เกมเวสสุวรรณ

by เจน จิ

หนังสือเล่มนี้มีชื่อรองว่า ริลิต นิทรา ชีวิต เพื่ออิงถึง ลิลิตนิทราชาคริต ที่เป็นต้นแบบพล็อตการหลับและได้ใช้ชีวิตตามที่ฝันในความฝัน แต่ใช้ “ริ” เพื่อแสดงว่าการแต่งนั้นไม่ได้เคร่งครัดฉันทลักษณ์แบบลิลิตตามขนบ หรืออีกนัยหนึ่ง เป็นความ “ริ” จะแต่งกลอนของผู้เขียนเอง

ขอบคุณสำนักพิมพ์ “อ่าน” ที่ให้โอกาสความฝันนี้กลายเป็นความจริง อย่างน้อยก็ในบรรณพิภพ มิใช่เพียงแค่ในนิทราของผู้เขียน

ขอบคุณผู้อ่าน หากเราพบประสบการณ์แบบเดียวกัน ผู้เขียนหวังว่าหนังสือเล่มนี้จะช่วยปลอบประโลมใจท่าน แต่หากไม่ ผู้เขียนหวังยิ่งกว่าว่าหนังสือเล่มนี้จะช่วยให้ท่านไม่ตัดสิน ไม่ดูถูกสมเพช เวทนาเหยียดหยาม แต่เข้าใจ เห็นใจ และ (หากเป็นไปได้) ยื่นมือช่วยเหลือผู้ประสบเหตุการณ์เช่นนี้
[จาก: หมายเหตุผู้เขียน]

- - - - - - - - -

ยอมใจ—คือความรู้สึกเมื่ออ่านต้นฉบับนวนิยายเรื่องนี้จบลง และตัดสินใจตีพิมพ์เพื่อให้ผู้คนได้อ่าน

ความเป็นแฟนตาซี เกมผจญภัย ผสานไปกับความเชื่อในตำนานและอีกสารพันในนวนิยายเรื่องนี้ ให้ความรู้สึกถึงการยืนยันและขัดขืนไปพร้อมกันต่อความหมายของสิ่งที่เรียกกันว่า “เรื่องเล่า” อันเป็นสิ่งที่ผู้ฟัง และบางทีก็กระทั่งผู้เล่า ได้ใช้เป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเพื่อผ่านคืนวันอันโดดเดี่ยวทุกข์ทรมาน ด้วยการยอมใจเชื่อว่าเรื่องเล่านั้นมีอยู่จริง ต่อให้จำต้องยอมรับความจริงต่อมาว่า “จริงหรือไม่จริง มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา”

เศร้าดั่งถ่านเถ้า เป็นเรื่องเล่าไม่มีใครจดจำ กฎแห่งกรรมอยู่ที่ใด ถามหาใครผู้ดูแล ร่อแร่ความยุติธรรม ท้าวท่านทำงานประสาอะไร ร่ายริลิตของนวนิยายเรื่องนี้ตัดพ้อไว้

ข้าพเจ้าไม่อาจปล่อยผ่านได้ ข้าพเจ้าเชื่อในเรื่องเล่า
[จาก: หมายเหตุบรรณาธิการ ไอดา อรุณวงศ์]

- - - - - - - -

สารบัญ:

อารัมภบท
วลวามุขมหาสมุทร Start!
เกมที่ ๑ ใต้เท้า (A Tree Lover)
เนมินธร
เกมที่ ๒ ใต้เท้า (ต่อ) (The Tree Lovers)
อิสินธร
เกมที่ ๓ ในหู (Who dunnit?)
เกมที่ ๔ ปุณณ์ (Dragon Ball)
เกมที่ ๕ หนี (Beat it!)
ยุคนธร
บาร์โดแห่งความฝัน
คำตาม
เกี่ยวกับเจน จิ

152 pages, Paperback

First published September 1, 2024

About the author

Associated Names:
* เจน จิ (Pen Name)
* เจนจิรา เสรีโยธิน (as Translator)

Reviews

[Pawarut Jongsirirag · Rating 3 out of 5]

ตอนนิยายเล่มนี้ประกาศออกมา ผมไม่ได้ตกใจกับนักเขียนห หน้าปกหรืออะไรเลยครับ เพราะได้ยินชื่อชั้นของคุณเจนจิ หรือ คุณเจนจิรา เสรีโยธินนักแปลนิยายเยอรมันฝีมือเยี่ยม แต่ที่ผมแปลกใจ คือ ทำไมนิยายเรื่องนี้ถึงไปตีพิมพ์กับ สำนักพิมพ์อ่านได้ เป็นความสงสัยที่ได้คำตอบไม่นาน เพราะวันที่วางขายในงานหนังสือก็รีบไปสอยมาทันที เพราะอยากรู้จริงๆ

หลังจากอ่านจบ ผมเข้าใจแล้วครับว่าทำไม นิยายเล่มนี้ถึงไปจุติอยู่ที่สำนีกพิมพ์อ่าน

เกมเวสสุวรรณ ใช้คอนเซปของการปะทะระหว่าง ความดั้งเดิม กับ ความใหม่ ยุคสมัยที่แตกต่างกันส่งผลต่อฐานความคิดที่แตกต่างกัน เป็นการชนกันซึ่งหน้าของยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปเข้ากับคอนเซปของสำนักพิมพ์อ่านมากๆ ซึ่งนิยายเล่มนี้ทำถึงและทำได้ดี แตกต่างจากเล่มอื่นๆที่ผมเคยอ่านมา

คุณเจนจิ (ที่นี้ขอใช้ตามนามปากกานะครับ) สามารถนำคอนเซปการปะทะของสองขั้วมาใช้ทั้งในเนื้อเรื่องของนิยายและองค์ประกอบต่างๆ เพื่อเสริมให้เนื้อหามันกลมกล่อมและไม่ได้กลายเป็นนิยายที่ แค่พูดถึง ความคิดที่แตกต่างกันเท่านั้น พูดง่ายๆว่า หากหนังสือเล่มนี้เป็นไวน์ มันก็เป็นไวน์ใหม่ที่บรรจุในขวดใหม่ ไม่ใช่ไวน์ใหม่ที่เอาขวดเก่าฝุ่นจับหนามาเป็นภาชนะเพื่อให้ดูขลัง เพราะด้วยตัวเนื้อไวน์เองแล้วมันก็มีดีของมันเพียงพอที่จะนำมาอวดโฉมรินใส่แก้วแล้วละครับ

เนื้อหาโดยหลักแล้วเล่าถึงโศกนาฎกรรมของสามชีวิตที่เจอคอลเซนเตอร์ จนเลือกหนทางสุดท้ายที่นำไปสู่การเข้าสู่เกมเวสสุวรรณ ที่จะให้ผู้เล่นเข้าไปสวมบทบาทเป็นมนุษย์ที่เกมเลือกไว้ เพื่อให้ผู้เล่นทราบถึงความคิดและทางเลือกที่มนุษย์คนนั้นกระทำลงไปว่าเป็นเพราะอะไร อธิบายแบบนี้อาจจะงงๆ เอาเป็นว่า เกมยัดตัวเอกของเราไปอยู่ในหัวคนคนหนึ่งเพื่อดูว่าที่เขาทำสิ่งนี้ลงไปเพราะอะไรละกันครับ (ฮา)

ทีนี้ สิ่งแรกที่คุณเจนจิ นำมาใช้เพื่อแสดงถึงการปะทะของสองโลก คือ การใช้ท้าวเวสสุวรรณ ผู้เป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่ในท้าวจตุโลกบาลทั้ง 4 และเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่มีขุมทรัพย์มหาศาล (เพื่อให้เข้ากับการสูญเสียทรัพย์ และการทำมาค้าขาย) มาใช้เป็นชื่อเกม ซึ่งในพระอภิธรรมของเถรวาท ได้จัดให้ยมทูตและนิรยบาลที่ลงโทษสัตว์นรกในนรก เป็นบริวารของท้าวเวสวัณโดยตรง จึงถือกันว่าท้าวเวสสุวรรณเป็นจ้าวแห่งวิญญาณที่ควบคุมเหล่าภูตผีปีศาจสัมภเวสีต่าง ๆ ผ่านยมทูตและนิรยบาล

เมื่อทราบถึงลักษณะของท้าวเวสสุวรรณแล้ว ลองตัดมาที่ตัวเกมจะพบว่ารูปแบบตัวเกมคือเกมร่วมสมัยเหมือนพวกหนังไซไฟที่พาผู้เล่นวาปเข้าไปในหัวของคนอื่น เพื่อให้ผู้เล่นลองตัดสินว่าคนที่ตัวเองได้วาปเข้าไปในนั้นเขาทำ "สิ่งนั้น" ไปเพราะอะไรแล้วสมควรถูกลงโทษหรือไม่ ซึ่งมันเข้าร่องเข้ารอยพอดีกับความหมายตามตำนานของท้าวเวสสุวรรณ แถมเมื่อหันมาดูผู้ควบคุมเกมยังพูดจาภาษากาพย์กลอนไม่ได้พูดแบบปกติด้วย เป็นการนำรูปแบบเกมสมัยใหม่ มาผสมผสานกับระบบภาษาของโคลงฉันท์กาพย์กลอนและเทพตามตำนานได้แบบลงตัว

เนื้อเรื่องโดยส่วนมากแล้ว คือการเล่าถึงสถานการณ์ในเกมของผู้เล่นที่ได้เข้าไปทดสอบในด่านต่างๆ ผ่านสายตาของคนอื่นที่ผู้เล่นได้มีโอกาสวาปเข้าไป ตัดสลับกับสถานการณ์ปัจจุบันของตัวละคร ที่ไม่ได้บอกชัดเจนว่าอยู่ที่ไหน แต่แท้ที่จริงแล้ว ผมว่าคุณเจนจิ ใบ้มาแล้วจากชื่อตอนบทย่อยต่างๆว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน โดยเฉพาะบทย่อยตอนสุดท้ายที่ทำให้เห็นภาพทั้งหมดว่าทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปที่ไหนกันแน่

สารสำคัญของเกมเวสสุวรรณ คือการให้ผู้อ่านลองหันกลับมาคิดทบทวนว่า สังคมทุกวันนี้กำลังเดินไปภายใต้เรื่องเล่าแบบใด เรื่องเล่าไหนที่มีพลังมากกว่าเรื่องเล่าอื่น และการต่อสู้แย่งชิงเรื่องเล่าที่เปรียบได้กับการปะทะกันของโลกสองใบที่แตกต่างกัน นำพาเราไปสู่จุดไหน ผมชอบที่ตัวนิยายไม่ได้ตัดสินว่าใครสมควรเป็นผู้ชนะ เพราะทุกเรื่องเล่าก็ต่างชนะแพ้สลับกันไปตามแต่สถานการณ์และตัวผู้คนที่กำลังเล่นเกมในเรื่องเล่านั้น มันไม่ใช่ว่าเรื่องเล่าใหม่ต้องชนะเรื่องเล่าเก่าเสมอ หรือเรื่องเล่าเก่าศักดิ์สิทธิ์กว่าเรื่องเล่าใหม่ ฉะนั้นจึงต้องเป็นผู้คว้าชัยเสมอมา คุณเจนจิ ยุติธรรมพอที่จะเปิดปัญหาแห่งยุคสมัย แล้วให้ผู้อ่านคิดและตัดสินเอาเองว่าจะใช้ชีวิตภายใต้เรื่องเล่าเหล่านี้อย่างไร

เสียดายนิดเดียวว่าเมื่อเรื่องราวขมวดเข้าสู่ตอนจบ คุณเจนจิไม่ได้ขยี้ทุกอย่างให้แหลกเหลวแบบที่คนซาดิสอย่างผมชอบ เลยรู้สึกค้างเติ่งอยู่นิดหน่อยหลังจากอ่านจบ เป็นความเฟลนิดๆของผมเองที่ไม่ได้จบแบบที่ใจต้องการ ซึ่งเอาเข้าจริงๆมันก็เป็นสารที่นิยายอยากจะสื่อเหมือนกันนะครับ แต่เล่าแค่นี้ดีกว่าเดี๊ยวจะสปอยไปกว่านี้

แม้เรื่องจริงเราจะไม่มีเกมเวสสุวรรณ แต่ผมว่าเราก็อยู่ในเกมแบบอื่นที่ต้องแข่งขันเพื่อหาทางออกไปสู่สิ่งที่ดีกว่า ไม่ว่าจะเป็นท้าวทุนนิยม ท้าวความเหลื่อมล้ำ ท้าวgeneration gap หรือท้าวโลกร้อน หรือ เกมอื่นๆอีกมากที่เราทุกคนต่างเป็นผู้เล่นในเกมเหล่านี้โดยไม่ได้สมัครใจ ซึ่งผู้แพ้อาจจะไม่เหลืออะไรเลย หรือหากเป็นผู้ชนะก็ต้องสุญเสียอะไรมากมาย ซึ่งก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่าอีกนานแค่ไหนที่เราจะไม่ต้องเล่มเกมพวกนี้อีกแล้ว

หรือแท้ที่จริงเราคงหนีเกมพวกนี้ไปไม่ได้ ต้องกลายเป็นผู้เล่นในเกมพวกนี้กันต่อไป ต่อไป และต่อไป ....

[Bannarot · Rating 5 out of 5]

4.5 - เรารู้จักเจน จิ จากชุดหนังสือโครงกระดูกแม่มดฯ จำได้ว่าเป็นเล่มที่กลับไปอ่านจนหนังสือเยินไปหมด ด้วยพล็อตด้วยสำนวน และก่อนหน้านี้ก็ได้อ่านในกรงแก้ว จากสำนวนแปลของเจนจิรา เสรีโยธิน ซึ่งสำนวนแปลในเล่มนั้นก็ทำได้อย่างที่เหมือนเราจะเห็นเอสเธอร์ตัวเป็นๆ ออกมาใช้ชีวิต และในเกมเวสสุวรรณนี้ เจน จิ ทำให้เราเห็นว่าเรื่องเล่ามีพลังแค่ไหน และมนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่รักการเล่าเรื่องมากแค่ไหน

เกมเวสสุวรรณ เป็นนวนิยายขนาดสั้นที่มีกลวิธีการเล่าน่าสนใจ การเล่าเรื่องแบบ nonlinear สร้างความยุ่งเหยิง ซับซ้อน และชวนให้น่าติดตาม เราจะเก็บชิ้นส่วนภูมิหลังของตัวละครจากเบี้ยใบ้รายทางและปะติดปะต่อมันได้ในที่สุด ตัวปมปัญหาที่เจน จิ หยิบมาอย่างแก๊งต้มตุ๋นในยุคใหม่กับเหยื่อที่สูญเสียทุกสิ่งไป เล่าผ่านการเล่นเกมเวสสุวรรณ ที่พาเราไปสำรวจอารมณ์ความรู้สึกของตัวละครจากหลากหลายมุมมอง

ตัวเรื่องชวนเราตั้งคำถามกับ กฎแห่งกรรม อันเป็นความคิดที่ฝ���งหัวเรามาตั้งแต่เด็ก เป็นสิ่งซึ่งยับยั้งให้เราทำหรือไม่ทำอะไรสักอย่าง ซึ่งก็โยงใยไปถึงเรื่องนรกสวรรค์ บาปบุญ และมีท่อนหนึ่งที่ชอบมากๆ ในเรื่องคือ ตอนที่พูดถึงคอนเซปต์ของการทำบุญว่า "ทำเพื่อให้มี มิใช่เพื่อละ ทำเพื่อให้เป��น มิใช่เพื่อปล่อย ทำเพื่อแบกเพิ่ม ไม่ได้ทำเพื่อเบาลง" (น.98) อ่านแล้วตบเข่าฉาดอยู่เหมือนกัน

ฉากและบรรยากาศที่เป็นดินแดนรอบๆ เขาพระสุเมรุ ชวนให้เราคิดต่อถึงความหมายที่นักเขียนอยากสื่ออยู่เหมือนกัน ซึ่งก็คงต้องไปตีความว่าทำไมเจน จิ เลือก "ท้าวเวสสุวรรณ" มาใช้ จะแค่เพราะปมปัญหาหลักมันเกี่ยวกับเรื่องทรัพย์สิน และตัวละครทั้งสามก็ล่มจมเพราะสูญเสียทรัพย์สิน (ก็อาจจะใช่ก็ได้) ... เอาว่า ขออ่านอีกสักรอบครับ

[Surachai Boonyasiri · Rating 5 out of 5]

เล่มบางๆ แต่ประเด็นอัดแน่นครบเกิน จริงๆ อาจจะไม่ใช่แค่ประเด็นอัดแน่นแต่จริตความชอบ สไตล์งานเขียน ลูกเล่นปกิณกะต่างๆ เราปลื้มมากๆ

เราเลื่อนอ่านหนังสือเล่มนี้เพราะไม่ชอบงานแนวเกมออนไลน์ เราก็ไม่รู้หรอกว่าว่าเล่มนี้มันเป็นเกมแบบไหน แต่มันขึ้นชื่อว่าเกม แค่คิดก็หน่ายแล้ว แต่ปรากฏว่าพออ่านจริงๆ โอโห ความเป็นเกมคืออยู่ท้ายสุด ที่เหลือแค่การสำรวจความเชื่อ โดยเฉพาะบุญ-บาป-กรรม คืออันนี้เป็นประเด็นใหญ่และเป็นประเด็นสุดมาก การวิพากษ์ความเป็นไปของโลกแบบขื่นๆ ปัญหาความเหลื่อมล้ำเศรษฐกิจ ระบบการจัดการการแก้ปัญหาพวกเรื่องคอลเซนเตอร์ การฆ่าตัวตาย (ประชากรชาวไทยที่สิ่งหวังในโลกโดยเฉลี่ยอ่านแล้วน้ำตาไหล และดีใจอย่างสุดซึ้งที่นอกจากจะชวนคนให้มีชีวิตอยู่ต่อแล้ว ยังวิพากษ์ anti-suicide narrative นี้ซ้อนไปอีกชั้น [หรืออาจกล่าวได้ว่านำเสนอ rebuttal แล้วกัน] ประทับใจมาก) เรามีเจตจำนงหรือถูกกำหนด สถานการณ์บีบบังคับจริงหรือเราเลือกได้ สายสัมพันธ์ครอบครัว ความสำคัญของเรื่องเล่าสำหรับสปีชีส์มนุษย์ ทั้งหมดนี้ทั่วๆ กระจายๆ ก็มีสอดแทรกกลอนกานท์และข้อคำบาลี ซึ่งไม่ได้เอามาเชิงสั่งสอนหรือ didactic นะ แต่เป็น artistic element เฉยๆ แล้วทั้งเล่มคือ irony แบบ นี่ฉันมีชีวิตอยู่ในโลกในประเทศที่ ironic ขนาดนี้เลยหรอ บางทีเราก็ลืมๆ มันไป นี่อ่านแล้วโดนสะกิดให้ให้ลืมตาอีกละ คือโอย พูดไม่หมด กำลังคิดว่าตัวเองจะขายหนังสือเล่มนี้ยังไงให้คนอื่นอ่าน ก็ยังคิดไม่ออกเพราะอัดแน่นเต็มขั้นไปหมด

เล่มเล็กๆ แต่จุพลังได้หนาขนาดนี้เราว่าเก่งมาก ยกขึ้นหิ้งเป็นงานคลาสสิก contemporary ถ้ามีโครงการหนังสือร้อยเล่มที่คนไทยควรอ่านฉบับปรับปรุงใหม่ก็เอาเล่มนี้เข้าไป และคิดว่าเหมาะมากกับนักอ่านชาวไทยโดยเฉพาะคนรุ่นหนุ่มสาวและเด็กๆ ที่หมดใจจะฝัน มอดไฟจะหวัง ในโลกแร้งไร้ยุติธรรมกรรมกติกา ห ค ต ใบนี้

[Pannaphat · Rating 5 out of 5]

ถูกป้ายยาจากรายการ "อ่านเอาสังคม" ตอนอ่านบทแรกๆ พยายามจะตีความถึงประโยคในหนังสือ แต่รู้สึกอึดอัดมาก แต่พออ่านแบบไม่ตีความกลับทำให้อ่านแล้วสนุก รู้สึกเหมือนเราเข้าไปนั่งดูชีวิตของตัวละครแต่ละตัวในหนังสือ กลายเป็นว่าทำให้อ่านจบได้ภายในเวลาอันรวดเร็ว จนไม่อยากให้จบ เพราะหนังสือบางมาก แต่อย่างไรก็ตามชอบที่หนังสือจบแบบนี้ เป็นการจบบริบูรณ์โดยแท้ แต่ความคิดในหัวคนอ่านไม่จบ ยังรู้สึกว่า เรื่องราวแบบในหนังสือ ยังคงดำเนินไปในโลกของความเป็นจริง ขอบคุณที่ผู้เขียนแต่งเรื่องนี้มาให้ได้อ่านค่ะ

[tongla]

อ่านง่ายย่อยง่าย ไม่ได้ปิ๊งมาก เป็นหนังสืออ่านนอกเวลาได้

[Tangmo Ncy · Rating 5 out of 5]

เวรกรรมมีจริงไหม? และคนที่ทำบาปหากต้องได้รับผลกรรมนั้นๆ จริงๆแล้วมันยุติธรรมจริงไหม? หรือความจริงคือมันมีหลายมุมมอง? ใครจะเป็นคนตัดสินว่าคนนั้นจะต้องได้รับเวรกรรมอย่างไร?