Tamarind นักอ่านคนสุดท้าย

by ลาดิด, จัง เสนารักษ์ (Illustrator)

ความสัมพันธ์ของ 'จิง' และ 'ปุ้ย' เริ่มต้นจากแรกพบกันในวัยสิบสาม
ก่อนแปรผันห่างหายไปตามวาระและคลื่นแห่งกาลเวลา
ถึงกระนั้นสถานะ 'นักเขียน' และ 'นักอ่าน' ที่แตกหน่อก่อต้น
ยังคงยึดโยงทั้งคู่ให้กลับมาพบกันเสมอ
นี่คือเรื่องราวอันแสนเรียบง่ายของหนึ่งช่วงชีวิตคน
ซึ่งคงมากพอให้ใครหนึ่งคนเขียนหนังสือสักเล่ม
และสร้างมิตรภาพอันยืนยงกับใครอีกคน

200 pages, Paperback

First published October 1, 2024

About the author

Associated Names:
* Ladys
* ลาดิด

Reviews

[Afew* · Rating 5 out of 5]

หนึ่งช่วงชีวิตของคนหนึ่งคนกับความสัมพันธ์เรียบง่าย โปร่ง สงบ และสามารถเรียกแทนกันได้ว่า “บ้าน” จริงๆ

มันเป็นเรื่องสามัญ ดาษดื่นของชีวิตคนทั่วๆ ไป ไม่ขมแต่ก็ไม่ได้สุขนิยม เรียบง่าย ใกล้ตัว แต่อ่านแล้วก็อดรู้สึกเศร้าไม่ได้ เพราะมันทำให้รู้สึกว่าช่วงชีวิตของเรามันสั้นมากจริงๆ

ชีวิตของเราๆ ก็อาจจะหรือคงเป็นแบบนี้แหละ เรียบง่าย เรียบนิ่ง ดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนประทั่งเราตายจากกันไป🥲

[百牡丹 · Rating 3 out of 5]

ในบ้านเป็นพื้นที่ของม้าและจิง หนังสือเป็นของส่วนตัวของม้า ส่วนเล้าไก่เป็นพื้นที่ของป๊า ทุกคนต่างมีพื้นที่เป็นของตัวเอง จนวันหนึ่งจิงได้ตามม้าไปร้านเช่าหนังสือร้านประจำของม้าและได้พบกับปุ้ย เด็กสาวที่อายุเท่ากับเธอ ในตอนแรกเธอไม่รู้เลยว่าจะต้องพบพานและห่างหายกันไป

ในตอนแรกที่อ่านนักอ่านคนสุดท้ายสายธารแห่งวัยเด็กถาโถมใส่เราอย่างหนักหน่วง เรื่องราวของปุ้ยและจิงพาเราย้อนกลับไปในอดีตที่เราไม่ได้กลับไปใส่ใจนานมากแล้ว เรื่องนี้พาเราไปตามการเปลี่ยนแปลงตั้งแต่วัยเด็กจนถึงชรา ผ่านช่วงวัยที่ผ่านไปนานแล้ว หรือเป็นช่วงวัยที่ยังคงอยู่ หรือช่วงวัยที่ยังรออยู่อย่างห่างไกลในอนาคต เป็นเรื่องราวที่ไม่ได้หวือหวา เป็นเรื่องราวที่มักพบเห็นได้ทั่วไป สิ่งนี้แหละเป็นเสน่ห์ของเรื่องนี้ที่พาคนอ่านให้เข้าถึงเรื่องนี้ได้ง่ายและเข้าถึงจิตใจของคนอ่าน สิ่งที่ทำให้รู้สึกหน่วงตอนอ่านก็เป็นตอนที่จิงค่อยๆ โตจนเข้าวัยผู้ใหญ่เมื่อกลับมาที่บ้าน บ้านก็ไม่ใช่บ้านอีกแล้ว บ้านไม่เหมือนเดิมหลังจากจิงได้จากบ้านไปหลายปี ความเปลี่ยนแปลงนี้แม้จะเกิดกับทุกบ้านแต่มันเป็นความใจหายที่ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงที่ใหญ่โตแต่มันกระทบกับจิตใจคนอ่านอย่างเรามาก

สิ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้เลยคือการแต่งนิยายลงกระดาษแล้วมีคนรออ่าน เป็นสิ่งที่มักจะเกิดขึ้นแค่ตอนที่ยังเรียนอยู่ที่โรงเรียน มันทำให้เราหวนถึงตอนเด็กๆ ในตอนเรียนอยู่แล้วก็ทำแบบที่ปุ้ยและจิงทำ หนังสือเล่มนี้ทำให้เราหวนกลับไปตอนเด็กในหลายๆ ความทรงจำก่อนที่จะค่อยๆ พากลับมายังปัจจุบันที่เราอาศัยอยู่

และอีกสิ่งที่ประทับใจคือการนำเสนอตัวละครที่เราเดาว่าอาจเป็น aromantic อย่างปุ้ยที่บอกว่าเคยคบกับใครหลายๆ คนแต่ก็ไม่รู้สึกรักอย่างแฟน มันทำให้เราดีใจที่ได้เห็น representation ที่เราแทบไม่เคยเห็นจากหนังสือเล่มอื่นบ้าง มันทำให้เรารู้สึกว่ายังมีคนมองเห็นพวกเราอยู่ และหนังสือก็ออกตอนช่วงสมรสเท่าเทียมผ่าน ชอบที่นักเขียนแทรกมันมาในความสบายๆ และชีวิตทั่วไปในเรื่องนี้

แม้จะชอบอะไรหลายๆ อย่างในเรื่องนี้แต่สิ่งที่ไม่ชอบมากนักคงเป็นบทสนทนาที่นักเขียนมักจะเขียนแล้วติดห้วนสั้น หลายๆ บทสนทนาดูไม่ปะติดปะต่อ เวลาที่ตัวละครคิดในหัวจะมีความลื่นไหลมากกว่าบทสนทนา จุดตรงนี้ที่ทำให้การอ่านสะดุดไปในหลายๆ ครั้ง แต่ถึงอย่างไรก็รู้สึกว่ายังคงเป็นหนังสือที่ควรค่าแก่การอ่าน เพราะความธรรมดาดาษดื่นนี้แหละที่ทำให้เข้าถึงง่ายและนึกถึงวาระเวลาต่างๆ ที่ผ่านพ้นไปแล้ว ยังคงอยู่หรือยังไม่ถึง

[morareds · Rating 4 out of 5]

ชอบจังเลย เป็นหนังสือ Slice of life ที่อ่านได้ทุกเพศทุกวัยจริงๆ รู้สึกเหมือนเราได้ย้อนกลับไปสมัยที่ตัวเองเคยเป็นเด็กเฝ้าร้านเช่าหนังสือให้พี่แถวบ้าน ซึ่งเราก็เป็นลูกค้าเจ้าประจำเพียงคนเดียวนี่ละ ไม่รู้ตอนนี้พี่แกไปอยู่ที่ไหนแล้วเหมือนกัน แต่หวังว่าแกยังรักในหนังสือเหมือนเดิม 555

รู้สึกเหมือนได้เติบโตไปพร้อมๆกับจิงและปุ้ยเลย ทุกการเปลี่ยนผ่าน ทุกการตัดสินใจ ถ้าในวันนั้นเลือกอีกอย่าง ตอนนี้จะเป็นยังไง ชีวิตเราก็วนกับความคิดแบบนี้ตลอดเวลาเหมือนกัน ชอบบรรยากาศรอบๆของทั้งปุ้ยและจิงมาก มันเป็นความรู้สึกที่เป็นคำว่า there’s no place like home อะไรทำนองนั้น

คาดว่าจะเป็นหนึ่งในหนังสือที่เราจะหยิบขึ้นมาอ่านซ้ำนะ

[Bas]

ไม่แปลกใจที่เข้าชิงรางวัลใด ๆ เพราะรวบรวมเอาองค์ประกอบ บรรยากาศของเล้าไก่ ร้านเช่าหนังสือ ต้นมะขามเอาไว้อย่างกับหนัง flipped ตอนที่จิงคุยกับปุ้ยเรื่องแม่ทำให้นึกถึง our little sister ตอนซึสึไปตามที่ต่าง ๆ ในเมืองที่ย้ายไปอยู่แล้วคนในเมืองก็เล่าเรื่องพ่อสมัยก่อนให้ฟัง นึกถึงคำพูดของอาจารย์คนหนึ่งสมัยมหาลัยที่เคยบอกไว้ว่าคนเราเชื่อมต่อกันด้วยอารมณ์ความเศร้า ความผิดหวัง การสูญเสียทำให้คนที่เหลืออยู่ต้องกระชับความสัมพันธ์เข้ามาเพื่อทดแทนช่องว่างที่คนคนหนึ่งหายไป ช่วงสุดท้ายของเรื่องก็ให้อารมณ์คล้ายตอนจบนิทานแมวน้อยร้อยหมื่นชาติที่เพิ่งได้รู้จักความรัก ความเรียบเรื่อยเป็นจุดเด่นของหนังสือมาก ส่วนตัวคิดว่าอ่านแล้วทำให้รู้สึกว่าโลกเคลื่อนที่ช้าลง

[Taweepong Santipattanakul · Rating 4 out of 5]

ชีวิตนี้เคลื่อนที่ตลอดเวลา ถึงแม้เราจะอยากหยุดในบางจังหวะ แต่มันจะเปลี่ยนแปลงและเคลื่อนต่อไป เรื่องราวธรรมดาและเข้าถึงง่ายของเล่มนี้ สำหรับผมเป็นพิเศษมาก ผมอินมากจริงๆ

[Pepoparu · Rating 4 out of 5]

เอาโว้ยยยยย งานคุณลาดิด3เล่มรวดจะบ้าาาาา โคตรแพ้อะไรแบบนี้ coming of age ที่ดีต่อใจ อ่านได้ทุกเพศทุกวัยโคตรรักกกก ตอนจบคือฟูลฟิลใจนี้มาก ทำไมโดนเส้นขนาดนี้วะ(⸝⸝o̴̶̷᷄‸o̴̶̷̥᷅⸝⸝)

[ioportrait · Rating 4 out of 5]

ชอบการเล่าเรื่องราวที่ไม่สนใจการสร้างความ dramatic ไม่สนใจการทำให้เรื่องราวมีจุดหวือหวาหรือบีบคั้นอารมณ์ แม้กระทั่งความตายในเรื่องเองก็เป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตที่ต้องเกิดขึ้น ประกอบกับการให้ความสำคัญกับการบรรยายการเปลี่ยนแปลงสิ่งละพันอันห้อยทั้งหลายแหล่ ทั้งต้นไม้ มะขาม เรือ หรือแม้กระทั่งสัตว์ที่ดูไม่ได้สำคัญอะไรในเรื่องอย่างแมวดำ
เลยทำให้ความ nostagia และกลิ่นอดีตของหนังสือเล่มนี้ทำงานกับเรามากๆ

“ภาพปัจจุบันมีรอยปริแตกของอดีตซ่อนอยู่เสมอ” ประโยคต่อการ nostagia ของจิงต่อต้นมะขามที่เธอพบเจอเมื่อโตขึ้นคือคำอธิบายได้ดีที่สุดต่อหนังสือเล่มนี้อันไม่ต่างกับการกลับมามองย้อนช่วงเวลาที่ผ่านไป ด้วยความปกติชนของมนุษย์หนึ่งคน อันมีทั้งความสุขเจือปนความเศร้า และตบท้ายด้วยความเข��าใจว่าทุกอย่างก็ย่อมเป็นไปตามกาลเวลา

เราเคยอ่านทวิตคุณลาดิดที่เขาเองก็ไม่มั่นใจถึงความจำเป็นของการต้องมีหนังสือเล่มนี้ที่เนื้อหาไม่ได้มีความหวือหวา dramaticหรือพยายามจะมีลีลาภาษาอันแสนสวิงสวาย ในระหว่างเขียน และเราบอกเลยว่ามันสำคัญมากๆ
อาจเป็นเหตุผลเดียวกับการมีอยู่ของหนังเรื่อง boyhood และ lady bird มันคือการย้ำถึงความธรรมดาของชีวิตที่ไม่ได้มีความพิสดารเหมือนplot หนังโนแลนหรือลีลาภาษาของคุณอารยาในผุดเกิดมาลาร่ำ และเพราะมันธรรมดาจนมีทีท่าเมินเฉยต่อสิ่งรอบตัว การมีอยู่ของ slice of life เหล่านี้เลยเป็นการตอกย้ำว่า ชีวิตคนเราก็แค่นี้ และคงไม่มีอะไรมากกว่านี้ มันเลยสำคัญมากๆ ที่เราควรเชื่องช้าเพื่อจดจำบางสิ่งที่ผูกพันและเข้าใจบางอย่างที่เราไม่ชอบ
และ ladys did it!!

[Nanappp · Rating 4 out of 5]

จริงๆกะจะให้ 3 ดาว เพราะตอนอ่านไปได้ครึ่งเล่มพบว่า เรียบเรื่อยไปหน่อย เป็น slice of life ตามมาตรฐาน แต่ไม่ได้โดนเส้นแบบจังๆ และจริงๆขัดใจตรงตอนต้นๆที่ความคิดเด็ก 13 แต่เล่าด้วยสำบัดสำนวนราวกับเป็นผู้ใหญ่วัยทำงานในหลายๆจุด แต่ด้วยการเล่าเรื่องที่ไปได้เรื่อยๆจึงตัดสินใจอ่านจนจบ (edit : มีหลายเรื่องที่เล่าแบบนี้ และเข้าใจว่าคนเล่าเรื่องตั้งแต่ต้น = จิงตอนแก่ แต่อันนี้ก็ยังงืมๆด้วยคหสต.)

จุดเปลี่ยนที่ทำให้เล่มนี้มีชีวิตชีวาสำหรับเราคือใน "ภาค 3 : คนสุดท้าย" ที่ขมวดปมทุกสิ่งอย่าง และจบลงได้ประทับใจมากๆ (ตั้งแต่ช่วงที่ 13 ของภาคนี้ซึ่งเล่าถึงเรื่องความหมายของ "บ้าน" เราคิดว่าคือจุดที่เราชอบมากๆ) สำหรับการเล่าเรื่องของการเปลี่ยนแปลงที่ผันเปลี่ยนเวียนไปอย่างในชีวิตจริง ก็ทำได้ค่อนข้างดี เราอาจจะเฉยๆ แต่เราเข้าใจ ว่านี่ละ "ก็คือชีวิต"

เรื่องนี้ represent กลุ่ม Aromantic (Asexual ด้วยไหมไม่แน่ใจ) ของสองตัวเอกได้ดีเลยทีเดียว

อืม ถ้าเป็นคนที่ชอบอ่าน slice of life อาจจะชอบเล่มนี้มากก็ได้ แต่สำหรับเรายังไม่โดนเส้น เพียงแต่ผ่านเกณฑ์มาตรฐานที่ดี (ในคหสต.) ละดีใจเหมือนหลายๆคอมเม้นที่บอกว่า เอ้อ มันอ่านได้ทุกเพศทุกวัย เป็นเรท PG น่ะนะ มีนิยายแบบนี้บ้างก็ดี

[Pimori · Rating 5 out of 5]

มีความรู้สึกมากมายอยู่ในใจตอนที่อ่านจบ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่มีเนื้อหาซับซ้อน หรือมีปมปริศนามากมายให้ไข เป็นเพียงเรื่องธรรมดาสามัญทั่วไปของผู้หญิงสองคนตั้งแต่วัยเด็กไปจนถึงวัยแก่ชรา การจากลาของคนสำคัญในชีวิต เป็นเรื่องสามัญที่ต้องเกิดขึ้นกับทุกคนแต่ก็อดเศร้าโศกไม่ได้เมื่อวันนั้นมาถึง นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องที่เรียบง่ายแต่สวยงาม มีกลิ่นอายทำให้หวนคิดถึงอดีตอบอวลอยู่ในนั้น เราเห็นตัวเองจากทั้งตัวจิงและปุ้ย นึกถึงภาพซ้อนทับในอดีตของตัวเองในบางบท หนังสือเรื่องนี้กล่าวถึงหนังสือซึ่งคือสิ่งที่เรารักที่สุดตลอดทั้งเรื่อง ใจฟูทุกครั้งที่มีการบรรยายถึงบรรยากาศของร้านเช่าหนังสือของปุ้ย ทำให้เรานึกถึงสมัยเด็กที่เคยไปเช่าหนังสือจากร้านมาอ่าน แต่น่าเสียดายที่ร้านนั้นไม่มีอีกแล้ว เราชอบเรื่องนี้มากที่สุดในช่วงครึ่งปีหลังนี้เลย หนังสือเรื่องนี้คงจะติดตรึงใจเราไปอีกนานเลยค่ะ

[nothingbutpan · Rating 5 out of 5]

ชอบมากค่ะ เป็น slice of life ที่อ่านแล้วชวนให้คิดถึงเรื่องของตัวเองเมื่อก่อนเหมือนกัน กับเรื่องธรรมดาสามัญที่หลาย ๆ คนคงเคยมีประสบการณ์ร่วมพออ่านแล้วเหมือนโดนขยี้จุดให้กลับมารู้สึกตามอีกครั้ง ทุกการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับตัวละคร การตัดสินใจที่ทำให้เส้นทางชีวิตที่เปลี่ยนตาม ความสุข ความเสียดาย ความสับสน ความเสียใจ หลากหลายความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเรียลมาก ๆ เขียนดีมากเลยค่ะ

ป.ล. ชอบปกกับที่คั่นมากค่ะ เหมือนย้อนวัยไปช่วงยืมหนังสือที่ห้องสมุดโรงเรียน

[itskhimkp · Rating 4 out of 5]

เป็น slice of life ที่ดีมากกก มันก็เล่าเรื่อย ๆ ตั้งแต่ตัวละครเริ่มเข้าสู่วัยรุ่นจนแก่เลย ได้เห็นการเติบโต แอบรีเลทกับจิงในหลาย ๆ อย่าง ทั้งเรื่องที่คิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ การออกห่างจากบ้านไปในเมืองหลวง และเหตุการณ์ที่ทำให้เราคิดว่าก็อยากกลับบ้านมากขึ้น (เราเองอาจจะรักที่บ้านมากกว่าที่คิด)

คงเป็นอีกเรื่องที่รักและอยากหยิบกลับมาอ่านซ้ำ

[Triple One · Rating 5 out of 5]

Slice of lifeที่อ่านเพลินดี เหมือนได้เฝ้ามองตัวละครเติบใหญ่จนสิ้นอายุขัย เราอ่านในวัยที่หมดสิ้นความไร้เดียงสาแบบเด็กๆไปแล้ว คิดถึงวันเก่าๆที่ไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีก และคิดไปถึงวันข้างหน้าที่ยังมาไม่ถึง ซึ่งสักวันก็ต้องประสบพบเจอ หวังว่าระหว่างทางนั้นเราจะได้พบบ้านแบบที่จิงได้เจอ

[Neil Claude]

มันคงจะทำให้ใจเราหวิว ๆ ไปอีกสักพัก แต่เจ๋งดีนะ เรียบ ๆ เรื่อย ๆ แต่ซึมลึก
ระยะห่างและความสัมพันธ์กับพ่อแม่ของจิงทำให้หวนนึกถึงตัวเอง
เช่นกัน มันทำให้เราดีใจที่ได้เป็นนักอ่านของคุณลาดิดค่ะ

[nongbambii · Rating 5 out of 5]

คืออ่านตอนอยู่ข้างนอก อ่านจบวิ่งไปร้องให้ในห้องนำ คิดถึงบ้าน คิดถึงทุกอย่างที่มันค่อย ๆ สำคัญกับเราน้อยลง/หล่นหายไประหว่างที่เราต้องโตขึ้น ร้องไห้ T_T

[achnn · Rating 5 out of 5]

ไม่คิดเลยว่าจะชอบหนังสือเล่มนี้ขนาดนี้ 😭⭐️

[Mary Moussse · Rating 5 out of 5]

จิง กับ ปุ้ย คำว่า เจ๋งดีนะ
ร้านเช่าหนังสือ
น้าเกด ม้า เล้าไก่ ป๊า

มีบางคนยังอยู่ที่เดิมเสมอ ปุ้ย
เหมือนแปดขุนเขา
ตายคนเดียว
น้ำตาคลอตลอดที่อ่าน การจากลา ห่างบ้าน ไกลสุดหูสุดตา

ปล่อยให้มันเป็นไปตามวาระของมัน

เรารักตัวละครและแวดล้อมมากจริงๆ สัมพันธ์ครอบครัวและคนโดยรอบ การจากลา ความตาย ทะเลอันดามัน เจ๊ก เจ้าโจร เรือพาย คลองปลาดุกเหม็น อะไร���ก็หายไปตามวาระ แต่กลับกันปุ้ยในสายตาจิงก็ยังคงผมสั้นตาโตคล้ำแดด ชอบอ่านหนังสือ และเป็นเพื่อนสนิทของม้าที่มาคุยเป็นประจำ ยังคงอยู่ที่เดิมในเมืองที่จิงจากมา ทำให้นึกถึงเรื่องแปดขุนเขา การที่เราแยกไปเติบโตและมองกลับมาเห็นคนที่เกือบหลงลืมอยู่ในความทรงจำอีกครั้ง ในที่ที่เราคุ้นเคยมาโดยตลอด มองการเปลี่ยนแปลงผ่านตัวเขา

คำว่าบ้าน บ้านไม่ใช่safe zoneและหนีมาทั้งชีวิต การได้กลับมาเจอคนสนิทในวัยเยาว์อีกครั้งก็ทำให้รู้ถึงคำว่าบ้าน

หนังสือที่เล่าเรื่องราว Platonic love อย่างธรรมดาที่เป็น มีร้าวราน มีความเข้าอกเข้าใจ และ ชีวิตก็เป็นแบบนี้

[mayflower · Rating 5 out of 5]

ไม่ได้เจอหนังสือที่ไม่รู้จะพูดคำว่าไม่ชอบออกมาตอนไหนมานานมาก อย่างน้อยในปีนี้ก็เป็นเล่มแรกแน่ ๆ (พูดเหมือนอ่านเยอะ) ไม่รู้ว่าในอีกสิบยี่สิบปีกลับมาอ่านจะรู้สึกยังไง แต่สำหรับเราในตอนนี้ หนังสือเล่มนี้แทบจะเป็นทุกสิ่งในชีวิตที่เราใคร่ครวญถึงตั้งแต่เราเริ่มรู้ความ แม้ว่าบางสิ่งจะไม่เคยและน่าจะไม่มีทางเกิดขึ้นกับเราแน่ ๆ แต่เราก็ยังถวิลหามันเหมือนกับว่าเป็นสมบัติล้ำค่าในวันวาน ผมยอมแล้ว 😭

อื่น ๆ : ชอบไอเดียปกกับที่คั่นมาก จัดหน้าอ่านสบายตา ไม่มีคำผิดเลย (เท่าที่เราอ่านเจอ) ฟริน

[Somaood · Rating 4 out of 5]

Finished in one sitting. so good and so realistic