Sisyphus doolt door de hel met een lege rolstoel en weet niet precies wat ze daar te zoeken heeft, behalve dat ze haar dochter, die meervoudig beperkt is, moet ophalen uit het dagcentrum. Een missie die telkens mislukt, waarna ze teleurgesteld terugkeert naar de aftandse benedenwoning van een zonderling appartementencomplex. Wanneer haar hospita schijnbaar uit het niets een praatje met haar aanknoopt, begint ze zich plotseling dingen te herinneren.
Dagen als vreemde symptomen is een gevecht tegen de verveling, een zoektocht naar de grenzen van het moederschap, van hoop en radeloosheid, van leven en dood.
geniaal!!!! ik had de helft vd tijd geen flauw idee wat er gaande was (mss ook omdat ik de achterflap niet had geleden waar, zie ik nu, wel handige info opstond), maar het was leuk vertoeven in de raadselachtigheid omdat het steensteengoed is geschreven en je over elke blz wel even een halfuurtje kan nadenken (maar dat doe je niet omdat je dit boek gewoon in één keer wil inhaleren), en hoe verder je komt hoe meer je het apprecieert en hoe meer elementen zich toevoegen aan de puzzel die je maakt in je hoofd en dan ook nog eens de mythologische referenties en en en…… geniaal zeg ik jullie!!!!!!!!
“ Ergens las ik dat de taal voor de emotie komt. “ Leonieke Baerwaldt weet met haar taal te raken, te verwonderen, te overweldigen. Sommige pagina’s las ik bijna ademloos. Zonder zelf een kind te hebben, kon ik me helemaal invoelen in de liefde, de wanhoop en de verlangens die je als moeder kan ervaren. Prachtig boek. Ik werd er een beetje stil van en het deed mijn hart iets sneller kloppen.
Van kaft tot kaft gelezen in een boekenwinkel en nu kan ik er niet doorheen bladeren en een goede passage vinden om hier op te schrijven maar in mijn herinnering is het mooi
Het een na laatste deel was het minste, maar ook dat was goed. Ik zou er wel meer over willen zeggen, maar ik zou willen dat ik het kon in de taal van Leonieke Baerwaldt en omdat ik mezelf en ieder ander wil besparen dat die hopeloos gefaalde poging gelezen moet worden laat ik het hierbij: Ik las niet veel boeken over moedergevoelens en toch weet ik zeker dat deze schrijver erin geslaagd is ze te beschrijven op een manier die dwars door alles heen snijdt.
Het is prachtig en ik wil direct opnieuw beginnen nu het uit is. (Daar moet je het maar mee doen, de recensies in bijvoorbeeld nrc of tzum zeggen het allemaal al treffend genoeg.) Een aanrader, zowel in inhoud als in vorm.
alleen stompte het spervuur aan poëtische porren en hartroerende oneliners me na een tijd wat af. hoewel het boek gaandeweg wat aan kracht verloor vanwege de overdaad, blijft het als geheel wel overeind en zet ik de schrijfster in mijn 'op te volgen' -hoek
Ik was er bij gebaat dit boek in een keer uit te lezen. Het is intelligent, mooi en veeleisend. Er staan zinnen in waar je rustig een half uurtje over na wil denken. Soms raak (ik) je de draad kwijt. Misschien omdat ik als lezer niet zo sterk ben als het hoofdpersonage en het bijltje er bij neer wilde gooien. Maar dat zou jammer zijn geweest. Het laatste deel van dit boek is zinderend. Dit boek heeft mij iig twee dingen geleerd. Hoop heeft vele gezichten en bestel altijd een bordje tomatensoep als je de kans krijgt.
'Dagen als vreemde symptomen' is een roman over de Sisyphusarbeid van het zorgen' zo legt boekhandel Donner op X heel treffend uit.
De vertelster is Sisyphus, de moeder van een zwaar gehandicapte dochter. Baerwaldt slaagt er fenomenaal in om de innerlijke beleving van deze moeder rondom haar moederschap, de emotionele zorgen, het feitelijke zorgen, de invloed op haar leven en haar relatie, om te zetten in originele taal en daarbij passende vorm. Het leven loopt niet lineair, en zo ook ons denken en voelen niet. Dát in een literaire vorm pakken die daarbij aansluit heeft de auteur in mijn optiek heel knap gedaan. Ik ben dan ook niet verbaasd dat 'Dagen als Vreemde Symptomen' nu al op de eindjaarslijstjes van boekhandels en recensenten staat!
Pfff wat een heftige beelden roept dit boek op. Niet helemaal in de juiste headspace gelezen, maar dit zit heel knap in elkaar. Een boek om nog eens te herlezen. Ook als ik wel in de goede headspace was.
“Ergens las ze dat tragedie ontstaat wanneer gesloten systemen proberen te communiceren.”
“…dat hij ‘hoe gaat het’ zei op een manier die haar behoeft gaf om eerlijk te zijn.”
“Knetterende neuronen die geen connectie kunnen maken.”
“Ergens las ik dat een goed leven betekent dat je moet vechten om menselijk te blijven onder steeds moeilijker omstandigheden. Ergens las ik dat hoop de verwarring is tussen de wens van een gebeurtenis en de waarschijnlijkheid ervan.”
“Mijn lijf denkt ‘s avonds dat het niet verder kan en ‘s nachts dat het doodgaat. In de ochtend heeft het geen tijd om na te denken.”
“De leegte ben ik aan hem gaan verbinden als een pavlovreactie. Zodra ik zijn gezicht zie, word ik slap en mistroostig.”
“De onmogelijkheid om hier samen van te genieten. Het tegengeluid dat hij geeft bij elke kleine overwinning, als een irritante wedstrijdcommentator.”
Ik vond dit echt een mooi boek, ondanks de vreemde schrijfstijl die door het boek heen een aantal keer veranderde leefde ik helemaal mee met de hoofdpersoon. Door dit boek ben ik gaan nadenken over het hebben van kinderen en of ik dat later eigenlijk wel wil (ik ben er nog niet aan uit).
in het midden van het boek werd het wel steeds vreemder en snapte ik niet altijd wat de toegevoegd waarde was van sommige stukken in het boek. Maar al met al was het zeker een mooi boek.
Magnifiek! Nog mystieker en prachtiger dan Hier komen wij vandaan. Baerwaldt is een van mijn nieuwe lievelingsschrijfsters.
‘Sisyphus verlangt naar een hiervoor dat nu onvindbaar is, als een vervlogen gedachte. Naar toegang tot de verborgen wereld die haar dochter voor haar blijft.’
‘Sisyphus heeft last van bodemdrift, dit gebeurt wanneer de dag een open zenuw is.’
Wow, dit is een soort superraar superpostmodernistisch boek. Is het een boek? Of is het poëzie? Er staan parels van zinnen in. Prachtig. De mythologische en kunstzinnige verwijzingen zijn mij iets te gortig, maar desalniettemin zeer knap.
Aangrijpend verhaal maar te experimenteel/bombastisch voor mij (@ de scène waar de hoofdpersoon door het vagevuur van herinneringen loopt en allemaal enge slangen ziet, just no)
Lang geleden dat een boek zo dicht op mijn vel zat. Deels door de (zeer herkenbare) inhoud maar ook gewoon zo bijzonder gecomponeerd en geschreven. Echt heel bijzonder.