Καπνισμένο τσουκάλι

by Yiannis Ritsos, Γιάννης Ρίτσος

Genres: Poetry

21 pages, Paperback

First published January 1, 1974

About the author

Yiannis Ritsos (Greek: Γιάννης Ρίτσος) is considered to be one of the five great Greek poets of the twentieth century, together with Konstantinos Kavafis, Kostas Kariotakis, Giorgos Seferis, and Odysseus Elytis. The French poet Louis Aragon once said that Ritsos was "the greatest poet of our age."

Yannis Ritsos was born in Monemvassia (Greece), on May 1st, 1909 as cadet of a noble family of landowners. Born to a well-to-do landowning family in Monemvasia, Ritsos suffered great losses as a child. The early deaths of his mother and his eldest brother from tuberculosis, the commitment of his father who suffered with mental disease and the economic ruin of losing his family marked Ritsos and affected his poetry. Ritsos, himself, was confined in a sanatorium for tuberculosis from 1927–1931.

These tragic events mark him and obsess his œuvre. In 1931, Ritsos joined the Communist Party of Greece (KKE). During the Axis occupation of Greece (1941–1945) he became a member of the EAM (National Liberation Front), and authored several poems for the Greek Resistance. These include a booklet of poems dedicated to the resistance leader Ares Velouchiotis, written immediately upon the latter's death on 16 June 1945. Ritsos also supported the left in the subsequent Civil War (1946-1949); in 1948 he was arrested and spent four years in prison camps.

Reviews

[Chris_P]

Έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως να είναι αδόκιμο το να βαθμολογούμε ποίηση. Τι ακριβώς να βαθμολογήσουμε; Αν είναι σωστό τεχνικά; Αν πετυχαίνει αυτό που θέλει; Τελικά βαθμολογούμε το κατά πόσο μας μίλησε, αλλά και πάλι, η ποίηση είναι ένας ωκεανός πολύ βαθύς για να χαρτογραφηθεί με γνώμονα πέντε αστέρια. Τέλος πάντων, Ρίτσος είναι αυτός και μαζί με τον Λειβαδίτη και τον Καρυωτάκη αποτελούν την προσωπική μου Αγία Τριάδα των Ελλήνων ποιητών. Οπότε ναι, πέντε αστέρια υποθέτω.

[Magdalen]

το ξέρεις πως έχεις να κλάψεις πολύ
Ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

[Χαρά Ζ.]

Μια ταπεινή υπόκλιση για σας, κύριε Ρίτσο

[Angelo IG]

Είναι τρελό πώς κάποια λίγα λόγια που γράφτηκαν σε μια κόλλα χαρτί στην εξορία, μπορούν ακόμα και σήμερα να δώσουν τόση δύναμη. Ο Ρίτσος δεν γράφει για απόμακρους ήρωες, αλλά για εμάς, για τον διπλανό μας, για το "μαζί". Καταφέρνει να χωρέσει την ανθρωπιά σε μερικούς στίχους και να την κρατήσει όρθια, ακόμα και στις πιο μικρές της στιγμές. Αυτό είναι για μένα το πραγματικό του μεγαλείο.

[Νίκη Μουσούλη]

"Αυτό το χαμόγελο κι αυτό τον ουρανό δεν μπορούν να μας τα πάρουν."

[dimitra]

3.5

[Fotis Giannousas]

πανέμορφο. εικόνες που θα σκέφτομαι καθημερινά.

[Flora]

Δεν υπάρχουν λόγια...

[Katerina Amgamg]

Τεράστιος!!!!!!!

[нєνєℓ ¢ανα]

I do love the poetry