Αν ήμουν τραγούδι

by Σίσσυ Θεοφανοπούλου

Δυο παιδικές φίλες συναντιούνται ξανά μετά από περίπου είκοσι χρόνια. Ξέγνοιαστες αναμνήσεις τις ενώνουν. Κι όμως, κάτι... κάποιος τις χωρίζει... Ερωτευμένες με τον ίδιο άνδρα και μέσα από συνεχείς ανατροπές, θα έρθουν αντιμέτωπες, βλέποντας τη ζωή τους να εξελίσσεται και να επαναλαμβάνεται σαν το ρεφρέν ενός τραγουδιού. ..
Τι θα υπερισχύσει; Η φιλία; Ο έρωτας; Η αγάπη; Η μητρότητα; Συγκεχυμένα συναισθήματα που θα διασπαστούν και θα ενωθούν ξανά, γράφοντας τους στίχους για την πιο παράξενη μελωδία που θα μπορούσε να συνθέσει η τύχη...
"Όταν οι γέφυρες γκρεμίζονται, τα μονοπάτια γεμίζουν από ασήκωτους λίθους, οι θάλασσες ξεραίνονται και η ατμόσφαιρα γίνεται ομιχλώδης σαν αφρισμένο αέρινο κύμα, τότε το μόνο που μένει είναι η αναζήτηση της πραγματικότητας.
Ψεύτικη η αλήθεια που βίωνε η Ζωή. Αληθινό το ψέμα που ζούσε η Σάνυ. Και στη μέση, ένας άνδρας με συνεχόμενα λάθη..."

343 pages

First published July 4, 2011

Reviews

[Maria Stefanou · Rating 5 out of 5]

Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου μας συστήνεται λογοτεχνικά με το πρώτο της βιβλίο που ακούει στο όνομα: «Αν ήμουν Τραγούδι» και για μένα που οι σκέψεις, τα συναισθήματα, οι λέξεις και η δημιουργία είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τη μουσική, αυτός ο τίτλος ήταν αρκετός για να με κάνει να αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να κρύβεται μέσα στις σελίδες του.
Θυμάμαι επίσης ότι το εξώφυλλο που το είχα δει τυχαία σε μια ανάρτηση στο διαδίκτυο, μου είχε τραβήξει την προσοχή και λίγο καιρό αργότερα ακόμα πιο τυχαία (!) η δημιουργός του βρέθηκε μπροστά μου με σάρκα και οστά. Καθίσαμε στο ίδιο τραπέζι μιας κοινής παρέας και παρότι δεν γνωρίζαμε καθόλου η μία την άλλη, φάνηκε από την αρχή ότι είχαμε πολλά κοινά, τόσα ώστε μια ιδιαίτερη και πολύτιμη φιλία να ξεκινήσει.
Ωστόσο δεν αποφάσιζα να διαβάσω το βιβλίο της Σίσσυς. Υπήρχε αυτό το κάτι που με σταματούσε όπως γίνεται συνήθως επειδή δεν είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή ώσπου ξαφνικά η επιθυμία με ξεπέρασε και μέσα σε λίγες μόνο μέρες έγινα συνεπιβάτης των ηρώων της στο ίδιο πλοίο με προορισμό μια Ιθάκη που όπως φαίνεται αυτή είναι πολλές φορές διαφορετική για τον καθένα.
Η Ζωή και η Σάννυ είναι δύο κορίτσια, δύο αγαπημένες φίλες που μεγαλώνουν μαζί. Η σχέση τους παρά το νεαρό της ηλικίας τους είναι ουσιαστική, σχεδόν αδελφική θα λέγαμε και όταν η ίδια η ζωή της χωρίζει η μία ζει με την ανάμνηση της άλλης. Η απόσταση που μπαίνει ανάμεσα τους είναι απτή όμως στη σκέψη κανείς δεν μπορεί να βάλει όρια, αυτή ξεστρατίζει με όποιο τρόπο η ίδια επιλέγει ενώ η καρδιά σιγοντάρει και ενισχύει τη νοσταλγία και τα πολύτιμα συναισθήματα. Υπάρχει ένας συνδετικός κρίκος που δένει τα δύο κορίτσια, ένα απλό και συνηθισμένο αντικείμενο, μία κούκλα που αντικαθιστά τον δεσμό αίματος που θα ήθελαν να έχουν. Και είναι αυτή, η ίδια κούκλα που γίνεται ο καταλύτης ώστε να κορυφωθεί ένα δράμα πλεγμένο και αριστοτεχνικά κεντημένο με τα χέρια της ίδιας της μοίρας.
Ένας άντρας ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικά μέρη του κόσμου είναι εκείνος που θα ανατρέψει τις ζωές των δύο γυναικών και μένει μόνο μία επιλογή, μία «Σολομώντεια» λύση για να επανέλθει και πάλι η ισορροπία.
Η Σίσσυ Θεοφανοπούλου είναι μία σύγχρονη συγγραφέας με ένα προσεγμένο, άρτια δομημένο κείμενο στα χέρια της και ήρωες που ισορροπούν αδιάκοπα πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Οι επιλογές είναι πάντα αυτές που καθορίζουν το παρόν, οριοθετούν το μέλλον μα ακόμα περισσότερο αυτές που χαρακτηρίζουν τους ίδιους τους ανθρώπους για το ποιοι είναι και το ποιοι θα μπορούσανε να γίνουν. Και είναι αλήθεια πως ο κύκλος πάντα κλείνει στο σημείο όπου ανοίγει και η ζωή μοιάζει με τραγούδι, ένα τραγούδι που επαναλαμβάνεται όπως και το ρεφρέν του.

[Georgette Nanou · Rating 3 out of 5]

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα μιλά για την φιλία,τον έρωτα,την αγάπη,την προδοσία μέ φόντο ένα ερωτικό τρίγωνο.Το συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ των ανθρώπων και ο εσωτερικός αγώνας των ηρώων ειναι το κυρίαρχο στοιχείο της πλοκής.Με την απλή γραφή και τους όμορφους διαλόγους η ανάγνωση κυλά γρήγορα και ευχάριστα μεταφέροντας τον αναγνώστη ώστε να συμπορευθεί μαζί με τους ήρωες καταλαβαίνοντας τις επιθυμίες τους,κάνοντας κοινά όνειρα και αντιμετωπίζοντας τα διάφορα ερωτήματα.Τελικά ο Έκτορας επιδιώκοντας την ευτυχία του απόλαυσε την προσωρινή συναισθηματική του νίκη,παρ'όλες τις αμφιβολίες του και τους φόβους του για το μέλλον,αλλά στο τέλος κατέληξε στην συναισθηματική του αυτοεξόντωση.

[Helena Zelin · Rating 1 out of 5]

Αυτό το βιβλίο με τσάντισε πολύ!!

Ας ξεκινήσω όμως από τα θετικά. Σαν θέμα, είναι αρκετά ελκυστικό και θίγει δύο μεγάλα θέματα της καθημερινότητας, τον έρωτα και την φιλία, καθώς και άλλα, αλλά σε μικρότερο βαθμό.

Το λεξιλόγιο είναι αρκετά καθημερινό και εύπεπτο, αποτελεί σίγουρα κάτι ευκολοδιάβαστο για αρκετές ηλικιακές ομάδες και κρατάει στον αναγνώστη καλή συντροφιά.

Όμως...
Όλο το "ζουμί" της ιστορίας εξελίσσεται στις τελευταίες είκοσι, αν όχι λιγότερες, σελίδες. Οι περιγραφές του είναι μακροσκελή και, για μένα τουλάχιστον, καταντούν και κάπως βαρετές.

Το τέλος δε, εκεί που περιμένω με αγωνία να έχει ένα γερό ξεμάλλιασμα, (Ξύλο με κορίτσια!, Ξύλο με κορίτσια, ΞΥΛΟ ΜΕ ΚΟΡΙΤΣΙΑ... ) απλά μιλάνε και τα βρίσκουν..

..Ξενέρα -_-..

Εκεί που λέμε ότι έστω και στις τελευταίες σελίδες θα δούμε κοτρόνες να πέφτουν στο νερό και να ταράξουν τα νερά για τα καλά, έρχεται η miss ευγένεια και όοοχι αναγνώστη θα τα λύσει όλα ο διάλογος, πολιτισμένα πράγματα.. -_-

Γιατίιιι, αγαπητοί συγγραφείς, φοβάστε να βάλετε ένταση στα βιβλία σας; Γράψτε για ξύλο, μπουνιές, αφήστε τους ήρωες σας να ρίξουν και λίγο το επίπεδό τους, τους κάνει πιο αληθινούς, πιο ευάλωτους, πιο ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ βρε αδερφέ!!

Για περισσότερες κριτικές μπορείτε να επισκεφτείτε το blog μου http://helenazelin.blogspot.gr/