Heaven ฝากหัวใจไว้ที่ปลายฟ้า

by ภาพิมล

ช่วงชีวิตวัยรุ่นของ 'ม่านไหม' ต้องเจอกับปัญหาครอบครัว การกลั่นแกล้งในโรงเรียน และภัยสังคม
แต่เธอมีความฝัน...และเธอมีความรัก

ช่วงชีวิตวัยรุ่นของ 'ต้นหนาว' ถูกตราหน้าว่าเหลือเดน มีเรื่องตีรันฟันแทง หันหลังให้กฎเกณฑ์
เขามีความแค้น...และเขามีความรัก

วินาทีที่ดวงตาแตกสลายสบตามืดหม่น แสงอุ่นก็ปรากฏในหัวใจสองดวง

"ความฝันของเธอคือความฝันของเรานะ"

ทว่าโลกความจริงนั้นขมขื่นไม่เหมือนดั่งฝันใฝ่ ยิ่งพวกเขาจับมือกันฟันฝ่าปัญหาชีวิต กลับยิ่งถลำลึกสู่ปัญหาใหญ่กว่าเดิม

610 pages, ebook

Published September 27, 2024

About the author

Associated Names:
* ภาพิมล
* พิมลภา
* THEZIRCON

Reviews

[YuzuChu · Rating 3 out of 5]

อ่านแล้วมีคำถามเต็มไปหมด ก็เลยยังไม่ได้อินหรือซาบซึ้งกับหลายประเด็นในเรื่อง แอบเสียดายเล็กน้อยค่ะ

คือเรื่องนี้เป็นนิยายชีวิต นิยายดราม่า แนวฟ้ามีตาแบบเรียล ๆ มีตัวละครดี เลว ชั่ว เทา และพระ (พระแบบพระจริง ๆ )ตามแบบฉบับละครไทย อย่าไปคาดหวังความรักหนุ่มสาวแสนฟินในเรื่องนี้ ครึ่งหลังก็คือ story ของนางเอกและพ่อเลย คุณจะได้เจอการตัดสินใจพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า การโทษสังคม โทษการเลี้ยงดู ที่ฉันก็แอบเถียงในใจเล็กน้อยว่าทางเลือกดี ๆ สังคมมันก็ตีแผ่ให้คุณ Choose อยู่ คนรอบตัวก็มีเสนอให้ แล้วไปเลือกทางนั้นทำม้ายยย555 คนเรามันจะทำข้อสอบ ก-ง แล้วตอบ จ ทุกข้อได้ขนาดนี้เลยเหรอ

เออ มันได้แหละ ชีวิตจริงอะเนอะ เผลอ ๆ ตอบ ฮ ด้วยซ้ำ555 แต่พอเจอรัว ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเห้อ ฉันคาดหวังให้เขาใส่ความกดดันให้มากกนี้อะ เสน่ห์ของนิยายชีวิตมันคืออะไรแบบนี้แหละ คุณต้องดันตัวละครให้ถึงทางตันจริง ๆ ข้างหลังเป็นหน้าผา ข้างหน้าเป็นป่าลึก ข้าง ๆ คือแม่น้ำเชี่ยวกราก ส่วนด้านบนคืออุกกาบาต คุณต้องกดต้องสับตัวละครนี้ให้จนตรอกที่สุด จนคนเชื่อว่าเขาไร้ทางเลือกจริง ๆ จนเหลือแต่หนทางเลวทรามเท่านั้น และเราจะเอาใจช่วยเขาให้กลับคืนสู่แสงสว่างอย่างสุดหัวใจ แต่เล่มนี้ไม่ทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นค่ะ พอขาดจุดนี้ไป ในท้ายเรื่องที่มีใครบางคนพยายามกลับใจ มันก็ไม่อินแล้วอะ เพราะไม่ได้ปูมาอย่างแข็งแรงตั้งแต่แรกไง

แถมนักเขียนก็ยินดีใส่ Trigger Warning ว่าไม่มีคำเตือน เพราะไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้นในชีวิตจริงอีก

แหม่ เอาดี ถ้าไม่ใช่ภาพิมล ใครพิมพ์แบบนี้โดนทัวร์ลงไปแล้วนะ ฉันยังแอบขมวดคิ้วเลย555

โชคดีที่ภาพิมลไม่ใช่คนลงดีเทลกับความเศร้าของตัวละครเท่าไหร่นัก ความหนักหนาสาหัสที่ตัวละครพบเจอเลยถูกบรรยายแบบกระชับ ฉับไว รวดเร็ว ไม่ได้ให้พื้นที่ตัวอักษรให้ฉันได้จมดิ่งไปกับความรู้สึกเศร้าลึกขนาดนั้น จนอ่านจบแล้วก็ยังแอบเสียดายที่เขาไม่ยอมให้เวลากับบางซีนให้มากกว่านี้ ฉันก็เลยไม่ได้เสียน้ำตาให้เล่มนี้แต่อย่างใดค่ะ

คือไม่แน่ใจใน Timeline ของเรื่องนี้ แต่คิดว่าไม่ใช่ยุคปัจจุบันเจน Z หรอก คงสมัยที่ยังต้องใช้แฟลชไดรฟ์เซฟงานอะ ไม่มีใครหาข้อมูลในเน็ต บทจะพลาดก็พลาดทั้งที่เกริ่นว่านางเอกเรียนโรงเรียนเอกชนและคนรอบตัวก็ชอบชมว่าเป็นคนฉลาดนั่นแหละ คือก็พอเก็ตว่าเด็ก 18 ก็ไม่ได้ฉลาดขนาดนั้น แต่เห็นการกระทำบางอย่างนี่ก็แอบเบือนหน้าหนีเหมือนกัน แบบ อา คนฉลาด ท่องไว้ เขาบอกว่าฉลาดก็ต้องเชื่อตามนั้น ยุบหนอพองหนอ เด็กหนอ ไร้เดียงสากันหมดหนอ

แต่คงตั้งใจแหละเนอะ นิยายชีวิต ๆ (สะกดจิตตัวเอง)

กับเรื่องปมบ้านแตกของนางเอก ฉันแอบไม่สบายใจในการยัดเยียดบทตัวร้ายให้หนึ่งในครอบครัวนางเอกมากไป กลายเป็นว่าคนที่ตัดสินใจปาดน้ำตาออกมาใช้ชีวิตอย่างกล้าหาญหลังจากถูกคนรักใช้กำลัง อย่างแม่ ดันถูกนำเสนอให้ดูกลายเป็นคนที่ผิดมาก ๆ เพราะไปเอากับเพื่อนพ่อ ทั้งที่ตัวเองก็หย่ากับผัวแล้วนะ จนนี่แอบขมวดคิ้วอะ

กลายเป็นว่าการทำร้ายร่างกายดันดูเป็นโทษสถานเบามากกว่าการหย่าแล้วพบรักใหม่ ฉันอ่านถูกปะนะ เหมือนอิพ่ออะเครียดเรื่องที่ตัวเองไม่ได้เป็นหัวหน้าครอบครัวแล้ว รายได้ลด เลยเผลอหงุดหงิดใช้กำลังกับลูกเมีย ดูแลคนทั้งบ้านไม่ได้ เมียต้องไปทำงานหาเงินข้างนอกเพิ่ม เมียทนไม่ไหวเลยหย่า หมดรักแล้ว แล้วก็พบรักใหม่ที่ดันมีสถานะเป็นเพื่อนผัว ถึงนิสัยมันจะแอบเห้ก็ตาม แต่ในเรื่องคือทั้งให้แม่นางเอกไม่ฟังลูก ใจร้ายใส่ลูก ไม่ไยดีลูก แล้วยกยอตัวละครพ่อที่ปากร้าย อารมณ์ร้อน เคยใช้กำลัง แต่ก็รักลูกมาก ดูแลถึงขั้นหาข้าว ซักผ้า กัดฟันออกเงินให้ลูกเอาไปใช้ช่วยยายพระเอก ค่ารักษาโรงบาลเอกชนด้วยนะ ทำให้ดูสูงกว่า คือเข้าใจว่าชีวิตจริงก็เป็นงี้บางบ้าน แต่ทั้งเรื่องยังสื่อไม่มากพอเลยว่าแม่เริ่มไม่รักลูกตอนไหน กลายเป็นว่าพอเป็นบทจะไม่เอาก็ไม่เอาแบบงง ๆ คือถ้าเกริ่นให้มากกว่านี้ มีบทแสดงออกมากกว่านี้ ฉันอาจเข้าใจความหมางเมินที่แม่มีต่อนางเอกมากกว่านี้ก็ได้ค่ะ ยังบรรยายซีนนี้ได้ไม่ลึกซึ้งพอเลย แอบเสียดาย เลยแอบตงิดใจเหมือนเขาโทษแม่จนตัวละครนี้ไม่หลงเหลือความดีงามเลยสักกระผีก

จะว่าดำเนินเรื่องติดหนึบมั้ย ก็ดีแหละ อยากรู้อยู่แล้วว่าจะจบแบบไหน แต่การใส่ดีเทลรายละเอียดความรู้สึกระหว่างทางก็มีหลายฉากที่เบาบางจนน่าใจหาย ฉันไม่ร้องไห้กับซีนดราม่าแต่ละซีนที่ใส่มาในเรื่องนี้เลย เสียดายด้วยซ้ำว่าทำไมรีบตัดบทแบบนี้เล่า บรรยายเพิ่มอีกสิ ลงดีเทลอีก! ต่อมน้ำตายังไม่เริ่มผลิตเลย

คิดว่าถ้าเพิ่มดีเทลยิบย่อยในซีนดราม่าจะดีกว่านี้ค่ะ ใส่แต่ละซีนได้ดีแล้ว เหลือแค่ลงดีเทลและแวะไปบรรยายความรู้สึกสลับกับท่าทางบ้าง จะช่วยให้คนอ่านจินตนาการถึงสถานการณ์นั้นได้ชัดเจน กับเรียกน้ำตาของเขาได้ง่ายขึ้น เสียดายจริง ๆ นะ บางซีนรู้เลยว่าตัดฉับ รวบรัด บรรยายความรู้สึกด้วยคำสั้น ๆ ที่ยังไม่ลึกซึ้งกินใจมากพอ ความรู้สึกโกรธ รัก แค้น และหวังดีถึงได้ส่งมาหาฉันอย่างเบาบางจนน่าใจหาย

แต่อ่านแล้วก็สะท้อนใจดีนะ ขอแวะ ๆ มาชมคุณนักเขียนบ้าง555

ถึงจะไม่ร้องไห้เลยสักฉาก แต่ฉันชื่นชมการสร้างนิสัยใจคอของคนรอบตัวพระนางมาก ๆ เลย ฉันเข้าใจนางเอกนิดนึง (ที่เหลือไม่เข้าใจ เพราะฉันไม่มีวันเลือกแบบตัวละครนี้แน่ ๆ ฉันเป็นเด็กมีปัญหาที่ไม่คิดจะใช้ความรักมาแก้ไขปมด้อยของตัวเอง เพราะฉันไม่รักใครเลย) นี่ก็ถูกครอบครัวส่งเรียนเอกชนมาตลอด ได้เกรดดี อาจารย์เห็นความสามารถ ทุกคนพร้อมความคาดหวังว่าโตไปฉันคงเป็นเจ้าคนนายคน ประสบความสำเร็จ ทำให้คนทั้งบ้านได้ภูมิใจ แต่สุดท้ายฉันก็เรียนจบมาเป็นสาวโรงงานในแถบชนบท สถานที่ที่ทำ OT แทบตายเงินก็ไม่เคยแตะสองหมื่น (โรงงานฉันมันห่วยแตก)

เอาดี จะถึงหมื่นห้ามั้ยยังภาวนาอยู่ทุกวัน

ถึงจะไม่ได้ทำพลาดและกลับลำมาประสบความสำเร็จได้แบบนางเอก และอาชีพสาวโรงงานก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่มันก็สุจริตเอามาก ๆ จนอดไม่ได้ที่จะผิดหวังในตัวเองน่ะ ว่าครั้งนึงเคยมีคนคาดหวังในตัวฉันขนาดไหน

ส่งท้าย การตัดสินใจของตัวละครนึงในตอนจบก็ทำฉันแอบปลงพอสมควร โรงกลึงพังแน่ พูดแค่นี้แหละ555

[Satang Cottoncandy · Rating 3 out of 5]

ไม่ค่อยชอบเท่าไรไม่รู้ทำไม ไม่อินกับอะไรในเรื่องเลย เหมือนอ่านแบบเสพสื่อเฉยๆ มันเป็นนิยายสะท้อนสังคมอะ นักเขียนนำเสนอปัญหาสังคมหลายๆ อย่างให้เราเห็นผ่านเรื่องราวที่รายล้อมตัวเอกสองคนซึ่งก็คือม่านไหมกับต้นหนาว สำหรับเรา สิ่งหนึ่งที่ควรระวังมากๆ ในการเขียนอะไรแบบ���ี้คือการเผลอไปตัดสินการกระทำบางรูปแบบ จำกัดอยู่แค่มุมมองของตัวเอง ซึ่งนักเขียนไม่ได้ทำหรอก แต่ถามว่านำเสนอดีมั้ย ก็ไม่ถึงขั้นนั้น ไม่ได้ใช้น้ำเสียงเชิงสั่งสอน แต่เราอ่านแล้วไม่ค่อยสบายใจเท่าไร และเพราะเนื้อหามันไม่ได้สดใสลูกกวาดการมีคำเตือนถึงสำคัญ มันไม่ใช่การสปอยล์หรอก จิตใจคนอ่านสำคัญกว่าอย่างอื่นทั้งหมด การไม่มีคำเตือนแล้วใช้คำพูดสวยหรูแทนมันค่อนข้างไม่โอเคในฐานะผู้ผลิตสื่อที่ควรมีความรับผิดชอบเท่าไร

เราเคยอ่านงานสะท้อนสังคมอื่นๆ ของภาพิมลมา ค่อนข้างชอบเลย ทั้งพรางพนา เธอฉันมหัศจรรย์พันรัก ก่อนอ่านเล่มนี้เลยค่อนข้างคาดหวัง แต่ดันไม่เป็นตามที่หวังซะงั้น งานมันฮุคอารมณ์เราไม่ได้นั่นแหละ ตอนเปิดมาบทแรกๆ ม่านไหมในมุมมองเราค่อนข้างเป็นตัวแรง ส่วนต้นหนาวถึงจะเป็นเด็กแว้นแต่ดันเป็นเด็กดีในสายตาเรา นิยายเล่าโดยมีม่านไหมเป็นตัวหลักของเรื่อง แต่เราไม่ได้อยากเอาใจช่วยม่านไหม เราอยากเอาใจช่วยต้นหนาว เราเลยไม่เข้าใจความแค้นของต้นหนาวเท่าไร ช่วงเด็กช่างตีกันเราเข้าใจ แต่ความแค้นหลังจากนั้นเราไม่เข้าใจ คนแบบนั้นกับความแค้น? ส่วนตัวแรงตอนเปิดแบบม่านไหมดันพยายามเป็น "คนดี" (ตัดเรื่องที่ทะเลาะกับพ่อออกไป) เล่าไม่มีน้ำหนักพอให้เราเชื่อแหละมั้ง

คือไม่เข้าใจหลายคนในเรื่องมาก หลายๆ ตัวละครมีส่วนผิดในเรื่องที่ตัวเองคิดว่าตัวเองเป็นเหยื่อเสมอ ใช้มุมมองตัวเองมากเกินไป ไม่เปิดอกคุยกันดีๆ บางคนหนีปัญหา สิ่งที่ตัวละครทุกตัวในเรื่องควรมีมากที่สุดคือ empathy ซึ่งในเรื่องนี้ส่วนใหญ่เห็นได้จากตัวประกอบ พวกตัวหลักโลกส่วนใหญ่หมุนรอบตัวเอง พวกผู้ใหญ่ไม่ทำหน้าที่ผู้ใหญ่ ติดอยู่ในยุคของตัวเองตามไม่ทันโลก

ไม่เข้าใจม่านไหมที่พอรู้ว่าต้นหนาวพลั้งมือฆ่าคนแล้วบอกว่าเอามือเปื้อนเลือดมากอดลูก ทั้งที่ตัวเองเคยต่อว่าพ่อตัวเองที่ตัดสินพระเอกเพราะเป็นเด็กช่างเด็กแว้น ชีเลยตีตัวออกหากต้นหนาว คือไม่อยากให้คนที่มีประวัติแบบนั้นมาอยู่ใกล้ลูกตัวเอง แต่มันก็ขัดแย้งกับความเป็นตัวชีไปหมด แบบโวะ แล้วอิต้นหนาวก็เหมือนกัน นักเขียนชอบบอกว่ามันแค้น แต่ฉันไม่รู้สึก รู้สึกแค่นักเขียนเขียนว่ามันแค้นมันเลยแค้น🥲 แล้วออกจากคุกยังไม่เรียนรู้ก็ไม่รู้จะว่ายังไง อายุก็มากขึ้น ความคิดความอ่านวิธีแก้ปัญหาก็ต้องพัฒนานะต้น จะปกป้องครอบครัวก็อย่าคิดเองเออเอง คิดไปเองคนเดียวก่อน หยุดก่อน ปรึกษาคนอื่นและฟังคนอื่นด้วย แล้วชอบพูดกับตัวเองว่าไม่มีทางเลือก แต่ไม่มีจริงดิ คิดดีๆ ลองปรึกษานักเขียนดูก่อน นอกจากสองตัวละครหลักแล้วก็ไม่เข้าใจผู้ใหญ่หลายคน ครูที่โรงเรียน พ่อแม่นางเอก แม่พระเอกงี้ คือเข้าใจยายขายของเก่าเมาเหล้าของพระเอกมากกว่าแม่พระเอกด้วยซ้ำ

ปัญหาหลายปัญหาใส่เข้ามาให้เห็น บางอันก็นำเสนอดี แต่บางอันเราก็จะแบบ แล้วไงต่อ😭

เราไม่รู้เหมือนกันว่าถ้างานชิ้นนี้ลำดับการเล่าเรื่องไม่ใช่แบบนี้ ขยี้บางจุดมากกว่านี้ สมเหตุสมผล(ในความคิดเรา)มากกว่านี้ จะทำให้เราอินกว่านี้ได้มั้ย เราไม่ติดใจกับตอนจบของพระเอก(แม้จะไม่ถูกใจเท่าไร) ดีที่ให้ปกป้องนางเอกและลูก ดีกว่าจบแบบนั้นเพราะเหตุผลอื่น

ใดๆ คืองานสะท้อนสังคมไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวละครได้รับผลกรรมเหมือนละครคุณธรรมหรือหนังที่กำกับโดยรัฐบาลเผด็จการบางประเทศเพื่อทำให้ประชาชนตัวเองเป็นคนดี ชีวิตของคนที่ควรได้รับผลกรรมยังคงรุ่งโรจน์ต่อไปได้ แต่ต้องทำให้คนเสพสื่อเห็นว่าสิ่งที่มันทำไม่ดียังไงและต้องอยู่กับสิ่งนั้นไปอย่างไร

[Smtlee · Rating 5 out of 5]

ระหว่างอ่านนิยายเรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดูละครหลังข่าวเลย มันสนุกน่าติดตามแต่จะต่างกับละครสมัยก่อนที่ไรท์ออกแบบตัวละครหลักไม่มีใครขาวแท้หรือดำเทียม ทุกคนมีความเทาๆกันหมดมีเหตุผลของตัวเองในการตัดสินใจเลือกทางเดินทั้งถูกและผิด หลายช่วงทำเอาน้ำตาซึม อึนตื้อในอกเบาๆได้เลย
เรื่องนี้ไม่ได้มีแค่ความรักระหว่างหนุ่มสาวแต่ไรท์ถ่ายทอดความรักของพ่อที่มีต่อลูกได้ชัดเจนกระแทกใจมากๆไม่ว่าลูกจะทำผิดพลาดมาแค่ไหนสุดท้ายพ่อยังคงรักและเป็นหลักเป็นที่พึ่งพาให้ลูกได้เสมอ

[Nonnin · Rating 5 out of 5]

4.5/5 ความรักของพ่อแม่ ยิ่งใหญ่เสมอ