Wat ik nog wilde zeggen: Post partum post

by Frances Lefebure

Frances Lefebure is 33, getrouwd met Boris en plusmoeder van twee tienerjongens wanneer ze zwanger wordt en een miskraam krijgt. Eerst is er angst en verdriet, maar wanneer de volgende zwangerschap wél goed loopt, en naarmate de maanden vorderen, krijgt Frances een groot vertrouwen in zichzelf en haar lichaam. Tot op een dag haar weeën beginnen en niks nog loopt zoals gepland.

In ‘Wat ik nog wilde zeggen’ schrijft Frances brieven aan sleutelfiguren die op haar pad kwamen of al liepen tijdens haar reis naar het moederschap. Van haar man, haar overleden moeder, haar gynaecoloog, tot haar vriendinnen en Lyndsey Pfaff.

‘Wat ik nog wilde zeggen’ is een intieme, persoonlijke en tegelijk ontwapenende kijk in het hoofd van een prille moeder. Nu eens mijmerend, dan weer verontwaardigd, maar altijd: vol liefde voor haar kind.

Een boek voor alle moeders, niet-moeders, (plus)ouders, (wens) ouders, (plus)kinderen, en voor iedereen die van dichtbij of veraf nieuw leven ter wereld zag komen.

Genres: Nonfiction

264 pages, Hardcover

First published October 17, 2024

Reviews

[Liene Vertommen · Rating 4 out of 5]

Favoriete en meest herkenbare hoofdstuk: DE VROUW DIE ZEI ‘JE MOET GEWOON SLAPEN ALS DE BABY SLAAPT' 😄

[Marijne Van Boeckel · Rating 5 out of 5]

‘Ik moet het doen om het niet te vergeten. Om het later, ik weet niet wanneer dat is, naast het heden te kunnen leggen ter vergelijking.’

In ‘wat ik nog wilde zeggen’ schrijft Frances Lefebure brieven naar alle mensen die iets voor haar hebben betekend voor, tijdens en na de zwangerschap van haar zoontje Saul. Er passeren brieven de revue naar vroedvrouwen, een meisje in de wachtkamer, haar overleden mama, Lindsey Pfaff en haar pluszonen. Maar ook een brief naar zichzelf, een random verkoper van kurkvloeren en aan haar poetsvrouw.

Het leek alsof ik een kist had gevonden met allemaal kostbare brieven in. Ik voelde me soms ‘betrapt’ tijdens het lezen, alsof ik iemands diepste gedachten, wensen en dromen voor me had. Het voelde tegelijkertijd ook als brieven lezen van een vriendin.

Wat heb ik genoten van dit boek, dat ik las op de dag dat ons dochtertje 8 weken oud werd.

Dankjewel Frances, om de gecompliceerde gevoelens die bij het prille moederschap horen zó mooi en krachtig neer te pennen.

Ik hoop vooral dat je blijft schrijven want wat doe je dat goed!

[Katrien · Rating 4 out of 5]

Ik kreeg dit boek cadeau van mijn vriend tijdens mijn zwangerschap. Hij las het direct, maar ik besloot te wachten tot na de bevalling. Ik wilde het pas lezen wanneer ik er echt zin in had en bewust na de bevalling, zodat ik me tijdens mijn zwangerschap niet te veel ging laten vormen door andermans positieve of moeilijke ervaringen.

Iets meer dan drie maanden na de bevalling begon ik erin, en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Zoveel stukken waren zó herkenbaar. Hoe weinig ik eigenlijk wist over mijn eigen cyclus. Hoe niemand me er ooit echt iets over verteld had. Hoe hard en confronterend het is om je lichaam opnieuw “normaal” te laten worden, en wat voor weg daarin schuilgaat.

Wat me het meest raakte, is de verbondenheid die dit boek ademt. En zelf ben ik ook enorm dankbaar voor alle moedertjes rondom mij (shoutout to them 🫶), dat stille maar krachtige verbond van herkenning en steun, waarbij we elkaar niet per se altijd supergoed moeten kennen. Blij dat ik dat gevoel ook heb mogen ervaren en dat dit boek me woorden gaf voor dat onzichtbare netwerk van zorg en liefde.

Een boek als zachte uitnodiging om eerlijker en vooral opener te zijn over alles wat ons lichaam en moederschap met zich meebrengt. 💓

[Annelies · Rating 4 out of 5]

Niet meteen mijn schrijfstijl, maar wat een emotioneel intelligent mens is Frances Lefebure

[Saar Steverlinck · Rating 4 out of 5]

Aangenaam verrast door dit boek!
Er passeren wel eens wat clichés (niet vreemd, die zijn er omwille van hun stevige grond van waarheid), maar Frances Lefebure komt ook wel verrassend uit de hoek. Ik vond haar brieven aan de minst voor de hand liggende ontvangers vaak sterker dan die naar de Usual suspects. Goed redactiewerk ook.

[Jennifer Maes · Rating 5 out of 5]

Ik schrijf bijna nooit reviews, maar deze keer wil ik het wel doen. Ik was twijfelachtig in het begin. Zal het echt zoveel met me doen zoals ik bij anderen lees? Het feit dat ik dit boek als (nieuwe) mama heb gelezen in een week tijd zegt veel. Ik wilde het verslinden. Ik wilde meer en meer opnemen. Meer en meer lezen. Het voelde zo goed om herkenbaarheid te voelen in die ruwe momenten. Merci Frances, echt merci 💕 knuffels van een andere spoedkeizersnede mama to another!

[Melissa · Rating 5 out of 5]

Een pareltje 👌

[Luna Martinez · Rating 5 out of 5]

We love Frances 🫶🏼

[Zyncke Anckaert · Rating 5 out of 5]

Herkenbaar als jonge mama, leest heel vlot. Ontroerend en troostend.

[Heleen Lippens · Rating 3 out of 5]

Haar boek leest erg vlot en is heel authentiek geschreven, maar ik had hogere verwachtingen omwille van de vele recensies die naar mijn gevoel niet ingelost werden.

[Tessa Verplanken · Rating 5 out of 5]

In alle rush van deze huidige tijd, u efkes zetten en dit boek in één keer (uit)lezen. Om dan te beseffen dat ge niet alleen zijt die, het moederschap, soms uitdagend kan vinden. Een aanrader voor alle mama’s (to be).

[Laurence · Rating 3 out of 5]

Voor sommige moeders vermoedelijker meer relatable dan voor mezelf. Beetje het gevoel dat Frances problemen zoekt door te veel na te denken. Wel vlot geschreven en daardoor vlot weg gelezen ☺️

[Chloë Robeets · Rating 5 out of 5]

Heel mooi boek op het juiste moment in mijn leven. Zo herkenbare en nieuwe dingen waar je verder over wilt nadenken als vrouw.

[Leen Clrht · Rating 2 out of 5]

Vlot geschreven, herkenbare stukken.

[Cíara Mckenna · Rating 5 out of 5]

Een mooie inkijk in het leven van een prille moeder, en als zelf in die situatie zijnde, super herkenbaar. Sommige brieven lezen alsof ik ze zelf had kunnen schrijven. Verbazingwekkend helend was dit.

[Jana · Rating 5 out of 5]

Pijnlijk herkenbaar ♥️💔

[Evi · Rating 3 out of 5]

Dit soort post zou ieder mens moeten versturen vanuit postpartumland. Niet enkel moeders, overigens. En ook niet enkel in het eerste jaar. Het is nooit te laat voor loutering.

[Melissa Dewoyer · Rating 4 out of 5]

4,5/5

[Sara Decoene · Rating 3 out of 5]

3.5

[Eline · Rating 4 out of 5]

Heel erg mooi boek dat je in een ruk uithebt, misschien zelfs best specifiek tijdens je postpartumperiode. (erbuiten zal het ook de moeite waard zijn, maar zeker anders binnen komen)

[Annelies Rios · Rating 4 out of 5]

Heb moeten lachen en moeten wenen.

[Marie Buysse · Rating 5 out of 5]

Liefdevol, mooi, herkenbaar, toch ook wat triestig

[Jolien Vanderghote · Rating 5 out of 5]

Prachtig verteld, heel erg herkenbaar, aangrijpend,... leest als een trein...

[Merel Lechene · Rating 4 out of 5]

“Ik moet het doen om het niet te vergeten.
Om het later, ik weet niet wanneer dat is, naast het heden te kunnen leggen ter vergelijking.”

[Lara Verdru · Rating 4 out of 5]

Leest als een trein. Heel blij verrast. Enkel brieven hebben me echt geraakt, tot tranen toe.

[Lara · Rating 5 out of 5]

Authentiek, ontroerend, vlot en oh zo herkenbaar als mede prille moeder.

[Inneke De Brucker · Rating 5 out of 5]

Confronterend, hartverwarmend, inspirerend, poëtisch, herkenbaar, universeel doch uniek. ❤️

[Charlotte Hermans · Rating 5 out of 5]

Een aantal jaar geleden werd ik na het bekijken van een serie wat verliefd op Boris. Niet veel later volgde mijn liefde voor Frances. Toch was ik sceptisch over het boek. Ik ben sceptisch ten op zichte van acteurs die beginnen schrijven en ik ben sceptisch ten opzichte van moeders die beginnen schrijven. Maar wauw, zo mooi, genuanceerd geschreven - met aandacht voor de lasten en de mooiigheden van het (prille) ouderschap. Ik weet niet of ik er klaar voor zou zijn geweest bij die eerste zwangerschap - want zoals Frances schrijft, je kan niet voorbereid zijn - al wens ik alle moeders die voor hypnobirthing gaan deze genuanceerde kijk toe* - maar met een derde op komst was het heerlijk ontspannende literatuur terwijl mijn twee oudste naast me zaten te spelen. Ik zou nog een hele lofzang kunnen schrijven ( bijvoorbeeld over het mooi in beeld brengen van schuldgevoelens, nieuw samengestelde gezinnen, ... ) maar ik ben ook sceptisch tegenover mensen die denken dat hun ellenlange reviews van groot belang zijn ( intrusive thought - misschien wil ik wel gewoon bij Frannie en Boris in gratie vallen maar wat als ze me hierdoor juist een slijmerd vinden ).

* ( ga ook zeker mamamanie kijken, top-theatervoorstelling ).

[Joke · Rating 3 out of 5]

Ik voel veel sympathie voor Frances Lefebure en haar man Boris Van Severen, en was nieuwsgierig hoe Lefebure het als auteur zou doen. Vrij goed, zo blijkt. Ze vertelt een, voor elke moeder, herkenbaar verhaal over de overgang van "jezelf" naar "jezelf als moeder", met alle grote emoties die daarbij te pas komen. Het boek, een verzaming van brieven, leest als een dagboek, het schrijven ervan heeft Lefebure ongetwijfeld geholpen in haar groeiproces en verwerking.
Voor mij liggen de jaren van zwangerschap en geboorte intussen al een tijdje achter me, maar vermoedelijk had ik t boek liever gelezen toen ik zelf middenin die rollercoaster zat, om te weten dat ik niet alleen was.

[Jolien Peeters · Rating 5 out of 5]

Wat een cadeau om dit boek te lezen. En wat een cadeau als je dit boek kan geven aan andere mensen, ik geef 'm zelf alvast graag door aan mijn eigen mama.
Zeer ontroerend, maar o zo schoon, met vaak een vleugje onrechtvaardigheid 'Want waarom praten we niet over bepaalde zaken waar zoveel vrouwen doorgaan?'.

"Ik zoek nog naar houvast. Ik dacht dat ik wist hoe het zou voelen, maar het blijkt allemaal niet te kloppen. Of het lijkt er alleen van ver op. '...' Zoals die plas in de verte op de autosnelweg, die je de hele tijd achterna jaagt, maar nooit bereikt."