Ο υπεράνθρωπος ως ύπαρξη κι ως απώλεια, μία ασύμβατη παρουσία μέσα στην πραγματικότητα των άλλων. Η επικοινωνία του ασυνείδητου με τη μορφή ενός άστεγου παράφρονα εμπρός στην έκφραση της ελεύθερης βούλησης. Μια αδιέξοδη φαινομενικά εικόνα απέναντι στη φυσιολογική εξήγηση. Ένα πέρασμα ζωής, ατελεύτητου χρόνου κι απροσδιόριστου χώρου, μπροστά στην έκφραση του είναι, του εγώ και του μηδέν. Στην πραγματικότητα… μια ξεκάθαρη επιθυμία αμφιθυμίας. Μια διαδρομή προσωπικής υπέρβασης, ένα ταξίδι όπως τόσα και τόσα άλλα!
Ένα βιβλίο με πολύ έντονα συναισθήματα που κορυφώνονται καθώς προχωρούν τα κεφάλαια. Ξεκινάς περιμένοντας να διαβάσεις την ιστορία ενός άστεγου που περιφέρεται στους δρόμους της Αθήνας. Αυτό τουλάχιστον δείχνει το πρώτο κεφάλαιο. Καθώς όμως εξελίσσεται η πλοκή, διαπιστώνεις ότι το βιβλίο δεν αφορά απλά έναν άστεγο. Η αφήγηση διαπραγματεύεται με δεξιοτεχνικό τρόπο, την μοναξιά και την απομόνωση του ανθρώπου που αποφεύγει συνειδητά κάθε σύνδεση, πιστεύοντας ότι έτσι προστατεύεται, καταλήγοντας όμως να σπαταλάει ακόμα και αυτό το λίγο που καταφέρνει με κόπο να δημιουργήσει, σε εφήμερες απολαύσεις. Απολαύσεις που κρατούν όσο μια χούφτα σπόροι, οι οποίοι καταναλώνονται λαίμαργα, χωρίς να καταφέρει να φυτρώσει ποτέ τίποτα από αυτούς. Ο Hobo απορρίπτει οποιαδήποτε σχέση έρχεται να απειλήσει την απόλυτη ελευθερία του και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόση ελευθερία μπορείς τελικά να αντέξεις.