อิสตรี

by Osamu Dazai, พรพิรุณ กิจสมเจตน์ (Translator)

อันว่า ‘อิสตรี’ นั้นมีหลากหลาย
ร้อยนางก็ร้อยใจ ต่างกันไปร้อยแบบ จนยากจะหาคำจำกัดความ

ชีวิตของผู้เขียน ดะไซ โอซามุ แวดล้อมด้วยผู้หญิงมาตลอด ตั้งแต่ลืมตาดูโลกจวบจนลมหายใจสุดท้าย
อีกทั้งคุณสมบัติอันครบถ้วน ทั้งสายตาอันเฉียบคม นิสัยช่างสังเกต และความกระหายใคร่รู้
จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่ ดะไซ จะได้รับเสียงชื่นชมล้นหลาม
ว่าฉายภาพสตรีได้แนบเนียน และลึกซึ้งตรึงใจ

และในรวมเรื่องสั้นชุดนี้ JLIT จะพาคุณไปส่องมอง ‘อิสตรี’ สี่นาง ผ่านสายตาของเขา
ผู้เป็นเจ้าของผลงาน สูญสิ้นความเป็นคน ซึ่งครองตำแหน่งเบสต์เซลเลอร์มาอย่างยาวนานถึงทุกวันนี้

ในบรรดานักเขียนนวนิยายสมัยใหม่ของญี่ปุ่น ดะไซ โอซามุ ได้รับการชื่นชมว่าเป็นเอกในด้านการเล่าเรื่องผ่านสายตาตัวละครผู้หญิง ดะไซสร้างสรรค์ผลงานลักษณะนี้มากมาย มีตัวละครผู้หญิงในหลากหลายวัย แตกต่างกันทั้งสถานะและสภาพแวดล้อม การเลือกใช้สำนวนภาษาและจังหวะจะโคนของดะไซ ทำให้ผู้อ่านอนุมานได้แม้กระทั่งอุปนิสัย ทรรศนะ และแรงปรารถนาลึกในจิตใจของตัวละครหญิงผู้เล่า เห็นภาพชัดจนเผลอลืมไปว่าแท้จริงแล้วผู้เขียนเป็นชาย

รวมเรื่องสั้นชุด อิสตรี เล่มนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้น 4 เรื่อง ได้แก่
อับอายขายหน้า แปลจาก 恥 (1942)
ตั๊กแตน แปลจาก きりぎりす (1940)
เรือนกาย เรือนใจ แปลจาก 皮膚と心 (1939)
นักเรียนหญิง แปลจาก 女生徒 (1939)

เขียนโดย ดะไซ โอซามุ
แปลและคัดสรรโดย พรพิรุณ กิจสมเจตน์

176 pages, Paperback

Published October 1, 2024

About the author

Osamu DAZAI (native name: 太宰治, real name Shūji Tsushima) was a Japanese author who is considered one of the foremost fiction writers of 20th-century Japan. A number of his most popular works, such as Shayō (The Setting Sun) and Ningen Shikkaku (No Longer Human), are considered modern-day classics in Japan.
With a semi-autobiographical style and transparency into his personal life, Dazai’s stories have intrigued the minds of many readers. His books also bring about awareness to a number of important topics such as human nature, mental illness, social relationships, and postwar Japan.

Reviews

[yasaiすき · Rating 4 out of 5]

เป็น 4 เรื่องสั้นของหญิงต่างวัย เป็นเล่มที่อ่านเพลินอ่านลื่น เรื่องการบรรยายกระแสสำนึกต้องยกให้ดะไซจริง ๆ ทีแรกเห็นชื่อเรื่อง ‘อิสตรี’ ก็อยากจะรู้ว่าอิสตรีในความคิดของปลายปากกาผู้ชายยุคนั้นเนี่ยจะออกมาเป็นยังไง กลายเป็นว่าโอ้โห งานเขียนไร้กลิ่นมุมมอง Male gaze ตีแผ่มุมมองผู้หญิงได้เสมือนจริงเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องศักดิ์ศรี ภาพลักษณ์ ฐานะ ความกังวลในแต่ละช่วงวัย อ่านแล้วอินจริง ๆ

[Zita · Rating 4 out of 5]

รวมเรื่องสั้น 4 เรื่องของผู้หญิงต่างกรรมต่างวาระ 4 คน อ่านแล้วรู้สึกว่าผู้หญิงที่ดะไซเขียนมีจุดร่วมอย่างนึงคือมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีบางอย่าง และมีการแสดงอารมณ์ที่ dramatic มากจนบางครั้งก็เข้าขั้น overreacting (อายจนอยากลงไปกรีดร้องดิ้นเร่าๆ กลางทุ่งบ้าง, ผื่นขึ้นแล้วคิดว่าขอยอมตายดีกว่าปล่อยให้ชีวิตต่ำตมจมดินบ้าง) แต่ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดี ความกระเง้ากระงอด สะบัดสะบิ้งแสนงอน ช่างตัดพ้อต่อว่าของสาวๆ เหล่านี้น่าจะเป็นเสน่ห์อย่างนึงของงานดะไซมั้ง อ่านแล้วเอ็นดูสาวๆ บางครั้งก็รู้สึกอยากบีบไหล่ให้กำลังใจในฐานะเพื่อนผู้หญิงด้วยกัน

เรื่องที่ชอบสุดในนี้คือ "อับอายขายหน้า" เป็นเรื่องของนักอ่านสาวที่เกิด parasocial relationship กับนักเขียนจนเขียนจดหมายไปหาเขาแล้วก็ทึกทักไปเองว่าเขาเอาตัวเองไปเขียนนิยาย อีกเรื่องที่ประทับใจว่าเขียนออกมาได้ไงคือ "เรือนกาย เรือนใจ" เป็นเรื่องของผู้หญิงที่จู่ๆ ก็มีผื่นขึ้นเลยคิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานา พล็อตเรื่องมีแค่ผื่นขึ้นเลยเครียด แต่ดะไซเขียนออกมาได้เป็นฉากๆ เก่งอะ

สำนวนแปลสวยงามตามมาตรฐานเจลิท แต่คิดว่าเรื่อง "นักเรียนหญิง" ใช้ภาษาไม่ค่อยเข้ากับวัยตัวละครเท่าไหร่ ศัพท์แสงสวย เรียบเรียงดี อ่านลื่นไหลนะ เป็นภาษาที่ดีมากๆ แต่อ่านแล้วไม่รู้สึกเหมือนเด็กวัยรุ่นเล่าเรื่องให้ฟัง ไปเปิดต้นฉบับดูแล้วรู้สึกว่าภาษาที่ดะไซใช้ในต้นฉบับมีความเป็นเด็กวัยรุ่นมากกว่าเยอะเลย

[Pepoparu · Rating 4 out of 5]

งานดาไซเล่ม3 หนึ่งในMy big3!!!
ขอพูดเลยว่ามันเป็นเล่มที่สวยงามมาก บอกเล่าความคิดและกระแสสำนึกของผู้หญิงที่ซับซ้อนเกินจะเข้าใจได้ของผู้หญิง ผ่านตัวละครคาร์แร็คเตอร์4แบบที่ต่างมุมมองกัน ได้ออกมาละเอียดจนทึ่งในความช่างสังเกตของดาไซมากๆ อีกทั้งภาษาและการเรียบเรียงมันไพเราะและสื่อสารกับคนอ่านได้อย่างใกล้ชิดสุดๆ +ขออวยพี่เบียร์เรื่องแปลด้วยคือภาษาสวยมากจริงๆ เป็นอีกเล่มที่ถ้าใครอยากอ่านงานดาไซแต่ไม่ได้อยากดาวน์แบบสูญสิ้น ลองเล่มนี้สวยๆๆ🥹💕

[Reader Guy · Rating 4 out of 5]

ว่าด้วย 4 เรื่องสั้นที่ดำเนินเรื่องโดยสตรี 4 แบบแต่โดยรวมก็เป็นทัศนคติของสตรีญี่ปุ่นในยุคเก่า การที่ชีวิตต้องออกเรือนเมื่ออายุยังน้อย ความเป็นช้างเท้าหลัง อยู่แต่บ้านแต่เรือน แต่ความนึกคิดในหนังสือเชื่อถือได้แค่ไหนก็ไม่ทราบ เพราะยังไงก็เป็นมุมมองของผู้ชายที่เขียนลงไป
1. อับอายขายหน้า: อ่านแล้วให้ความรู้สึกเหมือนคนเขียนจะเขียนเสียดสีผู้หญิงที่ทำตัวอวด หรือชอบแสดงความเห็นใส่ผลงานของคนเขียน
2.ตั๊กแตน: ชอบตอนนี้ที่สุด มันมีความย้อนแย้งหลายอย่างในตอนนี้ ส่วนตัวพยายามตีความว่าความคิดของตัวผู้หญิง อาจจะเป็นตัวแทนของความเชื่อหรือสิ่งที่คนเขียนเคยยึดมั่น ไม่ว่ามันจะมาจากอะไรก็ตาม แต่ปัจจุบันตัวตนของคนเขียนหรืออาจะเป็นบางสิ่งที่เคยยึดมั่น มันก็สูญสิ้นไปตามกิเลส ตามกระแสสังคม
3. เรือนกายเรือนใจ: เหมือนผู้หญิงที่ยึดติดกับรูปร่างภายนอก ดูถูกรูปร่างของคนอื่นพอๆกับที่ดูถูกรูปร่างตัวเอง อ่านแล้วก็จมไปกับความยึดติดเรื่องรูปร่างเรือนกายของตัวเอก
4.นักเรียนหญิง: อ่านแล้วยังงงๆ อาจจะเพราะเรื่องก่อนหน้ามันเสียดสีนิสัยและตัวตนของมนุษย์แต่ละประเภทอย่างรุนแรงมาตลอด แต่ตอนนี้มันดูจะไม่เชิงเป็นแบบนั้น ไม่ก็ไม่รุนแรงเท่าสามตอนแรก น่าจะว่าด้วยสตรีที่มีชีวิตอยู่แบบมีทุกอย่างพร้อม ไม่ขัดสน แต่ก็ไร้เป้าหมายใดๆ เลยมีแต่อดีตให้นึกถึง(เข้าใจแบบนั้น)

[Thanapat Chayakul · Rating 5 out of 5]

เรื่องราวจากปากคำของผู้หญิงต่างวัยสี่คนเป็นเรื่องสั้นสี่เรื่อง แต่ละคนบรรยายความในใจชนิดที่พลั่งพลูออกมาแบบทำนบแตก เนื่องด้วยปมในใจของแต่ละคนนั้นมากมายแต่ก็มีความเหมือนและความแตกต่างคละเคล้ากันอยู่

อาจารย์ดะไซ สามารถเขียนแทนผู้หญิงเหล่านี้ได้อย่างน่าทึ่ง แทบจะเชื่อได้ว่าผู้เขียนเป็นเพศหญิงกระนั้นเลย

สภาพสังคมในยุคที่ต่างจากปัจจุบันก็ยังมีมุมที่สวยงามเช่นกันแม้จะเพิ่งผ่านสงครามมา

The first person story of 4 distinctive women in various age, each one describes inner thoughts seamlessly. Some might shares some details but definitely each person lived in her own trauma.

Dazai sensei wrote these stories as the reader might thought the writer was definitely a woman.

Japanese period after the war might also found some beautiful situations incredibly.

[Ozakiaun · Rating 5 out of 5]

ด้วยความที่เป็นงานเกี่ยวกับผู้หญิงที่เล่าผ่านปลายปากกาของผู้ชาย ทำให้ไม่ได้คาดหวังอะไรเท่าไหร่ (ก็คงจะสนุกดีและชอบมาก ๆ ถ้าให้อารมณ์คล้าย ๆ อาทิตย์สิ้นแสง) เรียกได้ว่าแอบตั้งแง่เล็กน้อยก่อนอ่าน แต่ก็กลายเป็นว่าอ่านเพลินจนจบแบบงง ๆ ซะอย่างนั้น55555

ตัวละครมีแนวคิดสมเป็นดะไซมาก ๆ สมกับที่เป็นตัวละครของดะไซ บางส่วนก็ชอบมาก ๆ ชอบการอ้างอิงประโยคจากวรรณกรรมหรือจากแหล่งอื่นมาใช้กับงานตัวเองได้ดูว้าว ดูมีอะไรมาก (อย่างเช่นประโยคเอาขี้เถ้ารดหัว) แต่เนื้อหาบางส่วนตอนที่อ่านก็มีหงุดหงิดบ้างเหมือนกัน555555 แต่ใด ๆ คืองานดะไซต้องมาคู่กับสำนวนแปลไทยของคุณพรพิรุณจริง ๆ ค่ะ😭💖🙏🏼

[MT · Rating 5 out of 5]

- ไม่เล่มนี้ก็Chilean Poetที่น่าจะเป็นฟิกชั่นประจำปี2025 กลายเป็นว่าพอแก่ตัวลง ความอินและความเข้าใจที่มีต่องานดะไซมันมากขึ้น ความเกลียดมนุษย์ของเขามันพูดแทนเราเกือบหมดทุกเรื่อง อ่านงานเขามันเลยสบายใจและสะใจมาก
- ชอบทุกเรื่องเลย สตรีแต่ละคนในสี่เรื่องคือหนักแบบไม่ไหวแล้ว ชีวิตแบบใดห์ที่เหมาะสมกับสตรี ชีวิตแบบใดห์ !?
- เล่มนี้อาจไม่หนักแบบสูญสิ้นกับอาทิตย์ แต่ก็หนักหนาอยู่มาก ถ้าเทียบงานหลายๆเล่มที่ได้อ่านช่วงปีสองปีนี้ (แอปเปิ้ลกับคมมีดยังไม่ขนาดนี้ !) หวังว่าจะมีงานเขาแปลอีกเรื่อยๆ เพราะนิก็ตามอ่านทุกเล่มแล้ว 4เล่ม มันยังไม่พอ ไหว้เจลิทให้แปลต่อ

[Luk-Wa · Rating 3 out of 5]

เราเป็นผู้หญิงที่ได้อ่านในยุคปัจจุบัน เลยรู้สึกไม่ถูกจริต อ่านผ่านๆเยอะเลย เพราะผู้หญิงแต่ละคนคิดเองเออเองคนเดียว มโนไปเรื่อย ดูแบบคิดเยอะเข้าข้างตัวเอง ไม่ค่อยชอบทัศนคติแบบนี้เท่าไหร่ อ่อ เรามีชอบตอนนึงนะ (แต่ลืมชื่อตอน😅)ที่ผู้หญิงขอหย่า ตอนนี้ดูยืนหยัดความคิดของตัวเองดี

เนื่องด้วยนักเขียนเป็นผู้ชายและมีชื่อเสียงก็คิดว่าเก่งนะ ที่จับลักษณะนิสัยต่างๆของผู้หญิงมาเขียนได้ละเอียดซะทุกเรื่อง การใช้คำพรรณนาโวหารก็เก่งมากๆ การแปลไทยเล่มนี้ก็ดีมากๆด้วย