คินดะอิจิยอดนักสืบ 12 ผีเสื้อดูดเลือด

Detective Kosuke Kindaichi #13

by Seishi Yokomizo, เซชิ โยโคมิโซะ, บุษบา บรรจงมณี (Translator)

'คินดะอิจิ' เป็นยอดนักสืบที่ทั้งนักอ่านญี่ปุ่นและไทยต่างรู้จักกันดี ด้วยว่าคดีที่เขาสามารถไขปริศนาได้นั้น ล้วนซับซ้อนและน่าสะพรึงกลัวเสมอ

สำหรับตอนที่ 12 หรือ ผีเสื้อดูดเลือด ฟูมิโยะเป็นดีไซเนอร์สาวชื่อดัง ฝีมือล้ำเลิศ ซ้ำยังมีนางแบบผู้ภักดีในสังกัด ทว่าเธอกลับถูกคุกคามโดยบุคคลปริศนาผู้มีฟันแหลมคม อีกทั้งเหล่านางแบบก็ถูกสังหารโหด ศพถูกกัดอกซ้ายเป็นแผลเหวอะหวะ และวางประดับด้วยผีเสื้อราตรี ชวนให้นึกถึงนักสะสมแมลงผู้หนึ่งซึ่งมีฟันแหลมคมคล้ายหมาป่า คินดะอิจิได้รับว่าจ้างให้สืบหาฆาตกร แต่เขากลับพบมนุษย์หมาป่าอีกรายตามรังควานฟูมิโยะ และสาเหตุนั้นโยงใยสู่อดีตลับอันดำมืดของเธอ จะเป็นอย่างไรต่อไป ติดตามกันได้ในเล่ม

Genres: Japanese Literature

242 pages, Paperback

First published August 10, 1975

About the author

Seishi Yokomizo (横溝 正史) was a novelist in Shōwa period Japan.
Yokomizo was born in the city of Kobe, Hyōgo (兵庫県 神戸市). He read detective stories as a boy and in 1921, while employed by the Daiichi Bank, published his first story in the popular magazine "Shin Seinen" (新青年[New Youth]). He graduated from Osaka Pharmaceutical College (currently part of Osaka University) with a degree in pharmacy, and initially intended to take over his family's drug store even though sceptical of the contemporary ahistorical attitude towards drugs. However, drawn by his interest in literature, and the encouragement of Edogawa Rampo (江戸川 乱歩), he went to Tokyo instead, where he was hired by the Hakubunkan publishing company in 1926. After serving as editor in chief of several magazines, he resigned in 1932 to devote himself full-time to writing.
Yokomizo was attracted to the literary genre of historical fiction, especially that of the historical detective novel. In July 1934, while resting in the mountains of Nagano to recuperate from tuberculosis, he completed his first novel "Onibi" (『鬼火』), which was published in 1935, although parts were immediately censored by the authorities. Undeterred, Yokomizo followed on his early success with a second novel Ningyo Sashichi torimonocho (1938–1939). However, during World War II, he faced difficulties in getting his works published due to the wartime conditions, and was in severe economic difficulties. The lack of Streptomycin and other antibiotics also meant that his tuberculosis could not be properly treated, and he joked with friends that it was a race to see whether he would die of disease or of starvation.
However, soon after the end of World War II, his works received wide recognition and he developed an enormous fan following. He published many works via Kodansha's Weekly Shōnen Magazine in serialized form, concentrating only on popular mystery novels, based on the orthodox western detective story format, starting with "Honjin Satsujin Jiken" (『本陣殺人事件』) and "Chōchō Satsujin Jinken" (『蝶々殺人事件』) (both in 1946). His works became the model for postwar Japanese mystery writing. He was also often called the "Japanese John Dickson Carr" after the writer whom he admired.
Yokomizo is most well known for creating the private detective character Kosuke Kindaichi (金田一 耕助). Many of his works have been made into movies.
Yokomizo died of colon cancer in 1981. His grave is at the Seishun-en cemetery in Kawasaki, Kanagawa (神奈川県 川崎市).

Reviews

[Mr.oolongtea · Rating 3 out of 5]

เป็นคดีที่รู้สึกว่าน่าเสียดายมาก เพราะเป็นคดีที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบที่น่าสนใจ ทั้งการวางตัวละครและให้เวลาตัวละครในเรื่องได้เฉิดฉาย มีฝักฝ่ายที่แตกต่างกันไป แถมยังมีภูมิหลังของตัวละครเอกที่น่าสนใจ จนน่าจะเป็นการยากที่จะคาดเดาตัวฆาตกร แถมทั้งวิธีการฆ่าและนำเสนอของฆาตกรก็ชวนสะเทือนใจเสียจริง เป็นครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกสะเทือนใจกับสิ่งที่ฆาตกรทำในช่วงท้ายของเรื่อง

แต่ก็นั่นแหละ สุดท้ายแล้วมันก็มาตกม้าตายกับการวางเรื่องที่ไม่คม ซึ่งก็เข้าใจได้เพราะอาจารย์แกก็ขยันเขียนเหลือเกิน จะมีพลาดบ้างสักเล่มสองเล่มก็ไม่เป็นไร แต่ก็อดเสียดายไม่ได้เพราะวัตถุดิบที่ถูกใส่มาในเรื่องก็ช่างดูดีเสียจริง แถมอย่างสุดท้าย ทั้งๆ ที่นี่คือเรื่องของตัวเอกที่เป็นนักสืบแท้ๆ แต่กลับเป็นเล่มที่ใช้ตัวคินดะอิจิไม่คุ้มเลย (ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะเสียเวลาเล่าเรื่องตัวละครอื่น) ไม่มีการโชว์หลักฐานหรือวิธีการสืบของคินดะอิจิ ไม่มีการโชว์ร่องรอยให้เราขบคิดตามตัวนักสืบเท่าไหร่เลย จนอดคิดไม่ได้ว่า เอาใครมาสืบก็ได้ 555

สุดท้ายแล้วก็ยังเป็นเล่มที่อ่านได้สนุกเพลินๆ ครับ เหมือนจะหวือหวาแต่ก็ไม่ได้น่าประทับใจอะไรนัก

[アナンタシット センサワーン · Rating 4 out of 5]

คดีของคินดะอิจิตอนนี้ ยุ่งเหยิง วุ่นวาย สะเปะสะปะ และชวนติดตามมาก เป็นอีกหนึ่งตอนที่สนุกมากกว่าที่คาดหวัง เพราะกลวิธีฆาตกรรมมีความพิศดาร ประหลาดชวนอ่านแบบวางไม่ลง หลากหลายตัวละคร เหตุผล จุดมุ่งหมายที่คอยผลักดันเป็นเหตุเป็นผลกันดี ที่สำคัญคือคดีนี้ผมเดาตัวคนร้ายไม่ถูกเลย พลิกกลับไปมา ท้าทายรอยหยักสมองมาก ตัวละครเยอะแยะชวนให้ปวดหัวตามเดิม ช่วงเฉลยคดีคือต้องชมเชยนักเขียนว่าเขียนเก่งจริงๆ

คิดดูละกันขนาดคินดะอิจิยังเกือบจนมุมเลย

[Stk Kindaichikungz · Rating 4 out of 5]

เป็นตอนที่ ตายกันโคตรเยอะ มีเหยื่อตายเป็นโหลเลย ปกติคินดะอิจิ จะตายกันประมาณ 3 คนต่อตอน มีตอนนี้เนี่ยแหละที่แม่งตายไปซะเป็นโหลเลย เล่มก็ไม่หนามาก แต่ขยันฆ่าจัง ตอนท้ายบทจะสรุปจบก็เอาซะรวบรัดไวเลยทีเดียว ไล่ล่ามาตั้งนานไม่สำเร็จ ปล่อยให้โดนฆ่าแล้วฆ่าอีก เป็นตอนที่เดาคนร้ายได้ตั้งแต่ประมาณกลางเรื่องตั้งแต่ศพนั้นถูกฆ่าก็คิดไว้แล้วว่าน่าจะเป็นมึง 555+ ให้สี่ดาวนะเพราะคนตายเยอะแต่ตอนท้ายดูรวบรัดไปหน่อย มูลเหตุจูงใจในการฆ่าของฆาตกรก็ไม่เข้าท่า

[Thanachaot Wannasorn · Rating 4 out of 5]

เป็นอีก 1 เล่มที่ไม่เกี่ยวกับตำนานพื้นบ้านเเต่เนื้อเรื่องน่าสนใจ
เเต่ก็สะเปะสะปะด้วยพอสมควรเช่นกันทำให้เป็นอีกเล่มที่ก็ไม่ได้ดี
เเละก็ไม่ได้เเย่ซะทีเดียว

[Arithat Kaewlee · Rating 3 out of 5]

ช่วงเปิดเรื่องจนถึงก่อนสรุปจบคดีมีความน่าสนใจมาก ทั้งเรื่องของมิติตัวละคร วิธีการฆ่า สถานการณ์ต่างๆในเรื่อง แต่ตอนสรุปคดีมีความรวบรัดเกินไป ไม่เคลียร์ในบางประเด็น แรงจูงใจในการทำก็บางเบา ไม่ค่อยสมเหตุสมผล
แล้วก็เป็นจุดที่คินดะอิจิทุกตอนเป็นเหมือนๆกัน คือ มุมมองเรื่องเพศ ที่อ่านแล้วจะรู้สึกขัดใจได้ แต่ก็เข้าใจว่าเป็นเรื่องที่เขียนมานานแล้ว และเป็นมุมมองของคนในช่วงยุคนั้น

สรุปคือช่วงต้นเรื่องถึงก่อนสรุปจบคดี สนุก น่าสนใจ แต่พออ่านจบรู้สึกแบบนี่จบแล้วเหรอ สรุปสั้นไปไหนก่อนน

(ปล.เรื่องนี้คนตายเยอะจริง เกือบหมดเรื่อง 5555)

3.5/5⭐️

[Suwitcha Chandhorn · Rating 4 out of 5]

คินดะอิจิตอนนี้มีความน่าสะพรึงกลัวเพราะมีจำนวนเหยื่อที่ถูกฆาตกรรมมากมายเหลือเกิน และเรื่องราวดูจะซับซ้อนซ่อนเงื่อนเกินกว่าจะลงเอยได้ง่าย ๆ แรงจูงใจและเหตุผลต่าง ๆ สอดคล้องกันในระดับที่ยอมรับได้ การดำเนินเรื่องเปลี่ยนจากตอนละยาว ๆ เป็นตอนสั้น ๆ เล่าเรื่องราวกระชับ ทำให้นวนิยายในตอนนี้เดินเรื่องว่องไวยิ่ง อย่างไรก็ดีการที่มีชื่อตัวละครมากและคล้ายกันอยู่บ้าง ทำให้ต้องจดจำให้ดี มิเช่นนั้นจะสับสนระหว่างตัวละครได้