What do you think?
Rate this book
De gloed
Op een dag ligt er een riviercruiser met honderd vluchtelingen voor de deur. De naamloze verteller wil het liefst wegblijven van problemen die niet de hare zijn, maar sinds de boot er ligt lijkt het alsof haar leven – dat tot nu toe vrijwel rimpelloos verliep – onder een vergrootglas ligt. Dan dwingen al haar privileges, en de angst om die te verliezen, haar de ongemakkelijke en onverklaarbare buitenwereld in. De gloed is een persoonlijk verhaal over een moderne vrouw in een tijd van weelde, ongelijkheid en regressie.
192 pages, ebook
First published September 19, 2024
91 people want to read
About the author
Annemarie de Gee
6 books1 followerAnnemarie de Gee (1987) is schrijver en theatermaker.
Ze brak door met de verhalenbundel Kamermensen, die in Trouw werd uitgeroepen tot een van de beste debuten van 2012. Haar laatste roman, De winters, verscheen in 2022 en werd lovend ontvangen. Naast fictieschrijver is De Gee schrijfdocent en regisseur van luisterboeken.
Ze brak door met de verhalenbundel Kamermensen, die in Trouw werd uitgeroepen tot een van de beste debuten van 2012. Haar laatste roman, De winters, verscheen in 2022 en werd lovend ontvangen. Naast fictieschrijver is De Gee schrijfdocent en regisseur van luisterboeken.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
September 28, 2024
Annemarie de Gee doet in haar nieuwe roman “De gloed” iets wat ontzettend knap en bijzonder is, en als ik niet zo’n spuughekel had aan uitgevers en pr-mensen die boeken het label “belangrijk” meegeven — dat bepaal ik zelf wel, denk ik dan —, dan zou ik het toch ook belangrijk noemen 🤓
Ik kan me niet herinneren wanneer het voor het laatst was dat een schrijver me zo doeltreffend heeft verleid om te kijken in de beerput van mijn eigen donkere en ‘incorrecte’ gevoelens en daar dan niet meteen weer geschokt mijn blik van af te wenden. Integendeel: “De gloed” daagt ons uit om met realisme en compassie te kijken naar de menselijkste, meest primitieve impulsen die in ons huizen — niet alleen in de PVV-stemmers waar we ons zo graag van distantiëren, maar ook in de weldenkende, aardige linkse mensen die we onszelf vaak vinden.
Dit klinkt nu misschien allemaal heel zwaar — alsof “De gloed” een soort taakje is dat ons wordt opgelegd, maar niets is minder waar. De Gee leidt ons dit morele laboratorium binnen door een opwindend, geestig en duizelingwekkend spel te spelen met fictie en werkelijkheid, een spel waarbij je je voortdurend afvraagt: is dit nou Annemarie zelf die aan het woord is, of een personage? En wie het ook is, mag zij dat dan wel zeggen of denken? En wat als dat zo is, mag ik het denken? Of ben ik dan een slecht mens?
Al met al ben ik zelden op zo’n onderhoudende en opwindende manier uitgedaagd om mijn eigen moraliteit onder de loep te nemen en daarmee de moraliteit van anderen minder snel te veroordelen. In een ogenschijnlijk sterk gepolariseerde wereld lijkt me dat geen overbodige luxe.
Dit is wat fictie vermag. En het is nog leuk ook.
Ik kan me niet herinneren wanneer het voor het laatst was dat een schrijver me zo doeltreffend heeft verleid om te kijken in de beerput van mijn eigen donkere en ‘incorrecte’ gevoelens en daar dan niet meteen weer geschokt mijn blik van af te wenden. Integendeel: “De gloed” daagt ons uit om met realisme en compassie te kijken naar de menselijkste, meest primitieve impulsen die in ons huizen — niet alleen in de PVV-stemmers waar we ons zo graag van distantiëren, maar ook in de weldenkende, aardige linkse mensen die we onszelf vaak vinden.
Dit klinkt nu misschien allemaal heel zwaar — alsof “De gloed” een soort taakje is dat ons wordt opgelegd, maar niets is minder waar. De Gee leidt ons dit morele laboratorium binnen door een opwindend, geestig en duizelingwekkend spel te spelen met fictie en werkelijkheid, een spel waarbij je je voortdurend afvraagt: is dit nou Annemarie zelf die aan het woord is, of een personage? En wie het ook is, mag zij dat dan wel zeggen of denken? En wat als dat zo is, mag ik het denken? Of ben ik dan een slecht mens?
Al met al ben ik zelden op zo’n onderhoudende en opwindende manier uitgedaagd om mijn eigen moraliteit onder de loep te nemen en daarmee de moraliteit van anderen minder snel te veroordelen. In een ogenschijnlijk sterk gepolariseerde wereld lijkt me dat geen overbodige luxe.
Dit is wat fictie vermag. En het is nog leuk ook.
December 10, 2024
Wat doe je als actuele thema’s die zo ver weg lijken en je vooral uit het nieuws kent, zo dichtbij komen? ⛴️
In deze roman volg je een vrouw bij wie er op een dag een boot voor de deur ligt. Een riviercruiser waar vluchtelingen in worden opgevangen.
WAT IK VAN HET BOEK VOND
Wat ik fijn vond aan De Gloed is dat De Gee het hoofdpersonage zo echt weet te maken. Je voelt het interne conflict, de vooroordelen, de angst omdat ze ook haar zoontje N. wil beschermen tegen alles wat er buiten gebeurt. 👦🏼 Er zitten geslaagde scènes in: het met een telescoop vanuit het raam de vluchtelingen bestuderen, de dromen over Mark Rutte (geweldig) en de realiteit echt als realiteit laten doordringen en hoe moeilijk dat is.
Wat minder geslaagd vond ik als er teveel andere onderwerpen - bv klimaat - bijkwamen. De focus op het thema de vluchtelingencrisis is eigenlijk al genoeg voor het hele boek. 📝 Kortom: De Gloed is een boek dat de vinger op de zere plek ligt, maar voor mij nog niet helemaal wist te overtuigen. Maar het zet wel aan het denken, het is onbeschaamd, het schuurt. (Je ziet: gemengde gevoelens over dit boek 😂)
In deze roman volg je een vrouw bij wie er op een dag een boot voor de deur ligt. Een riviercruiser waar vluchtelingen in worden opgevangen.
WAT IK VAN HET BOEK VOND
Wat ik fijn vond aan De Gloed is dat De Gee het hoofdpersonage zo echt weet te maken. Je voelt het interne conflict, de vooroordelen, de angst omdat ze ook haar zoontje N. wil beschermen tegen alles wat er buiten gebeurt. 👦🏼 Er zitten geslaagde scènes in: het met een telescoop vanuit het raam de vluchtelingen bestuderen, de dromen over Mark Rutte (geweldig) en de realiteit echt als realiteit laten doordringen en hoe moeilijk dat is.
Wat minder geslaagd vond ik als er teveel andere onderwerpen - bv klimaat - bijkwamen. De focus op het thema de vluchtelingencrisis is eigenlijk al genoeg voor het hele boek. 📝 Kortom: De Gloed is een boek dat de vinger op de zere plek ligt, maar voor mij nog niet helemaal wist te overtuigen. Maar het zet wel aan het denken, het is onbeschaamd, het schuurt. (Je ziet: gemengde gevoelens over dit boek 😂)
October 26, 2024
Betrap je jezelf ook wel eens op gedachten waar je van schrikt of denkt, dat ben toch niet ik? Je zal niet de enige zijn. Het toegeven, onder de loep nemen, met nieuwsgierigheid ernaar kijken doet Annemarie de Gee en dan doet het er niet toe, of fictie met de realiteit speelt of de realiteit ons met onszelf confronteert.
Maar over Mark Rutte zou ik echt nooit dromen… ;) Lees dit boek en oordeel … niet.
Maar over Mark Rutte zou ik echt nooit dromen… ;) Lees dit boek en oordeel … niet.
January 21, 2025
"(...) stierf de adem in haar keel voordat ze ook maar een zin had gesproken."
"Ze haalt de zinnen weg. Niet voor zichzelf, want dat is al te laat, als en stinkende bloedvlek zit het in haar kleren."
"(..) de contouren van haar lichaam trekken al weg, ze vervagen als waskrijt. Als ze niet oppast is ze over een uur of wat volledig weggegumd."
"Een hoofd vol gedachten, het kantelt onrustig, telkens een slag, draaiend om de anderen te volgen."
"Ze haalt de zinnen weg. Niet voor zichzelf, want dat is al te laat, als en stinkende bloedvlek zit het in haar kleren."
"(..) de contouren van haar lichaam trekken al weg, ze vervagen als waskrijt. Als ze niet oppast is ze over een uur of wat volledig weggegumd."
"Een hoofd vol gedachten, het kantelt onrustig, telkens een slag, draaiend om de anderen te volgen."
December 19, 2024
Deze recensie verscheen eerder op Bevlogen Letteren.
Als de ander ons met onszelf confronteert.
In september 2023 verbleef schrijfster Annemarie de Gee in Brussel als writer in residence bij het literatuurhuis Passa Porta. Haar doel? Zichzelf confronteren met iets wat ze tot nu toe nooit had gedaan: écht onderzoeken hoe wij ons gedragen tegenover de grote aantallen mensen die vanuit andere continenten naar onze landen vluchten. Een directe confrontatie met het onbekende dus. Deze ervaring riep een gevoel van schaamte bij haar op: schaamte dat ze de harde werkelijkheid nooit eerder volledig tot zich had laten doordringen, en dit nu pas deed om er een verhaal over te schrijven.
Dat verhaal is haar nieuwe roman De gloed (2024). Het rustige leven van een vrouw, de verteller van het verhaal, en haar gezin wordt abrupt verstoord nadat een riviercruiseschip met vluchtelingen aanmeert op de Leeghwaterplas, recht tegenover hun huis. De komst van het schip brengt gevoelens van ongemak en onrust met zich mee in de keurig georganiseerde buitenwijk, waar alles voorspelbaar en overzichtelijk leek. Terwijl de vrouw probeert om te gaan met de nieuwe situatie, dringt de aanwezigheid van het schip steeds dieper door in haar dagelijkse leven en gedachten, waardoor ze gedwongen wordt eigen keuzes, vooroordelen en privileges onder ogen te zien.
‘Zij is de eerste in een lange generatielijn die het met minder zal moeten doen; minder zuurstof, minder bomen, minder ruimte, minder pensioen. En daarna haar zoon. En precies die schaarste dwingt haar te zijn wie ze is geworden, zoveel blikken bonen en toiletpapier in te slaan als nodig is. Het geloof in een goede afloop kan mensenlevens verwoesten, denkt ze. In één mensenleven kan tegenwoordig zoveel fout gaan. Er zal niets veranderen en tegelijkertijd is alles allang veranderd, het is verward, en wie zich niet snel aanpast zal worden overmeesterd.’
De verteller wordt constant beheerst door angst. In tegenstelling tot haar man en moeder, die medeleven tonen, voelt zij tegenover de vluchtelingen vooral haat, die lijkt voort te komen uit diepe angst voor het onbekende. Via haar dromen waarin Mark Rutte een opvallende rol speelt, wordt gaandeweg duidelijk dat haar afkeer weinig te maken heeft met de vluchtelingen – die maar zelden op de kade verschijnen –, maar eerder met haar eigen ongemak en onvrede over haar leven.
De Gee schetst met precisie een politiek-incorrect personage, en verkent daarmee de aanhoudende afstand tussen ons en de vluchtelingen – mensen die in werkelijkheid al ver van ons verwijderd zijn en in de roman niet dichterbij komen. En De Gee gaat verder: we kennen de vreemdeling niet, maar hoe goed kennen we onszelf? Het antwoord is even pijnlijk als teleurstellend: nauwelijks. De verteller kan zichzelf, balancerend tussen intelligentie en bekrompenheid, niet werkelijk begrijpen en schakelt moeiteloos tussen boosheid en onzekerheid.
Haar gedachten en gevoelens blijven voor haar ongrijpbaar en vaag, en dit geldt ook voor de mensen die haar dierbaar zijn. Haar moeder bijvoorbeeld brengt oude spullen naar de vluchtelingen. Is zij daarmee een toonbeeld van morele juistheid, of handelt ze uit egocentrisme, simpelweg omdat ze zich goed voelt over haar ‘goede daad’? En de man van de verteller? Hoewel hij stelt dat vluchtelingen recht hebben op een veilige plek, toont hij geen persoonlijke betrokkenheid. Hij creëert geen veilige plek voor de vluchtelingen, maar voor zichzelf. Voor hem staat er niets op het spel, terwijl hij vanuit een comfortabele positie zijn vrouw bekritiseert om haar oprechte geworstel.
Met complexe personages en tegenstrijdige gevoelens onthult De Gee niet alleen de afstand tussen ons en de ander, maar ook de kloof die in onszelf verborgen ligt. De toon is direct en toegankelijk. De koortsachtige dromen bieden een intrigerende afwisseling, zonder dat de auteur overmatig stijlfiguren inzet. Daarnaast voegt ze subtiele humor toe aan een anders zwaar beladen onderwerp. Kortom, De gloed is een gedurfd boek waarin De Gee de essentie krachtig neerzet, zodat we niet worden afgeleid door overbodige versieringen maar ons moeiteloos met het verhaal verbinden.
Als de ander ons met onszelf confronteert.
In september 2023 verbleef schrijfster Annemarie de Gee in Brussel als writer in residence bij het literatuurhuis Passa Porta. Haar doel? Zichzelf confronteren met iets wat ze tot nu toe nooit had gedaan: écht onderzoeken hoe wij ons gedragen tegenover de grote aantallen mensen die vanuit andere continenten naar onze landen vluchten. Een directe confrontatie met het onbekende dus. Deze ervaring riep een gevoel van schaamte bij haar op: schaamte dat ze de harde werkelijkheid nooit eerder volledig tot zich had laten doordringen, en dit nu pas deed om er een verhaal over te schrijven.
Dat verhaal is haar nieuwe roman De gloed (2024). Het rustige leven van een vrouw, de verteller van het verhaal, en haar gezin wordt abrupt verstoord nadat een riviercruiseschip met vluchtelingen aanmeert op de Leeghwaterplas, recht tegenover hun huis. De komst van het schip brengt gevoelens van ongemak en onrust met zich mee in de keurig georganiseerde buitenwijk, waar alles voorspelbaar en overzichtelijk leek. Terwijl de vrouw probeert om te gaan met de nieuwe situatie, dringt de aanwezigheid van het schip steeds dieper door in haar dagelijkse leven en gedachten, waardoor ze gedwongen wordt eigen keuzes, vooroordelen en privileges onder ogen te zien.
‘Zij is de eerste in een lange generatielijn die het met minder zal moeten doen; minder zuurstof, minder bomen, minder ruimte, minder pensioen. En daarna haar zoon. En precies die schaarste dwingt haar te zijn wie ze is geworden, zoveel blikken bonen en toiletpapier in te slaan als nodig is. Het geloof in een goede afloop kan mensenlevens verwoesten, denkt ze. In één mensenleven kan tegenwoordig zoveel fout gaan. Er zal niets veranderen en tegelijkertijd is alles allang veranderd, het is verward, en wie zich niet snel aanpast zal worden overmeesterd.’
De verteller wordt constant beheerst door angst. In tegenstelling tot haar man en moeder, die medeleven tonen, voelt zij tegenover de vluchtelingen vooral haat, die lijkt voort te komen uit diepe angst voor het onbekende. Via haar dromen waarin Mark Rutte een opvallende rol speelt, wordt gaandeweg duidelijk dat haar afkeer weinig te maken heeft met de vluchtelingen – die maar zelden op de kade verschijnen –, maar eerder met haar eigen ongemak en onvrede over haar leven.
De Gee schetst met precisie een politiek-incorrect personage, en verkent daarmee de aanhoudende afstand tussen ons en de vluchtelingen – mensen die in werkelijkheid al ver van ons verwijderd zijn en in de roman niet dichterbij komen. En De Gee gaat verder: we kennen de vreemdeling niet, maar hoe goed kennen we onszelf? Het antwoord is even pijnlijk als teleurstellend: nauwelijks. De verteller kan zichzelf, balancerend tussen intelligentie en bekrompenheid, niet werkelijk begrijpen en schakelt moeiteloos tussen boosheid en onzekerheid.
Haar gedachten en gevoelens blijven voor haar ongrijpbaar en vaag, en dit geldt ook voor de mensen die haar dierbaar zijn. Haar moeder bijvoorbeeld brengt oude spullen naar de vluchtelingen. Is zij daarmee een toonbeeld van morele juistheid, of handelt ze uit egocentrisme, simpelweg omdat ze zich goed voelt over haar ‘goede daad’? En de man van de verteller? Hoewel hij stelt dat vluchtelingen recht hebben op een veilige plek, toont hij geen persoonlijke betrokkenheid. Hij creëert geen veilige plek voor de vluchtelingen, maar voor zichzelf. Voor hem staat er niets op het spel, terwijl hij vanuit een comfortabele positie zijn vrouw bekritiseert om haar oprechte geworstel.
Met complexe personages en tegenstrijdige gevoelens onthult De Gee niet alleen de afstand tussen ons en de ander, maar ook de kloof die in onszelf verborgen ligt. De toon is direct en toegankelijk. De koortsachtige dromen bieden een intrigerende afwisseling, zonder dat de auteur overmatig stijlfiguren inzet. Daarnaast voegt ze subtiele humor toe aan een anders zwaar beladen onderwerp. Kortom, De gloed is een gedurfd boek waarin De Gee de essentie krachtig neerzet, zodat we niet worden afgeleid door overbodige versieringen maar ons moeiteloos met het verhaal verbinden.
March 28, 2025
De Gloed is een roman die haarfijn blootlegt hoe sommige mensen omgaan met problemen: niet door ze aan te pakken, maar door ze te ontwijken. We zien een personages die worstelen met dilemma’s waarin ze actie kunnen ondernemen, maar in plaats daarvan kiezen voor de makkelijke weg—het negeren van hun eigen onrust. Toch verdwijnt een probleem niet zomaar uit het hoofd. Het blijft sudderen, duikt op in gedachten en manifesteert zich in gedrag, bewust of onbewust. De korte pijn van confrontatie zou de betere optie zijn, maar velen laten zich liever leiden door de schijnbare rust van ontkenning, niet beseffend dat de onderliggende spanning hen langzaam verteert.
De roman stelt fundamentele vragen over verantwoordelijkheid en zelfbewustzijn, waarbij de westerse samenleving onder de loep wordt genomen. Vroeger lag verantwoordelijkheid bij God, maar wat gebeurt er als die houvast verdwijnt? Aan wie leggen we dan nog verantwoording af? De overheid? Onze medemens? Dat vraagt om zelfreflectie, empathie en het besef dat we deel uitmaken van een groter geheel. Maar dat grotere geheel lijkt steeds verder te vervagen. Individualisme neemt toe, en met het wegvallen van externe consequenties wordt het lastiger moreel juist te handelen. Waarom zouden we verantwoordelijkheid nemen voor een ander, als het ons zelf niet raakt? De roman speelt met dit dilemma en laat subtiel zien hoe dit sluimerende egoïsme zich nestelt in het dagelijks leven.
Een ander krachtig thema in De Gloed is de rol van de vrouw en de verwachtingen die daarmee gepaard gaan. Wat betekent het om vrouw te zijn, om moeder te zijn? Is dat werkelijk een identiteit, of slechts een maatschappelijke constructie? De hoofdpersoon worstelt met de vraag of ze wel de rol vervult die haar is toegewezen. Is ze meer dan alleen moeder, meer dan alleen vrouw? Of is haar hele leven een reflectie van verwachtingen die haar nooit hebben gepast? De roman raakt hier een diepere zenuw: de worsteling met het niet willen worden zoals generaties voor haar, terwijl de patronen zich toch lijken te herhalen.
Wat De Gloed zo sterk maakt, is dat Annemarie de Gee haar boodschap niet expliciet dicteert, maar laat doorsijpelen in haar tekst. De thema’s die de lezer in het begin zelf oppikt, blijken later in het verhaal expliciet door de personages te worden besproken—een subtiele bevestiging dat de auteur haar visie krachtig overbrengt zonder haar lezers te onderschatten.
De Gloed is een roman die geen makkelijke antwoorden biedt, maar confronteert. Het legt bloot hoe we onszelf vaak voor de gek houden, hoe we worstelen met verantwoordelijkheid en identiteit, en hoe we, ondanks alles, toch blijven proberen onszelf te begrijpen—of te ontlopen.
De roman stelt fundamentele vragen over verantwoordelijkheid en zelfbewustzijn, waarbij de westerse samenleving onder de loep wordt genomen. Vroeger lag verantwoordelijkheid bij God, maar wat gebeurt er als die houvast verdwijnt? Aan wie leggen we dan nog verantwoording af? De overheid? Onze medemens? Dat vraagt om zelfreflectie, empathie en het besef dat we deel uitmaken van een groter geheel. Maar dat grotere geheel lijkt steeds verder te vervagen. Individualisme neemt toe, en met het wegvallen van externe consequenties wordt het lastiger moreel juist te handelen. Waarom zouden we verantwoordelijkheid nemen voor een ander, als het ons zelf niet raakt? De roman speelt met dit dilemma en laat subtiel zien hoe dit sluimerende egoïsme zich nestelt in het dagelijks leven.
Een ander krachtig thema in De Gloed is de rol van de vrouw en de verwachtingen die daarmee gepaard gaan. Wat betekent het om vrouw te zijn, om moeder te zijn? Is dat werkelijk een identiteit, of slechts een maatschappelijke constructie? De hoofdpersoon worstelt met de vraag of ze wel de rol vervult die haar is toegewezen. Is ze meer dan alleen moeder, meer dan alleen vrouw? Of is haar hele leven een reflectie van verwachtingen die haar nooit hebben gepast? De roman raakt hier een diepere zenuw: de worsteling met het niet willen worden zoals generaties voor haar, terwijl de patronen zich toch lijken te herhalen.
Wat De Gloed zo sterk maakt, is dat Annemarie de Gee haar boodschap niet expliciet dicteert, maar laat doorsijpelen in haar tekst. De thema’s die de lezer in het begin zelf oppikt, blijken later in het verhaal expliciet door de personages te worden besproken—een subtiele bevestiging dat de auteur haar visie krachtig overbrengt zonder haar lezers te onderschatten.
De Gloed is een roman die geen makkelijke antwoorden biedt, maar confronteert. Het legt bloot hoe we onszelf vaak voor de gek houden, hoe we worstelen met verantwoordelijkheid en identiteit, en hoe we, ondanks alles, toch blijven proberen onszelf te begrijpen—of te ontlopen.
December 3, 2024
De gloed. Door: Annemarie de Gee.
De Gee verbleef afgelopen jaar als writer in residence in Brussel, in september woonde ze daarom boven boekhandel Passa Porta. Door daar te verblijven zag ze hoe vluchtelingen deel uit maken van het dagdagelijkse leven in de grootstad. Annemarie maakte kennis met enkele programma’s van Vluchtelingenwerk Vlaanderen en haalde daar inspiratie voor De Gloed.
Over het boek zelf ga ik niet veel zeggen, dat moet je vooral zelf lezen. Verwacht je aan een koortsdroomachtige vertelling, gloedvol (pun intended) opgeschreven. Het ongemak, het onveiligheidsgevoel en de worsteling met wie je blijkt te zijn als de asielcrisis letterlijk in je achtertuin belandt zijn pijnlijk urgent, actueel en confronterend. Een boek voor wie zijn kop niet (langer) in het zand wil steken.
De Gee verbleef afgelopen jaar als writer in residence in Brussel, in september woonde ze daarom boven boekhandel Passa Porta. Door daar te verblijven zag ze hoe vluchtelingen deel uit maken van het dagdagelijkse leven in de grootstad. Annemarie maakte kennis met enkele programma’s van Vluchtelingenwerk Vlaanderen en haalde daar inspiratie voor De Gloed.
Over het boek zelf ga ik niet veel zeggen, dat moet je vooral zelf lezen. Verwacht je aan een koortsdroomachtige vertelling, gloedvol (pun intended) opgeschreven. Het ongemak, het onveiligheidsgevoel en de worsteling met wie je blijkt te zijn als de asielcrisis letterlijk in je achtertuin belandt zijn pijnlijk urgent, actueel en confronterend. Een boek voor wie zijn kop niet (langer) in het zand wil steken.
August 11, 2025
Bepaalde delen van het boek houden je een spiegel voor, andere delen waren té zweverig. Een uiterst interessant vertelperspectief en zeer gewaagd. Toch blijf ik met veel vraagtekens zitten over het hoofdpersonage. Je leert haar slechts zeer oppervlakkig kennen, jammer, maar in zekere zin draagt dat bij aan wat De Gee wil laten zien met dit boek: je kunt niet altijd de gordijnen dichttrekken om jezelf te beschermen van iemand die te dichtbij komt.
Ze heeft niets tegen die mensen, niet persoonlijk althans, het komt haar gewoon slecht uit dat ze bestaan.
May 26, 2025
Het boek gaat alle kanten op. Migratie, klimaat, feminisme, religie, .. wordt er allemaal bijgenomen maar geen enkel thema wordt echt uitgewerkt. Ik vond het een beetje makkelijk en nietszeggend. Alsof mensen ofwel tegen migratie zijn (of er bang voor zijn) en het niet willen toegeven, of ertegen zijn en er tenminste wel voor durven uitkomen?
March 24, 2025
kon het hoofdpersonage niet af 🥴
Displaying 1 - 10 of 10 reviews