"ΑΧΟΡΤΑΓΗ, ΤΟ ΕΤΡΩΓΑ ΟΛΟ, ΜΑΝΙΑΣΜΕΝΑ. ΧΟΥΦΤΕΣ ΧΩΜΑ, ΧΟΥΦΤΕΣ ΑΛΑΤΙ. ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΓΗ ΝΑ ΠΑΤΗΣΩ, ΝΑ ΜΗ ΜΕΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΑ..."
ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ ΣΕ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΟ ΧΑΟΣ, ΜΕ ΤΟΝ ΜΥΘΟ... ΠΟΥ ΕΧΑΣΑΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥΣ. ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΓΝΩΜΕΣ, ΠΟΛΛΕΣ ΦΩΝΕΣ... ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΕΣ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ.
Αν μιλούσαμε μόνο για το artwork, θα ήταν 4άρι ή 5άρι καραμπινάτο. Ο Μπράτος γυμνώνει μπροστά μας ένα θέαμα λαβκραφτικού και μπαρκερικού υπαρξιακού τρόμου, το οποίο διασχίζει τον χώρο, τον χρόνο, τις διαστάσεις, τα λογικά και την ύπαρξη στο σύνολό της. Είναι μακράν ό,τι πιο ενδιαφέρον έχω δει από Έλληνα σχεδιαστή στο επίπεδο αυτών των απεικονίσεων, και άνετα συγκρίσιμο με κουρυφαίες δουλειές του εξωτερικού.
Εκεί που χωλαίνει είναι στο γράψιμο, το οποίο αντί να μας συνδέσει κάπως με αυτό το αλλόκοτο, αλλόκοσμο σύνολο, μας απομακρύνει ακόμα περισσότερο, με ένα είδος συνειρμικής, ονειρικής γραφής όπου δεν υπάρχει κάποια κατέυθυνση να πιαστείς. Η εικονοποιία είχε ήδη πετύχει την αποξένωσή μας από το κοσμικά ακατανόητο, που ήταν και το ζητούμενο. Τα λόγια θα έπρεπε να μας δίνουν κάτι να πιαστούμε για να παρακολουθήσουμε τη ροή.
Ως έχει, είναι αποκρουστικά πανέμορφο να το κοιτάζεις, αλλά μάλλον θα το εξυπηρετούσε να μην έχει καθόλου λόγια, ίσως μόνο τους τίτλους.