Araua eta arrakala. Bien arteko tentsioan ageri zaizkigu ipuin hauetako protagonistak. Emakumezkoak dira ia denak, eta gizonez ari dira, nagusiki. Haiek euren gorputzetan, memoria afektiboan eta egunerokoan utzitako arrastoez. Gizonekiko espektatibez eta dezepzioez: unean bertan egin eta esan ez ziren horiez.
Aitak —odolekoak, kulturalak, politikoak—, maitaleak, adiskideak ageri dira kontakizunotan. Tesi zuzendari, editore eta militante “idealizatuak”; hiru laguneko gorputz bakar bat frenorik gabe aldapan behera; Zarautz, Elgoibar, Kuba —“desira aplastante bat”—; whatsapp bidezko literatura lezioak; ezin bete diren promesak urpean eta naufragatzen utzitako bizi-puskak; hiltzen jarraitzen duen aita bat, alargun igerilari bat. Tarteko jendearen presentzia aztoragarria eta hizkuntzaren dardara bizia.
Zortzi istorio askotariko eta hurbileko bildu ditu Uxue Alberdik bere hirugarren narrazio liburuan
liburu ezinhobea euskaraz berriro irakurtzen hasteko. izenburua irakurrita beste zerbait espero nuen, baino ez da txarra izan. istorio motzak gustuko ez ditudan arren, liburu honetakoek haien artean zerikusia dutela iruditzen zait ta nahiko gozatu det.
Com era a Vitòria vaig preguntar a la llibreria Zuloa Irudia per alguna recomanació basca i és un costum que repetiré: m'ha agradat trobar talent ―tan rotund― fora dels canons oficials. El llibre és un recull de contes al voltant de les relacions que s'estableixen des del jo femení cap algú de l'altre sexe (pare, parella...), però no és gens evident (si no ho llegeixes a la contraportada) com res del que hi ha escrit. De cadascun dels contes, costumistes i independents l'un de l'altre, hi captes a poc a poc, com per osmosis amb el text, l'estat de la prota i la naturalesa ―amable i complexa, gens maniquea― dels sentiments cap a l'altre. Molt ben parit.
Beste nonbaiten irakurri dudan bezala, "Irla" izeneko hirugarren ipuinak justifikatzen duela izenburua deritzot. Gai aldetik, liburu osoaren ardatza dela esango nuke, eta gainerako ipuinak haren inguruan biraka dabiltzala. Ipuin indartsua da, beharrezkoa, deserosoa eta ausarta, oso ausarta. Heteropatriarkatuan hainbestetan normalizatuta dauden gaiak salatzen ditu, zer esan handia ekarriko dutenak. Hari horri jarraiki aurkezten dira beste ipuinak ere, apika, modu sotilagoan eta idazle bera zuzenean ikutzen dutenaren irudipena oso present egiten da.
Asko gustatu zait literaturarekiko eta hizkuntzarekiko hartzen duen konpromisoa. Kontatzeko moduen behaketa da azpimarragarriena, batetik, egiturekin esperimentatuz: atzekoz aurrera kontatzearena adibide, mezu testuen bat-batekotasuna, editore-idazlearen elkarrizketa moduak analizatuz. Bestetik, hizkuntza ere bere nahietara murgiltzen du, bizia da nahi duenean, euskalki ezberdinak, hizkera urbano eta kaletarra txertatuz. Irakurle gisa, batzuetan istorioan sartzea kostatzen da. Nabari da formarekin esperimentatzea interesatzen zaiola batez ere, baina istorioak galtzen zaizkit akaso.
"Los bloques de ladrillo visto de nuestro barrio no se parecen en nada a las casas que dibujábamos de pequeñas, son como viudas tristes esperando al margen de la autopista una brisa que nunca llegará." "Quieren aleccionarnos con el mito del hombre cuyas alas de cera se derritieron con el calor del sol: no es el lugar más bello del mundo, pero aguantad aquí, no vayáis a tener que soportar la vergüenza de querer volar demasiado alto."
idazkera potentea eta erregistro zabala eta aberatsa erabiltzen duen arren, ez dit ezer esan. agian ez da nik hau irakurtzeko momentua, etorkizun batean errebisatu beharko nuke
Me ha encantado el relato que los bertsolaris en Cuba (la isla) y paso de palomas. Es una colección muy correcta de relatos en las que siempre está en la figura de el otro o la otra como figura que el condicional la existencia de los personajes.v sin ninguno de los relatos me apareció especialmente sorprendentes está en esa ola de cuentistas que nos hablan de jóvenes nacido entre los 90 y los 2000 canio creciendo en el ecosistema del bienestar o algo parecido. Interesante como voz que relata una época pero a nivel literario me falta un poquito más de magia. En me dejan frío en general es como que ya he visto este tipo de relato en otras generaciones.
Alberdiren estiloa pittin bat presuntuosoa iruitze bazait ere (elhuyar hiztegia irekitzera bultzatuko zaituen adieren bila dabilela dirudi batzutan, eta auzoko “jende arruntari” buruz jardutean puntu klasista bat ere somatzen zaio), beti lortzen du ni hunkitzea. Liburu honetako “Gizakiaren adin guztiak” eta “Alargunak” istorioak izugarri politak iruditu zaizkit, eta horiengatik bakarrik erraz gomendatzeko liburua da.
Kuriosoa “Festina Lente” terminoa hemen topatzea Eñaut Elorrietaren hurrengo diskoaren izena izango dela iragarri eta ordu gutxitara :)
Un libro de relatos distinto. Me ha encantado la forma de cada relato: entrevistas, conversaciones, notas de un libro, citas de otras novelas… La presentación de mujeres fuertes y con personalidad en cada uno de los textos, y su relación con los hombres de su vida (padres, maridos, hijos, hermanos…). Algunos relatos duros, otros entrañables. Una mezcla de esa representación de los hombres cishetero en la vida de muchas mujeres. Muy bello.
Conjunto de relatos monos... Alguno me ha tocado la fibra, otros simplemente agradables como un paseo. Tiene algo de las vivencias en el contexto vasco reciente que, situándose cerca de él, resulta familiar y me ha atrapado desde la curiosidad de querer observar algo que yo no he vivido. Ah, y el título no tiene mucho que ver con el conjunto que contiene... En el buen sentido
Kontakizun laburrekin gertatzen ohi den bezala, istorio batzuk gustuko izan ditut eta besteak ez, baina kasu honetan gehiago izan dira interesik piztu ez didatenak. Pare bat istorio baino ez zaizkit interesgarriak egin.
8 ipuin independiente. Ondo idatzita, baina ez jataz hain onak iruditxu. Esapideak eta polito, Bizkaiko euskerakoak. Ipun baten Jazzberri, Txitxarro...agertzen dira.
This entire review has been hidden because of spoilers.