Kwaśne jabłka. O przemocy wobec dzieci

by Piotr Mieśnik, Magda Mieśnik

Nic nie widziałem, nic nie słyszałam.

Każdego roku w wyniku przemocy w polskich domach jest zabijanych 20-40 dzieci, to tak, jakby co roku ze szkoły znikała jedna klasa!
Kacper, żył lat 3. Klaudia, żyła lat. 5 Leon, żył lat 4. Eliza, żyła lat 5. Marcel, żył lat 2. Nikodem, żył lat 3. Zuzia, żyła lat 3. Kamilek, żył lat 8. Michał, żył lat 6. Oskar, żył lat 4. Zginęli z rąk matek, ojców, opiekunów. Dorosłych.

To niewidzialni i niesłyszalni bohaterowie reportażu Magdy i Piotra. Zaledwie kilkoro spośród tysięcy dzieci, które stały się ofiarami przemocy we własnych domach. To oczywiście tylko część danych o przemocy, tej, która zyskała rozgłos medialny. Większość dzieci cierpi w milczeniu.

Autorzy w swoim reportażu oddają głos również ekspertom i specjalistom, którzy na co dzień stykają się z przypadkami przemocy wobec dzieci. Z ich rozmów wyłania się schemat funkcjonowania, który prowadzi do tragedii.

Brak kompetencji, bieda, zaburzenia, uzależnienia, traumy wyniesione z dzieciństwa. Do tego niedziałające przepisy, zaniechania ze strony urzędników, pracowników socjalnych i służb, które mają obowiązek chronić dzieci.

Powtarzalność i schematyczność przypadków pozwalają na to, żeby wyprzedzić ruch. I tylko od nas zależy, czy go wykonamy.

Reportaż Magdy i Piotra to ważny głos w dyskusji na temat przemocy.

Skrzywdzone dzieci nigdy nie zapominają tego, co się stało. Trauma wraca, ciało pamięta. Na zawsze.

Genres: Nonfiction, Polish Literature

352 pages, Paperback

First published November 6, 2024

Reviews

[prozaczytana · Rating 4 out of 5]

Rodzice powinni dawać dzieciom wsparcie, poczucie bezpieczeństwa, miłość, opiekę... Niektórzy jednak fundują klapsy, różnorodne złamania, głodzenie, odleżyny, oparzenia, rany fizyczne i psychiczne na całe życie.

"Kwaśne jabłka" to reportaż, w którym wypowiedzi specjalistów i ekspertów przeplatane są prawdziwymi historiami krzywdzonych dzieci. Nie pamiętam, kiedy ostatnio musiałam sobie tak dawkować rozdziały, bo nie udźwignęłabym kilku naraz. A wiele słyszałam i wiele widziałam, więc teoretycznie niewiele mnie dziwi, ale takie opowieści ciągle bolą.

To straszne, że tak wiele dzieci cierpi - najczęściej w czterech ścianach, a o jego bolesnych przeżyciach dowiaduje się reszta dopiero wtedy, kiedy dochodzi do najgorszego. Nie bądźmy głusi i ślepi na krzywdę tych, którzy niejednokrotnie dają nam znaki, ale my wtedy odwracamy wzrok. Bądźmy czujni, bo gdzieś obok jakieś dziecko może potrzebować pomocy. Zróbmy coś, żeby nie było za późno.

[Dominika · Rating 5 out of 5]

Tak bardzo potrzebna w dzisiejszych czasach książka, że po prostu TRZEBA ją przeczytać.

[Marenka]

"Psychologiczny syndrom wyparcia. <...> Mają coś na sumieniu i nie chcą oglądać konsekwencji takich zachowań." Ciężka do przeczytania, ale potrzebna dopóki przemoc wobec najsłabszych w jakiejkolwiek postaci przestanie być normą. Świetnie zakończona cytatem Janusza Korczaka "Przyjrzyj mu się, małemu i tak beznadziejnie zależnemu od ciebie. Ani sił się bronić, ani prawa. Nie znajduję porównania w życiu dorosłego człowieka."

[Bernkastel · Rating 5 out of 5]

Przerażająca. Jeszcze nigdy nie zdarzyło mi się, że musiałam co chwilę odkładać książkę, bo nie byłam w stanie psychicznie dźwignąć jej treści. Jednocześnie lektura obowiązkowa, bo wyczula na niekoniecznie oczywiste (o wielu czytałam pierwszy raz) symptomy tego, że dziecko jest ofiarą przemocy.

[nicole ૢ ⋆｡° · Rating 5 out of 5]

Po przeczytaniu tej książki czuję złość i smutek. Niewydolność polskiego systemu doprowadza do cierpienia tak wielu dzieci i nic się nie zmienia. Rodzice nadal czują się bezkarnie, kuratorzy nic nie robią, a panie z pomocy społecznej udają, że nie widzą - to niemożliwe, żeby nie widzieć tylu ran na małym ciałku!!!! Bezbronne maleństwa kończą skatowane, bo ktoś chce dawać patologicznej rodzinie siódmą szansę. Czas z tym skończyć!

Tragiczne jest w Polsce przyzwalanie na przemoc. „Bo każdy tak kiedyś miał, każdy był bity” - i co? Do teraz zmagamy się z generacyjną traumą, do teraz giną dzieci. To porażka Polski, a w zasadzie całego świata, bo nie tylko Polskę ten problem dotyka.

Jestem wściekła. Otwórzcie oczy ludzie i przestańcie w końcu udawać, że nic się nie dzieje, kiedy za ścianą wyją dzieci.

[To_magda · Rating 5 out of 5]

Ustawa zakazująca stosowania kar cielesnych na dzieciach weszła w Polsce w życie w 2010 roku. Przygnębiająco późno. Jak można się domyślić, krajobraz polskich domów podąża za tym z jeszcze większą ospałością. Co jednak dotyka najboleśniej, to wszechobecne milczenie, zasada nie wtrącania się w 'nie swoje sprawy', opieszałość urzędników, brak działania nauczycieli, ciche świadkowanie dalszych członków rodziny. Książkę czyta się jednym tchem, na zaciśniętym gardle, z niemą, czytelniczą obietnicą składaną ofiarom - jeśli będzie trzeba, zareaguję.

[Matylda · Rating 5 out of 5]

warto przeczytać, żeby następnym razem nie odwrócić wzroku

[Athenas child · Rating 5 out of 5]

pozycja wstrząsająca ale moim zdaniem obowiązkowa

[Paulinka · Rating 5 out of 5]

Przerażająca i niezwykle potrzebna. Obowiązkowa!

[Dagmara Kaszewska · Rating 5 out of 5]

Książka wstrząsająca, ale obowiązkowa. Każdy z nas powinien ją przeczytać, aby na przyszłość nie bać się zareagować. Psychicznie ciężka do uniesienia

[Anna Chotia · Rating 5 out of 5]

Nie mam słów po skończeniu tej książki, przerażająca i pouczająca.

[vnivlis · Rating 5 out of 5]

rzadko płaczę na książkach, a jednak

[olaaadoma · Rating 5 out of 5]

Nie ma innej możliwości oceny niż 5/5⭐️
Zostawia poczucie ogromnej niesprawiedliwości i złości na obojętność pomocy społecznej oraz służb