Alfonso de Valdés has long been recognized as one of the major proponents of Renaissance values in Spain, especially for his role in espousing the thinking of Erasmus, the Dutch humanist and philosopher. His Dialogo de Mercurio y Caron, a major work of both literary and historical significance, has never before been available in English. The dialogue provides a lively, satirical commentary on the thought, politics, religious arguments, and court intrigues of early sixteenth-century Spain. It is a mark of Valdés's talent that he was able not only to describe the period, a time of great turmoil and complexity, but to do so in a humorous and critical manner. Professor Ricapito has brilliantly rendered the lively human quality in his fine translation. A must for all students of Spain and the Reformation.
No le hacían falta 144 páginas a Alfonso de Valdés para decir que le molaba Carlos V.
Moralizante y propagandística. No se puede leer tampoco como texto histórico porque está más sesgado que mi opinión sobre cierta sitcom del paraguas amarillo.
Sin duda no es el clásico más leído y ello porque, a pesar de su excelente dominio del idioma español y su incisiva disección de la condición social y espiritual de los españoles, pesa más el tono discursivo y moralizante que el interés que el argumento y sus protagonistas puedan tener.
Alfonso de Valdés, secretario de Carlos V, erasmista -sino luterano encubierto- utiliza las armas que su ingenio le permiten para hacer una dura crítica a la Iglesia Católica y a quienes, sean reyes o siervos, se hacen llamar orgullosamente cristianos cuando precisamente su conducta -por maldad o ignorancia- lo es todo menos cristiana. Valdés, como ya hizo con El Lazarillo, se ceba con toda justicia en el estamento Católico, desde el Papa a los curas. Su conducta de estos, llena de avaricia, egoísmo y vanidad, es totalmente contraria a lo que predica Jesucristo y los apóstoles en el Nuevo Testamento. Para medrar mantienen al vulgo en la mayor de las oscuridades apartando de ellos la Palabra escrita y utilizando a reyes y al pueblo para beneficio propio. Evidentemente necesitaba Valdés de las excepciones de rigor para librarse él mismo de no ser quemado en la hoguera inquisitorial. Entre los príncipes, por tanto, el ejemplo a seguir es su jefe, el rey Carlos (la ironía de describirlo en manera tan positiva, sabiendo el rey y quienes lo conocieran cuan diferente era realmente el hombre, debía servir en sí misma como puya o acicate para que el rey, de verdad, se comportara como cristiano y no solo quisiera aparentarlo). El "malo" de entre los príncipes es su antagonista, el rey de Francia, Francisco.
Carón y Mercurio, otra ironía, siendo figuras pre-cristianas y mitológicas, conocen mejor la doctrina cristiana que las almas a las que interrogan y transportan. El retrato de la sociedad española y europea que se presenta a través de estos diálogos, a veces discursivos, es de un vacío espiritual tremendo, impuesto desde arriba (Trono y Altar) y poco a poco asimilado por las masas del pueblo, que generación tras generación de españoles han ido perfilando ese carácter que tenemos hoy día. Europa era otra cosa. En Europa había esperanza, porque las Escrituras sí podían llegar al pueblo y ser leídas directamente, sin mediadores o falsos intérpretes.
La importancia que tiene el texto es inmensa, y el fondo de la cuestión que se quiere trasnmitir es vital para entender el devenir del carácter español y de nuestra historia. sin embargo no serán muchos los que se atrevan a ahondar en el texto debido a sus semejanzas con una predicación en el desierto, a su carácter discursivo a veces y al tono moralizante de la obra. Será más aprovechado por aquellos lectores interesados en la historia de España o Europa que por lectores que solo buscan pasar el rato leyendo.
3,75 ou así ns, nota inflada non me gusta poñer notas baixas
Igual é pq de tanto ler textos académicos xa vexo con mellores ollos calquera cousa que requira un mínimo de habilidad, pero non me parece tan malo
Non facía falta extenderse tantísimo pa contarme o erasmismo ochenta veces e a historia do Emperador a parte de que é exageradisima vólvese tediosa, pero ao principio sobre todo funciona relativamente ben e pareceume ameno
Probablemente non é unha lectura que recomendaría, pero habendo monstruosidades como o libro de buen amor esto non me parece tan malo. Está chistoso así pa ler nunha tarde se eres unha persona muy rara cun interese muy específico, é cuco
Ademais Carón e Mercurio a veces son graciosos. Non me cambiou a vida pero tampouco o sentín como unha tortura
Muy interesante como testimonio de una época, no tan maravilloso desde el punto de vista literario. Por no hablar del entretenimiento. Según aclara el propio Alfonso de Valdés, se trata enseñar y no de divertir, así que el libro cumple ambos objetivos.
Desde mi punto de vista más positivo, lo he odiado con toda mi alma. Ha sido un libro que me lo he tenido que leer para la universidad ya que hoy tuve que hacer un control de lectura de este libro y, lo siento en el alma, lo he odiado.
Siempre que encuentro un libro que no me gusta lo intento dejar al momento por que sé que hay otros libros que me van a gustar y merecen estar entre mis manos y no ese. Pero cuando se trata de estudios ya no puedo hacer nada y me toca tragarme el marrón.
Normalmente suelo poner la sinopsis del libro que he leído anteriormente a mi opinión personal, pero es que en este caso no sabría como resumir el libro o no he encontrado en otra fuente un resumen que le hiciese justicia.