παρελθόντος εναλλάσσονται μεταξύ τους. Ο χρόνος δεν ακολουθεί γραμμική πορεία. Το τότε και το τώρα στήνουν ένα γαϊτανάκι, με τους κορδέλες του να μπλέκονται γύρω από τον λαιμό του πρωταγωνιστή και να τον πνίγουν. Ο ήρωας της κυρίας Πέτσα ασφυκτιά. Είναι ένας ζωντανός νεκρός, που ακροβατεί ανάμεσα στο χθες και το σήμερα, με το ανεπούλωτο τραύμα του να στέκει επικίνδυνα ανοιχτό, σαν μαύρη τρύπα κάτω από τα πόδια του, έτοιμη να τον κατασπαράξει και να τον βυθίσει στο απόλυτο σκοτάδι! Ανήμπορος να αποδράσει από το παρελθόν του, ο ήρωας της συγγραφέως ζει μηχανικά, με τη καθημερινότητα του να βρίσκεται στον αυτόματο πιλότο, κι εκείνος εντελώς μόνος, μόνος με τις ανείπωτες σκέψεις και συναισθήματα του, να παραπαίει ανάμεσα στο σπίτι και το φωτογραφείο του.
Το ΔΕΝ Θ' ΑΡΓΗΣΩ αποτελεί την πρώτη μου αναγνωστική επαφή με το συγγραφικό έργο της κυρίας Πέτσα, που ολοκληρώθηκε επιτυχώς! Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα σύντομο, πυκνό, φαινομενικά ξύλινο, με τα συναισθήματα να ρέουν υποδόρια και να σε κατακλύζουν στις τελευταίες εμβληματικές θα έλεγα σελίδες, δημιουργώντας ένα συναρπαστικό λογοτεχνικό φινάλε, όπου τα συναισθήματα σκάνε επάνω στον αναγνώστη ορμητικά, σαν κύμα! Οι τελευταίες σελίδες ειλικρινά συγκινούν και ειδικά οι τελευταίες λέξεις, προτάσεις, παράγραφοι διαβάζονται με δάκρυα στα μάτια. Προσωπικά, αυτό μου συνέβη!
Πέρα όμως από το συναισθηματικό κρεσέντο που λειτουργεί θετικά για το συνολικό συγγραφικό αποτέλεσμα της κυρίας Πέτσα, υπάρχουν αλλά δύο σημεία του βιβλίου που ξεχώρισα και θεωρώ πως έχουν κάτι να προσδώσουν στο σύνολο του έργου. Φυσικά το πρώτο είναι η παρουσία του καναρινιού, που γεννήθηκε και ζει αιχμάλωτο, συγκεκριμένα στο γκαράζ του σπιτιού, μέσα σε ένα κλουβί, με την πόρτα του αφημένη πολλές φορές επίτηδες ανοιχτή, η παρουσία του οποίου σίγουρα αποτελεί το alter ego του κεντρικού χαρακτήρα, μιας και εμφανίζουν πολλά κοινά σημεία, κυρίως ως προς το κομμάτι της ελευθερίας, αλλά λειτουργεί και συμβολικά ως παρουσία, με το μεγαλύτερο για εμένα ενδιαφέρον να συγκεντρώνεται στον τρόπο που αντιμετωπίζεται το καναρίνι από τον ήρωα και τη σύζυγο του, οι οποίοι κάθε φορά που πεθαίνει το αντικαθιστούν, πριν η κόρη τους συνειδητοποιήσει τον θάνατο του και πληγωθεί.
Επιπρόσθετα, η χρήση της γλώσσας σε σημεία του βιβλίου, όπου παραθέτονται και κάποιες αυτούσιες φράσεις στα αγγλικά, που διακρίνονται από μία λαίκότητα, συνδράμουν στο να δημιουργήσει η συγγραφέας μία αμιγώς ρεαλιστική ατμόσφαιρα, προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο αληθοφάνεια τόσο στο κείμενο ως προσωπική μαρτυρία του ανώνυμου ήρωα, όσο και στην ιστορία που αυτός μας αφηγείται.
Τέλος, αυτό που επίσης ξεχώρισα όσον αφορά το κείμενο είναι πως στις τελευταίες σελίδες, στο πιο εμβληματικό ομολογουμένως σημείο του βιβλίου, αλλάζει ο τρόπος που η κυρία Πέτσα μας αφηγείται την ιστορία της. Ο ήρωας απευθύνεται στον Κιθ, τον νεκρό του φίλο. Οι προτάσεις μικραίνουν. Ο λόγος γίνεται πιο στακάτος. Ασθαίμων. Η ροή του κειμένου αλλάζει. Γίνεται ορμητική και καταλήγει σε μία τόσο συναισθηματική και βαθιά ανθρώπινη στιγμή, όπου με αφοπλιστικό τρόπο αποκαλύπτεται η ευθραυστότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, μπροστά στο ανεπούλωτο και ανεξίτηλο τραύμα του παρελθόντος!
Read
March 22, 2025Υπάρχει κάτι που μάλλον θα συμφωνήσουμε οι περισσότεροι. Η Βασιλική Πέτσα γράφει ωραία. Ο λόγος της είναι γοητευτικός.
Εδω είμαστε στην Αγγλία, μας τοποθετεί ανάμεσα σε μια παρέα που τους έχει στιγματίσει η τραγωδία του Χίλσμπορο και παρά τα χρόνια που πέρασαν κάποιοι απ'αυτούς δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το σακατιλίκι που παντρεύεσαι όταν ζεις τέτοια γεγονότα.
Οι σελίδες που αναφέρονται στην τραγωδία δεν είναι πολλές. Βρίσκονται μόνο για να σε κάνουν να καταλάβεις ποιος είναι ο εφιάλτης.
Η Πέτσα ασχολείται με την καθημερινότητα στις ζωές των ανθρώπων αυτών μετά από χρόνια. Οι δουλειές τους, οι οικογένειες, ποιοι έφυγαν να γλιτώσουν ποιοι έμειναν και τελικά λύγισαν.
Εδω είμαστε στην Αγγλία, μας τοποθετεί ανάμεσα σε μια παρέα που τους έχει στιγματίσει η τραγωδία του Χίλσμπορο και παρά τα χρόνια που πέρασαν κάποιοι απ'αυτούς δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν το σακατιλίκι που παντρεύεσαι όταν ζεις τέτοια γεγονότα.
Οι σελίδες που αναφέρονται στην τραγωδία δεν είναι πολλές. Βρίσκονται μόνο για να σε κάνουν να καταλάβεις ποιος είναι ο εφιάλτης.
Η Πέτσα ασχολείται με την καθημερινότητα στις ζωές των ανθρώπων αυτών μετά από χρόνια. Οι δουλειές τους, οι οικογένειες, ποιοι έφυγαν να γλιτώσουν ποιοι έμειναν και τελικά λύγισαν.
October 28, 2024
κυμαίνομαι μεταξύ 4 και 4,5
April 28, 2025
Πολύ δυνατή αφήγηση. Εξαιρετικό.
September 25, 2024
Συγκλονιστικό,άξιζε που περίμενα τόσο να εκδοθεί.Γροθιά στο στομάχι ξανά και ξανά μέχρι που στο τελευταίο κεφάλαιο δεν αντέχεις πια.Κάπου ο αφηγητής θυμάται πως στην κηδεία του πατέρα του έβαλαν τη σημαία της Liverpool στο φέρετρο,θυμήθηκα που όταν στείλαμε τον Θεοδόση για το μεγάλο του ταξίδι του βάλαμε παρέα ένα κασκόλ της ΑΕΚ.Βούρκωσα πολύ
August 16, 2025
…και 4 αστέρια για τις πολύ δυνατές τελευταίες 40 περίπου σελίδες.
November 7, 2024
Το καλύτερο ελληνικό βιβλίο που διάβασα φέτος. Καθαρόαιμο πεντάρι. Το προτείνω ανεπιφύλακτα.
February 13, 2025
Συγκλονιστικό Τι Λίβερπουλ τι Τέμπη. Το πρόσωπο της εξουσίας και της συγκάλυψης το ίδιο. Αλίμονο σ' αυτούς που έφυγαν και σ' αυτούς που έμειναν
July 14, 2025
Το βιβλίο θεωρώ ότι αστοχεί σε πολλά σημεία.
Η αφήγηση δεν ξέρω αν τελευταία στιγμή αποφασίστηκε να είναι πρωτοπρόσωπη, αλλά είναι ιδιαίτερα αταίριαστη. Και αυτό γιατί διακρίνεται από αρκετά υψηλό επίπεδο αντίληψης, λόγου, στοχασμού, κατανόησης και ερμηνείας χαρακτήρων και σχέσεων, μάλλον αναντίστοιχο με ό,τι θα περιμέναμε από τον πρωταγωνιστή με βάση το μορφωτικό και κοινωνικό του επίπεδο. Δεν ακούγαμε αυτόν να μιλάει αλλά τη Βασιλική. Μου φάνηκε αφύσικο αυτό στην αφήγηση.
Κουραστική χρήση του πλαγίου λόγου, με λίγες μόνο φράσεις με ευθύ λόγο στα αγγλικά σκόρπιες μέσα στο κείμενο. Δεν με ενόχλησαν τα αγγλικά, αλλά θα μπορούσε να έχει περισσότερη ζωντάνια το κείμενο με κάποιους διαλόγους. Με κούρασαν και οι μεγάλες παράγραφοι.
Η συγγραφέας θέλει να ξεκινήσει από τη ζωή του πρωταγωνιστή στο σήμερα και να καταλήξει σιγά σιγά στο τραυματικό γεγονός που τον εχει σημαδέψει. Καταναλώνει όμως δυσανάλογο αριθμό σελίδων σε αυτό το σήμερα πριν ακόμη γίνει η παραμικρή νύξη για το συμβάν, σελίδες που προσωπικά με κούρασαν και θεωρώ ότι δεν καταφέρνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη (ιδίως εκείνου που μάταια περιμένει να διαβάσει για τα επεισόδια στο γήπεδο).
Θεωρώ επίσης ότι η παρουσίαση των χαρακτήρων που περιβάλλουν τον πρωταγωνιστή ήταν βιαστική και επιφανειακή. Κανείς τους δεν τράβηξε την προσοχή μου ούτε έμεινε στη μνήμη μου ακόμη κι όσο διάβαζα το βιβλίο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της συγγραφέα να φωτίσει τις σχέσεις τους σε ορισμένα σημεία.
Παρά τις ατυχείς της επιλογές θεωρώ τη Βασιλική Πέτσα ικανή συγγραφικά και θα ήθελα στο μέλλον να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο της, περισσότερο ταιριαστό στις αναγνωστικές μου προτιμήσεις.
Η αφήγηση δεν ξέρω αν τελευταία στιγμή αποφασίστηκε να είναι πρωτοπρόσωπη, αλλά είναι ιδιαίτερα αταίριαστη. Και αυτό γιατί διακρίνεται από αρκετά υψηλό επίπεδο αντίληψης, λόγου, στοχασμού, κατανόησης και ερμηνείας χαρακτήρων και σχέσεων, μάλλον αναντίστοιχο με ό,τι θα περιμέναμε από τον πρωταγωνιστή με βάση το μορφωτικό και κοινωνικό του επίπεδο. Δεν ακούγαμε αυτόν να μιλάει αλλά τη Βασιλική. Μου φάνηκε αφύσικο αυτό στην αφήγηση.
Κουραστική χρήση του πλαγίου λόγου, με λίγες μόνο φράσεις με ευθύ λόγο στα αγγλικά σκόρπιες μέσα στο κείμενο. Δεν με ενόχλησαν τα αγγλικά, αλλά θα μπορούσε να έχει περισσότερη ζωντάνια το κείμενο με κάποιους διαλόγους. Με κούρασαν και οι μεγάλες παράγραφοι.
Η συγγραφέας θέλει να ξεκινήσει από τη ζωή του πρωταγωνιστή στο σήμερα και να καταλήξει σιγά σιγά στο τραυματικό γεγονός που τον εχει σημαδέψει. Καταναλώνει όμως δυσανάλογο αριθμό σελίδων σε αυτό το σήμερα πριν ακόμη γίνει η παραμικρή νύξη για το συμβάν, σελίδες που προσωπικά με κούρασαν και θεωρώ ότι δεν καταφέρνουν να κρατήσουν το ενδιαφέρον του αναγνώστη (ιδίως εκείνου που μάταια περιμένει να διαβάσει για τα επεισόδια στο γήπεδο).
Θεωρώ επίσης ότι η παρουσίαση των χαρακτήρων που περιβάλλουν τον πρωταγωνιστή ήταν βιαστική και επιφανειακή. Κανείς τους δεν τράβηξε την προσοχή μου ούτε έμεινε στη μνήμη μου ακόμη κι όσο διάβαζα το βιβλίο, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της συγγραφέα να φωτίσει τις σχέσεις τους σε ορισμένα σημεία.
Παρά τις ατυχείς της επιλογές θεωρώ τη Βασιλική Πέτσα ικανή συγγραφικά και θα ήθελα στο μέλλον να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο της, περισσότερο ταιριαστό στις αναγνωστικές μου προτιμήσεις.
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 4, 2024
Στις 15 Απριλίου 1989 μία μαύρη σελίδα γράφτηκε στην ιστορία του ποδοσφαίρου με τραγικό επίλογο 97 θανάτους. Εκείνη την ημέρα ήταν να διεξαχθεί ο Ημιτελικός Κυπέλλου της Αγγλίας στο στάδιο Χίλσμπορο μεταξύ των ομάδων της Λίβερπουλ και της Νότιγχαμ Φόρεστ. Ο συνωστισμός που δημιουργήθηκε στις κερκίδες είχε ως αποτέλεσμα να χαθούν πολλοί άνθρωποι.
Με αφορμή αυτό το τραγικό γεγονός η Βασιλική Πέτσα βάζει στο κέντρο της ιστορίας της έναν ιδιοκτήτη ενός φωτογραφείου είκοσι χρόνια μετά να προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί από τις στάχτες του. Οι θύμησες του τον πονάνε. Οι φίλοι του προχώρησαν στις ζωές τους και ο ίδιος καλείται στο σήμερα να βρει απαντήσεις στο τι πήγε λάθος. Πως είναι να είσαι επιζών μετά από μία τραγωδία;
Μου άρεσε η γραφή της συγγραφέως και ο μακροπερίοδος λόγος που χρησιμοποίησε δεν ήταν κουραστικός. Η συχνή εναλλαγή του παρελθόντος με το μέλλον έδωσε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την σκέψη του ήρωα που ταλαντεύεται μεταξύ του σήμερα και του χθες. Στα θετικά επίσης έχω να προσθέσω την λεπτομερή ανάλυση που έκανε στις ψυχολογικές διακυμάνσεις του αφηγητή. Η καθημερινότητά του και ο τρόπος να αποφεύγει πράγματα δείχνουν έναν άνθρωπο που αρνείται να έρθει κοντά με τα βαθύτερα συναισθήματά του.
Ένα μυθιστόρημα που με έκανε να ανακαλύψω μία εξαιρετική συγγραφέα.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
Με αφορμή αυτό το τραγικό γεγονός η Βασιλική Πέτσα βάζει στο κέντρο της ιστορίας της έναν ιδιοκτήτη ενός φωτογραφείου είκοσι χρόνια μετά να προσπαθεί να ανασυγκροτηθεί από τις στάχτες του. Οι θύμησες του τον πονάνε. Οι φίλοι του προχώρησαν στις ζωές τους και ο ίδιος καλείται στο σήμερα να βρει απαντήσεις στο τι πήγε λάθος. Πως είναι να είσαι επιζών μετά από μία τραγωδία;
Μου άρεσε η γραφή της συγγραφέως και ο μακροπερίοδος λόγος που χρησιμοποίησε δεν ήταν κουραστικός. Η συχνή εναλλαγή του παρελθόντος με το μέλλον έδωσε την δυνατότητα να παρακολουθήσουμε την σκέψη του ήρωα που ταλαντεύεται μεταξύ του σήμερα και του χθες. Στα θετικά επίσης έχω να προσθέσω την λεπτομερή ανάλυση που έκανε στις ψυχολογικές διακυμάνσεις του αφηγητή. Η καθημερινότητά του και ο τρόπος να αποφεύγει πράγματα δείχνουν έναν άνθρωπο που αρνείται να έρθει κοντά με τα βαθύτερα συναισθήματά του.
Ένα μυθιστόρημα που με έκανε να ανακαλύψω μία εξαιρετική συγγραφέα.
Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση.
October 25, 2024
Eξαιρετικά καλογραμμένη πρόζα, αποτυπώνει όμορφα την αθόρυβη καθημερινότητα εκείνες τις στιγμές που δεν προσέχουμε, επηρεασμένη έντονα από τον Jon McGregor.
To πρόβλημα είναι ότι η φωνή του κεντρικού ήρωα δεν έχει καμία σχέση με τον ίδιο τον ήρωα, ένα παιδί της εργατικής τάξης που έχει παρατήσει το σχολείο, αλλά θυμίζει περισσότερο μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας στο UCL, οι αναφορές στα του ποδοσφαίρου, που είναι και το κεντρικό θέμα, είναι απόλυτα off και υπάρχει μία ανεξήγητη επιλογή οι μισοί διάλογοι να είναι στα αγγλικά και οι άλλοι μισοί στα ελληνικά.
Πολύ κρίμα για ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι καταπληκτικό.
To πρόβλημα είναι ότι η φωνή του κεντρικού ήρωα δεν έχει καμία σχέση με τον ίδιο τον ήρωα, ένα παιδί της εργατικής τάξης που έχει παρατήσει το σχολείο, αλλά θυμίζει περισσότερο μεταπτυχιακό της κοινωνιολογίας στο UCL, οι αναφορές στα του ποδοσφαίρου, που είναι και το κεντρικό θέμα, είναι απόλυτα off και υπάρχει μία ανεξήγητη επιλογή οι μισοί διάλογοι να είναι στα αγγλικά και οι άλλοι μισοί στα ελληνικά.
Πολύ κρίμα για ένα βιβλίο που θα μπορούσε να είναι καταπληκτικό.
January 26, 2025
Ένα βιβλίο που ήθελα πολύ να λατρέψω λόγω θέματος. Η γραφή είναι πάρα πολύ καλή και το μυθιστόρημα πολύ ωραία δομημένο, αλλά:
- ο κεντρικός χαρακτήρας φθέγγεται σαν καθηγητής φιλοσοφίας, τελείως άκυρο ύφος για ένα παιδί της εργατικής τάξης του Λίβερπουλ
- κάποιες εναλλαγές ελληνικών-αγγλικών στους διαλόγους ήταν αψυχολόγητες και λίγο κριντζ
- κανένας άλλος χαρακτήρας δεν είχε βάθος, ένιωσα σαν να μου πετάνε απλώς ονόματα χωρίς λόγο
- έχω κουραστεί και βαρεθεί να μου πουλάνε βιβλία με παρατονισμούς, ορθογραφικά και τυπογραφικά λάθη, λάθος/ κακή/ ανύπαρκτη στίξη, και γενικά κείμενα αδούλευτα με δέκα λάθη τη σελίδα. ΕΛΕΟΣ
- ο κεντρικός χαρακτήρας φθέγγεται σαν καθηγητής φιλοσοφίας, τελείως άκυρο ύφος για ένα παιδί της εργατικής τάξης του Λίβερπουλ
- κάποιες εναλλαγές ελληνικών-αγγλικών στους διαλόγους ήταν αψυχολόγητες και λίγο κριντζ
- κανένας άλλος χαρακτήρας δεν είχε βάθος, ένιωσα σαν να μου πετάνε απλώς ονόματα χωρίς λόγο
- έχω κουραστεί και βαρεθεί να μου πουλάνε βιβλία με παρατονισμούς, ορθογραφικά και τυπογραφικά λάθη, λάθος/ κακή/ ανύπαρκτη στίξη, και γενικά κείμενα αδούλευτα με δέκα λάθη τη σελίδα. ΕΛΕΟΣ
February 15, 2025
Η συγγραφέας με ένα απαράμιλλο ταλέντο βάζει τον εαυτό της στη θέση ενός άντρα πρωταγωνιστή που ζει στο Λίβερπουλ τη δεκαετία του 2000 με την οικογένειά του και κοντά στους εφηβικούς του φίλους. Ο ήρωας, λίγο μελαγχολικός και σκεπτικός, ευαίσθητος , κλειστοφοβικός και "βαρύς" μας περιγράφει τη ζωή του και τη ζωή των φίλων του, που ζουν και αυτοί στη γειτονιά του και τα παιδιά τους κάνουν παρέα με τα δικά του. Κάτι υπάρχει που τον φοβίζει, που τον στοιχειώνει και δεν το αποκαλύπτει παρά προς το τέλος του βιβλίου, όπου περιγράφει καρέ καρέ την ημέρα της ποδοσφαιρικής τραγωδίας στο Λίβερπουλ με τους δεκάδες νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. 'Ενιωσα λες και βρισκόμουν κι εγώ εκεί, στους δρόμους του Λίβερπουλ αλλά ήταν για εμένα πάρα πολύ δύσκολη και οδυνηρή η περιγραφή της ποδοσφαιρικής τραγωδίας. Αυτό βέβαια αποδεικνύει και το μεγάλο ταλέντο της συγγραφέως που μας "μετέφερε εκεί", στο Λίβερπουλ τις δύο χρονικές στιγμές, στο σήμερα και το τότε. Νομίζω ότι θα προτιμούσα να υπήρχε γραμμική ακολουθία στο χρόνο, από το παρελθόν στο παρόν, ώστε να μη μείνει μέσα μου όλη η απελπισία του ήρωα και να μπορούσα να αισθανθώ ότι "η ζωή θα τραβήξει μπροστά". Αλλά ίσως κι αυτός να ήταν ο σκοπός της συγγραφέως : να δείξει ότι μερικές φορές κάποια γεγονότα είναι τόσο τραυματκά που ποτέ δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτά.
June 29, 2025
«Ένας Ορφέας στον Άδη»
πολύ συγκινητικό σε αυτό το βιβλίο είναι ότι στις τελευταίες σελίδες ,ο ήρωας, ενώ βιώνει μια εφιαλτική ανθρώπινη επαφή μέσα στο γήπεδο, μνημονεύει και λαχταράει τη σωματική επαφή του κολλητού του. αυτήν αποζητά τη στιγμή που υποφέρει , αυτήν κρατάει, χρόνια μετά, από εκείνη την ημέρα που τον σημάδεψε. το χέρι και το άγγιγμα του φίλου του.
πολύ συγκινητικό σε αυτό το βιβλίο είναι ότι στις τελευταίες σελίδες ,ο ήρωας, ενώ βιώνει μια εφιαλτική ανθρώπινη επαφή μέσα στο γήπεδο, μνημονεύει και λαχταράει τη σωματική επαφή του κολλητού του. αυτήν αποζητά τη στιγμή που υποφέρει , αυτήν κρατάει, χρόνια μετά, από εκείνη την ημέρα που τον σημάδεψε. το χέρι και το άγγιγμα του φίλου του.
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 26, 2025
Μεταξύ 3 κ 4
3 γιατί ήθελα περισσότερη ανάλυση για την ιστορία του δυστυχήματος παρά τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας του ήρωα. Δεν κατάλαβα σε τι εξυπηρετούν οι αγγλικές φράσεις πλην των στίχων.
4 γιατί αναμφισβήτητα η Πέτσα γράφει πολύ καλά.
3 γιατί ήθελα περισσότερη ανάλυση για την ιστορία του δυστυχήματος παρά τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας του ήρωα. Δεν κατάλαβα σε τι εξυπηρετούν οι αγγλικές φράσεις πλην των στίχων.
4 γιατί αναμφισβήτητα η Πέτσα γράφει πολύ καλά.
October 21, 2024
Ένα πραγματικό αριστούργημα που τόσο πολύ έχει ανάγκη η ελληνική λογοτεχνία.
February 19, 2025
Καταπληκτικό.
July 31, 2025
What a wonderful book
January 1, 2026
Αναπάντεχο αριστούργημα! Ο καλύτερος τρόπος να κλείσει η χρονιά 😊
Θα διαβάσω σίγουρα και άλλα από την κυρία Πέτσα.
Θα διαβάσω σίγουρα και άλλα από την κυρία Πέτσα.
Displaying 1 - 25 of 25 reviews