Gustoume moito como está escrito. Ana Varela coida cada palabra e cada oración pequena e breve coma se fosen esenciais (é que o son!). A trama médica avanza e engancha ata que se resolve e decátaste de que iso era o menos importante. Moi bo primeiro libro de narrativa. Moitas ganas de seguir léndoa
Unha cousiña pequena, pero bastante asfixiante. Tívome enganchada, escrita con moito coidado. Sentín bastante lograda a sensación de desubicación.
Ai, e cantos temas para tratar: a saúde pública, a saúde mental, a sanidade, os coidados, os prexuízos… Curto pero directiño a problemas serios da sociedade!
Libriño curto pero intento, nel trátase a saúde mental, a morte, a familia... Difícil tratar tanto en tan poucas páxinas e facelo tan ben como para que o lector se sinta protagonista da novela.
Decidinme a ler Runrún despois de ler as boas críticas que tiña esta novela de Ana Varela (publicada por Galaxia) e desde logo non me decepcionou.
É unha novela que nos fala de dúas irmás que intentan apoiarse mutuamente nos seus problemas vitais e de saúde a pesar de non estar ningunha das dúas no seu mellor momento. Aldara acaba de saír voluntariamente dun centro para enfermos mentais e Uxía loita por axudala dentro das súas posibilidades cando ela tamén comeza a atoparse frouxa e enferma.
Pese ás súas 120 páxinas, trátanse temas como o da saúde mental, a atención hospitalaria, a empatía, a complexidade da recuperación e aceptación no proceso de dó (sobre todo nun caso como o da nai das protagonistas), o apoio entre irmás (no que eu me sinto tan ben reflectida na relación coa miña irmá), etc.
E todo isto cunha lingua delicada e tenra, sempre atenta ao detalle tanto na descrición física coma na emocional. Consegue que os lectores sintan cada sensación, algo que non todos os autores conseguen tan ben.
Na miña opinión é unha excelente primeira novela que nos fai desexar ler máis de Ana Varela!
Este foi o libriño que merquei polo Día das Letras Galegas deste ano, pois xa o vira por redes e ao ler a sinopse pensei que era un libro que me podía gustar.
É un libro curtiño, fácil de ler. Ben é certo que se me quedou a medio gas, quizais pola extensión. A historia trata sobre a saúde mental, a dó, a perda familiar e, dalgún xeito, sobre os afectos. Son temas que,na miña opinión, necesitan de pausa e narración.
Certa trama secundaria tamén se me quedou a medio desenvolver. Gustaríame ter lido un peche para esa trama un pouco máis potente.
Con todo, é un libro sinxelo, para pasar unha tardiña e que ten reflexións e frases que poden derivar en debates potentes.
Ao principio parece que o tema vai ser a irmá, despois a outra irmá, despois a enfermidade aí xunto a relación co xefe -que é un pouquiño basicorra de relación de poder etc- e no final é un tema de adaptarmos á contorna que temos e non sei, tentar algún tipo de felicidade co que nos tocou. PD. Moitas palabras que non coñecia, espero lembrar algunhas.
Fenómena. O runrún acompañarame a min grazas a esta novela, ás irmás e ás subtramas que te atrapan ata deixarte feble. Recén teño descuberto a Ucha e ao nomealo ubiquei a cidade, o que me deu un pulo aínda maior. Moi boa primeira novela.
Runrún es un libro que deja huella. En muy pocas páginas, Ana Varela aborda con delicadeza y fuerza temas esenciales como la salud mental, la muerte, el duelo, la relación entre hermanos y el cuidado.
La historia tiene una gran capacidad para emocionar, y lo hace sin artificios, desde lo íntimo y lo cotidiano. Entre sus personajes destaca Uxía, que se convierte en una figura entrañable y profundamente humana, con la que resulta imposible no conectar.
Estamos ante una novela potente, íntima y necesaria. Una obra que nos obliga a mirar de frente lo frágil de los vínculos, lo impredecible de la vida y lo que ocurre cuando alguien cercano se tambalea.
Para quienes disfrutan de lecturas que emocionan y que invitan a reflexionar, Runrún será, sin duda, una lectura memorable.
Me ha encantado! Que historia tan bien contada, que bien transmitidos los sentimientos, los miedos, que delicadeza al tratar la salud mental y qué duro a la vez. Totalmente recomendado!
Cuando lees el resumen de la novela, crees que se va a centrar en Aldara ( la hermana que sufrió el brote psicótico después de la muerte de su madre) pero pienso que la verdadera protagonista es Uxía, que ingresa por urgencias a instancias de Aldara. El equipo de urgencias la trata como paciente psicótica también (incluso atándola) pero es Aldara quien descubre su fiebre, da la voz de alarma y se descubre que está teniendo un brote de meningitis que, por suerte y gracias a su hermana, pueden curar.
El runrún es el constante dolor de cabeza de Uxía, que ella achaca al estrés.
Es un libro muy corto, 120 páginas. Sucede en Ferrol ( el padre de las hermanas había trabajado en Astano y enfermó - ¿ y murió?- por culpa del amianto), y, en tan pocas páginas, sentí una enorme tristeza por tanto dolor: su madre se suicidó en la bañera ( y fue Aldara quien la descubrió), no tienen a nadie más que ellas dos para cuidarse y respaldarse...
Lo que más me gustó fue el desengaño que sufre Uxía con su jefe ( con quien tiene una relación puramente sexual ya que el está casado pero nunca la engaña diciéndole que se va a separar), y ,al salir del hospital, consigue romper y le ve incluso más pequeño. ¡Lo que había crecido ella!
This entire review has been hidden because of spoilers.
“Ás veces as cousas rompen e non se chega a saber moi ben por que”.
Uxía ten un runrún na cabeza dende hai uns días, e unha dor que non se lle pasa. Ha de ser polo estrés… o traballo, coidar da súa irmán enferma, a ausencia dos pais… Ou quizáis non. Quizáis haxa outra causa que o explique.
Ana Varela achéganos nesta novela una historia redonda, moi ben bosquexada, na que as cousas non son para nada o que parecen. A linguaxe é sinxela pero precisa. Coas palabras xustas e o seu innegable talento de poeta consegue que te sumerxas na escea que nos conta, como se estiveras ahí, vivíndoa co personaxe. Podo dicirvos que ata me uliu a chicle de sandía en algún momento :)
As personaxes están moi ben perfiladas. Aldara, a irmá con problemas mentais pero preocupada por todo. Nacho, o xefe/¿protector? que está pero non está. Mesmo os secundarios están esbozados con tal esmero que teñen unha entidade que non teño visto noutras narracións, case é como se os tiveras ao lado mentres les.
Nótase ademáis nela un moi bo proceso de documentación que como persoal sanitario son quen de agradecer. Case podo imaxinarme nese servizo de urxencias, nese hospital, e en algunhas cousas non estaría tan lonxe da realidade.
Ogallá esta novela acade a difusión que merece, porque é maravillosa. Espero que os non galegofalantes a poidades ver traducida en algún momento, tamén.
---
"A veces las cosas se rompen y no se llega a saber muy bien por qué".
Uxía tiene un runrún en la cabeza desde hace unos días, y un dolor que no se le pasa. Debe ser por el estres... el trabajo, cuidar de su hermana enferma, la ausencia de sus padres... O quizás no. Quizás haya otra causa que lo explique.
Ana Varela nos acerca en esta novela una historia redonda, muy bien pergeñada, en la que las cosas no son para nada lo que parecen. El lenguaje es sencillo pero preciso. Con las palabras justas y su innegable talento de poeta consigue que te sumerjas en la escena que nos cuenta como si estuviéras ahí, viviéndola con el personaje. Puedo deciros que hasta me olió a chicle de sandía en algun momento :)
Los personajes están muy bien perfilados. Aldara, la hermana con problemas mentales pero preocupada por todo Nacho, el jefe/¿protector? que está pero no está. Incluso los secundarios están esbozados con tanto esmero que tienen una entidad que no he visto en otras narraciones, es casi como si los tuvieras al lado mientras lees.
Se nota además en ella un muy buen proceso de documentación que como personal sanitario agradezco. Casi puedo imaginarme en ese servicio de urgencias, en ese hospital, y en algunas cosas no estaría tan lejos de la realidad.
Ojalá esta novela alcance la difusión que merece, porque es maravillosa. Espero que los no gallego parlantes la podáis ver traducida en algún momento, también.
Uxía vive desde siempre en la casa en la que se crio, en la que creció. No hace mucho que sus padres fallecieron, y ahora tan solo quedan en ese piso su hermana, Aldara, y ella. No siempre es fácil el día a día, en el que Uxia se carga con responsabilidades que amenazan con sobrepasarla.
Además su hermana Aldara sufre algún tipo de desajuste mental que tiene que ser atendido por medio de tratamiento en un centro especializado en ello (y no es barato). El día en el que comienza la narración, Uxía recibe una llamada: Aldara deja ese tratamiento y va hacia ella.
Esta historia, que podría situarse en la casa de cualquiera, o en la puerta de al lado, concentra en unas horas la trama, aunque la autora se nutre también de los antecedentes de la familia, de lo que lleva a Uxía y a Aldara a la situación en la que se encuentran. Es, como decía, una historia sencilla y al mismo tiempo grande. Y ahí está la clave.
Porque Ana Varela, cuya producción literaria hasta el momento se componía de una colección de premios por su poesía, se adentra en el mundo de la novela sin abandonar esa sensibilidad imprescindible en su faceta de poetisa. Y prácticamente en cada página se nota ese multipremiado talento, ya que nos llena los sentidos de decenas de maneras (gusto, oído/runrún, olfato, vista, tacto). Es, creo yo, ante todo una novela sensitiva y sensorial, sencilla (en el mejor sentido de la palabra) y al mismo tiempo compleja. Y rezuma calidad.
Esta arriesgada aventura de Ana (pausar su producción poética para zambullirse en la novela) creo que ha resultado ser un rotundo éxito, y nos descubre a una narradora potente, capaz de combinar la dureza de unos hechos difíciles de digerir con el acertado tono íntimo y acogedor, en el que podemos vernos reflejados e identificados. Por último quiero pedir disculpas, porque un libro escrito en gallego merecía una reseña escrita en gallego, pero si ya me cuesta expresarme en castellano, en gallego hubiese resultado catastrófico. Y aprovecho para llamar la atención de editoriales que busquen historias de calidad para publicar en castellano: Ana Varela tiene en "Runrún" un diamante ya pulido con muchas posibilidades de agradar a los lectores.
É unha mágoa porque prometía moito pero queda a medio gas. Está moi ben escrito, pero non aporta nada novo ao tema da saúde mental. Por outra banda, non entendo moi ben por que se introduciu por aí unha relación sexo-afectiva se tampouco se profundiza moito nela.
Un relato breve pero entretido. Ana Varela plasma unha realidade á que se ven expostos moitos pacientes e familiares de saúde mental. Estigmatización e falta de comprensión do que acontece.
Breve e fermosa pero durísima lectura sobre as relacións familiares, o sufrimento, síquico e físico (se é que esa distinción fai sentido), os coidados (e os descoidados).
De fondo, a sempiterna cuestión do xénero. E, como temazo, a violencia médica (coa que o pasei francamente mal) e, en menor medida, a relacional.
Un luxo ter compartido esta lectura de Ana Varela no Galgo azul, da man de Sica Romero.
Libro moi ben escrito, cunhas xeniais descricións costumistas das cousas pequenas... hai que eloxiar de Ana Varela o ollo que ten para eses detalles que pasan todos os días e quedan guais nunha novela. A trama xa é outra cousa, sobre todo a da secretaria que pina co xefe (cae un pouco no clixé). Por aí perde. Gaña Runrún nesa outra parte que se converte nunha novela de medo co xiro inquitante que dá cando a protagonista, Uxía, vai a urxencias. Quizais se debeu apostar por profundar aí (neses medos, no sentirse "no outro lado do espello") para facer unha novela menos liviá e menos indistinguible doutras propostas que abundan. Como curiosidade teño que contar que nunca escoitei tantas veces á xente dicir a expresión "anda cun runrún na cabeza" como mentres lía Runrún.