Οι αρχές της μαγείας μέσα στο χρόνο είναι άγνωστες. Οι πρακτικές της όμως από ειδικούς -άνδρες και γυναίκες- γνωστές και διαδεδομένες στον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Η ορολογία της Μαγείας στα αρχαιοελληνικά κείμενα και η σημασία της κινείται ανάμεσα στην απόρριψη, την περιθωριοποίηση, την περιφρόνηση ή έστω την, μετά βίας, αποδοχή της από τους συγγραφείς τους. Ο συγκρητισμός της Μαγείας με τα Μυστήρια και η στενή σχέση των μαγικών τελετουργιών με τις μυστηριακές λατρείες, κυρίως κατά την ύστερη αρχαιότητα, στον ελλαδικό χώρο, καθιερώνουν τις πρακτικές της ως «τεχνική του πείθειν» τις ανώτερες δυνάμεις, είτε για καλό (παθητική μαγεία) είτε για κακό (βλαπτική μαγεία). Ο αντικοινωνικός χαρακτήρας της Μαγείας στον αρχαιοελληνικό κόσμο δεν την εμπόδιζε παρά ταύτα να διεκδικήσει αποφασιστικά ένα μέρος της λαϊκής θρησκευτικότητάς του, αφού η επίσημη θρησκεία ήταν αρνητική απέναντί της.
Στον παρόντα τόμο περιλαμβάνονται πέντε κείμενα από τους πλέον ειδικούς επιστήμονες στο πεδίο της Αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, και μάλιστα στο θέμα της Μαγείας, οι οποίοι συμμετείχαν στον ομώνυμο κύκλο ομιλιών "Η μαγεία στην αρχαία Ελλάδα", που πραγματοποιήθηκε στο ΕΙΕ τον Μάρτιο-Απρίλιο 2008.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η αντίφαση μιας κοινωνίας που αντιμετώπιζε τη μαγεία ως ύποπτη ή αντικοινωνική πρακτική, ενώ παράλληλα κατέφευγε σε τελετουργίες για να επηρεάσει θεούς και ανθρώπινες υποθέσεις. Ο τόμος εξετάζει τη μαγεία όχι ως ενιαίο φαινόμενο, αλλά μέσα από τη γλώσσα, τις κοινωνικές αντιλήψεις και τη σύνδεσή της με τα Μυστήρια, ιδιαίτερα κατά την ύστερη αρχαιότητα. Η συμβολή του βρίσκεται στην ανάδειξη της σύνθετης σχέσης μαγείας και θρησκείας, χωρίς να τις συγχέει. Μια ενδιαφέρουσα, τεκμηριωμένη προσέγγιση για όσους θέλουν να κατανοήσουν τις λιγότερο επίσημες όψεις της αρχαίας ελληνικής λατρείας.