Ella Stína er átta ára þegar hún fer út í heim með fjölskyldunni. Í Grikklandi er allt með öðrum brag en heima á Seltjarnarnesi; eðlur skjótast um veggi, mandarínur og ólífur vaxa á trjánum, geitur ganga um með bjöllur um hálsinn og örsmáu bænahúsin í hlíðinni hljóta að vera sérstaklega fyrir krakka. Ella Stína skottast um allt með yngri bræður sína en foreldrarnir eru yfirleitt uppteknir við skriftir. Löngu seinna kemur Ella Stína aftur til Grikklands, hvað er þá orðið af sólbökuðu fjölskyldunni sem eitt sinn var?
Elísabet Jökulsdóttir hefur sent frá sér fjölda bóka en sló nú síðast í gegn með Saknaðarilmi og Aprílsólarkulda. Límonaði frá Díafani kallast sterklega á við þessar bækur um leið og farið er með lesendur í heillandi könnunarferð um bernskuna undir grískri sól.
Mjög langt síðan ég las íslenkst ritverk, og þessi kom mér svo á óvart. Svo svakalega vel skrifuð frásögn, og tilfinningarík. Sagan sjálf um grikklandsmánuðina kannski óspennandi en hvernig Elísabet skrifar um fjölskylduna sína og samböndin var svo hnyttið, sorglegt, fallegt. Hló oft upphátt. Ljóðræn en samt einföld. Elskaði hana, las hana viljandi hægt til að dreifa nautninni.
Góð en of stutt til að vera mikið verk eða skilja mikið eftir. Er samt alltaf rosalega hrifin þeirri innsýn í hugarheim Elísabetar Jökuls sem bækurnar hennar veita. Samtalið um mylsnuástina hreyfði við mér.
Stutt, áhugaverð, skrítin. Sérstök upplifun að lesa hana og mér fannst ég eiginlega verða að lesa hana aftur til að njóta og skilja betur. Lesin fyrir bókaklúbb sem ég komst svo ekki í, hefði gjarnan viljað ræða þessa en á sama tíma veit ég ekki hvað er að segja um hana.
Furðuleg og áhugaverð, eins og að synda um í heila höfundar, innan um minningar hennar frá æsku. Finnst merkilegt hvernig Elísabetu tekst að koma minningarbrotum sínum í samfellda, ljóðræna og flæðandi frásögn.
Elsku besta Ella Stína - ein af mínum uppáhalds í gegnum tíðina og klikkar ekki á því að draga mig með í allskyns ferðalög. Um tvistinn og bastinn og út um allt í tíma og rúmi.
Hér segir Elísabet frá ferðalagi fjölskyldunnar til Grikklands þegar hún var 8 ára. Þau dvöldu á eyjunni Karpaþos í nokkra mánuði og skrifaði pabbi hennar bókina Dagbók frá Diafani um dvölina þar. Elísabet skrifar út frá sjónarhorni barnsins, en nokkrum sinnum er samt farið til fullorðinsáranna og m.a. sagt frá því þegar hún fór aftur sem fullorðin á slóðir fjölskyldunnar í Grikklandi. Bókin er fljótlesin, byggð upp á stuttum minningarbrotum og fylgja nokkrar myndir með. Þetta er ánægjuleg lesning en skildi samt ekki eins mikið eftir og Saknaðarilmur og Aprílsólarkuldi 3,5 stjörnur, hækka upp í fjórar.
Ekki alveg nóg söguþráður til þess að vera saga, ekki alveg nóg og djúpt til þess að geta kallast endurminningar. Finnst eins og þetta hefði geta verið frábært ljóðasafn eða hefði geta bætt við sig 200 bls í viðbót og verið frábær skáldsaga. Eins og er, er þetta svoldið eins og…. Eins og þetta trendy sódavatn sem er ekki með bragði heldur bara lykt. Ég sé svo hvað gæti verið, en það vantar *meira*
Kannski af því ég átti áratuga löng kynni við Elísabetu á ákveðnu tímabili í lífi mínu heyrði ég hana segja frá um leið og ég las. Tæplega hægt að kalla þessa stuttu skruddu bókarskrif, meira eins og að vera komin inní stofu til höfundar með gamalt myndaalbúm í kjöltu og sögustund við gamlar minningar húsráðanda. Fljótlesin þó, 40 mínútur til nákvæmni.
ótrúlegt en satt fyrsta bókin sem ég les eftir Elísabetu fannst þetta góð fyrsta bók til að lesa, kynnast henni út frá barnæskunni, og hlakka núna til að lesa meira eftir hana stutt og létt og þægileg barnslega sjónarhornið fallegt en líka erfitt stundum hoppar hún úr einu í annað sem gat verið ruglandi en ringulreiðin segir líka svo mikið
Góð bók eins og annað sem frá Elísabetu kemur. Mér fannst Saknaðarilmur betri, en þessi er skemmtilega skrýtin á köflum og oft kómísk móment. Skemmtileg frásögn af dvölinni í Grikklandi frá sjónarhóli barnsins. 3 og hálf stjarna.
Yndisleg minninga- og uppgjörsbók. Elísabet Kristín Jökulsdóttir skrifar af svo mikilli næmni, frá kjarnanum, af fegurð og hittir mig beint í hjartastað. Ef ég hefði haft biblíuna við höndina hefði ég farið að blaða í henni og lesið „Verði ljós”.
Eftir frábærar tvær síðustu bækur olli þessi mér vonbrigðum. Minnti mig á raus sem maður hlustar á í fjölskylduboðum og þú hefur mögulega áhuga á ef það tengist fólki sem þú þekkir.
Sagan af Grikklandsdvöl Elísabetar og fjölskyldu er einföld en samt flókin. Textinn ljóðrænn og fallegur. Það að hún snýr aftur síðar og rifjar upp fyrri tíma áhrifamikið og ekki síður sú staðreynd að hún verður sjálf skáld í kjölfarið. Snilldarskáld, hreint ekki síðri en faðirinn.