Het belooft een luwe zomer te worden voor de negenentwintigjarige Boris, die de camping aan zee van zijn oom moet overnemen. Wanneer onverwacht een oude jeugdliefde opduikt, neemt een onverwerkt verleden het over van de rede. Algauw worden verdrongen herinneringen opgerakeld, en dreigen waarheid en wens gevaarlijk te overlappen.
Jorik Leemans is journalist bij Knack Weekend. Tot voor kort hield hij zich vooral bezig met verwoorden, met dit debuut waagt hij zich nu ook aan verzinnen. Hij woont en schrijft in Borgerhout.
Jorik Leemans werkt als journalist bij het magazine Weekend Knack. Eerder schreef hij ook voor Flair en Feeling. “Veronderstellingen” is zijn debuutroman. Als kleine jongen gaat Boris elke zomer met z’n moeder naar de camping van z’n oom. Moeder helpt een handje en Boris voelt er zich thuis. Wanneer Boris 29 is, kampt de oom met gezondheidsproblemen waarop hij, na herhaaldelijk aandringen, de camping voor een zomer overneemt. Daar loopt hij Robine tegen het lijf. Met haar komen veel herinneringen van die ene zomer, 13 jaar eerder, naar boven.
Het boek is opgedeeld in betrekkelijk korte hoofdstukken. In het eerste deel krijgt de lezer kleine stukjes herinneringen voorgeschoteld die de nieuwsgierigheid moeten prikkelen: de vraag rijst wat er precies gebeurd is in die zomer. De auteur maakt regelmatig gebruik van metaforen maar niet elke keer leest het even vlot. Vb. “Ook oogcontact maken was nooit zijn forte geweest, een hoornvlies is maar zo beperkt als pantser.” Het verhaal zelf bouwt zich wel mooi op. In het tweede deel blikt de auteur terug in de tijd waarbij er voldoende vaart zit in de verhaallijn. De personages hadden wat meer uitgediept mogen worden. Nu ontbreekt soms de betrokkenheid door het gebrek aan diepgang. Bovendien lijkt de 16-jarige Boris soms over te veel levenswijsheid en psychologische kennis te bezitten waardoor het soms wat minder geloofwaardig overkomt. Des te meer omdat het vanuit het ik-standpunt in de huidige tijd verteld wordt, waardoor het niet overkomt als de terugblik vanuit de volwassen man die betekenis geeft aan het verleden. Vb. “Hij speelt zijn rol als geen ander, die van de allemansvriend, de hulpvaardige kameraad, de charmante jongen. Mezelf zie ik eerder als een acrobaat met hoogtevrees die de hele tijd tussen twee werelden moet slingeren.” Ondanks deze tekortkomingen leest het verhaal wel vlot en blijft de nieuwsgierigheid naar de afloop overeind.
De titel krijgt steeds meer betekenis naarmate het boek vordert, zeker naar het einde toe. Bovendien heeft het niet enkel betrekking op het verhaal maar ook op de lezer. De auteur had duidelijk een doel voor ogen met deze titel en dit boek. Daar slaagt hij in, ook al voelt het verhaal hier en daar wat gekunsteld om dat doel effectief te bereiken.
Het is een compact boek dat uitstekend geschreven is. Het beschrijft de ontwikkeling van de hoofdpersoon in zijn ontdekkingsreis van wie hij is. De twee locaties die centraal staan vormen het decor van de twee tijdslijnen die in het boek worden gevolgd. De locaties zijn vluchtig en onpersoonlijk, wellicht dat het helpt bij het onthechten van wie je bent: een vakantieweek op een accommodatie (de vroege tijdslijn) en een vervallen camping aan de Belgische kust (de latere tijdslijn). Het zijn plekken waar je over jezelf gaat nadenken en dat is precies wat er met Boris, de hoofdpersoon gebeurt. Hierbij geholpen door twee mensen die bij toeval op beide locaties belangrijke figuranten zijn. In de vakantieweek zijn het mededeelnemers, en ruim tien jaar later op de camping is het inmiddels een stelletje dat Boris, de tijdelijke beheerder, bij toeval weer treft. En het trekt een oude wond open.
Een van de redenen dat het boek erg goed is, is dat de lezer op het verkeerde been wordt gezet door de eigen aannames (vooronderstellingen zo je wilt, een knipoog naar de titel). Het is onvoorstelbaar knap hoe de auteur start bij de aangewakkerde vooronderstelling dat Boris tijdens de vakantieweek verliefd wordt op Robine en in de vroege tijdslijn en in de latere tijdslijn inmiddels een relatie heeft met Sanne. Gaandeweg kantelt het beeld, gelijktijdig met de zoektocht van Boris naar wie hij zelf is. Hoewel Robine erg verliefd op Boris wordt, beleeft hij een avontuur met Thomas. En in de latere tijdslijn blijkt Sanne een transgendervrouw. Dit is zo kunstig vormgegeven dat je als lezer steeds je vooringenomen beeld van Boris weer bij moet stellen. Het confronteert je dus ook met je eigen vooronderstellingen. Daarom vind ik de titel ook erg goed, al had de titel vooraf geen enkele aantrekkingskracht op mij.
Dat het boek ook indringend beschrijft wat homo zijn betekent voor een jongen van zestien, zeker als hij daar op agressieve wijze door leeftijdsgenoten mee wordt geconfronteerd en bijna op een Judas-achtige wijze wordt verraden door Thomas is zowel heftig als leerzaam. In verschillende gradaties zal dit herkenbaar zijn voor iedereen bij wie het antwoord op de vraag: 'Wie en wat ben ik?' niet overeenkomt met wat traditionele conventies als acceptabele opties geven. Of je nou uit de kast komt of deze ontdekkingstocht zelf ondergaat.
Een ander groot pluspunt vind ik de wijze waarop Jorik Leemans, de auteur, de seksscènes beschrijft. Bij een boek over dit thema zijn seksscènes onvermijdelijk, maar ze zijn zo mooi klein en persoonlijk gehouden zonder truttig te worden, dat het niet in de valkuil van veel Nederlandstalige auteurs trapt van de confronterend platte beschrijvingen. Tenslotte zal het behoorlijk Vlaamse taalgebruik voor een enkele Hollander wellicht af en toe wat afleiden, maar persoonlijk vond het het aan de charme van het boek toevoegen. Kortom: een uitstekend boek en ik denk dat het een serieuze kanshebber is voor de Hebban debuutprijs.
Begin dit boek te lezen zonder voorkennis en veronderstellingen en ontdek gaandeweg hoe je wordt meegevoerd met het verhaal en de personages, om dan te ontdekken dat je als lezer je eigen veronderstellingen had en dat die ergens halverwege onderuit gehaald worden en daarna nog eens, zodat je na het lezen ervan kan zeggen "wauw, wat een boek!".
Wat zal ik zeggen? De verwachtingen lagen hoog, gezien de hoge rating op goodreads. In de eerste helft van het boek werden deze verwachtingen ook ingelost. Zeer leuke schrijfstijl, met grappige woordspelingen en zinnen die je met plezier keer op keer leest. Een verhaal waarbij je je van bij het begin afvraagt : wat is daar gebeurd? En waar je ook van bij het begin op het verkeerde been gezet wordt. Veronderstellingen dus... Naarmate het boek vordert, wordt de schrijfstijl naar mijn gevoel minder opvallend, minder sprankelend en het verhaal kabbelt verder, zonder nog heel verrassend of spannend te zijn. Al bij al leest het wel als een trein, een prachtig debuut en zeker goed voor een dikke 4. Een aanrader om te lezen!
3,5/5 Leest vlot en snel. Eerste deel is mooi geschreven en levert een dosis vakantieheimwee. Ook deel twee voelt nostalgisch maar misschien net iets té en net iets té lang. Een onverwachte en verdrietige wending aan het einde van deel twee, brengt ons terug bij deel drie, in het nu. Een mooi stuk over hoe oude pijnlijke gebeurtenissen mensen kunnen tekenen. Met een warm slot. Graag gelezen.
"Hij voelde zijn shirt tegen zijn rug kleven, als een slecht geplakte affiche voor een Chirofuif boven een urinoir."
Kijk, dat soort zinnen doet mij dus heel breed grijnzen en genieten van een boek, in dit geval het debuut van Jorik Leemans. Het eerste deel van het boek haalde naar mijn smaak een héél hoog niveau op vlak van stijl, spijtig genoeg evolueerde het daarna naar een meer rechttoe-rechtane "coming of age" die weliswaar heel wat herkenbare elementen bevatte, maar ook wat te voorspelbaar was.
Als Leemans er in slaagt om zijn relativerende Vlaamse literaire stijl aan te houden, denk ik echter wel dat dit boek de voorbode is van een resem fijne en grappige romans.
Dit boek overtrof al mijn verwachtingen. Jorik Leemans slaagt er onwaarschijnlijk goed in om zowel de onwennigheid en speelse spanning van jonge liefde te beschrijven als de complexe emoties die je later meedraagt en als volwassene poogt te navigeren. Het heeft mij enorm geraakt.
Het leest daarnaast ook enorm vlot, met creatieve beschrijvingen die je doen grinniken in herkenbaarheid. Op alle vlakken een aanrader.
Het is al een tijd geleden dat ik een boek in één ruk uitlas, en nog langer sinds ik er écht door werd geraakt. Maar dit boek? Zo goed geschreven, zo meeslepend, dat ik het niet weg kon leggen. Het blijft in je hoofd zitten, lang nadat je de laatste pagina hebt omgeslagen.
Zeker drie keer op het verkeerde been gezet tijdens het lezen van dit verhaal, waarmee de titel van het boek bevestigt dat we de wereld toch altijd weer door onze eigen subjectieve bril bekijken. Ik vind het een mooi verhaal over opgroeien, liefhebben, authenticiteit, conformisme en ongemak. Het Vlaams voegt voor mij een extra dimensie toe.
Een boek om in te duiken en in één ruk uit te lezen. Laat je als lezer meeslepen door de veronderstellingen en laat je verrassen door de verschillende thema's en lagen in het boek.
Oh, heerlijke misleiding, zachte verleiding, hand-in-hand begeleiding! Of hoe een boek begint en je denkt, nou… om dan op het einde met open ogen, gebroken hart, beweende ogen en zwaar gemoed het boek te sluiten. Maar oh damn, ochere, oh zalig gemoed… Jorik Leemans, sloeber, je rivier van verlangen, arbre magique en weemoedige nostalgie in ‘Veronderstellingen’ is een fantastische busrit naar de Ardennen en terug! Maar ik hou wel van het verkeerde been waarop je me hebt gezet in het begin enkel om me daarna met de twee voetjes lekker te gronden.
Boris Leemans is negenentwintig als hij de camping aan zee van zijn oom moet overnemen. Op jonge leeftijd verloor hij zijn vader en zijn moeder doet haar best hem alles te geven wat hij nodig heeft. De ietwat verlepte camping met zijn oude caravans is niet onmiddellijk waar Boris naar uitkeek om zijn leven tussen te slijten, maar soms komen dromen gewoonweg niet uit en loopt het leven niet altijd zoals je het wilt. Als dan een oude jeugdliefde opduikt op de camping worden herinneringen, veronderstellingen en oude wonden terug bovengehaald. Een dertien jaar oude herinnering dringt zich op, een verblijf op een kamp in de Ardennen tussen hitsige tieners, die denken te weten hoe de wereld in elkaar zit.
Dit was zo’n boek waar ik zonder enige voorkennis noch verwachtingen instapte en bij het lezen ervan met elke zin meer en meer verliefd werd op wat Jorik te vertellen heeft. Ik lees heel vaak debuten van auteurs en verbaas me telkens over hun boodschap en hun talent om een boek zo machtig en prachtig te laten wezen. en dan bedenk ik telkens dat ik een beetje (veel) jaloers ben op dat talent.
‘Veronderstellingen’ is voor mij persoonlijk de Vlaamse ‘Call me by your Name’, een coming-of-age verhaal waarbij jongeren op zoek gaan naar hun plaats in de wereld en daarom vaak zichzelf weg moeten cijferen en zichzelf ontkennen, iets wat velen onder ons ooit zelf hebben moeten doen en hebben ervaren.
De titel op zich duidt al op de misleiding die de auteur aan het begin van het boek begaat, waardoor wij als lezer ‘veronderstellen’ te weten hoe het verhaal in elkaar zit. Veronderstellingen zijn eigenlijk oordelen die alleen wij in onszelf maken. En vaak kom je bedrogen uit!
In het boek “ Veronderstellingen, het indrukwekkend debuut van Jorik Leemans worden we meegenomen op een emotionele reis door het leven van de negenentwintigjarige Boris. Boris moet de camping van zijn oom overnemen. Hij staat hier niet echt om te springen. Als zijn oude jeugdliefde onverwacht op de camping opdaagt komen de verdrongen herinneringen en emoties naar boven. Dit leidt tot een intense innerlijke strijd. In het begin van het boek had ik even moeite met het boek maar Leemans heeft een zo een meeslepende schrijfstijl dat je het niet terzijde kunt leggen. Hij weet de lezer te boeien met prachtige beschrijvingen en diepgaande karakterontwikkelingen. In het boek worden hedendaagse thema’s zoals liefdesverdriet, verlangen, en het verwerken van jeugdtrauma’s aangehaald. Leemans beschrijft de complexiteit van de menselijke emoties heel mooi. Hierdoor voelen de personages levensecht. Je leeft hier echt mee met Boris die enorm in de knoop zit met zichzelf en zijn gevoelens. Veronderstellingen is een prachtig geschreven en diep ontroerende roman. Dit boek blijft in mijn hoofd hangen. Voor degene die het boek gaan lezen en ook een moeilijke start hebben, hou vol, het is meer dan de moeite waard.
Dit boek heeft mij weggeblazen. Ik vond het fantastisch. Vanaf het begin was ik meteen slachtoffer van mijn eigen Veronderstellingen en op het verkeerde been gezet. De gelaagdheid in de titel van het boek vind ik heel knap. De personages leer je goed kennen, zijn goed uitgewerkt. Door de opbouw, de tijdsperiodes, zit er ook een bepaalde spanning in. Ik kon het niet wegleggen. Ik vind het ook een heel origineel boek, ook al zijn er zeker meer geschreven over jeugdkampen en hoe mensen daar later op terugkijken. Ik gun dit boek een groot publiek en hoop dat het door de debuutprijs nog veel publiciteit gaat krijgen, dat verdient het.
Dit debuut bevestigt opnieuw waarom Vlaamse auteurs me keer op keer weten te verrassen. Deze roman laat perfect zien hoe sterk en meeslepend een eerste boek kan zijn.
We volgen Boris, die de camping van zijn oom runt. Wanneer plots een oude bekende opduikt, wordt hij teruggekatapulteerd naar die ene bepalende zomer, dertien jaar geleden. Het verhaal schakelt moeiteloos tussen heden en verleden en ontvouwt langzaam maar trefzeker wat er toen precies is gebeurd.
Jeugdtrauma’s laten diepe sporen na: dat toont dit boek op een subtiele en indringende manier. Overleven draait hier niet alleen om niet verdrinken, maar ook om de reddingsboeien te durven grijpen die het leven je aanreikt.
Zo een pareltje dat enorm vlot leest en speelt met taal op een manier die alleen maar als poëtisch omschreven kan worden. Bij zijn dankwoord staat hoe zijn liefde bij taal ligt en na dit boek kan ik die liefde alleen maar delen. Ik was even vergeten hoe mooi de Nederlandse taal kon zijn. Merci voor dit <3
🧡’ogen kunnen net ook heel misleidend zijn. … Ze reflecteren vaak wat jij erin wilt zien. Ik geloof net dat mensen daardoor niet altijd even gemakkelijk oogcontact maken, omdat ze bang zijn een bevestiging te lezen die er eigenlijk niet is.’🧡 (p.46)
Dit boek staat op de Hebban longlist van debuutromans. Interessant om daar wat van te gaan lezen. Deze was in elk geval al de moeite waard. Aanrader. Hoofdpersoon Boris neemt ‘tijdelijk’ de honneurs waar op de camping van zijn oom. Hij leidt een schijnbaar gezapig leventje tot er een oude liefde (liefdes?) op de camping verschijnt. Alle herinneringen van wat er 13 jaar geleden op een jeugdkamp is gebeurd, komen op pijnlijke wijze naar boven. Nog altijd worstelt Boris met zijn identiteit.