Η συναρπαστική ιστορία του παλιού αγνού ποδοσφαίρου των δεκαετιών ’70-’80 αναβιώνει μέσα από τις βιωματικές ιστορίες του συγγραφέα αλλά και την δημοσιογραφική του έρευνα σε μια έκδοση γεμάτη άγνωστες και λιγότερο γνωστές ιστορίες στο βιβλίο του Γιάννη Αλεξίου Το ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε: Στα τρία κόρνερ, πέναλτυ που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όγδοο.
Η ιδανική και αδιαπραγμάτευτη εποχή της νιότης στις αλάνες της γειτονιάς με ποδόσφαιρο μέχρι τελικής πτώσης, η μανία της συλλογής ομάδων και παικτών σε χαρτάκια, οι ανεξάρτητες ομάδες και οι «μάχες» στα ξερά γήπεδα με κάθε λογής πρόχειρα δοκάρια, τα αθλητικά περιοδικά και οι αθλητικές εφημερίδες, τα ποδοσφαιρικά ινδάλματα και οι αφίσες στα νεανικά δωμάτια ξεπηδούν μέσα από τις σελίδες με αφηγηματικό τρόπο.
Το πρώτο κύμα των χούλιγκανς, η εξέλιξη του και η ιστορία του οπαδικού κινήματος σε μια έρευνα που κόβει την ανάσα μαζί με άγνωστα γεγονότα αλλά και γενικότερα όλη η εργασία του συγγραφέα πάνω στο ποδόσφαιρο της αθωότητας και των πρώτων επαγγελματικών χρόνων, μια ολόκληρη εποχή γραμμένη με ανάγλυφο τρόπο.
Τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματα του Δημήτρη Σαραβάκου στις αλάνες της Νέας Σμύρνης μέχρι την περιβόητη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό, ο Αμφιθαϊκός ο θρύλος του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και η ποδοσφαιρομάνα Αμφιθέα, τα τουρνουά ποδοσφαίρου στο Τροκαντερό, ο μεγάλος Πανιώνιος του Τζο Μάλλετ και του Νίκου Αλέφαντου, το παρασκήνιο του Κυπέλλου '79 και οι παιχταράδες του, η ΑΕΚ του Φάντροκ, ο ΠΑΟ και ο «Θρύλος» των 70s, ο ΠΑΟΚ του Λες Σάννον, o «ευρωπαίος» ΑΡΗΣ Θεσσαλονίκης, ο Ηρακλής του «Βάσια», ΠΑΣ Γιάννινα ο «Άγιαξ της Ηπείρου», ο ένδοξος Χαραυγιακός, μνήμες της Εθνικής Ελλάδας, η μανία με το αγγλικό ποδόσφαιρο…
Φραντς Μπεκενμπάουερ, Χουάν Ραμόν Ρότσα, Μίμης Δομάζος, Αντώνης Αντωνιάδης, Θωμάς Μαύρος, Δημήτρης Μαυρίκης, Γιάννης Γραββάνης, Νόνι Λίμα, Στάθης Χάιτας, το…ευαγγέλιο «Φως των Σπορ» και ο Ολυμπιακός των «πέτρινων χρόνων» με Χουάν Χιλμπέρτο Φούνες και Λάγιος Ντέταρι…
Η άγνωστη ιστορία του θρυλικού φίλαθλου Μητσάρα και τι απέγινε καθώς και δύο συνεντεύξεις των κορυφαίων παικτών στην εποχή τους, του ανίκητου διεθνή τερματοφύλακα Κώστα Βαλλιάνου και του επίσης διεθνή γκολτζή Παύλου Βασιλείου που μιλά για τον αχτύπητο Ολυμπιακό του Μπούκοβι. Δύο μεγάλοι ποδοσφαιριστές που ξεκίνησαν από τις αλάνες της γειτονιάς τους και έφθασαν ψηλά εξιστορούν την καριέρα τους.
Μια πρωτότυπη έκδοση, διανθισμένη με πλούσιο και σπάνιο φωτογραφικό υλικό.
Tην έκδοση προλογίζουν δύο κορυφαίοι στο είδος τους ο Θωμάς Μαύρος και ο Χρήστος Σωτηρακόπουλος.
Ο Γιάννης Αλεξίου είναι δημοσιογράφος, μέλος της ΕΣΗΕΑ από το 2000. Εργάστηκε ως ρεπόρτερ, με πεδίο το ελεύθερο και οικονομικό ρεπορτάζ σε πολιτικές εφημερίδες, αλλά και ως αθλητικός συντάκτης. Η πολύπλευρη γνώση του πάνω στην μουσική και η αγάπη του γι' αυτήν τον οδήγησαν σταδιακά στην εξειδίκευσή του ως μουσικού δημοσιογράφου. Επιπλέον, δραστηριοποιήθηκε στο χώρο της ηλεκτρονικής ενημέρωσης. Παράλληλα έχει συνεργαστεί με ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς.
Αρθρογραφεί στον περιοδικό «Ήχος» από το 1997 έως σήμερα. Την περίοδο 1992-2002 υπήρξε μάνατζερ των blues συγκροτημάτων Blues Family και Drifting Around. Την σεζόν 2004-5 παρουσίασε την μουσική παραγωγή του «Magic Bus» με την συμμετοχή των : Socrates Drank The Conium, Δημήτρης Πουλικάκος και οι Άσσοι του Καράτε Νο2, Σταύρου Λογαρίδη στο «Club 22» του Μάκη Σαλιάρη. Τον Οκτώβριο του 2015 κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο Βινύλιο: Τα καλύτερά μας χρόνια! (εκδόσεις Φαρφουλάς). Είναι από τους διοργανωτές και υπεύθυνος επικοινωνίας και προβολής του Vinyl is Βack, της κορυφαίας εκδήλωσης για το βινύλιο, που διεξάγεται με μεγάλη επιτυχία δύο φορές το χρόνο.
Είναι ένα αξιόλογο απομνημόνευμα του συγγραφέα και έχει κάποια πολύ ενδιαφέροντα κεφάλαια όπως αυτό για τους χούλιγκανς και τα αποσπάσματα των συνεντεύξεων μερικών θρύλων του Ελληνικό ποδοσφαίρου των 70s και 80s. Είναι ευκολοδιαβαστο και καλογραμμένο. Καλύτερα όμως θα ήταν ο τίτλος του να ήταν "Ο Πανιώνιος που αγάπησα". Ο συγγραφέας μιλάει σχεδόν αποκλειστικά για τον Πανιώνιο και τις εμπειρίες του με την ομάδα. Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο περίμενα το βιβλίο να είναι πιο γενικό και να περιλαμβάνει ιστορίες και ανέκδοτα από αρκετές ομάδες για εκείνη την περίοδο και όχι μόνο για τον Πανιώνιο και παίκτες του που μετακινήθηκαν στις άλλες ομάδες της Αθήνας. Προσωπικά έχω βρεθεί αρκετές φορές στο γήπεδο της ΝΣ καθώς ένας ανιψιός μου παίζει στην ακαδημία του Πανιωνίου. Μέχρι στιγμής δεν έχω αισθανθεί ότι ο Πανιώνιος είναι κάτι παραπάνω από ένα average club, αλλά όλα τριγύρω έχουν αλλάξει η αλήθεια είναι και γενικά δεν αισθάνεσαι τον όρο της γειτονιάς πια πουθενά, οπότε γιατί η ΝΣ να είναι εξαίρεση; Αν μπορούσα θα έβαζα 3.5 αστέρια, θα μπορούσα και 4 αλλά επειδή περίμενα κάτι άλλο από αυτό που ήρθε, βάζω 3.