Ποιος Aμερικανός μουσικός είχε ένα περίεργα κακό προαίσθημα τη βραδιά της δολοφονίας του John Lennon; Πόσο σουρεαλιστική ήταν η περιοδεία των Last Drive στην Ανατολική Γερμανία το 1987; Πώς το πυρηνικό δυστύχημα στο Τσερνόμπιλ προκάλεσε «πανικό» στους Smiths; Από ποιο αγαπημένο του άλμπουμ εμπνεύστηκε ο Kurt Cobain το εξώφυλλο ενός δίσκου των Νirvana;
24 συναρπαστικές, συχνά απρόβλεπτες και οριακά…απίθανες ιστορίες που όντως συνέβησαν.
Ακούστε την playlist με τα τραγούδια του βιβλίου στο Spotify.
Ο Κωνσταντίνος Τσάβαλος άφησε παράμερα την Αρχαιολογία και την Ιστορία της Τέχνης και συμπληρώνει αισίως 23 χρόνια στην έντυπη και ηλεκτρονική δημοσιογραφία, είτε ως συντάκτης εφημερίδων και περιοδικών (Το Βήμα, Esquire) είτε ως αρχισυντάκτης εντύπων (Sonik) γράφοντας επί παντός επιστητού, κυρίως όμως περί μουσικής και λοιπών μουσικολογικών δαιμονίων. Έχει εκδώσει μέχρι στιγμής 4 μουσικές βιογραφίες (Freddie Mercury, Rolling Stones, Pink Floyd, Maneskin – όλες στις εκδόσεις Οξύ/Brainfood), καθώς και ένα μυθιστόρημα (Ντοπαμίνη, εκδόσεις Βακχικόν). Στον ελεύθερο χρόνο του γρατζουνάει το μπάσο του και τα βινύλια στο πικάπ του.
Οι ιστορίες που ανθολογούνται από τον Κωνσταντίνο Τσάβαλο αποτελούν στιγμιότυπα από την ιστορία των ροκ συγκροτημάτων και των καλλιτεχνών που πρωταγωνιστούν. Το γενικό context της ιστορίας και της σημασίας κάθε συγκροτήματος δεν θα μπορούσε να αποδοθεί στις δύο – τρεις σελίδες που αφιερώνονται σε κάθε ιστορία και γι’ αυτό εύστοχα παραλείπεται. Προκειμένου να καλυφθεί αυτό το κενό, ο Τσάβαλος προσθέτει στο τέλος κάθε ιστορίας ορισμένες σημαντικές πληροφορίες για τους εμφανιζόμενους και τις εμφανιζόμενες κάθε στριπ, εν είδει εγκυκλοπαιδικών λημμάτων, τα οποία είναι μεν χρήσιμα, όμως υστερούν σε αναγνωστική απόλαυση σε σχέση με τα στριπς. Ίσως θα ήταν πιο εύστοχο να είχε προτιμηθεί να γράφεται ένα μικρό επίμετρο με πιο ελεύθερη γραφή στο τέλος κάθε κεφαλαίου, προκειμένου να συνδεθεί κάθε «ανέκδοτη» ιστορία με την ευρύτερη εικόνα, με την συνοπτική ιστορία κάθε συγκροτήματος και το ιστορικό του πλαίσιο.
Το αισθητικό concept του Mixtape ενισχύεται από το οπισθόφυλλο της έκδοσης, που αναπαριστά τη θήκη της μουσικής κασέτας του εξωφύλλου, η οποία περιέχει τις λίστες με τους τίτλους από τα «κομμάτια» (τις ιστορίες) που περιέχει κατά σειρά σε κάθε του «πλευρά» το Mixtape. Με σαφή νοσταλγική διάθεση, το κόμικ λειτουργεί ως μία best of μουσική κασέτα, έτοιμη να περάσει από χέρι σε χέρι, με τον τρόπο δηλαδή που άκουγαν -και ανακάλυπταν την- μουσική στα ‘80s και στα ‘90s οι fans των ροκ συγκροτημάτων που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του.
Το βιβλίο είναι 24 εικονογραφημένα γεγονότα που συνέβησαν πραγματικά σε γνωστούς ή λιγότερο γνωστούς ροκ σταρ και μουσικούς, κι απέδωσε ο Τσάβαλος όπως τα φαντάστηκε, καθότι δεν ήταν εκεί. Simon & Garfunkel, Lou Read, Nirvana, Elton John, The Smiths, κι άλλοι. Το ξέρατε ότι αυτό το τραγούδι είχε γραφτεί για έναν τυφλό άνθρωπο; Λατρεύω Κουραφέλκυθρο κι ίσως αν το βιβλίο είχε να κάνει μόνο με το δικό του χιούμορ, να ήταν ξεκαρδιστικό, αλλά εγώ δε γέλασα πολύ. Νομίζω ότι πρέπει να τα δούμε απλά ως ανέκδοτες ιστορίες με την έννοια ότι δεν έχουν εκδοθεί κι ως τέτοιες έχουν την αξία τους. Σίγουρα κάποιες είναι αστείες, αλλά για 'μένα δεν ήταν η πλειοψηφία.
Αγαπώ Κουραφελκυθρο. Ωστόσο, δυστυχώς αυτό το βιβλίο δεν είναι επιτυχημένο, έχει κάτι το λειψό. Δεν αρκούν καμία εικοσαρια τυχαίων ιστοριών γύρω από μουσικούς και συγκροτήματα για να δημιουργήσουν έναν ενιαίο, ενδιαφέροντα τόμο. Ίσως και η συνεργασία των δύο δεν ευδοκίμησε: τα απλά, καθαρά σχέδια του Κουραφελκυθρου απαιτούν πολύ χιούμορ για να αναδειχθούν, κι εδώ δεν υπήρχε. Ήταν ένα βιβλίο...ξεφουσκωτο.
Να ξεκινήσω λέγοντας πως πιστεύω οτι κάποιος που ακούει ροκ μουσική ή γενικά ασχολείται με τη μουσική σίγουρα θα το απολαύσει παραπάνω από κάποιον άλλο. Μου άρεσαν οι εικονογραφίση και ότι μετά από κάθε ιστορία σου είχε πληροφορίες για τα μέλη που αφορούσε. Ήταν ευχάριστο αλλά εμένα σαν Σοφία δεν μου προσφέρε κάποια ικανοποίηση διαβάζοντας το.