What do you think?
Rate this book
SALOMON
Wat is het beste voor onze kinderen? Dat is de vraag waar haar leven om draait. Gelukkig heeft het overheidsorgaan SALOMON alle antwoorden op die vraag. Zij werkt aan een rechtvaardiger samenleving.
Over de roman SALOMON
Wat is het beste voor onze kinderen? Dat is de vraag waar haar leven om draait. Gelukkig heeft het overheidsorgaan SALOMON alle antwoorden op die vraag. De ideale maatschappij is niet ver weg meer. Sinds een hervorming van de jeugdzorg worden er geen kinderen meer uit huis geplaatst. Nou ja, vrijwel niet. Een bevlogen medewerkster van SALOMON, dat de jeugdzorg controleert, is zelf moeder. Zij werkt daar dan ook vol trots aan een nog rechtvaardiger samenleving, maar ze raakt verstrikt in de strenge regels die ze uit moet voeren. Een gegeven dat sinds de Toeslagenaffaire actueler is dan ooit. Wat het beste is voor haar dochtertje Juno is iets minder duidelijk. Dat haar ex-man steeds meer eisen begint te stellen, maakt het vraagstuk niet makkelijker. Dan ziet ze een mogelijkheid om een oplossing te forceren. Al brengt die risico’s met zich mee, vanuit haar positie kan niemand haar iets maken. Of toch wel?
Genre: literaire roman, speculatieve fictie met een thrillerelement.
Motto: De revolutie verdampt en wat overblijft, is het slijk van een nieuwe bureaucratie. (Franz Kafka)
Premisse: ‘Creëert het systeem monsters of creëren monsters het systeem?’
Over de roman SALOMON
Wat is het beste voor onze kinderen? Dat is de vraag waar haar leven om draait. Gelukkig heeft het overheidsorgaan SALOMON alle antwoorden op die vraag. De ideale maatschappij is niet ver weg meer. Sinds een hervorming van de jeugdzorg worden er geen kinderen meer uit huis geplaatst. Nou ja, vrijwel niet. Een bevlogen medewerkster van SALOMON, dat de jeugdzorg controleert, is zelf moeder. Zij werkt daar dan ook vol trots aan een nog rechtvaardiger samenleving, maar ze raakt verstrikt in de strenge regels die ze uit moet voeren. Een gegeven dat sinds de Toeslagenaffaire actueler is dan ooit. Wat het beste is voor haar dochtertje Juno is iets minder duidelijk. Dat haar ex-man steeds meer eisen begint te stellen, maakt het vraagstuk niet makkelijker. Dan ziet ze een mogelijkheid om een oplossing te forceren. Al brengt die risico’s met zich mee, vanuit haar positie kan niemand haar iets maken. Of toch wel?
Genre: literaire roman, speculatieve fictie met een thrillerelement.
Motto: De revolutie verdampt en wat overblijft, is het slijk van een nieuwe bureaucratie. (Franz Kafka)
Premisse: ‘Creëert het systeem monsters of creëren monsters het systeem?’
240 pages, Paperback
Published September 28, 2024
1 person is currently reading
9 people want to read
About the author
Jacqueline Zirkzee
32 books31 followersJacqueline Zirkzee is a Dutch novelist.
Mijn meest recente roman is SALOMON (2024). Eerder verschenen onder meer Mykene, Het Boek van Tristan en Isolde, Het Heksenhuis, Eva's dochter, Reimer en De eerste priesteres.
Mijn meest recente roman is SALOMON (2024). Eerder verschenen onder meer Mykene, Het Boek van Tristan en Isolde, Het Heksenhuis, Eva's dochter, Reimer en De eerste priesteres.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
December 15, 2024
Allereerst bedankt aan Jacqueline Zirkzee voor het toesturen van een exemplaar van Salomon. Zoals beloofd deel ik hierbij mijn eerlijke review! 😊
Het boek draait om een naamloos hoofdpersonage, haar dochter Juno, haar ex-man Jason, vriendin Sybil en haar ouders. Ze werkt bij SALOMON, een overheidsorgaan dat toezicht houdt op de jeugdzorg met als doel het beste voor kinderen te waarborgen.
Het verhaal is duidelijk opgedeeld in twee delen:
Het eerste deel schetst een periode waarin alles goed gaat voor het hoofdpersonage.
In het tweede deel begint haar wereld langzaam uit elkaar te vallen.
Hoewel de opbouw duidelijk is, vond ik het eerste deel lastig om door te komen. Het ontbreken van een naam voor het hoofdpersonage maakte dialogen soms verwarrend en gaf een afstandelijk gevoel. Daarnaast leek er in dit deel een impliciete aversie te zijn tegenover mannen, zowel vanuit het hoofdpersonage als vanuit het overheidsorgaan SALOMON.
De tweede helft las een stuk prettiger. Hier verschuift de focus naar het persoonlijke leven van het hoofdpersonage en minder naar de werking van SALOMON. Deze switch werkte goed; de achtergrond over de organisatie was nodig, maar het persoonlijke aspect maakte het verhaal sterker.
Een opvallend element is de uitwerking van de relaties tussen het hoofdpersonage en de mensen om haar heen. Toch bleef ik moeite hebben met het hoofdpersonage zelf; ik kon geen sympathie voor haar opbrengen, iets wat door het hele boek heen niet veranderde. Misschien was dit een bewuste keuze van Zirkzee, maar dat laat ik in het midden.
Salomon is een boek dat traag op gang komt, maar naar het einde toe beter wordt. Het naamloze hoofdpersonage en haar complexe karakter maken het verhaal uitdagend, terwijl de sterk uitgewerkte relaties en de verschuiving van focus het boek uiteindelijk aangenamer maken. De kracht van dit boek ligt vooral in het netwerk van het hoofdpersonage, niet in de werking van SALOMON.
Het boek draait om een naamloos hoofdpersonage, haar dochter Juno, haar ex-man Jason, vriendin Sybil en haar ouders. Ze werkt bij SALOMON, een overheidsorgaan dat toezicht houdt op de jeugdzorg met als doel het beste voor kinderen te waarborgen.
Het verhaal is duidelijk opgedeeld in twee delen:
Het eerste deel schetst een periode waarin alles goed gaat voor het hoofdpersonage.
In het tweede deel begint haar wereld langzaam uit elkaar te vallen.
Hoewel de opbouw duidelijk is, vond ik het eerste deel lastig om door te komen. Het ontbreken van een naam voor het hoofdpersonage maakte dialogen soms verwarrend en gaf een afstandelijk gevoel. Daarnaast leek er in dit deel een impliciete aversie te zijn tegenover mannen, zowel vanuit het hoofdpersonage als vanuit het overheidsorgaan SALOMON.
De tweede helft las een stuk prettiger. Hier verschuift de focus naar het persoonlijke leven van het hoofdpersonage en minder naar de werking van SALOMON. Deze switch werkte goed; de achtergrond over de organisatie was nodig, maar het persoonlijke aspect maakte het verhaal sterker.
Een opvallend element is de uitwerking van de relaties tussen het hoofdpersonage en de mensen om haar heen. Toch bleef ik moeite hebben met het hoofdpersonage zelf; ik kon geen sympathie voor haar opbrengen, iets wat door het hele boek heen niet veranderde. Misschien was dit een bewuste keuze van Zirkzee, maar dat laat ik in het midden.
Salomon is een boek dat traag op gang komt, maar naar het einde toe beter wordt. Het naamloze hoofdpersonage en haar complexe karakter maken het verhaal uitdagend, terwijl de sterk uitgewerkte relaties en de verschuiving van focus het boek uiteindelijk aangenamer maken. De kracht van dit boek ligt vooral in het netwerk van het hoofdpersonage, niet in de werking van SALOMON.
October 4, 2024
Jacqueline Zirkzee speculeert er op los in deze roman. De personages blikken soms terug op de geschiedenis, zo komt bijvoorbeeld de film Titanic ook even voorbij. Mensen kunnen naar een soort attractiepark (Repli) waar ze bijvoorbeeld de piramides van Egypte kunnen bekijken, of Venetië. Achter deze dystopische wereld zit een grimmig verhaal over co-ouderschap, overmatige controle door de overheid en het opgeven van privacy en vrijheid.
lees verder op mijn blog
lees verder op mijn blog
December 11, 2024
Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog GraagGelezen.
Jacqueline Zirkzee's SALOMON is een intrigerende roman die zich afspeelt in een niet al te verre toekomst waar de overheid meent de beste oplossing te hebben voor alle opvoedkundige problemen: het orgaan SALOMON. Dit instituut, dat de jeugdzorg controleert, heeft als doel een 'rechtvaardiger samenleving' te creëren waarin het belang van het kind centraal staat.
De hoofdpersoon, een bevlogen medewerkster van SALOMON, worstelt met de paradox van haar werk. Terwijl ze zich inzet voor een betere wereld voor kinderen, komt ze steeds meer in conflict met de rigide regels en procedures van het systeem waar ze deel van uitmaakt. Haar eigen dochtertje Juno, wordt daarbij een onvrijwillig onderdeel van dit experiment. Ze is inmiddels gescheiden van Jason, die steeds meer eisen begint te stellen.
“Ze loopt haar contactenlijst nog een keer door, maar er is ook eigenlijk niemand met wie ze zou willen afspreken. Er zijn te veel lijntjes met Jason, met haar oude leven. Voor de meesten is zij de harteloze teef die de gevallen godenzoon nog een trap na heeft gegeven. Er is maar een enkeling die ze sinds de scheiding nog heeft gesproken.”
Zirkzee weet op indrukwekkende wijze de spanning op te bouwen door de persoonlijke strijd van de hoofdpersoon te verweven met de grotere maatschappelijke vraagstukken. Het boek raakt aan actuele thema's zoals de bureaucratie, de macht van de staat en de vraag naar autonomie. De vergelijking met de Toeslagenaffaire versterkt de relevantie van het verhaal.
SALOMON is een roman die je aan het denken zet over de keerzijde van goede bedoelingen. De setting van een denkbeeldige samenleving met akelige kenmerken dient als een spiegel voor onze huidige maatschappij, waar de nadruk vaak ligt op controle en efficiency ten koste van individuele vrijheid.
“Ze zou kunnen huilen, het is een reële mogelijkheid, maar ze zou zich te veel schamen. Terwijl ze doorgaat met worteltjes schrapen, probeert ze te bedenken hoe je het gevoel van buitengesloten-zijn vermengd met dankbaarheid zou kunnen noemen. Ze moet vooral dankbaar zijn, voor zolang het duurt, want het kan elke dag voorbij zijn. Op ieder moment kan SALOMON haar alles afnemen.”
SALOMON is een meeslepend verhaal wat je niet snel vergeet. De hoofdpersoon blijft anoniem in deze wereld. Ze is de moeder van en de dochter van, maar heeft zelf geen naam. Zirkzee heeft een wereld gecreëerd die zowel herkenbaar als verontrustend is, omdat in de echte wereld van vandaag we als persoon ook steeds minder belangrijk lijken te zijn. Het gaat om het grotere goed...
Het boek nodigt uit tot discussies over opvoeding, maatschappelijke verantwoordelijkheid en de macht van de staat.
Ik heb SALOMON graag gelezen.
Jacqueline Zirkzee's SALOMON is een intrigerende roman die zich afspeelt in een niet al te verre toekomst waar de overheid meent de beste oplossing te hebben voor alle opvoedkundige problemen: het orgaan SALOMON. Dit instituut, dat de jeugdzorg controleert, heeft als doel een 'rechtvaardiger samenleving' te creëren waarin het belang van het kind centraal staat.
De hoofdpersoon, een bevlogen medewerkster van SALOMON, worstelt met de paradox van haar werk. Terwijl ze zich inzet voor een betere wereld voor kinderen, komt ze steeds meer in conflict met de rigide regels en procedures van het systeem waar ze deel van uitmaakt. Haar eigen dochtertje Juno, wordt daarbij een onvrijwillig onderdeel van dit experiment. Ze is inmiddels gescheiden van Jason, die steeds meer eisen begint te stellen.
“Ze loopt haar contactenlijst nog een keer door, maar er is ook eigenlijk niemand met wie ze zou willen afspreken. Er zijn te veel lijntjes met Jason, met haar oude leven. Voor de meesten is zij de harteloze teef die de gevallen godenzoon nog een trap na heeft gegeven. Er is maar een enkeling die ze sinds de scheiding nog heeft gesproken.”
Zirkzee weet op indrukwekkende wijze de spanning op te bouwen door de persoonlijke strijd van de hoofdpersoon te verweven met de grotere maatschappelijke vraagstukken. Het boek raakt aan actuele thema's zoals de bureaucratie, de macht van de staat en de vraag naar autonomie. De vergelijking met de Toeslagenaffaire versterkt de relevantie van het verhaal.
SALOMON is een roman die je aan het denken zet over de keerzijde van goede bedoelingen. De setting van een denkbeeldige samenleving met akelige kenmerken dient als een spiegel voor onze huidige maatschappij, waar de nadruk vaak ligt op controle en efficiency ten koste van individuele vrijheid.
“Ze zou kunnen huilen, het is een reële mogelijkheid, maar ze zou zich te veel schamen. Terwijl ze doorgaat met worteltjes schrapen, probeert ze te bedenken hoe je het gevoel van buitengesloten-zijn vermengd met dankbaarheid zou kunnen noemen. Ze moet vooral dankbaar zijn, voor zolang het duurt, want het kan elke dag voorbij zijn. Op ieder moment kan SALOMON haar alles afnemen.”
SALOMON is een meeslepend verhaal wat je niet snel vergeet. De hoofdpersoon blijft anoniem in deze wereld. Ze is de moeder van en de dochter van, maar heeft zelf geen naam. Zirkzee heeft een wereld gecreëerd die zowel herkenbaar als verontrustend is, omdat in de echte wereld van vandaag we als persoon ook steeds minder belangrijk lijken te zijn. Het gaat om het grotere goed...
Het boek nodigt uit tot discussies over opvoeding, maatschappelijke verantwoordelijkheid en de macht van de staat.
Ik heb SALOMON graag gelezen.
September 28, 2024
Jacqueline Zirkzee hanteert meteen een bloemrijke manier van vertellen in Salomon. De lezer kruipt in de huid van Juno’s moeder. De personages zijn opmerkelijk, en zullen de lezers fascineren. Vooral Sybil, de vriendin van Juno’s moeder is ronduit excentriek. Daarnaast wordt er heel verontrustend gesproken over een man-vrouwquotum. Het blijkt al snel dat er strenge regels voor gezinnen gelden. De auteur stipt moeiteloos aan welke risico’s en gevolgen deze regels met zich mee kunnen brengen. Het verplicht kinderen afstaan kan de lezer echter een wrange smaak in de mond bezorgen. Ze snijdt ook het heropvoeden van de ouders aan, en daarmee verwijst ze al dan niet indirect naar de slechte opvoeding van onze kinderen in deze tijd. De wereldopbouw zit helder in elkaar, zodanig dat het lezers de kriebels kan bezorgen. Er is daarnaast aandacht voor wat er met de wereld zoals we die nu kennen is gebeurd. Zo is Venetië onder water gelopen, en heeft de verhaallijn een licht dystopische nasmaak.
Het is een verhaal over verlies, en dan met name over de treurnis van het niet mogen opvoeden van je kind. De thema’s controle en macht hebben staan hoog in het vaandel, en de emoties zoals verdriet en schuldgevoel worden herkenbaar uitgebeeld. Het is helemaal herkenbaar voor lezers die iets soortgelijks met jeugdzorg hebben meegemaakt. Mede daardoor kan dit verhaal ook een hart onder de riem zijn. Het is tevens een verhaal over het zeker stellen van het voortbestaan van de mens op aarde, en geeft daarmee veel stof tot nadenken. Zirkzee is een begrip aan het worden voor de speculatieve fictie, en Salomon is dan ook een goede toevoeging voor het dystopische genre gebleken.
Het is een verhaal over verlies, en dan met name over de treurnis van het niet mogen opvoeden van je kind. De thema’s controle en macht hebben staan hoog in het vaandel, en de emoties zoals verdriet en schuldgevoel worden herkenbaar uitgebeeld. Het is helemaal herkenbaar voor lezers die iets soortgelijks met jeugdzorg hebben meegemaakt. Mede daardoor kan dit verhaal ook een hart onder de riem zijn. Het is tevens een verhaal over het zeker stellen van het voortbestaan van de mens op aarde, en geeft daarmee veel stof tot nadenken. Zirkzee is een begrip aan het worden voor de speculatieve fictie, en Salomon is dan ook een goede toevoeging voor het dystopische genre gebleken.
January 17, 2025
Recensie van:
SALOMON
Bron www.google.com:
Hebreeuws sjelômoh, gewoonlijk verklaard als 'de vreedzame'. Naam van de bekende koning van Israël, zoon van David en Batseba (zie de Bijbel, 1 Koningen 1-11); spreekwoordelijk geworden door zijn wijsheid.
In dit boek wil SALOMON bovenstaande betekenis in de praktijk eer aan doen. Als overheidsorgaan met als doel een ideale en rechtvaardige samenleving waarin kinderen opgroeien tot volwassenen. Of is de praktijk iets genuanceerder?
Auteur :
Jacqueline Zirkzee:
groeide op in schrijvers dorp Oegstgeest. Na haar studie geschiedenis in Leiden reisde ze als journalist de wereld rond en maakte naam met historische romans. Haar nieuwste roman, SALOMON, speelt zich af in de nabije toekomst.
Wijze van lezen:
Boek ontvangen voor deelname aan FB Boekentoer o.l.v. Attie Dotinga en voor deelname aan leesclub #samenlezenweJacquelineZirkzee georganiseerd door Inge1970reads
Uitgeverij: Nobel boeken
Genre: literaire roman
Cover en flaptekst:
De cover vind ik prachtig: de kleuren zwart, rood, zachtgeel en wit. Je blijft kijken en ziet iedere keer weer wat nieuws. Mijn complimenten. Het zou zo de filmposter kunnen zijn mocht er een film komen van dit boek.
Een spannende en indrukwekkende flaptekst.
De auteursfoto en informatie vind ik een ware toevoeging.
Quote:
Hoofdstuk 44 pagina 212-213.
Mooie tekst:
Pagina 232:
Ik zou zeggen dat je het te positief voorstelde. We beginnen allemaal op de bodem van het ravijn en elke poging om omhoog te klauwen richting het licht wordt bestraft met een duw terug naar beneden.
Het verhaal:
Wat is het beste voor onze kinderen? Dat is de vraag waar haar leven om draait. Gelukkig heeft het overheidsorgaan SALOMON alle antwoorden op die vraag. De ideale maatschappij is niet ver weg meer. Sinds een hervorming van de jeugdzorg worden er geen kinderen meer uit huis geplaatst. Nou ja, vrijwel niet. Een bevlogen medewerkster van SALOMON, dat de jeugdzorg controleert, is zelf moeder. Zij werkt daar dan ook vol trots aan een nog rechtvaardiger samenleving, maar ze raakt verstrikt in de strenge regels die ze uit moet voeren.
Een gegeven dat sinds de Toeslagenaffaire actueler is dan ooit. Wat het beste is voor haar dochtertje Juno is iets minder duidelijk. Dat haar ex-man steeds meer eisen begint te stellen, maakt het vraagstuk niet makkelijker. Dan ziet ze een mogelijkheid om een oplossing te forceren. Al brengt die risico’s met zich mee, vanuit haar positie kan niemand haar iets maken. Of toch wel?
Mijn leesbeleving:
Een dystopisch futuristisch verhaal verwachtte ik voordat ik begon met lezen. De schrijfstijl is beeldend. Het was alsof ik mij gedurende het hele verhaal in een duistere, mistige en desolate wereld bevond. Gespeend van iedere warmte, (levens) vreugde en licht. Als een moeder die haar baby tijdens het zogen knuffelt maar niet de kans krijgt om dit oneindig te doen. Omdat het leven aan haar trekt, in haar nek hijgt. Om maar te werken, geld te verdienen, kind naar de opvang en in denderende vaart richting pensioen.
Zonder gevoel, zonder notie van de andere geneugten des levens. Een koesterende en liefdevolle band met je partner, je kind, vrienden en familie. Altijd in tijdnood; geen tijd om te luisteren naar de ander, geen tijd om lief te hebben en liefgehad te worden. Oxcytine geldt niet want je bent verslaafd aan adrenaline.
Ik herkende me in de postnatale depressie van de hoofdpersoon. Ik kon me akelig goed inleven in het hoofdpersonage. Alsof het over mezelf ging. Ik vond die passages heel diepgaand en emotioneel. Hetzelfde heb ik drie keer meegemaakt met veel angst/paniek/psychoses. Ook dat wegduwen herkende ik. Dat deed ik ook bij mijn man. Net als dat alles overheersende achterdochtige. Soms lichtelijk geïrriteerd maar vaak ook verbaal agressief. Fysiek hunkeren naar een arm om je heen maar eigenlijk is aangeraakt worden te heftig dus weerde ik dat af. In dit verhaal is dat zo goed beschreven.
Ik heb eerst heel lang nodig gehad een band op te bouwen met mijn kinderen door dat stomme psychische gedoe. Toen mijn oudste 4 jaar was nog een jaar opgenomen geweest dat was ook niet de oplossing. Nog jaren heb ik er nachtmerries van gehad.
Daarna was een band opbouwen en thuis de boel weer oppakken zwaar. Werken ging en gaat niet meer. Naast dat psychische ook Niet Aangeboren Hersenletsel. Maar terug naar het boek dat zij geen band had met haar dochter en dat dit voelbaar was in het verhaal dat vind ik juist heel erg uit de praktijk dat klopt ook echt. Het is echt dat je dat heel kil en duister beleeft. Geen gevoel eigenlijk. Ik schaam me daar best nog weleens voor. En de man in dit boek kon ik bij tijd en wijle wel opvreten zo boos maakte hij mij. Maar ook toen verplaatste ik mij in hoe het bij mij thuis ging en gaat.
Personage Sybil vond ik de personificatie van mijn diepste, donkerste, meest uitzichtloze gedachten van: ik ga weg en kom niet meer terug. Verlangend naar de eeuwigheid. Ik doe het niet want ik wil hier op aarde nog veel te veel doen. Maar vanuit mijn eigen situatie bekeken snap ik het hoofdpersonage en dat kille gedrag.
De interactie tussen de diverse personages vond ik sterk. Sommige waren in hun ontwikkeling star, volgzaam en stilstaand. Andere veranderden van een onderdrukt, bang vogeltje in een persoon die alles aankon en weer hoop en vooruitzichten zagen. Anderen gingen van zich afschrijven om een “zwart bagger achtige” grote bal doorgeslikt te krijgen. Om zo tot een overtuigde eindoplossing te komen. Daarbij de consequenties even vergetend. Moederliefde op topniveau willen geven maar dan het gevoel te hebben achter een ondoordringbare glazen plaat te staan. En als toeschouwer van je leven nergens bij te kunnen. Herkenbaar en daardoor zeer pijnlijk. De angst dat je kind van je afgenomen gast worden sijpelt dan overal in door.
Misschien ervaar ik dat nog een tikje dieper omdat ik naast de psychische problemen ook een kind terug heb moeten geven aan God. Een zoon, kerngezond maar toch stil geboren. Als je dan psychisch niet inorde bent na de bevalling dan vlammen angst en wanen nog heftiger op. Dat ervoer ik bij de geboorte van ons derde kind.
Ik vond het frustrerend dat ik de gevoelens die duister, uitzichtloos, destructief en hartverscheurend waren niet met een toverstaf kon veranderen in licht, oneindige knuffel sessies, zelfvertrouwen boost en het influisteren van vertrouwen. Dat verhaal is voor vrouwen herkenbaar die hetzelfde meemaken. Maar biedt ook inzichten aan hen die dat gelukkig niet hoefden mee te maken. Doorbreekt de schaamte en het stilzwijgen opdat we elkaar kunnen helpen en steunen.
Overheidsorgaan SALOMON voelde wel als een doodlopende weg. Ik vond iedere keer als dat bedrijf ter sprake kwam een bitter gevoel in mijn mond en een beklemming van mijn lijf. Mooi dat er inzichten kwamen gaandeweg. Mooi dat die ommezwaai zelf gemaakt en gezien werd. Dit was mijn eerste boek van Jacqueline en zeker niet de laatste.
De plot naderde en de diepste diepten van een leeg drankglas in zicht kwamen. De man met de hamer wilde toeslaan maar missloeg. Magere Hein niet nog een slachtoffer kon maken. Dat middelengebruik geen soelaas meer bood. Toen kwam gaandeweg de redding in de vorm van een engel in menselijk gedaante.
Het afrondende gedeelte vond ik sterk. Metaforisch alsof het hoofdpersonage, die naamloos is omdat het iedere persoon kan zijn, alle ijk en pijnpunten in haar leven weer bij langs ging. Het op gevoelsmatig niveau op een filosofische, helikopter view achtige manier van zelfreflectie vond ik sterk.
De plot is niet het einde, het houdt nog een belofte in voor meer.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren
Herkenbaar: psychologisch diepgaand, rauw, hartverscheurend, dystopisch, gruwelijk, verbeten. Maar ook dat tijgerachtige van een moeder die boven alles haar kind wil beschermen. Dat geldt voor alle moeders maar, ik spreek uit eigen ervaring, voor moeders met psychische problematiek nog wat meer.
Ik voelde alles in dit boek tot in de finesse, ik was toeschouwer op de eerste rang. Ik voelde mij gezien. De bespreking van dit boeket de auteur erbij heb ik als uiterst prettig en het verhaal nog meer uitdiepend ervaren. Hartelijk dank hiervoor Inge1970reads en co.
Ik doe graag weer mee in de toekomst. Ik raad de leesclubs van Inge van harte aan. Ook dank aan Jacqueline Zirkzee. Fijn om de achtergrond van het verhaal nog beter te leren kennen. Ik lees graag meer boeken van jou.
SALOMON
Bron www.google.com:
Hebreeuws sjelômoh, gewoonlijk verklaard als 'de vreedzame'. Naam van de bekende koning van Israël, zoon van David en Batseba (zie de Bijbel, 1 Koningen 1-11); spreekwoordelijk geworden door zijn wijsheid.
In dit boek wil SALOMON bovenstaande betekenis in de praktijk eer aan doen. Als overheidsorgaan met als doel een ideale en rechtvaardige samenleving waarin kinderen opgroeien tot volwassenen. Of is de praktijk iets genuanceerder?
Auteur :
Jacqueline Zirkzee:
groeide op in schrijvers dorp Oegstgeest. Na haar studie geschiedenis in Leiden reisde ze als journalist de wereld rond en maakte naam met historische romans. Haar nieuwste roman, SALOMON, speelt zich af in de nabije toekomst.
Wijze van lezen:
Boek ontvangen voor deelname aan FB Boekentoer o.l.v. Attie Dotinga en voor deelname aan leesclub #samenlezenweJacquelineZirkzee georganiseerd door Inge1970reads
Uitgeverij: Nobel boeken
Genre: literaire roman
Cover en flaptekst:
De cover vind ik prachtig: de kleuren zwart, rood, zachtgeel en wit. Je blijft kijken en ziet iedere keer weer wat nieuws. Mijn complimenten. Het zou zo de filmposter kunnen zijn mocht er een film komen van dit boek.
Een spannende en indrukwekkende flaptekst.
De auteursfoto en informatie vind ik een ware toevoeging.
Quote:
Hoofdstuk 44 pagina 212-213.
Mooie tekst:
Pagina 232:
Ik zou zeggen dat je het te positief voorstelde. We beginnen allemaal op de bodem van het ravijn en elke poging om omhoog te klauwen richting het licht wordt bestraft met een duw terug naar beneden.
Het verhaal:
Wat is het beste voor onze kinderen? Dat is de vraag waar haar leven om draait. Gelukkig heeft het overheidsorgaan SALOMON alle antwoorden op die vraag. De ideale maatschappij is niet ver weg meer. Sinds een hervorming van de jeugdzorg worden er geen kinderen meer uit huis geplaatst. Nou ja, vrijwel niet. Een bevlogen medewerkster van SALOMON, dat de jeugdzorg controleert, is zelf moeder. Zij werkt daar dan ook vol trots aan een nog rechtvaardiger samenleving, maar ze raakt verstrikt in de strenge regels die ze uit moet voeren.
Een gegeven dat sinds de Toeslagenaffaire actueler is dan ooit. Wat het beste is voor haar dochtertje Juno is iets minder duidelijk. Dat haar ex-man steeds meer eisen begint te stellen, maakt het vraagstuk niet makkelijker. Dan ziet ze een mogelijkheid om een oplossing te forceren. Al brengt die risico’s met zich mee, vanuit haar positie kan niemand haar iets maken. Of toch wel?
Mijn leesbeleving:
Een dystopisch futuristisch verhaal verwachtte ik voordat ik begon met lezen. De schrijfstijl is beeldend. Het was alsof ik mij gedurende het hele verhaal in een duistere, mistige en desolate wereld bevond. Gespeend van iedere warmte, (levens) vreugde en licht. Als een moeder die haar baby tijdens het zogen knuffelt maar niet de kans krijgt om dit oneindig te doen. Omdat het leven aan haar trekt, in haar nek hijgt. Om maar te werken, geld te verdienen, kind naar de opvang en in denderende vaart richting pensioen.
Zonder gevoel, zonder notie van de andere geneugten des levens. Een koesterende en liefdevolle band met je partner, je kind, vrienden en familie. Altijd in tijdnood; geen tijd om te luisteren naar de ander, geen tijd om lief te hebben en liefgehad te worden. Oxcytine geldt niet want je bent verslaafd aan adrenaline.
Ik herkende me in de postnatale depressie van de hoofdpersoon. Ik kon me akelig goed inleven in het hoofdpersonage. Alsof het over mezelf ging. Ik vond die passages heel diepgaand en emotioneel. Hetzelfde heb ik drie keer meegemaakt met veel angst/paniek/psychoses. Ook dat wegduwen herkende ik. Dat deed ik ook bij mijn man. Net als dat alles overheersende achterdochtige. Soms lichtelijk geïrriteerd maar vaak ook verbaal agressief. Fysiek hunkeren naar een arm om je heen maar eigenlijk is aangeraakt worden te heftig dus weerde ik dat af. In dit verhaal is dat zo goed beschreven.
Ik heb eerst heel lang nodig gehad een band op te bouwen met mijn kinderen door dat stomme psychische gedoe. Toen mijn oudste 4 jaar was nog een jaar opgenomen geweest dat was ook niet de oplossing. Nog jaren heb ik er nachtmerries van gehad.
Daarna was een band opbouwen en thuis de boel weer oppakken zwaar. Werken ging en gaat niet meer. Naast dat psychische ook Niet Aangeboren Hersenletsel. Maar terug naar het boek dat zij geen band had met haar dochter en dat dit voelbaar was in het verhaal dat vind ik juist heel erg uit de praktijk dat klopt ook echt. Het is echt dat je dat heel kil en duister beleeft. Geen gevoel eigenlijk. Ik schaam me daar best nog weleens voor. En de man in dit boek kon ik bij tijd en wijle wel opvreten zo boos maakte hij mij. Maar ook toen verplaatste ik mij in hoe het bij mij thuis ging en gaat.
Personage Sybil vond ik de personificatie van mijn diepste, donkerste, meest uitzichtloze gedachten van: ik ga weg en kom niet meer terug. Verlangend naar de eeuwigheid. Ik doe het niet want ik wil hier op aarde nog veel te veel doen. Maar vanuit mijn eigen situatie bekeken snap ik het hoofdpersonage en dat kille gedrag.
De interactie tussen de diverse personages vond ik sterk. Sommige waren in hun ontwikkeling star, volgzaam en stilstaand. Andere veranderden van een onderdrukt, bang vogeltje in een persoon die alles aankon en weer hoop en vooruitzichten zagen. Anderen gingen van zich afschrijven om een “zwart bagger achtige” grote bal doorgeslikt te krijgen. Om zo tot een overtuigde eindoplossing te komen. Daarbij de consequenties even vergetend. Moederliefde op topniveau willen geven maar dan het gevoel te hebben achter een ondoordringbare glazen plaat te staan. En als toeschouwer van je leven nergens bij te kunnen. Herkenbaar en daardoor zeer pijnlijk. De angst dat je kind van je afgenomen gast worden sijpelt dan overal in door.
Misschien ervaar ik dat nog een tikje dieper omdat ik naast de psychische problemen ook een kind terug heb moeten geven aan God. Een zoon, kerngezond maar toch stil geboren. Als je dan psychisch niet inorde bent na de bevalling dan vlammen angst en wanen nog heftiger op. Dat ervoer ik bij de geboorte van ons derde kind.
Ik vond het frustrerend dat ik de gevoelens die duister, uitzichtloos, destructief en hartverscheurend waren niet met een toverstaf kon veranderen in licht, oneindige knuffel sessies, zelfvertrouwen boost en het influisteren van vertrouwen. Dat verhaal is voor vrouwen herkenbaar die hetzelfde meemaken. Maar biedt ook inzichten aan hen die dat gelukkig niet hoefden mee te maken. Doorbreekt de schaamte en het stilzwijgen opdat we elkaar kunnen helpen en steunen.
Overheidsorgaan SALOMON voelde wel als een doodlopende weg. Ik vond iedere keer als dat bedrijf ter sprake kwam een bitter gevoel in mijn mond en een beklemming van mijn lijf. Mooi dat er inzichten kwamen gaandeweg. Mooi dat die ommezwaai zelf gemaakt en gezien werd. Dit was mijn eerste boek van Jacqueline en zeker niet de laatste.
De plot naderde en de diepste diepten van een leeg drankglas in zicht kwamen. De man met de hamer wilde toeslaan maar missloeg. Magere Hein niet nog een slachtoffer kon maken. Dat middelengebruik geen soelaas meer bood. Toen kwam gaandeweg de redding in de vorm van een engel in menselijk gedaante.
Het afrondende gedeelte vond ik sterk. Metaforisch alsof het hoofdpersonage, die naamloos is omdat het iedere persoon kan zijn, alle ijk en pijnpunten in haar leven weer bij langs ging. Het op gevoelsmatig niveau op een filosofische, helikopter view achtige manier van zelfreflectie vond ik sterk.
De plot is niet het einde, het houdt nog een belofte in voor meer.
Mijn mening:
Ik geef 5 sterren
Herkenbaar: psychologisch diepgaand, rauw, hartverscheurend, dystopisch, gruwelijk, verbeten. Maar ook dat tijgerachtige van een moeder die boven alles haar kind wil beschermen. Dat geldt voor alle moeders maar, ik spreek uit eigen ervaring, voor moeders met psychische problematiek nog wat meer.
Ik voelde alles in dit boek tot in de finesse, ik was toeschouwer op de eerste rang. Ik voelde mij gezien. De bespreking van dit boeket de auteur erbij heb ik als uiterst prettig en het verhaal nog meer uitdiepend ervaren. Hartelijk dank hiervoor Inge1970reads en co.
Ik doe graag weer mee in de toekomst. Ik raad de leesclubs van Inge van harte aan. Ook dank aan Jacqueline Zirkzee. Fijn om de achtergrond van het verhaal nog beter te leren kennen. Ik lees graag meer boeken van jou.
January 16, 2025
Vorig jaar al, kwam via de samenlezenwe-club van Inge de vraag of er mensen interesse hadden om het boek SALOMON van Jacqueline Zirkzee te lezen. De auteur bood aan om iedereen die meelas in de leesclub een E-book op te sturen en nadat ik hoorde waar het boek over ging en dat het in het verlengde lag van de toeslagenaffaire, heb ik me meteen opgegeven om ook mee te lezen. Aangezien het een roman is in speculatieve of dystopische vorm, was mijn interesse meteen gewekt, des te meer, omdat het met een onderwerp te maken heeft waar ik en vele mensen met mij zich erg boos om maken en dus veel mee bezig zijn, al is het in ons hoofd.
De cover is mooi, niet heel bijzonder, maar wel passend bij het verhaal en had mijn interesse wel gewekt als ik het in de winkel had zien liggen. De schrijfstijl van Jacqueline is treffend en sleept je mee in het verhaal, al moet ik toegeven dat het me wel even kostte om in het verhaal te komen, maar meer omdat ik voor mijn gevoel heel langzaam las. Je leest het verhaal vanuit ‘haar’, de moeder van Juno en tevens medewerker bij SALOMON (Samenwerkingsorgaan Algemene Leefbaarheid, Orde en Maatschappelijke Ondersteuning Nederzone), een organisatie die moet beslissen over het lot van zowel ouders als kinderen als het jeugdzorg niet lukt om het gezin op de rit te krijgen. Je leest het verhaal vanuit de derde persoonsvorm. Tijdens het lezen sla je regelmatig een periode van tijd over om het verhaal op gang te houden en soms verwacht je deze sprong in de tijd totaal niet. Jacqueline schrijft wel vrij expliciet en direct, waardoor sommige onveilige situaties en gedachtes erg beeldend worden omschreven en hier moet je wel tegen kunnen.
Dan het verhaal. Dit verhaal is heftig. Het is goed in elkaar gezet, bevat nogal wat lagen en kanten die heel goed naar voren zijn gebracht als het gaat om jeugdzorg, de regels die (allicht iets uit groter gemaakt dan in onze realiteit) soms te belachelijk voor woorden zijn en de gevolgen die erachter schuilen als je in een wereld leeft waarin alles wat je doet gecontroleerd wordt en je in de problemen kan raken door de kleinste dingen. Dat is wat mij ook trekt aan een Dystopie. De regels en wetten die nu bestaan worden in de toekomst uitgebeeld, je ziet de gevolgen ervan als deze regels tot iets groots uitgroeien en de maatschappij gaan beheersen. Ik vind het interessant, maar ook confronterend om deze verhalen te lezen, want het laat je zien hoe de toekomst zou kunnen zijn als we doorgaan met de huidige manieren van handelen. Het zorgt niet alleen voor onterecht uit huis geplaatste dingen, maar ook voor zoveel onderdrukte psychische problemen dat het niet meer te overzien is. mensen in die slechte psychische staat kunnen hele rare dingen ondernemen en kunnen totaal onverwacht uit te hoek komen, om vervolgens de schuld te krijgen van iets wat hen min of meer aangedaan is of door iets wat buiten hun controle ligt. En laten we niet vergeten dat het kind hier ook de dupe van is.
Ik ben dingen in het boek tegengekomen waar ik van walgde, dingen die ik mooi vond, personages die ik mooi vond, voornamelijk Sybil, de beste vriendin van deze moeder en het boek heeft op bepaalde momenten mijn hart gebroken. Een systeem dat zo onrechtvaardig is.. Je vraagt je af of het gebouwd is om mensen pijn te doen en kapot te maken..
Mijn enige probleem met dit verhaal is, ik kon me niet verbinden met de moeder in dit verhaal, en dat terwijl ik een aantal aspecten best wel kan herkennen ook de psychische lasten heel goed ken. Ik voelde gewoon helemaal niks voor haar, vond haar vaak onredelijk haar handelen verbaasde me keer op keer. Ik kon met bijna iedereen meevoelen, Juno, de vader in het verhaal (al was het maar deels), Sybil, andere gebroken gezinnen.. maar ‘Zij’ kwam gewoon echt niet bij me binnen en ik irriteerde me meer dan dat ik het fijn vond of emotioneel om met haar mee te lezen. En ik kan er de vinger gewoon niet op leggen waar het voor mij aan lag, maar het is nu eenmaal zo.
Een goed verhaal, een mooie hoopvolle afronding, sterke opbouw, treffende gebeurtenissen, en goede schrijfstijl, maken SALOMON tot een belangrijk, goed en speculatief verhaal, dat deuren opent voor gesprekken en uitnodigt om eens goed naar onze manieren van handelen te kijken als het gaat om problemen in de thuissituatie, de oorzaken en de gevolgen hiervan en hoe we hiermee om moeten gaan. Het nodigt uit om je eigen verhaal te vertellen en opnieuw het gesprek aan te gaan met elkaar. Helaas valt of staat een verhaal voor mij ook met de hoofdpersonage, aangezien je, in dit geval, constant meeleest met deze hoofdpersoon. Dit was voor mij helaas het punt waarop ik me niet kon vinden in het boek, de verbinding was voor mij heel ver te zoeken.
Ik geef het boek 3,5 ster.
~ Live Your Life Reading
#samenlezenwe #samenlezenwejacquelinezirkzee
De cover is mooi, niet heel bijzonder, maar wel passend bij het verhaal en had mijn interesse wel gewekt als ik het in de winkel had zien liggen. De schrijfstijl van Jacqueline is treffend en sleept je mee in het verhaal, al moet ik toegeven dat het me wel even kostte om in het verhaal te komen, maar meer omdat ik voor mijn gevoel heel langzaam las. Je leest het verhaal vanuit ‘haar’, de moeder van Juno en tevens medewerker bij SALOMON (Samenwerkingsorgaan Algemene Leefbaarheid, Orde en Maatschappelijke Ondersteuning Nederzone), een organisatie die moet beslissen over het lot van zowel ouders als kinderen als het jeugdzorg niet lukt om het gezin op de rit te krijgen. Je leest het verhaal vanuit de derde persoonsvorm. Tijdens het lezen sla je regelmatig een periode van tijd over om het verhaal op gang te houden en soms verwacht je deze sprong in de tijd totaal niet. Jacqueline schrijft wel vrij expliciet en direct, waardoor sommige onveilige situaties en gedachtes erg beeldend worden omschreven en hier moet je wel tegen kunnen.
Dan het verhaal. Dit verhaal is heftig. Het is goed in elkaar gezet, bevat nogal wat lagen en kanten die heel goed naar voren zijn gebracht als het gaat om jeugdzorg, de regels die (allicht iets uit groter gemaakt dan in onze realiteit) soms te belachelijk voor woorden zijn en de gevolgen die erachter schuilen als je in een wereld leeft waarin alles wat je doet gecontroleerd wordt en je in de problemen kan raken door de kleinste dingen. Dat is wat mij ook trekt aan een Dystopie. De regels en wetten die nu bestaan worden in de toekomst uitgebeeld, je ziet de gevolgen ervan als deze regels tot iets groots uitgroeien en de maatschappij gaan beheersen. Ik vind het interessant, maar ook confronterend om deze verhalen te lezen, want het laat je zien hoe de toekomst zou kunnen zijn als we doorgaan met de huidige manieren van handelen. Het zorgt niet alleen voor onterecht uit huis geplaatste dingen, maar ook voor zoveel onderdrukte psychische problemen dat het niet meer te overzien is. mensen in die slechte psychische staat kunnen hele rare dingen ondernemen en kunnen totaal onverwacht uit te hoek komen, om vervolgens de schuld te krijgen van iets wat hen min of meer aangedaan is of door iets wat buiten hun controle ligt. En laten we niet vergeten dat het kind hier ook de dupe van is.
Ik ben dingen in het boek tegengekomen waar ik van walgde, dingen die ik mooi vond, personages die ik mooi vond, voornamelijk Sybil, de beste vriendin van deze moeder en het boek heeft op bepaalde momenten mijn hart gebroken. Een systeem dat zo onrechtvaardig is.. Je vraagt je af of het gebouwd is om mensen pijn te doen en kapot te maken..
Mijn enige probleem met dit verhaal is, ik kon me niet verbinden met de moeder in dit verhaal, en dat terwijl ik een aantal aspecten best wel kan herkennen ook de psychische lasten heel goed ken. Ik voelde gewoon helemaal niks voor haar, vond haar vaak onredelijk haar handelen verbaasde me keer op keer. Ik kon met bijna iedereen meevoelen, Juno, de vader in het verhaal (al was het maar deels), Sybil, andere gebroken gezinnen.. maar ‘Zij’ kwam gewoon echt niet bij me binnen en ik irriteerde me meer dan dat ik het fijn vond of emotioneel om met haar mee te lezen. En ik kan er de vinger gewoon niet op leggen waar het voor mij aan lag, maar het is nu eenmaal zo.
Een goed verhaal, een mooie hoopvolle afronding, sterke opbouw, treffende gebeurtenissen, en goede schrijfstijl, maken SALOMON tot een belangrijk, goed en speculatief verhaal, dat deuren opent voor gesprekken en uitnodigt om eens goed naar onze manieren van handelen te kijken als het gaat om problemen in de thuissituatie, de oorzaken en de gevolgen hiervan en hoe we hiermee om moeten gaan. Het nodigt uit om je eigen verhaal te vertellen en opnieuw het gesprek aan te gaan met elkaar. Helaas valt of staat een verhaal voor mij ook met de hoofdpersonage, aangezien je, in dit geval, constant meeleest met deze hoofdpersoon. Dit was voor mij helaas het punt waarop ik me niet kon vinden in het boek, de verbinding was voor mij heel ver te zoeken.
Ik geef het boek 3,5 ster.
~ Live Your Life Reading
#samenlezenwe #samenlezenwejacquelinezirkzee
May 13, 2025
‘Het motto van SALOMON: het systeem is streng in zijn streven naar rechtvaardigheid.’
Jacqueline Zirkzee is schrijver, journalist, redacteur en schrijfcoach. Ze heeft meerdere historische romans geschreven zoals De eerste priesteres, Het boek van Tristan en Isolde. Van haar romandebuut Mykene uit 2001, met mythische elementen, is inmiddels een nieuwe editie uitgebracht.
Haar laatste werk SALOMON is een hallucinante, visionaire roman, waarmee ze duidelijk een andere weg is ingeslagen en de lezer meevoert in de tijd na de toeslagenaffaire. Voedingsmiddelen als labkip, vitarijst en kweekbacon zijn inmiddels volledig geïntegreerd in het dagelijkse menu en de exotische smaak van ananas is in de tussentijd volledig uit ieders geheugen gewist.
Marjon Nooij
Zirkzee beschrijft een meedogenloze en overgecontroleerde, totalitaire maatschappij, waarin er – net als voorheen in China – een eenkindpolitiek is ingesteld, waardoor tweelingzwangerschappen uit den boze zijn en er sinds tien jaar een verplichting is om één van de foetussen te laten aborteren.
Huisvuil wordt minutieus gecontroleerd op fastfoodverpakkingen, pillenstrips, verbandmiddelen, drankflessen en bloedsporen op afgedankte kinderkleding. ‘Als er van een bepaalde categorie drie keer iets op de lijst aangevinkt was, kwam er een leidinggevende bij die het gehele gezin opschaalde naar oranje – dat betekende een bezoek van een gezinscoach.’
Venetië is allang onder de waterspiegel verdwenen. Replicaparken – kortweg Repli’s – worden met de jaarlijks verstrekte verplaatspunten bezocht om er vakantie te vieren en zich te wanen in verre landen en andere culturen. Zodoende wordt het klimaat ontlast van al te reislustige personen. Men is er huiverig voor om medische behandelingen te declareren, omdat je dan zo door je zorgpunten heen bent. Schrijfschriften worden er allang niet meer gemaakt, omdat papier van echte bomen te kostbaar is, en een ‘bubbelhub’ is de vervanger van media-apparaten.
Vanuit de overheid is de overheidsinstantie SALAMON (Samenwerkingsorgaan Algemene Leefbaarheid, Orde en Maatschappelijke Ondersteuning Nederzone) in het leven geroepen, die als taak heeft te werken aan een rechtvaardiger samenleving en ideale maatschappij. Het Salomonsoordeel wordt gebruikt om een volstrekt willekeurig oordeel aan te duiden. De Germaanse naam Salomon betekent ‘door de goden beschermd’. In het Hebreeuws is het afgeleid van ‘shalom’, wat ‘vrede’ betekent, of van 'sjelômoh', wat wordt vertaald met ‘de vreedzame’. In de roman komt het idee naar voren dat wie niets te verbergen heeft, ook niets heeft te vrezen. Het is dan allang een alom aanvaard systeem dat streng is, maar rechtvaardig wordt geacht. Helaas is het niveau van de empathie in de maatschappij tot het absolute vriespunt gedaald.
‘Als gezinnen ontsporen grijpt SALOMON in zonder aanziens des persoons, ongeacht sekse of afkomst.’
Net als in de futuristische tv-serie Arcadia zijn er heropvoedingskampen in het leven geroepen. Ouders die zich misdragen gaan erheen, in plaats dat het kind uit huis wordt geplaatst. Medische castratie is niet eens ondenkbaar als straf bij seksueel misbruik en in geval van disfunctionele ouders zien ze het als ‘een kostbaar maar erg succesvol programma’ om het gehele gezin in een kliniek op te nemen.
De rode draad in het verhaal wordt gevormd door een vrouwelijk naamloos hoofdpersonage en haar vijfjarige dochter Juno. Beroepshalve houdt ze zich bezig met de controle van de bureaucratie in de jeugdzorg. Gaandeweg begint ze zich steeds meer af te vragen of de controle die SALOMON wil bewerkstelligen wel de juiste is. Ze krijgt gewetensproblemen en betwijfelt of ze zich er nog aan kan en wil conformeren. Staat het welbevinden van het kind nog wel hoog in het vaandel?
Ook in haar eigen leven krijgt ze te maken met de rigide eisen van jeugdzorg. Jason, haar ex-man, doet een verzoek tot co-ouderschap, waar ze niet op zit te wachten, en tot overmaat van ramp verliest ze haar baan. Ze neemt een drastisch besluit om haar ex-man uit haar leven te weren ‘als een passant die door het beeld liep van een verder perfecte vakantiefoto.’ Dit gegeven maakt dat de roman een spannende wending krijgt.
Met SALOMON schreef Zirkzee een onderhoudende, dystopische toekomstroman waarin ze op speculatieve wijze een angstaanjagend beeld beschrijft. Dat er veranderingen nodig zijn in ons handelen en denken, is uiteraard evident. Het uitdelen van een vast aantal verplaatspunten per jaar zou niet eens zo verkeerd zijn om het overspannen luchtruim te ontlasten. Misschien dat deze roman in grote lijnen niet onrealistisch zal blijken.
--
Eerder verschenen op Tzum
Jacqueline Zirkzee is schrijver, journalist, redacteur en schrijfcoach. Ze heeft meerdere historische romans geschreven zoals De eerste priesteres, Het boek van Tristan en Isolde. Van haar romandebuut Mykene uit 2001, met mythische elementen, is inmiddels een nieuwe editie uitgebracht.
Haar laatste werk SALOMON is een hallucinante, visionaire roman, waarmee ze duidelijk een andere weg is ingeslagen en de lezer meevoert in de tijd na de toeslagenaffaire. Voedingsmiddelen als labkip, vitarijst en kweekbacon zijn inmiddels volledig geïntegreerd in het dagelijkse menu en de exotische smaak van ananas is in de tussentijd volledig uit ieders geheugen gewist.
Marjon Nooij
Zirkzee beschrijft een meedogenloze en overgecontroleerde, totalitaire maatschappij, waarin er – net als voorheen in China – een eenkindpolitiek is ingesteld, waardoor tweelingzwangerschappen uit den boze zijn en er sinds tien jaar een verplichting is om één van de foetussen te laten aborteren.
Huisvuil wordt minutieus gecontroleerd op fastfoodverpakkingen, pillenstrips, verbandmiddelen, drankflessen en bloedsporen op afgedankte kinderkleding. ‘Als er van een bepaalde categorie drie keer iets op de lijst aangevinkt was, kwam er een leidinggevende bij die het gehele gezin opschaalde naar oranje – dat betekende een bezoek van een gezinscoach.’
Venetië is allang onder de waterspiegel verdwenen. Replicaparken – kortweg Repli’s – worden met de jaarlijks verstrekte verplaatspunten bezocht om er vakantie te vieren en zich te wanen in verre landen en andere culturen. Zodoende wordt het klimaat ontlast van al te reislustige personen. Men is er huiverig voor om medische behandelingen te declareren, omdat je dan zo door je zorgpunten heen bent. Schrijfschriften worden er allang niet meer gemaakt, omdat papier van echte bomen te kostbaar is, en een ‘bubbelhub’ is de vervanger van media-apparaten.
Vanuit de overheid is de overheidsinstantie SALAMON (Samenwerkingsorgaan Algemene Leefbaarheid, Orde en Maatschappelijke Ondersteuning Nederzone) in het leven geroepen, die als taak heeft te werken aan een rechtvaardiger samenleving en ideale maatschappij. Het Salomonsoordeel wordt gebruikt om een volstrekt willekeurig oordeel aan te duiden. De Germaanse naam Salomon betekent ‘door de goden beschermd’. In het Hebreeuws is het afgeleid van ‘shalom’, wat ‘vrede’ betekent, of van 'sjelômoh', wat wordt vertaald met ‘de vreedzame’. In de roman komt het idee naar voren dat wie niets te verbergen heeft, ook niets heeft te vrezen. Het is dan allang een alom aanvaard systeem dat streng is, maar rechtvaardig wordt geacht. Helaas is het niveau van de empathie in de maatschappij tot het absolute vriespunt gedaald.
‘Als gezinnen ontsporen grijpt SALOMON in zonder aanziens des persoons, ongeacht sekse of afkomst.’
Net als in de futuristische tv-serie Arcadia zijn er heropvoedingskampen in het leven geroepen. Ouders die zich misdragen gaan erheen, in plaats dat het kind uit huis wordt geplaatst. Medische castratie is niet eens ondenkbaar als straf bij seksueel misbruik en in geval van disfunctionele ouders zien ze het als ‘een kostbaar maar erg succesvol programma’ om het gehele gezin in een kliniek op te nemen.
De rode draad in het verhaal wordt gevormd door een vrouwelijk naamloos hoofdpersonage en haar vijfjarige dochter Juno. Beroepshalve houdt ze zich bezig met de controle van de bureaucratie in de jeugdzorg. Gaandeweg begint ze zich steeds meer af te vragen of de controle die SALOMON wil bewerkstelligen wel de juiste is. Ze krijgt gewetensproblemen en betwijfelt of ze zich er nog aan kan en wil conformeren. Staat het welbevinden van het kind nog wel hoog in het vaandel?
Ook in haar eigen leven krijgt ze te maken met de rigide eisen van jeugdzorg. Jason, haar ex-man, doet een verzoek tot co-ouderschap, waar ze niet op zit te wachten, en tot overmaat van ramp verliest ze haar baan. Ze neemt een drastisch besluit om haar ex-man uit haar leven te weren ‘als een passant die door het beeld liep van een verder perfecte vakantiefoto.’ Dit gegeven maakt dat de roman een spannende wending krijgt.
Met SALOMON schreef Zirkzee een onderhoudende, dystopische toekomstroman waarin ze op speculatieve wijze een angstaanjagend beeld beschrijft. Dat er veranderingen nodig zijn in ons handelen en denken, is uiteraard evident. Het uitdelen van een vast aantal verplaatspunten per jaar zou niet eens zo verkeerd zijn om het overspannen luchtruim te ontlasten. Misschien dat deze roman in grote lijnen niet onrealistisch zal blijken.
--
Eerder verschenen op Tzum
December 20, 2024
Via de leesclub van de boekenreizigers heb ik het boek Salomon, geschreven door Jacqueline Zirkzee, gelezen. Dit fictieve verhaal speelt in de toekomst en we ontmoeten de moeder van Juno. De naam van deze moeder ben ik in het boek niet tegengekomen. Ze is gescheiden van haar man en werkzaam bij Salomon. Salomon is een organisatie die controlerende taken heeft en tussen de jeugdzorg en de jeugdpolitie in staat. Het is de bedoeling dat er een ideale maatschappij komt, waarbij er geen kinderen meer uit huis worden geplaatst. De moeder van Juno werkt vol trots voor Salomon en ze hoopt dat ze met haar werk mee helpt aan het ontstaan van deze ideale maatschappij. Ondertussen stelt haar ex-man steeds meer eisen met betrekking tot de zorg over hun dochter Juno. Wat doen deze eisen van haar ex-man met de moeder van Juno? Bedenkt ze een oplossing die voor zowel haar, Juno als haar ex-man goed werken? En zo ja hoe gaat deze oplossing er dan uitzien voor haarzelf maar ook voor haar dochter en ex-man?
Ondanks dat de cover in veel zwart, wat wit en rood is uitgevoerd, is er op deze cover veel te zien. Is de dame op de cover de moeder van Juno? Het lijkt mij, als ik de cover zo bekijk, dat er wel het nodige in het hoofd van de dame zich afspeelt. Ik moet zeggen dat ik in eerste instantie wel wat moeite had om in het verhaal te komen. Ik denk dat dit kwam door de overtuigende manier waarop de medewerkers van Salomon met de regels omgingen. Zo zwart / wit dus ook goed of fout. Dat bezorgde me in eerste instantie wel wat de kriebels en ik was blij dat ik niet in die maatschappij leefde. In de loop van het boek kwam ik er steeds beter in. Alhoewel het dan nog soms wel bij de les blijven is. Het is een verhaal wat mij wel tot nadenken heeft gestemd en wat ergens toch bij mij ook wat onder de huid is gaan zitten.
4*
Ondanks dat de cover in veel zwart, wat wit en rood is uitgevoerd, is er op deze cover veel te zien. Is de dame op de cover de moeder van Juno? Het lijkt mij, als ik de cover zo bekijk, dat er wel het nodige in het hoofd van de dame zich afspeelt. Ik moet zeggen dat ik in eerste instantie wel wat moeite had om in het verhaal te komen. Ik denk dat dit kwam door de overtuigende manier waarop de medewerkers van Salomon met de regels omgingen. Zo zwart / wit dus ook goed of fout. Dat bezorgde me in eerste instantie wel wat de kriebels en ik was blij dat ik niet in die maatschappij leefde. In de loop van het boek kwam ik er steeds beter in. Alhoewel het dan nog soms wel bij de les blijven is. Het is een verhaal wat mij wel tot nadenken heeft gestemd en wat ergens toch bij mij ook wat onder de huid is gaan zitten.
4*
January 20, 2025
Meeslepende roman over macht en menselijkheid
Als groot liefhebber van de historische romans van Jacqueline Zirkzee, moest ik even wennen aan haar nieuwste werk, SALOMON. Want deze roman speelt zich niet in het verleden af, maar in de toekomst. Toch zat ik al snel in de flow en kon ik het boek niet meer wegleggen. Het heeft alle diepgang en gelaagdheid die ik van haar historische romans gewend ben. In SALOMON schetst de auteur een toekomstbeeld dat beklemmend realistisch aanvoelt. Het verhaal draait om een gescheiden moeder die werkt bij SALOMON, een overheidsorgaan dat jeugdzorg controleert. Ze voert streng beleid uit dat doet denken aan de toeslagenaffaire, maar dan op een veel grotere schaal en “iets” andere manier. Tegelijkertijd wordt ze geconfronteerd met de eisen van haar steenrijke ex-man. Haar zoektocht naar rust en balans in haar persoonlijke leven en dat van haar dochtertje brengt haar in een steeds complexere situatie. Ze dreigt de belangrijkste mensen om zich heen weg te duwen en alles te verliezen wat haar dierbaar is.
Wat deze roman ook bijzonder maakt, is hoe Zirkzee de futuristische wereld tot leven brengt. Van geavanceerde technologieën tot realistische beschrijvingen van het dagelijks leven: alles voelt doordacht en overtuigend. Ze schetst een toekomst die fascinerend en angstaanjagend tegelijk is. Zirkzee laat de lezer nadenken over ethiek, macht en menselijkheid. Het is een wereld die we liever niet werkelijkheid zien worden, maar die je tijdens het lezen volledig meesleept.
Kortom, SALOMON is een indrukwekkende roman die zowel knap geschreven als meeslepend is. Het is een boek dat je aan het denken zet, maar tegelijkertijd ook volop laat genieten van de rijke details en het sterke plot. Een knap staaltje schrijfwerk en een absolute aanrader voor liefhebbers van diepgaande verhalen.
Als groot liefhebber van de historische romans van Jacqueline Zirkzee, moest ik even wennen aan haar nieuwste werk, SALOMON. Want deze roman speelt zich niet in het verleden af, maar in de toekomst. Toch zat ik al snel in de flow en kon ik het boek niet meer wegleggen. Het heeft alle diepgang en gelaagdheid die ik van haar historische romans gewend ben. In SALOMON schetst de auteur een toekomstbeeld dat beklemmend realistisch aanvoelt. Het verhaal draait om een gescheiden moeder die werkt bij SALOMON, een overheidsorgaan dat jeugdzorg controleert. Ze voert streng beleid uit dat doet denken aan de toeslagenaffaire, maar dan op een veel grotere schaal en “iets” andere manier. Tegelijkertijd wordt ze geconfronteerd met de eisen van haar steenrijke ex-man. Haar zoektocht naar rust en balans in haar persoonlijke leven en dat van haar dochtertje brengt haar in een steeds complexere situatie. Ze dreigt de belangrijkste mensen om zich heen weg te duwen en alles te verliezen wat haar dierbaar is.
Wat deze roman ook bijzonder maakt, is hoe Zirkzee de futuristische wereld tot leven brengt. Van geavanceerde technologieën tot realistische beschrijvingen van het dagelijks leven: alles voelt doordacht en overtuigend. Ze schetst een toekomst die fascinerend en angstaanjagend tegelijk is. Zirkzee laat de lezer nadenken over ethiek, macht en menselijkheid. Het is een wereld die we liever niet werkelijkheid zien worden, maar die je tijdens het lezen volledig meesleept.
Kortom, SALOMON is een indrukwekkende roman die zowel knap geschreven als meeslepend is. Het is een boek dat je aan het denken zet, maar tegelijkertijd ook volop laat genieten van de rijke details en het sterke plot. Een knap staaltje schrijfwerk en een absolute aanrader voor liefhebbers van diepgaande verhalen.
July 18, 2025
Eén van de slechtste boeken die ik ooit gelezen heb. Gelukkig heb ik er geen geld aan verspild en kon ik hem ergens gratis meenemen. Ontiegelijk ongeloofwaardig, vooral de relaties tussen het hoofdpersonage en de overige personages waren psychologisch onwaarschijnlijk. Ze behandelt haar beste vriendin, haar ex én haar collega als een stuk stront, maar alsnog blijven ze haar op handen dragen en schilderen ze haar af als een soort heilige.
Idem dito met bepaalde gebeurtenissen in het boek. Haar moeder en ex-schoonmoeder komen beide bij haar in huis wonen terwijl ze met beide een slechte band heeft, waarom zouden ze dat ooit doen?!
Haar beste vriendin die zich ineens random ophangt aan haar sjaal?! Why?! De man van haar beste vriendin aan wie ze een gruwelijke hekel heeft (en dat is wederzijds) die dan als allereerst bij haar huilend aan de deur staat?! Waarom zou hij?!
Verder zaten er ook aardig wat taal- en spelfouten in het boek. Zo slordig, dat is makkelijk te voorkomen. Verhaalopbouw en schrijfstijl waren ook niet op zijn best. Bepaalde passages zijn heel verwarrend geschreven waardoor je soms echt geen idee hebt wie er nu aan het woord is of wat er precies gebeurt. Ik sluit graag af met een pluspunt, maar ik kan oprecht niks bedenken. Dit boek sloeg werkelijk helemaal nergens op. En dan heb ik alle vergezochte science fiction elementen nog achterwege gelaten
Idem dito met bepaalde gebeurtenissen in het boek. Haar moeder en ex-schoonmoeder komen beide bij haar in huis wonen terwijl ze met beide een slechte band heeft, waarom zouden ze dat ooit doen?!
Haar beste vriendin die zich ineens random ophangt aan haar sjaal?! Why?! De man van haar beste vriendin aan wie ze een gruwelijke hekel heeft (en dat is wederzijds) die dan als allereerst bij haar huilend aan de deur staat?! Waarom zou hij?!
Verder zaten er ook aardig wat taal- en spelfouten in het boek. Zo slordig, dat is makkelijk te voorkomen. Verhaalopbouw en schrijfstijl waren ook niet op zijn best. Bepaalde passages zijn heel verwarrend geschreven waardoor je soms echt geen idee hebt wie er nu aan het woord is of wat er precies gebeurt. Ik sluit graag af met een pluspunt, maar ik kan oprecht niks bedenken. Dit boek sloeg werkelijk helemaal nergens op. En dan heb ik alle vergezochte science fiction elementen nog achterwege gelaten
November 6, 2024
Een indrukwekkend boek dat je aan het denken zet over de balans tussen systeem en menselijkheid. Deze roman pakt je vanaf de eerste pagina met zijn indringende thema's: de spanning tussen idealen en werkelijkheid, persoonlijke conflicten binnen een kille bureaucratie, en de grenzen van wat ‘het beste’ voor een kind betekent. De hoofdpersoon is overtuigend neergezet als een moeder en professional die steeds meer onder druk komt te staan door de regels die ze zelf moet handhaven. Haar innerlijke strijd en de complexe dynamiek met haar ex-partner zorgen voor een meeslepende leeservaring die herkenbaar en aangrijpend is.
De parallellen met de recente Toeslagenaffaire geven het verhaal een realistische ondertoon en benadrukken het dilemma waar veel gezinnen voor staan in een samenleving waar alles meetbaar moet zijn. De auteur bouwt de spanning zorgvuldig op en laat je meeleven met de keuzes van een vrouw die probeert te overleven in een verstikkend systeem. Het resultaat is een prikkelende en soms beklemmende roman die vragen oproept over de impact van regels op ons persoonlijke leven. Absoluut een aanrader voor lezers die houden van maatschappelijk relevante verhalen en intrigerende personages.
De parallellen met de recente Toeslagenaffaire geven het verhaal een realistische ondertoon en benadrukken het dilemma waar veel gezinnen voor staan in een samenleving waar alles meetbaar moet zijn. De auteur bouwt de spanning zorgvuldig op en laat je meeleven met de keuzes van een vrouw die probeert te overleven in een verstikkend systeem. Het resultaat is een prikkelende en soms beklemmende roman die vragen oproept over de impact van regels op ons persoonlijke leven. Absoluut een aanrader voor lezers die houden van maatschappelijk relevante verhalen en intrigerende personages.
October 14, 2024
Volgens de uitgever is SALOMON een dystopisch verhaal over de wereld ná de Toeslagenaffaire, speculatieve fictie met thrillerelement. Wat mij betreft is het veel meer dan dat.
De lezer duikt in het leven van Juno’s moeder die vol passie bij SALOMON, een organisatie die Jeugdzorg controleert, werkt. Ze is trots op haar werk, omdat tegenwoordig jeugdzorg bijna geen kinderen meer uit huis plaatst. Daar staat tegenover dat ouders veel strenger worden aangepakt. Bijkomend dingetje is dat gezinnen maar één kind mogen hebben. Hebben gezinnen er per ongeluk twee, dan moet dat tweede kind worden afgestaan. Ouders die dit overkomt moeten ‘heropgevoed’ worden. Lees mijn volledige recensie op:
https://boekenbijlage.nl/een-verhaal-...
De lezer duikt in het leven van Juno’s moeder die vol passie bij SALOMON, een organisatie die Jeugdzorg controleert, werkt. Ze is trots op haar werk, omdat tegenwoordig jeugdzorg bijna geen kinderen meer uit huis plaatst. Daar staat tegenover dat ouders veel strenger worden aangepakt. Bijkomend dingetje is dat gezinnen maar één kind mogen hebben. Hebben gezinnen er per ongeluk twee, dan moet dat tweede kind worden afgestaan. Ouders die dit overkomt moeten ‘heropgevoed’ worden. Lees mijn volledige recensie op:
https://boekenbijlage.nl/een-verhaal-...
February 10, 2025
I liked the book. Mainly because of the subject. The theme of very dysfunctional care for youth (IRL in current times, in the past in the book) is very actual. And I agree that steps need to be taken, but if the solution Salomon is the right one? I disagree with that. But what would be a better solution? That's something to let your thoughts go. I don't pretend to have one, but it sure is a subject that needs addressing soon.
About the characters... I don't like the main character, Juno's mother. She gets caught in the long arms of Salomon, the organization she works for.
And all things, actions and ideas considered, I think Juno's well off at the end of the book.
It's a book that made me cringe and hope that the future will look different from what was pictured here!
About the characters... I don't like the main character, Juno's mother. She gets caught in the long arms of Salomon, the organization she works for.
And all things, actions and ideas considered, I think Juno's well off at the end of the book.
It's a book that made me cringe and hope that the future will look different from what was pictured here!
November 19, 2025
Ik had hoge verwachtingen ofzo, maar ik vond het echt afschuwelijk. Ik moest het van mezelf aflezen, maar ik kon de hoofdpersonage echt niet uitstaan en de andere personages vond ik ook allemaal maar net niets. Het onderwerp en de wereld van het boek vind ik daarentegen wel interessant, maar daar bleef het ook bij.
February 1, 2025
Net als de historische romans van Jacqueline Zirkzee is ook deze dystopische roman weer razend knap geschreven. Iets heel anders dan je van haar gewend bent, maar net zo waardevol.
April 16, 2025
nogal taai boek om door te komen. de recessies die op goodreads staan volg ik erg, alleen eerder 2 sterren. Het concept vind ik wel een interessante
Displaying 1 - 16 of 16 reviews