Ona jako jedyna nie bała się japońskich najeźdźców… Opowieść o Polce, którą los rzucił na ogarnięty wojną Daleki Wschód.
Barbara Prażmowska, polska studentka, zostaje pierwszą kobietą na japonistyce w Londyńskiej Szkole Studiów Orientalnych i Afrykańskich – SOAS. Wkrótce poznaje Davida Fitzroya, potomka arystokratycznego rodu angielskiego, a on popełnia dla niej mezalians. Gdy rozpoczyna się bombardowanie Londynu w 1940 roku, David postanawia udać się z żoną do Singapuru, wielkiej bazy brytyjskiej floty na Indo-Pacyfiku. Kiedy w lutym 1942 roku wojska japońskie zdobywają twierdzę, urywają się wszelkie ślady po Basi i jej mężu.
W 1959 do Karaczi w Pakistanie przybywa cyngiel CIA, były pracownik polskiego wywiadu w czasie wojny – Antoni Mokrzycki. To właśnie on podejmuje się misji odnalezienia zaginionej w 1942 roku młodej Polki. Nie ma jednak pojęcia, dokąd – przez czas, różne kultury i koszmar światowej wojny – zaprowadzi go to śledztwo…
Wojciech Dutka, autor bestsellerowych powieści o tematyce wojennej – Amerykanka i Niemka – tym razem opowiada o losie kobiety, którą wojna rzuciła na Daleki Wschód. W tej porywającej historii ukazuje także zderzenie kultur oraz determinację jednostki chcącej za wszelką cenę przetrwać.
Wojciech Dutka (born April 28, 1979, in Bielsko-Biała) is a Polish novelist, historian, and teacher. He graduated in history from the Catholic University of Lublin, where he also completed postgraduate studies in journalism. In 2014 he defended his PhD in modern history at Jagiellonian University in Kraków. He has worked as a radio journalist, consultant for European research programs, and history teacher at a bilingual high school. He has also published academic articles in journals such as Kwartalnik Historyczny, Przegląd Historyczny, and Kwartalnik Historii Żydów. (Jewish History Quarterly)
He made his literary debut with Krew faraonów (2005). Subsequent novels – including Taniec szarańczy (2007), Bractwo Mandylionu (2009), Czerń i purpura (2013), Kartagińskie ostrze (2015), Lunatyk (2016), Czarna pszczoła (2017), and the “Courier” cycle (Kurier z Toledo, Kurier z Teheranu, Kurier z Tivoli) – established him as an author of historical and suspense fiction. His more recent works, published by Lira, include Sen o Glajwic (2022), Amerykanka (2023), Niemka (2024), Japonka (2024), and Wojna polska (2025).
Dutka’s writing combines the methods of a historian with narrative fiction. He explores different epoques, from antiquity to the twentieth century, portraying individual destinies against the backdrop of major events. His novel Czerń i purpura, telling the story of love in Auschwitz, became a bestseller and was translated into Czech (Černá a purpurová, CPress 2020, 2022) and Slovak (Lindeni 2022). Other Czech editions include Sen o Gliwicích (2023), Američanka (2024), and Němka (2025), all translated by Markéta Páralová-Tardy.
He regularly participates in literary festivals in Poland and abroad. His prose addresses themes of war, totalitarianism, and historical memory, focusing on the moral choices of characters placed in extreme situations.
Wojciech Dutka, autor bestsellerowej powieści „Czerń i purpura”, która do dziś pozostaje jedną z najpiękniejszych książek w gatunku literatury wojennej, jest jednym z nielicznych pisarzy, których twórczość nigdy mnie nie zawiodła. Miałam przyjemność przeczytać większość jego powieści, a „Amerykanka” i „Niemka” – historie o niezłomnych, silnych i zdeterminowanych kobietach – wręcz mnie zachwyciły. W swojej najnowszej książce, „Japonka”, Dutka przedstawia losy młodej kobiety, którą wojna rzuciła na Daleki Wschód.
Ona jako jedyna nie bała się japońskich najeźdźców…
Barbara Prażmowska zostaje pierwszą kobietą na japonistyce w Londyńskiej Szkole Studiów Orientalnych i Afrykańskich. Wkrótce poznaje Davida Fitzroya, potomka arystokratycznego rodu angielskiego, który z miłości do Barbary decyduje się na mezalians. Kiedy w 1940 roku rozpoczyna się bombardowanie Londynu, David wraz z żoną udają się do Singapuru, do wielkiej bazy brytyjskiej floty. W 1942 roku, po zdobyciu twierdzy przez wojska japońskie, urywa się ślad po Basi i jej mężu. W 1959 roku do Karaczi w Pakistanie przybywa Antoni Mokrzycki, były pracownik polskiego wywiadu z czasów wojny. Mokrzycki podejmuje się misji odnalezienia Barbary Prażmowskiej, nie zdając sobie sprawy, dokąd zaprowadzi go to śledztwo.
„Japonka” autorstwa Wojciecha Dutki to kolejna niezwykła i emocjonująca opowieść, która przenosi nas do trudnych czasów II wojny światowej. To historia o trudnych wyborach, dążeniu do obranych celów, determinacji, niezwykłej sile, odwadze, poświęceniu i, przede wszystkim woli przetrwania za wszelką cenę. „Japonka” to niezwykle angażująca i fascynująca opowieść z bogatym tłem historycznym. Wojciech Dutka niezmiennie zachwyca swoją ogromną wiedzą oraz wspaniałym, plastycznym językiem. Z niebywałą precyzją kreśli obraz realiów życia na Dalekim Wschodzie podczas II wojny światowej. Autor posiada niezwykły talent do łączenia fikcji literackiej z prawdziwymi wydarzeniami i postaciami historycznymi. Czytając jego książki, czuć ogromną pasję do tego, co robi; z wielkim wyczuciem opowiada o wydarzeniach z czasów wojny, odzwierciedlając je w sposób bardzo realistyczny. „Japonka” to powieść, która angażuje czytelnika od pierwszych stron. Czyta się ją z ogromnym zaciekawieniem, trudno oderwać się od lektury. Z każdą kolejną stroną opowieść o Barbarze Prażmowskiej fascynuje nas coraz bardziej, a jej postać, wybory i podejmowane decyzje budzą w nas sprzeczne emocje. Bardzo podobała mi się kreacja głównej bohaterki; mimo że nie zawsze zgadzałam się z jej decyzjami, po skończonej lekturze wiem, że w jej sytuacji prawdopodobnie postąpiłabym podobnie. Wojciech Dutka po raz kolejny stworzył przepiękną, pełną emocji i zaskakujących zwrotów akcji opowieść, która zachwyca. „Japonka” dla mnie była prawdziwą ucztą literacką. Wielokrotnie zachęcałam do sięgnięcia po twórczość tego autora i tym razem również to czynię. Dla mnie powieści, które pisze, to proza wybitna, lektura obowiązkowa dla miłośników historii i literatury wojennej.
Cytując opis wydawcy, dzisiejsza recenzja dotyczy opowieści o Polce, której los rzucił na ogarnięty wojną Daleki Wschód. Jednak droga, jaką musiała przejść nasza bohaterka, Barbara Prażmowska, jest zbyt złożona, by opisać ją w kilku słowach. Akcja goni akcję, a bohaterowie stają w obliczu nie tylko wroga wojennego i politycznego, ale także własnych demonów. Barbara Prażmowska to młoda, ambitna Polka, która jako pierwsza kobieta studiuje japonistykę w prestiżowej Londyńskiej Szkole Studiów Orientalnych i Afrykańskich (SOAS). Zazdrościłam jej łatwości, z jaką przyswaja języki, ale to jej determinacja i pasja do nauki prowadzą ją do Londynu, gdzie poznaje przyszłego męża, potomka angielskiego rodu arystokratycznego. Ta postać mocno mną wstrząsnęła, i to w pozytywnym sensie – nie spodziewałam się takiej postaci w książce. Sami zrozumiecie, gdy tylko przeczytacie 😊. Autorka przedstawia losy swoich postaci na tle dramatycznych wydarzeń II Wojny Światowej, ukazując ich wybory, poświęcenia i poszukiwania tożsamości w trudnych czasach. Tematy te doskonale wpisują się w nasze współczesne realia, takie jak przynależność, różnice kulturowe oraz kontrowersyjne wybory, które często pozostają bez głębszej analizy. Polityczne napięcia, kolonialne interesy i różnice kulturowe splatają się w fascynującą mozaikę. Autor świetnie portretuje zarówno europejskie elity tamtych czasów, jak i złożoną kulturę japońską, co nadaje powieści unikalny wymiar. Wojciech Dutka nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak kolonializm, rasizm czy konflikty kulturowe, co czyni tę książkę głęboko aktualną. Nie możemy zapomnieć, że „Japonka” to również powieść o miłości – nie tylko romantycznej, ale także tej wynikającej z przywiązania do ojczyzny, tradycji czy rodziny. Relacje bohaterów ukazane są z wielką wrażliwością, a ich zmagania z własnymi słabościami dodają opowieści autentyczności. Kłaniam się przed naszą Barbarą, która dla dobra rodziny musiała podjąć niezwykle trudne decyzje, z którymi ja sama nie potrafiłabym się zmierzyć. Cieszę się, że żyję w czasach, w których nie muszę zaprzątać sobie tym głowy. Po przeczytaniu zrozumiecie, o czym mówię, a lektura zmusi was do refleksji nad własnym życiem oraz losem tych, którzy stracili bliskich podczas II Wojny Światowej. Każda z postaci wpływa na pozostałych, co pokazuje, jak wielki wpływ mają bliscy i dalsi znajomi na nasze życie oraz podejmowane przez nas decyzje. Oczywiście, nasza bohaterka nie jest wolna od wad – czasami staje po jednej stronie, a innym razem po innej. To denerwowało mnie, ale w pozytywnym sensie, ponieważ świadczy o tym, że naprawdę wciągnęłam się w tę opowieść. Uwierzycie mi, to historia, która pozostaje w pamięci na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Polecam ją każdemu, kto ceni literaturę, która uczy i wzrusza – zarówno miłośnikom literatury historycznej, jak i szpiegowskiej.
Historia ciekawa, bohaterowie dobrze wykreowani, ale nie podszedł mi styl autora. Czasem miałam wrażenie że zdania są sztuczne, wymuszone. Jednak polecam, dowiedziałam się wiele o historii Japonii w okresie wojennym.
Autor utrzymuje styl, choć w "Japonce" pewne elementy narracji nie były tak kanciaste jak w poprzednich książkach ("Amerykanka" i "Niemka"). Z kolei motywacja bohaterki miejscami mnie nie przekonywała.
Książka fascynująca, nigdy nie zagłębiałam się w konflikt podczas II wojny światowej w Azji Południowo-Wschodniej, ciekawie się czytało o innej kulturze, wszelkie japońskie rytuały takie jak ,,seppuku’’, były mi wcześniej obce. Zdecydowanie styl pisania Wojciecha Dutki przypadł mi do gustu.
„Japonka” opowiada o Polce postanawiającej wyjechać z kraju i zacząć studiować japonistykę na uniwesytecie w Londynie. W zasadzie nic w tym dziwnego, w końcu masa ludzi wyjeżdża za granicę się uczyć jednak tutaj mamy chwilę przed II wojną światową, a nasza Basia zostaje pierwszą kobietą na tejże uczelni. „Japonka” to powieść o silnej i dążącej do wyznaczonych sobie celów kobiecie, która nie bała się życia, to historia o jej niełatwych losach i przede wszystkim o tym jak próbowała przetrwać w trakcie wojennej zawieruchy. Barbara Prażmowska może budzić w czytelniku sprzeczne emocje, bo decyzje które podejmuje niejednokrotnie są dalekie od moralnie przyjętych zasad, jednak tam gdzie emocje tam też mamy z reguły kawał dobrej lektury. Co więcej jest to kolejna już książka autora od której nie sposób się oderwać, a losy bohaterów splatają się z prawdziwymi wydarzeniami i postaciami historycznymi. Zresztą jak to u pana Wojciecha bywa książka dopracowana jest w każdym detalu zarówno fabularnie jak i historycznie i oprócz, jak zwykle, doskonałej lekcji historii autor funduje nam także wiele smaczków z kultury japońskiej.
Uważam, że tu na bookstagramie za mało mówi się o książkach tego autora i nie do końca rozumiem dlaczego, ponieważ za każdym razem, a przeczytałam już 7 jego książek, jest to niesamowita uczta literacka!