Na ołtarzu ciszy

Szeptucha #1

by Bianka Kunicka, Bianka Kunicka-Chudzikowska

We wsi Łowce rodzi się dziewczynka, Nawoja. Szybko okazuje się, że różni się od pozostałych mieszkańców nie tylko niezwykłą urodą, ale posiada też nadludzki dar. Poznaje tajemnice wieśniaków, które niekoniecznie mają ujrzeć światło dzienne i z dziecięcej naiwności, zdradza je ogółowi.

Mieszkańcy wsi zaczynają podejrzewać, że jest opętana. Stawiają rodzicom ultimatum: albo oddadzą Nawojkę na nauki do miejscowej szeptuchy Akaszy, albo muszą ją zabić?

Autorka oprowadza czytelnika po wielokulturowym, XVII-wiecznym Nowogródku, zagląda do okien szlacheckich pałaców i pod strzechy wiejskich chat. Błąka się po dzikich lasach, bezdrożach i bagniskach. Demony, gusła, sekrety zielarstwa, magia, miłość i śmierć?

Gdzie leżą granice naszego pojmowania i czy ma z tym związek jakikolwiek Bóg? Czy natura to wróg, czy przyjaciel i jak bardzo jesteśmy jej podporządkowani? Czy warto żyć w zgodzie z własnymi przekonaniami. Gdzie są granice konsekwencji, jakie człowiek jest gotowy za to ponieść?

Genres: Audiobook

328 pages, Paperback

First published August 28, 2024

Reviews

[Seltella · Rating 3 out of 5]

Było całkiem spoko, ale niektóre praktyki rytualne brzmiały jak wyssane z palca. Ja wiem, że to fikcja literacka i autorka miała prawo coś takiego zrobić. Tylko, że ja się trochę interesuję ezoteryką i mi tak średnio podeszło. xD

[sonyatka · Rating 3 out of 5]

Trudno ocenić tę książkę. Choć Autorka sięga po mocno oklepane wątki, zagadka kryminalna mnie zaintrygowała. Najbardziej podobała mi się historyczna warstwa, różne elementy podrzucane tu i tam, takie jak przedmioty i słownictwo, związane z życiem codziennym, kulturą i religiami. Przydatny może być załączony słowniczek, przypisy to zawsze super sprawa. Niestety, mimo to ekspozycja świata wypada słabo. Wszystko przez niezręcznie poprowadzoną narrację. Tekst wije się z jednego akapitu w drugi między powieścią obyczajową, wykładem z historii, fantastyką słowiańską a poezją, i są to raczej ostre zakręty. Dodatkowo z ust głównej bohaterki pada tak wiele feministycznych fraz, że przestaje to być wiarygodnie w tak przedstawionym świecie, a szkoda. Zakończenie totalnie niezręczne, urwane, i nie jest to żaden cliffhanger. Teoretycznie w tej książce wszystko powinno mi się podobać, w praktyce - nie wiem, czy sięgnę po kontynuację.

[Katarzyna Nowicka · Rating 4 out of 5]

"Historia opowiedziana w powieści jest prawdziwa, choć się nie zdarzyła. Nie jest to katalog politycznych, ekonomicznych czy militarnych zdarzeń, ale próba zrozumienia mentalności człowieka, który rodzi się w niezależnym od niego miejscu i czasie, jego wyborów, wątpliwości i sposobu życia. Rzeczywistość przeplata się tu z iluzją, wiara z magią, miłość z nienawiścią tylko słońce na niebie pozostaje niezmienne, choć każdego ranka przynosi nowy dzień..."
"Szeptucha. Na ołtarzu ciszy" autorstwa Bianki Kunickiej to pięknie opowiedziana historia, przeplatana poetyckimi wersami. Urzekła mnie ta opowieść napisana z mądrością i otwartością łącząca w sobie wątki mitologii słowiańskiej, magii, obyczaju, a nawet kryminału.
Akcja powieści osadzona jest w XVI wieku w okolicach Nowogródka, a bohaterką jest niezwykła dziewczyna o imieniu Nawojka.
Nawojka przyszła na świat w bólach i trudach, ale dzięki mądrej akuszerce przeżyła zarówno ona jak i jej matka.
Szybko okazuje się, że to niezwykłe dziecko ma dar widzenia i słyszenia tego, czego nie dostrzegają inni. Jej wyjątkowa więź ze światem przyrody sprawia, że mała Nawojka częściej wybiera towarzystwo zwierząt niż ludzi. To nie podoba się mieszkańcom wsi Łowce. Aby chronić córkę rodzice oddają ją na naukę do miejscowej szeptuchy i znachorki Akaszy. Dziewczyna jest bystra i szybko przyswaja wiedzę o ziołach, miksturach, odczytywaniu uroków oraz leczeniu ludzi i zwierząt. Jednak Akasza obraca się przeciwko Nawojce, kiedy ta odkrywa jej mroczną tajemnicę. Dziewczyna musi zniknąć, inaczej grozi jej śmierć.
Nawojka jest kobietą wykraczają poza granice swojej epoki. Empatyczna, wrażliwa, otwarta i wierna swoim przekonaniom - jest uzdrowicielką ciała i duszy.
Ludzie boją się tego, co nieznane, a dar Nawojki przyciąga zarówno przyjaciół, jak i wrogów.Takie jak ona płonęły na stosach.
Autorka stworzyła historię wypełnioną barwami. Wspaniale oddała tło historyczne, ukazując wielokulturowość i różnorodność relacji międzyludzkich, uwzględniając klimat odległych czasów. Wplata baśniowy nastrój i słowiańskie wierzenia, przemycając uniwersalne prawdy, a wszystko to podane jest w pięknym literackim stylu.
Kryminalny wątek stanowi dodatkowy smaczek tej baśniowej opowieści.
Wspaniale opowiedziana historia, szkoda, że tak się urywa.
Zakończenie to jedyny element, do którego mogę się przyczepić. Rozumiem, że planowana jest kontynuacja, jednak pewne wątki, moim zdaniem, powinny być zakończone.
"Szeptucha. Na ołtarzu ciszy" to idealna lektura na jesienne wieczory. Gorąco polecam.

[Olga Kowalska (WielkiBuk) · Rating 3 out of 5]

"Nawojka pomyślała, że to niezwykłe, ile magii wokół, ile zjawisk niepoznanych i istot obdarzonych niecodziennymi umiejętnościami, ilu zielarzy, magów, kabalistów, czarodziejów, ile szeptuch, wiedźm i czarownic po świecie chodzi, a że i tak najbardziej magiczna jest przyroda - ona przecież jest najlepszym lekarzem, stworzycielem, ale też sędzią i zabójcą."

📖 Rzeczpospolita Obojga Narodów, XVII wiek. Mała Nawojka ma osobliwy dar - słyszy więcej niż powinna słyszeć. I to sprawia, że mieszkańcy jej wioski chcą się jej pozbyć. Nawet miejscowa szeptucha widzi w niej zagrożenie. I tak, wygnana, z pomocą rodziców, zostaje wyprawiona do Nowogródka, gdzie czeka na nią nowe życie w różnorodnym mieście u boku starej akuszerki. Młoda dziewczyna w wielkim mieście... I tam czekają na nią zagrożenia.

Podczas lektury czułam się, jakbym przeniosła się w czasie. Bianka Kunicka ma dar odmalowywania słowem tamtego świata, historycznych szczegółów, dzięki którym tamta rzeczywistość staje się nam bliższa, bardziej zrozumiała. Małe wioski, w których wciąż panuje zabobon, a stara wiara łączy się z nowym. Miasta, które tak różnorodne, bogate kulturowo, również skłania się ku zabobonowi i wciąż nie potrafi odpuścić. I tu i tam można oskarżyć kogoś o czary. Można stracić życie z zazdrości, z zawiści.

W tym wszystkim jest młoda dziewczyna, która wchodzi w życie z pozycji wygnanej, dziwnej, innej. Nawet miasto może okazać się dla niej zagrożeniem, chociaż innym, niż można by oczekiwać.

🧡 Podoba mi się kunsztowny styl autorki, która łączy prozę i poezję, dawne zwroty z literacką polszczyzną. To lekka powieść, z rysem obyczajowym, ale ma w sobie pewien ciężar historyczny - mnóstwo ciekawostek, odniesień, anegdot. Widać, że autorka wykonała pracę i z przyjemnością zanurzyła się w przeszłości. Nic w tym dziwnego - Bianka Kunicka jest kulturoznawcą, więc potrafi dotrzeć do źródeł i wtopić je w pasjonującą opowieść.

Akuszerki, szeptuchy, wiedźmy, żony, matki, córki, kochanki... Wreszcie, "Szeptucha. Na ołtarzu ciszy" to hołd złożony dziewczęcości i kobiecości, poszukiwaniu własnych ścieżek i szukaniu swoich odpowiedzi.

🍁 Na początek jesieni: BAJA.

[Ilona * ksiazka_w_kwiatach * · Rating 3 out of 5]

Czasami pragnę przenieść się w odległe czasy, kiedy to słowiańskie wierzenia, magia i uzdrawianie ziołami miały szczególną moc. Na rynku wydawniczym pojawia się coraz więcej powieści, które oferują taką podróż. Jedną z nich jest „Szeptucha. Na ołtarzu ciszy” autorstwa Bianki Kunickiej. Okładka tej powieści zachwyciła mnie od pierwszego spojrzenia, a intrygujący opis sprawił, że nie mogłam przejść obok tej historii obojętnie.

W wiosce Łowce na świat przychodzi dziewczynka o imieniu Nawoja. Szybko okazuje się, że różni się od pozostałych mieszkańców nie tylko wyjątkową urodą, ale także nadludzkim darem. Nawojka potrafi odczytywać ludzkie tajemnice, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. Niestety, jej dziecięca naiwność sprawia, że dzieli się tymi informacjami z mieszkańcami wsi. Wkrótce zaczynają podejrzewać, że dziewczynka jest opętana, i stawiają rodzicom ultimatum: albo oddadzą ją na nauki do szeptuchy Akaszy, albo będzie musiała umrzeć.

„Szeptucha. Na ołtarzu ciszy” autorstwa Bianki Kunickiej to opowieść, w której autorka zabiera nas do XVII wieku, do Nowogródka. Wraz z bohaterami przemierzamy bezdroża, dzikie lasy i wiejskie ścieżki, odkrywając magię, sekrety zielarstwa oraz doświadczając miłości i śmierci. Stajemy się cichymi obserwatorami, zaglądającymi do okien szlacheckich pałaców i pod strzechy wiejskich chat.
Historia snuta przez Biankę Kunicką wciągnęła mnie od pierwszych stron, a ja z fascynacją śledziłam kolejne wydarzenia. Jej piękny, lekki i malowniczy styl sprawia, że czytelnik chłonie powieść z zapartym tchem. Bianka Kunicka stworzyła niezwykłą opowieść, w której idealnie oddała klimat XVII wieku. Malownicze opisy i wielobarwni bohaterowie harmonijnie współgrają z wykreowaną fabułą.
„Szeptucha. Na ołtarzu ciszy” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Bianki Kunickiej. Jestem oczarowana jej stylem, wspaniałym językiem oraz pomysłowością w tworzeniu nietuzinkowych, oryginalnych i emocjonujących historii. Z przyjemnością sięgnę po kolejne powieści spod pióra autorki, a Was zachęcam do odkrycia „Szeptuchy”. Ta niezwykła, pełna emocji, magii, zaklęć i czarów historia to idealna lektura na jesienne wieczory. Polecam!

[Ala · Rating 2 out of 5]

2,75 ⭐️ Spodziewałam się więcej.

[Karolina Laydych · Rating 5 out of 5]

Czy wierzycie w leczniczą moc ziół i ich magiczne właściwości?

"Szeptucha. Na ołtarzu ciszy" Bianki Kunickiej to opowieść przesycona magią i tajemnicą, w której każda strona kipi od pierwotnej siły natury. Sięgając po książkę, zanurzasz się w świat, gdzie szept wiatrów niesie ze sobą pradawne zaklęcia, a mrok lasów Łowców kryje nieodgadnione siły. Słowiańskie gusła, mroczne rytuały i ziołolecznicze tajemnice są nierozerwalną częścią życia Nawojki — dziewczyny o nadzwyczajnym darze, który wykracza poza granice zwykłego pojmowania. Magia tej opowieści jest niczym żywioł, który przenika każdy aspekt codzienności. Nie jest to tylko mistyczny dodatek, ale prawdziwa esencja świata, w którym zioła potrafią uzdrawiać ciała, a słowa szeptane na wiatr mogą wzbudzać duchy przodków.
Akasza, doświadczona szeptucha, otwiera przed Nawojką drzwi do niezwykłego świata, pokazując, że za każdym gestem i rytuałem kryje się głębsza prawda. Magia nie tylko łączy się z naturą, lecz także splata losy bohaterów, zadając pytania o to, jak żyć w harmonii z tym, co niewidzialne i niepojęte.
Motyw odrzucenia i lęku przed innością niczym cień przewija się przez całą historię. Nadzwyczajny dar Nawojki – zdolność słyszenia rozmów z odległości – staje się jej przekleństwem. Wieśniacy, owładnięci zabobonami i strachem przed tym, czego nie pojmują, widzą w niej zagrożenie, co tworzy duszną atmosferę nieustannej podejrzliwości i narastającego zagrożenia dla dziewczyny.
Przyroda w tej powieści to postać sama w sobie — dzikie lasy, mroczne bagna, bezdroża, które wydają się oddychać magią i niepokojem. To ona rządzi nie tylko rytmem dnia, ale także losami bohaterów. Czytelnik zadaje sobie pytanie – gdzie kończy się człowiek, a zaczyna natura? Czy jest naszym sprzymierzeńcem, czy przeciwnikiem? Dzika, nieposkromiona, lecz zarazem piękna, natura odgrywa tu bowiem kluczową rolę, jako żywa siła, której nie da się okiełznać, lecz którą można zrozumieć — jeśli tylko odnajdzie się do niej odpowiedni klucz.
W tej książce, wielokulturowość XVII-wiecznego Nowogródka splata się z magią i duchowością, tworząc niezwykłą mozaikę wierzeń, obyczajów i tradycji. Przeplatające się światy chrześcijan, Żydów i Tatarów wzbogacają fabułę, stając się częścią głębszej refleksji nad granicami ludzkiego pojmowania i tym, jak bardzo nasze życie zdeterminowane jest przez rzeczy niewidzialne.
„Szeptucha. Na ołtarzu ciszy” to jednak o wiele więcej niż tylko opowieść o magii i dorastaniu. To podróż przez nieznane — przez cienką granicę między tym, co znajome, a tym, co ukryte pod osłoną nocy. Bianka Kunicka prowadzi nas przez dzikie lasy pełne tajemnic, gdzie każdy krok może stać się wejściem w świat, którego istnienia nawet nie podejrzewaliśmy.
Warto zanurzyć się w tej historii, dzięki której można odkryć świat, gdzie każdy szept jest bramą do innej rzeczywistości, a każda decyzja ma swoje konsekwencje, rezonujące w całej wieczności niczym ciche echo w głębi lasu. „Szeptucha. Na ołtarzu ciszy” to opowieść o dorastaniu, poszukiwaniu siebie i podejmowaniu trudnych wyborów, która owija czytelnika mgłą słowiańskiego czaru i mrocznymi szeptami lasów. Jeśli pragniesz zanurzyć się w świecie, gdzie magia jest tak rzeczywista, jak poranne mgły snujące się po bagnach, to książka Pani Bianki Kunickiej spełni te oczekiwania.

#szeptucha #biankakunicka #słowiańskamagia #polskaksiazka #czytambolubie #bookstagrampolska #booktokpolska #recenzjaksiazki #czytampolskichautorow #polskaautorka #slavicwitch #fantasybook #czytanietopasja #czytaniejestsexy #polskaczyta #ksiazkanadzis #nowosciksiazkowe #szeptuchanaoltarzuciszy #booklover #bookish #czytampierwszy #ksiazkoholizm #bookcommunity #bookreview

[Violetanddog · Rating 5 out of 5]

Recenzja jest mojego autorstwa. Proszę jej nie kopiować bez mojej zgody. @violet.and.dog

Litwa z powieści Bianki Kunickiej to kraj wielu narodowości, kultur i religii. Obok siebie żyją tu Litwini, Żydzi i Tatarzy. Biedota i szlachta, ludzie głęboko wierzący i ci szukający ratunku u wiejskich znachorów – mieszkańcy litewskiego Nowogródka to niezwykła mieszanka kultur. Nowogródek z okresu XVII wieku to miasto gwarne, barwne i nowoczesne jak na owe czasy. Nadal jednak wiara w gusła, demony i magiczne obrzędy góruje nad wiarą w Boga. I choć z pozoru jest to miejsce przyjazne i otwarte dla nowoprzybyłych to nie każdego wita ono z takimi samymi honorami. Szykowne odzienie wyznacza status społeczny i jest gwarantem szacunku i uwielbienia. Rola kobiety jest z góry wyznaczona, a wszelkie próby wyrwania się spod jarzma męskiej dominacji kończą się potępieniem i pogardą społeczną.
.
Nastoletnia Nawojka nie urodziła się w mieście i nie jest właścicielką kufra pełnego kolorowych sukien. Posiada jednak coś cenniejszego niż majątek i szlacheckie nazwisko. Widzi i słyszy więcej niż inni. Zna się na ziołach i umie wyleczyć za ich pomocą wszelkie choroby duszy i ciała. Jest dobra, wrażliwa i niewinna. Jednak jak to w życiu bywa wszystko to, co inne i niezrozumiale bywa obiektem drwin i szykanów. Opuszczona przez najbliższych i zdana tylko na siebie, wyrusza w niezwykłą podróż ku dorosłości, za przyjaciół mając dzikie zwierzęta i może równie dzikich ludzi. Zapraszam was do lektury tej niesamowitej książki, wydanej nakładem @skarpawarszawska, jeśli zainteresowałam was choć trochę.
.
Litwa i jej historia jest mi bardzo bliska, bo wychowałam się na pograniczu polsko- litewskim, a miejscowość, w której mieszkam i miejscowości okoliczne pisane są dwujęzycznie. Znam bogata historie Litwy i znam jej mitologię, wiem, co znaczy "ragana" i jakie tajemnice skrywają leśne gęstwiny. A jest ich całe mnóstwo. Autorka z niezwykłą pieczołowitością i zaangażowaniem przedstawia świat, w którym magia i czary są nadal żywe. Wskrzesza dawne bóstwa i demony, przywołuje zapomniane już klątwy i wierzenia. Ożywia rusałki i czarownice, a także snuje wizje świata, w którym w pokoju żyć będą różne kultury, narodowości i wyznania. Bo przecież ci wszyscy inni są tacy jak my, „mówią po naszemu, tylko modlą się po inszemu”. W niezwykły sposób wyjaśnia zawiłości ludzkiej natury, bo może rzeczywiście jest tak, jak mówi Nawojka i „że człowiek z natury nie jest ani dobry, ani zły, a to, jakim go poznamy, zależy wyłącznie od okoliczności”. W prozę wplata fragmenty poezji i jest to poezja piękna i dostojna, na wzór tej mickiewiczowskiej. I choć w pewnym momencie można odnieść wrażenie, że autorka celowo przedłuża moment rozwiązania zagadki tajemniczej zbrodni, to nie miejcie jej tego za złe. Oczekiwanie bowiem wzmaga apetyt, a mój apetyt jest przeogromny. I mam nadzieje, że nie będę musiała zbyt długo czekać na kontynuacje, bo jakieś tam swoje podejrzenia już mam i chciałabym je móc jak najszybciej zweryfikować. Bardzo, ale to bardzo polecam wam tę niezwykłą opowieść. Zawładnie ona waszym sercem i umysłem tak bardzo, że będziecie w stanie zapomnieć o niej przez dłuższy czas. Zapragniecie poznać kulturę, obrzędy, a nawet kuchnie wszystkich opisanych tu narodowości. Sporo dowiecie się o nich z kart tej powieści, ale gwarantuję wam, że wasz apetyt na tego typu wiedzę wzrośnie.
.
Ps. Uwaga, uwaga 13 listopada, czyli już za dwa tygodnie premierę mieć będzie tom 2 Szeptuchy. Mam nadzieję, że uda mi się zdobyć egzemplarz do recenzji!
.
Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję @skarpawarszawska.

[SomniaVenatrix · Rating 3 out of 5]

Opis: 
W spokojnej XVII wiecznej wsi Łowce na świat przychodzi  dziewczynka, która od urodzenia wydaje się wyjątkowa. Już w najmłodszych latach jej życia wychodzi na jaw, że posiada unikatowy dar - słyszy myśli i poznaje tajemnice mieszkańców. Niepokojące zachowanie dziewczynki i brak zrozumienia ze strony wieśniaków, sprowadzają na Nawojkę kłopoty.

Rodzice decydują się, by oddać ją na nauki do miejscowej szeptuchy. Dziewczynka okazuje się pojętną uczennicą, lecz okrutny los znów postanawia wystawić ją na próbę.

Nawojka wyrusza w świat i samotnie stawia czoła wyzwaniom. Żyje w lesie w zgodzie z naturą do czasu, aż odkrywa zwłoki młodej kobiety i jej dziecka. Nawojka jest wstrząśnięta znaleziskiem i postanawia odnaleźć sprawcę morderstwa. Wyrusza do pobliskiego miasteczka, Nowogródka, gdzie rozpoczyna nowy etap swojego życia.


Bohaterka:
Nawojka - odważna i rezolutna dziewczyna, która wykazuje się wyjątkowym rozumieniem świata, a przede wszystkim czuję więź z naturą. Jest ambitna, pewna siebie, momentami nawet arogancka, ale ma serce na dłoni i chętnie służy pomocą. 


Podsumowanie: 
Autorka wprowadza nas w realia XVII wiecznej Polski za pomocą pięknych opisów i stylizowanych dialogów. Historia opiera się na wierzeniach ludowych, zabobonach, gusłach i zielarstwie. Jeśli liczycie na poznanie wielu słowiańskich demonów, to uprzedzam - tu ich nie znajdziecie. Padło tylko niewielkie wspomnienie kilku istot, jednak autorka nie poświęciła im zbyt dużej uwagi. 

Czytelnik śledzi losy bohaterki, która z przymusu porzuciła proste życie na wsi i przeniosła się do większego miasta, stanowiącego dla Nawojki zagadkę. Nowogródek jest zróżnicowany pod względem kulturowym i religijnym, ale bohaterka, mimo że jest ciekawa nowego miejsca, pozostaje wierna swoim przekonaniom.


Szeptucha urzeka klimatem i stylizacją. Widać, że autorka zrobiła ogromny research i natrudziła się, by przedstawić zróżnicowane społeczeństwo.

Niestety konstrukcja fabularna nie jest pozbawiona wad. Początkowe rozdziały wydają się “przegadane”, przeładowane opisami i potraktowane skrótowo. Największe zastrzeżenie i zarazem zaskoczenie wzbudziło we mnie zakończenie - którego nie było. Zabrakło momentu kulminacyjnego i podsumowania tego tomu, a nawet powiedziałabym, że książka została dosłownie ucięta w połowie akcji.

[rudaczyta2022 · Rating 4 out of 5]

🔥🔥🔥RECENZJA 🔥🔥🔥

Dzień dobry wszystkim 😉 Zpraszam Was dzisiaj na recenzję książki @bianka_pobrudzone_szminka pt. ,,Szeptucha. Na ołtarzu ciszy". Książkę miałam możliwość przeczytania dzięki #wspolpracabarterowa z wydawnictwem @skarpawarszawska

Pewnego dnia w małej miejscowości Łowce na świat przyszła dziewczynka. Poród był strasznie trudny jednak na szczęście udało się uratować zarówno matkę jak i córkę. Dziewczyna dostała imię Nawojka. Jak tylko dziewczynka podrosła wiadomo było iż jest to niezwykle dziecko. Nawojka słyszała bowiem więcej niż zwykli ludzie. Wiedziała o takich rzeczach, o których mało kto miał pojęcie. Pewnego dnia jej rodzice postanowili wysłać ją na nauki do miejscowej szeptuchy Akaszy. Jednak miejscowi z dnia na dzień coraz bardziej bali się dziewczynki i uważali ją za opętaną. W związku z tym zażądali od rodziców aby Ci zabili własne dziecko dla ich dobra.

Jak potoczą się dalsze losy Nawojki? Czy rodzice będą w stanie wyrządzić krzywdę własnemu dziecku?

Nawojka urodziła się w czasach gdy to co nie znane uważane było za zagrożenie. Obdarzona niezwykłym darem musiała zmierzyć się z ludzką bezwzględnością i bardzo szybko musiała dojrzeć aby walczyć o własne życie. Autorka zabiera nas do świata szeptuch, magi oraz gdzie zioła miały niezwykłą moc leczniczą. Pokazuje nam jak wyglądało życie dawniej i z czym musiała zmagać się ludność. Uważam Nawojkę za bardzo silną I mądrą dziewczynkę, gdyż w obliczu niebezpieczeństwa nie poddała się tylko dzielnie walczyła o przetrwanie, co niekiedy nie było łatwe. Zakończenie spowodowało iż z niecierpliwością czekam na kontynuować aby dowiedzieć się jak potoczyły się losy tej dzielnej dziewczyny.
Bardzo dziękuję wydawnictwu @skarpawarszawska za egzemplarz do recenzji 😘😘

#recenzja #światrecenzentów #booklover #bookstagram #ksiazkowelove #książka #szeptucha #skarpawarszawska #współpraca #współpracabarterowa #ksiazkoholizm #ksiazkowelove #wierzeniasłowiańskie #światmagii #leczenieziołami

[W_ksiazkowym_zaciszu · Rating 4 out of 5]

"Szeptucha" przenosi nas w baśniowy świat XVII-wiecznego Nowogródka... Te czasy, okraszone pewną magią, pradawnymi wierzeniami w gusła, demony, zielarstwo są dla mnie niezwykłe, mają w sobie ten klimat, który sprawia że czuję się nim otulona. Poznamy tu Nawojkę, niezwykłą dziewczynę, która urodziła się z pewnym darem - jego posiadanie okaże się dla niej prawdziwym przekleństwem. Dziewczyna woli towarzystwo zwierząt i natury, bo te ludzkie - nie do końca pojmuje. Nawojka poznaję tajemnice wieśniaków i z dziecięcej naiwności, szczerości i bezinteresowności, zdradza je. Dziewczyna zostaje wykluczona, grozi jej śmierć....

"Czasami milczenie to najgłośniejsze słowa"

"Samotność nie przychodzi z zewnątrz, ale jest głęboko zakorzeniona w duszy. Chociaż czasami się o niej zapomnia, ona nie odchodzi ani nie udaję się jej pozbyć, ponieważ człowiek nigdy nie będzie zdolny uciec od samego siebie "

Takich,.i wiele innych mądrości spotkamy w tej historii. Do tego poznamy różne słowiańskie zwyczaje, przesądy, sposoby leczenia, nie tylko ciała, ale też duszy.
Poszczególne rozdziały zostały poprzedzone formami lirycznymi - wierszami, które w sugestywny sposób, uruchamiają naszą wyobraźnię. Autorka bawi się słowem - i robi to naprawdę dobrze. Zresztą pomysł na fabułę , jest również świetny. Nietuzinkowy, oryginalny, świeży - podobnie jak nasza Nawojka. Pięknie się obserwuje jej dojrzewanie - jak z dziecka rodzi się kobieta....
Niezwykle klimatyczna, oryginalna, ciekawa, otulająca w te jesienne wieczory - polecam wszystkim fanom obyczaju, historii słowiańskich, z historycznymi wstawkami, szczyptą magii. Skusicie się?

[Kat Ba · Rating 2 out of 5]

Trafiłam na tą książkę, myśląc że to będzie lekka fantastyka na podstawie starodawnych wierzeń. Zawiodłam się dosyć, zamiast skupić się na wprowadzeniu czytelników do innego świata, autorka skupia się na moralizacji odbiorców na problemy dzisiejszych czasów, takich jak różnice kulturowe czy religijne. Pewnie przyklasnęła bym takiemu podejściu mając 15 lat, będąc bliżej 30 wszystkie te przemyślenia bohaterki były bardzo powierzchowne i nie skłaniają do głębszych refleksji, jak pewnie miały w zamyśle.

Historia sama w sobie momentami bywała ciekawa, natomiast w na żadnym etapie nie byłam bardzo wkręcona. Końcówka skończyła się na "Cliff hanger" co jest dosyć frustrujące natomiast nie zostawiła na tyle napięcia żebym sięgnęła po drugą część.

[zu-puchonka · Rating 3 out of 5]

Do momentu wejścia do miasta historia mi się bardzo podobała, jednak to nagłe przeskoczenie ze wsi do salonów mi zgrzyta. Ogólnie historia ciekawa, będę ja kontynuowała (tym bardziej że zakończenie jest naprawdę jakby urwane tak jak czytałam już w wielu opiniach). Trochę boli takie rzucanie w twarz i moralizowanie pod płaszczykiem „odkrywania świata przez bohaterkę” o kwestiach religijnych i równościowych ale niech tam, przełknę. Nie jestem w stanie jednak zdzierżyć budującego się wątku romantycznego, który pojawił się znikąd i zupełnie mi do bohaterki nie pasuje, mam wrażenie że jest budowany na siłę no ale cóż…

[Renata · Rating 3 out of 5]

Złapałam się na tym, że mi się nawet podobała.
Miałam nadzieję na ciut więcej słowiańskich wierzeń, ale historia poszła bardziej w spoleczno-obyczajową z elementami magii (a raczej tego co wtedy nazywano magią) niż fantasy, którego bym chciała.
Jestem pod wrażeniem jak autorka przedstawiła różne społeczności upychając to jednocześnie w ciekawą historię młodej dziewczyny.
To co mi się nie podobało to zakończenie będące urwane niemal w pół zdania. Ughhhh... posłucham kolejnej części - jestem ciekawa co dalej, a słucha się tego przyjemnie

[War · Rating 3 out of 5]

szczerze spodziewałam się czegoś innego. Myślałam że będzie to coś w klimatach wiedźmina . Jeśli chodzi o obraz świata przedstawiony w tej książce cóż jako licealistka jak kolwiwk słuchająca na historii nie dowiedziałam się nic innego. Myślę że gdyby nie te postawne bloki tekstu wstawione między jaka kolwiek akcję książka podobała by mi się bardziej. Dla mnie była jednak trochę za nudna, nie ciągnęło mnie do niej, mogłam się od miej oderwać z łatwością. cóż przesłucham pewnie i drugą część bo nienawidzę niw koncxhc seriii ale to chyba poprostu nie mój target

[Ewacado · Rating 5 out of 5]

4,5/5⭐️

Bardzo dobrze oddany klimat, wyszukane słownictwo oddające wiek w którym dzieje się akcja. Niezwykła doza wiedzy, dzięki której można odnaleźć się w osi historycznej.
Nie brakuje tu też magi, rytuałów które uwielbiam.
Zakończenie nie było zbyt spektakularne, ale pozostawiło nie dosyt.

[Katarzyna Chyżyńska · Rating 3 out of 5]

Nie kończy wątku - trzeba czytać kolejną część. Jakoś mnie to zdziwiło i trochę zirytowało. Tak poza tym fajna.

[Nikola Maślak · Rating 5 out of 5]

Jestem świeżo po jej przeczytaniu i bardzo mi się podoba. Książka jest pięknie napisana.

[Justyna · Rating 2 out of 5]

Książka nie zachwyciła mnie. Pierwszy tom nudnawy w moim odczuciu. Na ten moment nie planuję czytać kolejnych tomów.