Τα γελαστά ζώα

by Κωστής Παπαγιώργης

"Χαμογελάστε, παρακαλώ!" συνιστούσε ο παλιός φωτογράφος με τα μαύρα επιμανίκια σε οικογένειες, φαντάρους, νιόπαντρους και τυχάρπαστους μορφονιούς που ήθελαν να δουν τη φάτσα τους απέναντι, τυπωμένη στο χαρτί. Το γέλιο είναι τζάμπα, δεν στοιχίζει τίποτα, όταν μάλιστα παραμένει άφωνο, είναι απλό τρυκ των χειλιών. Τόσο εύκολα χαρίζεται, όπως τα μάτια που σκαρδαμύσσουν ή το βηχάκι που έρχεται και φεύγει ασυνόδευτο. Ουδείς φωτογράφος βέβαια ή πορτραιτίστας θα είχε την ιδέα να παραλλάξει την παράκλησή του επί τα χείρω· δεν θα μπορούσε να πει "Βάλτε για λίγο τα κλάματα!", "Λιποθυμήστε μια στιγμούλα!", "Ουρλιάξτε από τον πόνο!" ή έστω "Πνιγείτε στο σάλιο σας!", για να μη θυμίσουμε το φοβερό "Αναπνέετε, μην αναπνέετε!" που ακούς από μικρόφωνο όταν σε φουρνίζουν στον αξονικό τομογράφο. Οι σφοδρές συγκινήσεις θυμίζουν δράμα, είναι δύσκολες και ψυχοφθόρες, δεν τις έχει κανείς στην τσέπη· αντίθετα με το γέλιο ουδέν πρόβλημα. Λίγο να σπιθίσουν τα μάτια, να σκάσουν τα χείλη και να διασταλούν ανεπαίσθητα οι ρώθωνες, το γέλιο είναι πανέτοιμο, στο πιάτο.

252 pages, Paperback

First published March 18, 2004

About the author

Ο Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου (πραγματικό ονοματεπώνυμο του Kωστή Παπαγιώργη) ήταν Έλληνας δοκιμιογράφος, αρθρογράφος και μεταφραστής φιλοσοφικών έργων.

Γεννήθηκε το 1947 στο Νεοχώρι Υπάτης Φθιώτιδας, όπου εργαζόταν ως δάσκαλος ο πατέρας του. Στη συνέχεια έζησε στην Παραλία της Kύμης (1951-1960), στο Χαλάνδρι, και εν τέλει στα Εξάρχεια, όπου και διέμεινε μέχρι τον θάνατό του.

Το 1966 πήγε στη Θεσσαλονίκη για σπουδές νομικής και παρέμεινε εκεί για ένα χρόνο. Αργότερα εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για σπουδές φιλοσοφίας και παρέμεινε εκεί ώς το 1975. Παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της¨ Βανσέν¨ με καθηγητές, τους Ντελέζ, Λιοτάρ και Σατελέ. Δεν ολοκλήρωσε ούτε τις σπουδές νομικής ούτε αυτές της φιλοσοφίας.

Το 1975 επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα και επιδόθηκε στη μετάφραση φιλοσοφικών έργων, αλλά και τη συγγραφή δοκιμιακών κειμένων και βιβλίων. Εξέδωσε και το θεωρητικό περιοδικό «Χώρα». Υπήρξε στενός φίλος του Χρήστου Βακαλόπουλου, για τον οποίο έγραψε και το βιβλίο "Γειά σου Ασημάκη".

Είχε επίσης συνεργαστεί με εφημερίδες και περιοδικά, διατηρώντας κατά καιρούς στήλες στην εφημερίδα Επενδυτής, στο περιοδικό Αθηνόραμα, και στην εφημερίδα Lifo.

Το 2002 τιμήθηκε με το κρατικό λογοτεχνικό βραβείο μαρτυρίας - χρονικού για τον Κανέλλο Δεληγιάννη.

Ζούσε με τη γυναίκα του, Ράνια Σταθοπούλου. Πέθανε στις 21 Μαρτίου 2014.

Reviews

[Takisx · Rating 5 out of 5]

Αντί για εντυπώσεις, θα παραθέσω ΜΟΝΟ ατάκες του Θεού:

"Η ειρωνεία είναι η παιδικότητα του χιούμορ"

"Κάθε φορά που γελούν εις βάρος σου έχεις μια ευκαιρία να σκεφτείς πόσο κοινωνικά απροσάρμοστος είσαι."

"Ο επαγγελματίας γελωτόποιος-καθώς και ο αστείος της παρέας-ουδέποτε είναι άτομα ευτυχισμένα. Κάτι βασικό τους λείπει, καποιο σακατιλίκι κουβαλάνε. Μπορούμε να φανταστούμε ενανκωμικό καλλονο, εναν
Απόλλωνα στην εμφάνιση;"

:>:>:>

[George Spirakis · Rating 3 out of 5]

Πολύπλευρη απόδοση σε ένα θέμα που μοιάζει μονοδιάστατο. Ο Παπαγιώργης αγγίζει πτυχές που δεν έχουμε φανταστεί ως τώρα, ή που απλά δεν τους δίνουμε σημασία και περνούν δίπλα μας ως αυτονόητες. Σε καποια σημεία βεβαια βουτάει στα βαθιά και αν δεν έχεις γερή ανάσα, ειναι δύσκολο να τον ακολουθήσεις. Σε άλλα κάπως ξεφεύγει, ίσως και συνειδητά, εξειδικεύοντας έντονα το κείμενό του. Παρ´ όλα αυτά, μας θυμίζει ότι έχει τον δικό του μοναδικό τρόπο να προσεγγίζει τα κείμενα, όπως επισης και να χρησιμοποιεί με απόλυτη προσοχή τη γλώσσα.

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Η φυσική προίκα ποτέ δεν προκαλεί γέλια. Για τον ίδιο λόγο δεν υπάρχουν κωμικές ομορφογυναίκες.[...]