Miasto Mgieł

Bruno Kowalski #1

by Michał Śmielak

Coś czai się we mgle...

Sandomierz spowity październikowymi mgłami łapie oddech po intensywnym sezonie turystycznym. Spokój mieszkańców burzy jednak brutalne morderstwo kobiety. Podobnie jak w zapomnianym rytuale ktoś rozwarł szczęki ofiary i wcisnął je w ziemię, aby ta po śmierci nie mogła pożywić się krwią. Sprawą budzącego grozę "Wampira" zajmuje się podkomisarz Bruno Kowalski, którego kariera toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Towarzyszy mu lokalny historyk, Krzysztof Szorca, dawniej konsultant policyjny, dziś człowiek pragnący po prostu świętego spokoju. Wspólnie ruszają tropem mordercy, który zdaje się znać miasto i jego historię lepiej od nich. Rozpoczyna się wyścig z czasem, bo każdej nocy w gęstej mgle czai się śmiertelne niebezpieczeństwo. Śledczy będą musieli szybko znaleźć odpowiedź na pytania o to, czy Sandomierz znów stał się polską stolicą łowców wampirów, kto wyruszył na polowanie, aby ochronić mieszkańców przed bestiami z piekła rodem i czy przez tysiąc lat zmieniły się motywy, jakimi kieruje się człowiek odbierając drugiemu życie. Nade wszystko jednak będą musieli powstrzymać zło skrywające się we mgle.

Genres: Audiobook, Crime, Polish Literature

512 pages, Paperback

First published October 23, 2024

Reviews

[Olga Kowalska (WielkiBuk) · Rating 4 out of 5]

Bardzo intrygujący motyw wampirów w Sandomierzu, kawał historii miasta i garstka żartów z ojca Mateusza - aż zachciało mi się ruszyć śladami kulinarnych podróży naszych bohaterów.

[Maćkowy · Rating 2 out of 5]

Książka tak nijaka, że aż zapomniałem, że ją przeczytałem - chyba najmniej zapadająca w pamięć powieść Śmielaka.

[kasia · Rating 2 out of 5]

najsłabsza jak dotąd książka Śmielaka, która czytałam. mówię to z bólem, bo jestem fanką:/

[Ilona * ksiazka_w_kwiatach * · Rating 3 out of 5]

Michał Śmielak to jeden z moich ulubionych polskich pisarzy. Uwielbiam jego kryminały oraz sposób, w jaki sprawnie wplata w nie elementy czarnego humoru. „Miasto mgieł” to najnowsza powieść autora, w której tym razem przenosimy się nie w góry, a do Sandomierza.

W spowitym październikowymi mgłami Sandomierzu zostają znalezione zwłoki kobiety, a sposób, w jaki ułożono jej ciało, wskazuje na dawne rytuały związane z wierzeniami w wampiry. Morderca tak ułożył ciało, by po śmierci nie miała możliwości powrotu do świata żywych. Sprawą zajmuje się komisarz Bruno Kowalski, miejscowy policjant, którego kariera toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Towarzystwa dotrzymuje mu Krzysztof Szorca, lokalny nauczyciel i pasjonat historii. Czy uda im się rozwiązać zagadkę tajemniczych zbrodni?

Za każdym razem, gdy sięgam po książkę Michała Śmielaka, wiem, że czeka mnie udana przygoda, a lektura dostarczy mi niesamowitych emocji i wrażeń. Tym razem jednak nie do końca jestem usatysfakcjonowana. Owszem, autor serwuje nam zbrodnie, intrygujące śledztwo, wyrazistych bohaterów oraz mnóstwo zaskakujących zwrotów akcji, ale mimo wciągającej fabuły, prowadzone śledztwo toczy się zbyt powolnie, a niektóre wydarzenia wydają się mocno przekombinowane. W swojej najnowszej powieści Michał Śmielak wprowadza również wstawki dotyczące historii Sandomierza. W moim odczuciu były one zbędne; w pewnym momencie nawet zrezygnowałam z ich czytania, ponieważ wybijały mnie z rytmu i gubiłam główny wątek śledztwa. Trzeba jednak oddać autorowi, że potrafi wykreować niesamowitą atmosferę powieści – momentami czułam klaustrofobiczny i pełen grozy klimat osnuty mgłą.
Podsumowując, „Miasto mgieł” to dobrze skonstruowany kryminał, w którym autor serwuje ciekawą intrygę, wielobarwnych bohaterów i zaskakujące zakończenie. Niestety, zabrakło mi najważniejszego – napięcia i emocji, które powinny towarzyszyć lekturze książek z tego gatunku. I choć „Miasto mgieł” w moim odczuciu nie jest najlepszą książką autora, to finalnie jednak uważam, że wykreowana przez autora fabuła zasługuje na uwagę i szczerze zachęcam Was do sięgnięcia po ten tytuł.

[Książkowe_cuda · Rating 3 out of 5]

Nie wiem co myśleć o tej książce. Z jednej strony polubiłam bohaterów i jestem wciągnięta na tyle, że będę czytać kolejne tomy, ale coś mi nie grało w sprawie kryminalnej. Przez większość książki sprawa jakby stała w miejscu, a ostatnie 60 stron to ciągła akcja i błyskawiczne rozwiązanie zagadki. Tak szczerze mówiąc to mam wrażenie, że nie do końca zrozumiałam, kto finalnie za tym wszystkim stał. Musiałabym przeczytać zakończenie jeszcze raz i wszystko sobie rozrysować.

Polecam, głównie osobom, które pochodzą z Sandomierza lub okolic. Można dowiedzieć się o paru ciekawych legendach z tego miasta.

[Aellirenn Czyta · Rating 4 out of 5]

To był dobrze spędzony czas.

[Agnieszka · Rating 3 out of 5]

trochę się dłużyła ale ogólnie była git

[toczka · Rating 4 out of 5]

3.75 ⭐️

[Benia Marzec · Rating 4 out of 5]

Dobrze spędzonych kilka jesiennych wieczorów

[Donaam]

Nie ocenię tej pozycji, gdyż nie dobiłam do stron do których lektury oceniam. Zrezygnowałam przed 100 stroną. Totalnie nie mój vibe.

Nie chce mi się czytać soczystego „k.rwa” co akapit i innych przekleństw. Nie wiem czy autor ma ograniczony zasób słów, albo to jakieś jego ulubione „wplecenia” (no offense) czy to celowy zabieg. 🙈
Niestety nie dla mnie, a nie chce zaniżać panu Śmielakowi wysokiej oceny.

Innym życzę udanej lektury!🤍

[Annika · Rating 4 out of 5]

Mogę być nieobiektywna, bo Sandomierz jest mi bliski zarówno geograficznie, jak i emocjonalnie. Cudownie, że odegrał tu tak ważną rolę. Czytało się bardzo dobrze. Postaci naprawdę przypadły mi do gustu. Zagadka kryminalna mogłaby być nieco lepsza, ale i tak mi się podobało. Na pewno sięgnę jeszcze po coś od tego autora (bo to było moje pierwsze z nim spotkanie).

[burgundowezycie · Rating 5 out of 5]

Michał Śmielak to dla mnie pewniak jeśli chodzi o klimatyczne powieści, dlatego gdy zobaczyłam zapowiedź „Miasto mgieł” wiedziałam, że to będzie duszny i mroczny thriller - idealny na jesienny wieczór, po którego po prostu muszę sięgnąć.

Autor zabiera nas w nim w październikowe mgły Sandomierza, które jak zasłona rozciągają się nad miastem, wciągając nas w świat pełen niepokojących rytuałów i ponurych zagadek. To właśnie w tej scenerii spokój sandomierzan przerywa brutalne morderstwo — makabryczne i pełne symboliki rodem z średniowiecznych pochówków antywampirycznych. Ta zbrodnia nadaje nowy, mroczny przydomek sprawcy: „Wampir”🧛🏻‍♂️.

Podkomisarz Bruno Kowalski, człowiek spokojny, choć naznaczony przez przeszłość, staje przed wyjątkowo skomplikowaną sprawą. Śmielak, kreując go unika typowych schematów, dzięki temu Kowalski nie jest kolejnym nieustraszonym bohaterem, a spokojnym człowiekiem, który stopniowo odkrywa, że walczy o coś więcej niż tylko o rozwiązanie zagadki. Towarzyszy mu w tym lokalny historyk, Krzysztof Szorca, postać pełna wyrazistości i dawnej wiedzy o mrocznych tajemnicach miasta. Choć Szorc początkowo jest opornie nastawiony do pomocy, sprawa, której korzenie sięgają przeszłości, angażuje go mocniej, niż mógłby to przewidzieć.

„Miasto mgieł” to nie tylko thriller, lecz także nieco nostalgiczna podróż do dawnych wieków i legend o wampirach, które, jak się okazuje, nie umarły wraz z rozwojem cywilizacji. Śmielak umiejętnie przeplata współczesność z historią, dodając do fabuły autentyczne wątki z przeszłości Sandomierza. Mgła spowijająca miasto staje się tu symbolem złowrogiej obecności, nieuchwytnego zła, które przenika ulice, parki i stare zaułki, wciągając bohaterów oraz czytających w grę z przeszłością.

Akcja rozwija się w idealnym tempie, powoli odsłaniając kolejne tropy, które z każdym krokiem prowadzą w coraz bardziej niebezpieczne rejony. Atmosfera narasta, budując napięcie do granic możliwości, by na koniec dać nam zakończenie niezwykle satysfakcjonujące i świetnie domykające fabułę.

„Miasto mgieł” wyśmienicie skonstruowana historia z wyrazistymi bohaterami, która zasługuje na uwagę każdego, kto ceni mroczne thrillery z nutą historii i symboliki. To opowieść, która trzyma w napięciu od pierwszych stron i nie pozwoli się Wam odłożyć dopóki nie przeczytacie jej do końca. Mroczna, mglista, duszna i niesamowicie jesienna, musicie ją przeczytać! 🔥

Dziękuję za zaufanie i egzemplarz do recenzji od @skarpawarszawska, a Autorowi @m.smielak za wyśmienita lekturę (współpraca reklamowa) 🩷.

[Piotr · Rating 4 out of 5]

Średniowieczny Sandomierz skrywa nie jedną tajemnicę, a wiedza o tych niezwykłych historiach o wampirach może posłużyć, żeby ukryć zbrodnicze plany. Podkomisarz Bruno Kowalski w towarzystwie lokalnego historyka Krzysztofa Szorca walczy z czasem, żeby powstrzymać "wampira". Bardzo dobre połączenie średniowiecznych historii ze współczesną zbrodnią.

[Marta Czepiel · Rating 3 out of 5]

2,6

[Przemysław Kucharczyk · Rating 4 out of 5]

Bardzo wciągający kryminał

[Marta · Rating 3 out of 5]

2,75/2,5🌟

[Martini_tnt · Rating 3 out of 5]

Dobra. Zaciekawiła mnie.

[Aleksandra Ramel-Swebocka · Rating 3 out of 5]

Dobre plot twisty, ale ciągnie się niesamowicie, a przeskakiwanie miedzy współczesnością, średniowieczem, XI-wiekiem i zbrodniami tam popełnionymi może skonfundować.

[Zuzaa · Rating 3 out of 5]

Na ten moment najsłabsza pozycja autora według mnie 😶

[Ewelina Styczeń · Rating 3 out of 5]

Przeczytałam głównie dla Sandomierza ;)
Na początku wydawała się niezła…ale ciut mnie wymęczyła. Tak na prawdę końcówka tak goniła…że nie wiem co i jak…muszę chyba raz jeszcze wrócić do końcówki 🙈

[Daria Awaria · Rating 3 out of 5]

Minusem tej książki są bardzo słabo napisane postacie bohaterów. Nie są ciekawe, złożone i nie ma między nimi żadnej interesującej dynamiki jak to bywa w tego typu książkach.
Historia kryminalna sama w sobie na plus - nie domyśliłam się zakończenia.
Podsumowując: przeczytać można i nie będzie to stracony czas ale nie jest to książka, którą komuś polecisz.

[Paulina · Rating 3 out of 5]

Nie wiem, czy to kwestia lektora czy samej książki, ale mega mnie bawiła 🤣

3,5/5*

[rudaczyta2022 · Rating 4 out of 5]

🔥🔥🔥RECENZJA 🔥🔥🔥

Dzień dobry wszystkim. Zapraszam Was dzisiaj na recenzję książki @m.smielak pt. ,,Miasto mgieł". Książkę tą miałam możliwość przeczytania dzięki #współpracabarterowa z wydawnictwem @skarpawarszawska.

W Sandomierzu dochodzi do brutalnego morderstwa kobiety. Morderstwo jest o tyle nie typowe gdyż zwłoki potraktowano jak w przeszłości postępowano z wampirami. Śledztwo ma zostać przeprowadzone przez komisarza policji Bruna Oswalda Kowalskiego. Jednak z racji nietypowej zbrodni, mężczyzna zwraca się o pomoc do historyka, który specjalizuje się w sprawach wampiryzmu- Krzysztofem Szorcą dawnym konsultantem policji.
Niestety nie jest to jedyna zbrodnia jaka została dokonana. Giną kolejne osoby a niebezpieczeństwo czai się na każdym rogu Sandomierza. Zaczyna się wyścig z czasem a Bruno z Krzysztofem mają zamiar zrobić wszystko aby odnaleźć sprawcę i nie dopuścić do kolejnej zbrodni.

Jednak czy uda im się złapać sprawcę zanim zamorduje kolejną osobę? Kto stoi za tymi brutalnymi zbrodniami? I co wspólnego ma sprawca z wampirami?

Po raz kolejny mieliśmy możliwość przekonania się iż Pan Michał trzyma poziom. Tym razem zabiera nas do mrocznego oraz spowitego mgłą Sandomierza. Za każdym razem jak sięgam po książki tego autora wiem że ciężko będzie się od nich oderwać oraz że dostarczą mi wiele emocji. Dodatkowym plusem jest to iż Autor zabiera nas do przeszłości, która jest ważna w dziejach Sandomierza i opisuje wydarzenia jakie miały tam miejsce. Aż człowiek nabiera chęci aby odwiedzić to piękne i tajemnicze miasto. ,,Miasto mgieł" to naprawdę wciągający kryminał, który porywa nas już od pierwszych stron. Jest to dobrze spędzony czas. Za egzemplarz do recenzji bardzo dziękuję wydawnictwu @skarpawarszawska😉😊

#recenzja #ksiazkowelove #książka #book #bookstagram #czytanieuzależnia #czytanietopasja #współpracabarterowa #ksiazkadobranawszystko #kryminał #wciąga #skarpawarszawska #miastomgieł #polecamksiążkę #dobrzespędzonyczas #książkoholiczka

[Czytam_i_kartkuje · Rating 4 out of 5]

Kto był w Sandomierzu i dobrze wspomina?
Mnie to wcale nie ojciec Mateusz zabrał w podróż po Sandomierzu, ale Michał Śmielak w książce Miasto mgieł.
Komisarz Bruno Kowalski to dociekliwy człowiek, którego nie zatrzyma w zasadzie nic. Nawet kłamstwa osoby, która przez moment zaczęła wydawać mu się kimś bliskim. Fabuła skupia się wokół dochodzenia i pościgu za nieciekawym typem, który z sandomierskich ulic zrobił sobie krwawy plac zabaw. Poza perspektywą komisarza, autor pozwala nam wejść w buty historyka Szorcy oraz niepokojącego człowieka opisywanego jako Mały. Daje nam także możliwość zagłębienia się w wątki historyczne tamtejszych ziem.
Moje pierwsze skojarzenie po lekturze książki to błądzenie we mgle. Przypadek? Nie sądzę. Myślę, że autor mógł mieć taki zamysł, aby znaczenie tytułu i całej opowieści ładnie się ze sobą spięło. Czy wyszło? Zdecydowanie. Przy tej książce nie da się nudzić-co chwila pojawiają się nowe fakty, które nie do końca rozjaśniają obraz dochodzenia, a raczej rozwlekają je po to, by rozwiązanie sprawy nie przyszło zbyt łatwo. I ja to biorę w ciemno. Podoba mi się takie wodzenie czytelnika za nos, bo niemalże do końca nie jesteśmy w stanie skleić powiązań między ofiarami. Postać komisarza trafiła do mnie od razu-a choć wielu już poznałam na kartach książek, tego zdecydowanie będę pamiętać wyraźniej. Historyk Szorca to postać, którą chciałabym poznać osobiście, gdyby w ogóle była realna-może wtedy nauka historii byłaby przygodą, a nie bezmyślnym zakuwaniem dat... Postacie kobiece także są dobrze napisane - charakterne, ale w rozsądny sposób. Sama historia, tak jak wspomniałam, na tyle zagmatwana, by wciągnąć mnie na kilka godzin, a najlepszym tego potwierdzeniem było ciągłe zerkanie na postęp ebooka i głośna ulga za każdym razem, gdy pochłonięta historią z radością uświadamiałam sobie, że do końca jeszcze trochę zostało. Jak na pierwsze spotkanie z książkami Michała Śmielaka uważam, że wybór lektury był całkiem trafiony.

[Barbara Kieś · Rating 5 out of 5]

🍂 Powiem Wam jedno … to była prawdziwa uczta i niesamowity kryminał w wykonaniu Pana Śmielaka. Nie miałam okazji jeszcze czytać nic spod pióra Autora i cóż to była za cudowna pierwsza randka. Już nie mogę się doczekać aż pójdę na następną.

🍂 Autor zabiera nas do pięknego i tajemniczego Sandomierza. Przemierzamy wraz z bohaterami spowite mgłą ulice, parki, wąwozy, czując ten klimat każdym centymetrem ciała i duszy. Czytając dosłownie czułam się, jakbym była tam właśnie w tym momencie i wraz ze śledczymi podążała ścieżką ofiar seryjnego mordercy okrzykniętego Wampirem.

🍂 Nawiązywanie do historii miasta, wplatanie jej w śledztwo i próba wyjaśnienia czytelnikowi w taki właśnie sposób prawdopodobnych motywów jakimi kieruje się sprawca, było istnym majstersztykiem. Widać, że Autor kocha miasto i zna jego historię. Osobiście nie przepadam za wątkami historycznymi, tak tutaj była to prawdziwa uczta. Momenty, kiedy cofałam się w czasie były tymi, które przyprawiały mnie o wypieki na policzkach.

🍂 Bohaterowie skonstruowani w sposób niezwykle przemyślany. Są niesamowicie wyraziści i każdy na swój sposób wyjątkowy. Wątki prywatne dozowane w bardzo delikatny i subtelny sposób, nie przyćmiły głównej historii, jednocześnie wzbudzając we mnie oczekiwane emocje.

🍂 Świetnie zakręcona historia, skomplikowana do granic możliwości, tylko po to, żeby na koniec wyrwać czytelnika z butów. Do tej pory nie mogę pozbierać szczęki z podłogi. Zakończenie oryginalne, dla mnie satysfakcjonujące i kompletne – co powoduje, że nie mam uczucia, którego bardzo nie lubię, czyli niedosytu.

🍂 Mam wielką nadzieję na powstanie serii i spotkam się z Brunem ponownie.

🍂 Ogromnie Wam polecam tą niezwykłą historię, a ja biegnę w poszukiwaniu kolejnych książek Michała Śmielaka.

Zapraszam na mój instagram @bukowy_masthew

[Kulturowa.Anihilacja · Rating 3 out of 5]

Śmielak swoją powieścią wdarł się do mojej głowy bestialskim morderstwem, które wstrząsnęło lokalną społecznością, grozy temu i tak brutalnemu zdarzeniu dodaje fakt zastosowania pewnych starych rytuałów.

Autor w moich oczach znakomicie wykreował postaci, mogę wręcz napisać, że „dopieścił” pod względem złożoności psychologicznej. Bohaterowie często muszą podejmować trudne, nie zawsze zgodne z sobą decyzja co nadaje im realizmu. Śmielak nie bał się zanurzyć się, a co za tym idzie mnie zagłębić w naprawdę mroczne rewiry człowieczeństwa, a może bardziej bestialstwa przyznaję „podobało się to dla mnie”.

Pisarz umiejętnie buduje atmosferę niepokoju, powoli odsłaniał przede mną kolejne elementy układanki, które w pewnym momencie zmieniają się w przerażający obraz. Pisarzowi udało się uniknąć utartych schematów i przewidywalności. Niestety momentami zabrakło mi tempa i na tym polu zdecydowanie widzę pole do poprawy.
Na atmosferę wpływ ma też język narracji, który jest surowy i brutalny i stworzyło to świetną symbiozę z atmosferą. W powieści nie brakuje brutalnych wizji, jednak to wszystko było uzasadnione i nie miałam poczucia, że jest to dodawana na siłę, żeby wywołać szok.

Język autora jest surowy i przepełniony charakterystycznym dla Śmielaka humorem, co świetnie komponuje się z mrocznym klimatem książki. Autor nie bał się mocnych opisów brutalnych scen, co podkreślało brutalność świata, w którym toczyła się akcja, ale jednocześnie nie jest to przesadzone, te elementy służą przede wszystkim budowaniu atmosfery.

„Miasto mgieł” okazało się całkiem przyjemną mieszanką zagadki, grozy i emocji, która na mnie wywarła bardzo dobre wrażenie i z pewnością nie będę jedyną z takimi pozytywnymi odczuciami.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

[Olga Majerska · Rating 5 out of 5]

w mgle gęstej miasto tonie
pod jej płaszczem mrok się skrywa
w tej mgle ktoś ducha wyzionie
wampirzą legendą miasto się pokrywa

ta sandomierska kraina
swoją historią wybrzmiewa
strzygę głos księdza zaklina
w ludziach strach zasiewa

miasto na szczątkach powstało
ostatnia dla nich wybiła godzina
i tylko na ziemiach zło się ostało
w nim ukryła się ludzka przewina

Historia spowita mgłą.
Tak gęstą, tak rozłożystą.
W niej lepkość mroczna.
W niej duszność widoczna.
Niesie się nią echo sandomierskiej historii.
Tam strzyga. Wampir. Diabli pomiot.
Tam wiara, że zło można wyplenić.
Kołkiem serce przebić.
Głowę od ciała oddzielić.
By zło nie wstało.
By się z ziemi nie wygrzebało.
By chrześcijańskiej krwi nie skosztowało.

„Co kryje się we mgle”?

I znów ktoś życie komuś odbiera.
Wciśnięta w ziemię. Szczęki jej rozwarte.
To w tej październikowej mgle zło swe macki rozpościera.
W niej się chowa. Nią się okrywa. W niej się rodzi.
I nie zobaczy go nikt. I nikt wzrokiem go nie sięgnie.
Tylko czuć ciemność.
I zimno jakieś głębokie.
Przeszywające skórę.
Dreszcz strachu.
Tylko dusza na ramieniu.
Po kogo przyjdzie.
Komu życie odbierze.
Komu szczęki rozewrze i w ziemię wbiję.

Pięknie i mrocznie utkana opowieść. Rozeszła się po mojej wyobraźni tak mocno. Szerokim strumieniem emocji zmysły moje pokryła. Klimatem, aurą i poczuciem humoru. Jedynym i niepowtarzalnym, bo „śmielakowym”. Ileż poszanowania dla historii tutaj wybrzmiewa. Ileż słów o niej, które roznoszą się tak rozlegle i wersy tej książki ubarwiają. Ileż prawd i zdań, z których przesłań wiele można wydobyć. I przeżyć je w sobie. I oczy ze zdumienia otworzyć szeroko. Że tak kiedyś było. Że inność odbijała się w oczach ludzi strachem przed złym. Że inność była ich przekleństwem. Głosem z piekła. A przecież najgorsze potwory to ludzie. Polecam.

[Karol · Rating 3 out of 5]

Michał Śmielak jest autorem, który wcale nie aż tak dawno wdarł się przebojem do książkowego świata. Jego powieści to świetny miks kryminału, thrillera i psychologii. Zauroczony “Osadą” sięgnąłem po “Wilczą chatę”, która również okazała się bardzo dobrą pozycją. Gdy tylko pojawiła się kolejna książka spod pióra autora to również i ją postanowiłem przeczytać.

“Miasto mgieł” to opowieść o zbrodniach. Ale nie myślcie sobie, że byle jakich. Otóż okazuje się, że morderca prawdopodobnie zainteresowany obrzędami czasów dawno minionych swoje ofiary układa tak jak kiedyś to czyniono podczas rytualnych pochówków aby chronić się przed wampirami oraz innym tałatajstwem, które mogłoby wydostać się nieproszone z grobu. Według mnie stanowi to zarówno o sile jak i o… słabości tej powieści. Wstawki z przeszłości nie do końca wiem czemu służą, są nudnawe i nie mają większego znaczenia dla przebiegu fabuły. Zupełnie mogłoby się bez nich obejść. Nie zmienia to faktu, że jest to bardzo dobra książka.

Podsumowując - mimo jednak sporej ilości dłużyzn oraz literówek (no ale te stały się dla mnie niechlubnym znakiem powieści sygnowanych nazwiskiem autora) polecam tę książkę każdemu kto jest fanem tego typu mrocznych, pełnych dodatkowych wątków rozbudowujących temat powieści. Jeżeli natomiast lubicie szybkie kryminały gdzie dużo się dzieje to sięgnijcie po inne pozycje bo jest szansa, że się wynudzicie i zwyczajnie tej książki nie doczytacie do końca.

#362#2#2025

[Wyborna Czytelniczka · Rating 3 out of 5]

W spowitym październikowymi mgłami Sandomierzu dochodzi do szeregu zdarzeń i brutalnych morderstw. Podobnie jak w średniowiecznym rytuale ktoś rozwarł szczęki pierwszej ofiary i wcisnął je w ziemię, aby ta po śmierci nie mogła pożywić się krwią. Sprawą budzącego grozę „Wampira” zajmuje się podkomisarz Bruno Kowalski, którego kariera toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Towarzyszy mu lokalny historyk, Krzysztof Szorca, dawniej konsultant policyjny, dziś człowiek pragnący po prostu świętego spokoju.
Rozpoczyna się wyścig z czasem, bo każdej nocy w gęstej mgle czai się śmiertelne niebezpieczeństwo. Śledczy muszą szybko znaleźć odpowiedź na pytania o to, czy Sandomierz znów stał się polską stolicą łowców wampirów, kto wyruszył na polowanie, aby ochronić mieszkańców przed bestiami z piekła rodem i czy przez tysiąc lat zmieniły się motywy, jakimi kieruje się człowiek odbierając drugiemu życie. Nade wszystko jednak muszą powstrzymać zło skrywające się we mgle. Czy im się to uda? Czy napisy na murku, jakie znajduje Bruno Kowalski na miejscu zbrodni, wykonane są krwią? O co chodzi z tym wampirem?
Drugi wątek toczy się w latach 70-tych XX wieku i jest skupiony wokół chłopca, nazywanego Małym, którego matka zaginęła bez śladu. Czy uda się ją odnaleźć? Jak to wszystko jest ze sobą powiązane?
Nowe elementy układanki odkrywane są powolutku, jakby wyłaniały się z mgły, a policja pracuje bardzo ślamazarnie i bez głębszego planu. I tak powolutku, im dalej w tę mgłę, tym trudniej zrozumieć wątek kryminalny i działania policji, które pewnego dnia niemal całkiem ustają. Przez to brakuje dreszczyku emocji, bo po prostu nic się nie dzieje… Czy Bruno przy pomocy pani prokurator znajdzie prawdziwego sprawcę? Jaki udział w śledztwie będzie miał Krzysztof?
Miałam pewien problem z polubieniem bohaterów, nie przekonali mnie do siebie. Chyba najbardziej wiarygodny był Krzysztof, któremu naprawdę zależy na odnalezieniu sprawców.
Pewnego smaczku dodają tej powieści elementy z historii Sandomierza, które wprowadzają czytelnika w klimat miasta, fragmenty te jednak są zbyt obszerne i jest ich trochę za dużo, przez co zaburzają śledzenie wątku kryminalnego. Widać jednak, że autor bardzo lubi to miasto i chciał się tą sympatią podzielić z czytelnikami. Mnie udało się mu przekonać, na pewno pojadę do Sandomierza, może trafię na taki mglisty dzień i poczuję ten klimat…
Jeśli lubicie historie z mrocznym tłem, a dodatkowo chcecie poczuć mroczny klimat małego polskiego miasta, sięgnijcie po najnowszą powieść Michała Śmielaka. Książka ta nie porwie Was jak „Osada”, ale nie powinniście być zawiedzeni.

[Pani.BOOKowska Bartnikiewicz · Rating 3 out of 5]

Najnowsze dziecko Michała Śmielaka „Miato mgieł”, jak zawsze było przeze mnie bardzo wyczekiwane. Niestety tym razem nie było u mnie zachwytu.
Myślę, że z założenia książka miała łączyć wątek historyczny i współczesny. Miało być mrocznie za sprawą sandomierskiej mgły i wątku pogrzebów wampirycznych, których elementy pojawiały się w prowadzonym śledztwie.
Finalnie mamy dwa odrębne wątki, których jedyną jako tako częścią wspólną jest postać nauczyciela historii Krzysztofa Szorcy. Dla mnie to on jest główną postacią tej książki. Dostajemy solidną dawkę historii Sandomierza, w bardzo fajnej i ciekawej formie.
Wątek kryminalny wogóle mnie nie kupił. Zabrakło mi akcji, dreszczyku emocji. W tym wątku w sumie nie wiele się dzieje. Morderstwa i śledztwo nie wzbudziły we mnie żadnych emocji. Jedynie fakt ciągłego narzekania na pogodę i mgłę, był na dłuższą metę męczący.
W sumie dopiero ostatnie 20-30 stron czytałam z jakimś zaciekawieniem. I dotrwałam do końca tylko z szacunku dla autora. Przedstawione zakończenie nie było niczym wyjątkowym. Nie było ani zaskoczenia, ani uczucia ulgi, że zagadka się wyjaśniła.
Z przykrością muszę stwierdzić, ze tym razem coś poszło nie tak.