What do you think?
Rate this book
Zo hevig in leven
Bijna twee jaar geleden voelde Marjoleine de Vos een bobbeltje onder haar kaak. Niets aan de hand, stelde de dokter haar gerust, dat is meestal goedaardig. Maar het knobbeltje bleef groeien en er bleek wel degelijk iets niet in orde.
Hoe te leven als je geconfronteerd wordt met je eigen sterfelijkheid? Marjoleine de Vos zoekt in Zo hevig in leven houvast in herinneringen en bij door haar bewonderde schrijvers, en probeert woorden te vinden voor het vreemde tussengebied waarin angst, ongeloof en optimisme elkaar verdringen. Alles wat haar innig dierbaar is krijgt een andere lading – of dat nu haar geliefde oorbellen zijn of haar geliefde. En terwijl De Vos de lezer laat meekijken uit het raam van haar huis, naar de bessenstruik die uitloopt, naar de groenlingen die luid van zich laten horen, laat ze ons zien wat het betekent om zo hevig in leven te zijn.
Hoe te leven als je geconfronteerd wordt met je eigen sterfelijkheid? Marjoleine de Vos zoekt in Zo hevig in leven houvast in herinneringen en bij door haar bewonderde schrijvers, en probeert woorden te vinden voor het vreemde tussengebied waarin angst, ongeloof en optimisme elkaar verdringen. Alles wat haar innig dierbaar is krijgt een andere lading – of dat nu haar geliefde oorbellen zijn of haar geliefde. En terwijl De Vos de lezer laat meekijken uit het raam van haar huis, naar de bessenstruik die uitloopt, naar de groenlingen die luid van zich laten horen, laat ze ons zien wat het betekent om zo hevig in leven te zijn.
- GenresNonfiction
96 pages, Paperback
First published September 27, 2024
About the author
Marjoleine de Vos
30 books20 followersMarjoleine de Vos (1957) is redacteur kunst bij NRC Handelsblad. Ze schrijft over kunst, literatuur en koken, en heeft een tweewekelijkse column op de opiniepagina. Een selectie uit deze columns werd gebundeld in Nu en altijd: bespiegelingen (2000). In 2000 verscheen haar eerste poëziebundel Zeehond graag, in 2003 gevolgd door Kat van sneeuw. Beide bundels werden zeer goed ontvangen;Zeehond graag werd genomineerd voor de VSB Poëzieprijs 2002. In 2008 verscheen de eveneens goed besproken bundel Het Waait. In januari 2013 is haar recentste bundel Uitzicht genoeg verschenen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
October 8, 2024
Ik houd van de schrijvende onderzoekersblik waarmee Marjoleine de Vos naar de wereld buiten én binnenin zichzelf kijkt. Hoe ze zinnen schrijft die luidop denken. Hoe ze anekdotes en ervaringen aan elkaar rijgt, ter plaatse zoekend naar de juiste verbanden. Hoe ze gedichten en gedachten laat resoneren op geduldig papier. Hoe ze in nog geen honderd pagina’s wezenlijke, troost en introspectie biedende zaken over onze condition humaine op heel persoonlijke wijze weet te verwoorden.
En persoonlijk is het absoluut; nog meer dan de rouw die ze in En steeds is alles er beschouwend probeerde te bezweren. Deze keer is het de confrontatie met haar eigen sterfelijkheid die Marjoleine de Vos tot zelfonderzoek dwingt. Rode draad is het persoonlijke relaas van een ingreep die wegens ‘de wachtlijsten in de zorg’ te lang wordt uitgesteld en voor veel onzekerheid zorgt. De vragen die de auteur zichzelf stelt zijn menselijk en herkenbaar. Hoe (ver) relativeer je iets dat toch ernstig is? Hoe anders dan jijzelf ervaren je dierbaren het als jou iets ernstigs overkomt? Wat rest er? Wat blijft er belangrijk, van waarde als je je eigen sterfelijkheid in de ogen kijkt?
Kort, intens en aangrijpend, het is Marjoleine de Vos op haar best. Behalve dat je wéét dat je dit ooit nog eens gaat herlezen (zoals ik eerder al deed met haar Je keek te ver), krijg je van haar ook altijd poëzie-leestips mee. Zo wil ik nu Devotions: The Selected Poems of Mary Oliver van Mary Oliver ontdekken.
En persoonlijk is het absoluut; nog meer dan de rouw die ze in En steeds is alles er beschouwend probeerde te bezweren. Deze keer is het de confrontatie met haar eigen sterfelijkheid die Marjoleine de Vos tot zelfonderzoek dwingt. Rode draad is het persoonlijke relaas van een ingreep die wegens ‘de wachtlijsten in de zorg’ te lang wordt uitgesteld en voor veel onzekerheid zorgt. De vragen die de auteur zichzelf stelt zijn menselijk en herkenbaar. Hoe (ver) relativeer je iets dat toch ernstig is? Hoe anders dan jijzelf ervaren je dierbaren het als jou iets ernstigs overkomt? Wat rest er? Wat blijft er belangrijk, van waarde als je je eigen sterfelijkheid in de ogen kijkt?
Kort, intens en aangrijpend, het is Marjoleine de Vos op haar best. Behalve dat je wéét dat je dit ooit nog eens gaat herlezen (zoals ik eerder al deed met haar Je keek te ver), krijg je van haar ook altijd poëzie-leestips mee. Zo wil ik nu Devotions: The Selected Poems of Mary Oliver van Mary Oliver ontdekken.
June 25, 2026
Marjoleine de Vos schrijft over sterfelijkheid. De reden: er wordt een tumor bij haar geconstateerd.
Zonder zwaar of somber te worden, deelt zij met ons haar blijft eigen leven en kleine observaties. Haar kracht: ze schrijft op een manier die voor iedereen herkenbaar is. Geen poging tot het verkrijgen van antwoorden, maar een verslag van haar zoektocht. Juist daardoor voelt haar zoektocht oprecht en uitnodigend.
Een zeer persoonlijk en troostrijk boek.
Zonder zwaar of somber te worden, deelt zij met ons haar blijft eigen leven en kleine observaties. Haar kracht: ze schrijft op een manier die voor iedereen herkenbaar is. Geen poging tot het verkrijgen van antwoorden, maar een verslag van haar zoektocht. Juist daardoor voelt haar zoektocht oprecht en uitnodigend.
Een zeer persoonlijk en troostrijk boek.
December 17, 2025
Na En steeds is alles er had ik hier misschien net iets meer van verwacht. Waar Marjoleine de Vos hier over schrijft, wordt de laatste tijd wel vaker over geschreven. Mooi, eerlijk, in alle openheid. Ik miste hier wat nieuws, iets waar die andere schrijfsters niet over hadden geschreven. Dat gemis is onterecht, dat weet ik. Of veeleer niet gepast. En toch wil je als lezer net iets meer.
December 30, 2025
Mooi boekje dat, ook vóórdat zij erin genoemd wordt, al doet denken aan (werk van) Lieke Marsman – al is het maar vanwege de titel. Marjoleine de Vos maakt haar lezers deelgenoot van gedachten en gevoelens gedurende vijf maanden van haar leven.
Uit ‘Januari’:
“Tranen op het strijkgoed, gelukkig geen mascaravlekken – en die praktische gedachte doet de tranen meteen weer ophouden.”
Uit ‘Februari’:
“Waarom zou je (...) dat voelen? Omdat je leeft met je lichaam.”
“Alsof er een lichte intensivering plaatsvindt, (...) alsof je de bouillon wat hebt ingekookt. Of misschien alsof je denkt een beer tegen te kunnen komen, elk moment.”
“Zelfafstotend groeien.”
Uit ‘Januari’:
“Tranen op het strijkgoed, gelukkig geen mascaravlekken – en die praktische gedachte doet de tranen meteen weer ophouden.”
Uit ‘Februari’:
“Waarom zou je (...) dat voelen? Omdat je leeft met je lichaam.”
“Alsof er een lichte intensivering plaatsvindt, (...) alsof je de bouillon wat hebt ingekookt. Of misschien alsof je denkt een beer tegen te kunnen komen, elk moment.”
“Zelfafstotend groeien.”
November 7, 2024
Bijzonder en verstillend boekje.
We vroegen alle twee: maar wat als het nu tóch een primaire tumor is, omdat we blijkbaar allebei precies dáár een sprankje hoop zagen. - pag 60
Er is een vrouw die misschien ooit een gewoon hoofd heeft gehad, maar nu heeft ze een heel klein, bijna kaakloos kopje waaruit een hoog stemmetje komt. Ze loopt kaarsrechtop en gedraagt zich alsof er niets opmerkelijks aan haar te zien is. Alsof ze blij is dat ze leeft.
Zo moet je dat dus doen, als je om gered te worden ook verwoest moet worden. - pag 78
We vroegen alle twee: maar wat als het nu tóch een primaire tumor is, omdat we blijkbaar allebei precies dáár een sprankje hoop zagen. - pag 60
Er is een vrouw die misschien ooit een gewoon hoofd heeft gehad, maar nu heeft ze een heel klein, bijna kaakloos kopje waaruit een hoog stemmetje komt. Ze loopt kaarsrechtop en gedraagt zich alsof er niets opmerkelijks aan haar te zien is. Alsof ze blij is dat ze leeft.
Zo moet je dat dus doen, als je om gered te worden ook verwoest moet worden. - pag 78
April 30, 2026
Ik kan niet stoppen met Marjoleine haar boeken te lezen
November 5, 2024
Zo hevig in leven. Door: Marjoleine de Vos.
Marjoleine de Vos bewijst met ieder boek meer en meer hoe indrukwekkend ze is. Haar leven is een aansluiting van zeer intense, moeilijke gebeurtenissen en toch slaagt ze erin om daar telkens een prachtig persoonlijk maar nooit sentimenteel boekje over te schrijven. Intens privé en tevens heel universeel. Dat deed ze met En steeds is er alles. En nu met Zo hevig in leven doet ze dat opnieuw.
In dit kleine pareltje volgen we Marjoleine een jaar lang nadat ze een bobbeltje onder haar kaak ontdekt. We gaan mee over hoop naar wanhoop en weer terug. We kijken naar de vogels in de tuin, wachten bang op bankjes in het ziekenhuis, lezen Mary Oliver, mijmeren over de dood en bejubelen het leven.
Ook ik bevind me momenteel in een ‘vreemd tussengebied waarin angst, ongeloof en optimisme elkaar verdringen’. Maar ik kan dat niet opschrijven zoals zij. Niemand denk ik. Zo hevig in leven lezen gaf me houvast en herkenbaarheid, de troost van schoonheid en de kracht van wijsheid. Ik bevind me in een heel ander tussengebied en toch.
De Vos heelt harten en legt pleisters op zielen door haar wijze, zachte woordenvloed.
Marjoleine de Vos bewijst met ieder boek meer en meer hoe indrukwekkend ze is. Haar leven is een aansluiting van zeer intense, moeilijke gebeurtenissen en toch slaagt ze erin om daar telkens een prachtig persoonlijk maar nooit sentimenteel boekje over te schrijven. Intens privé en tevens heel universeel. Dat deed ze met En steeds is er alles. En nu met Zo hevig in leven doet ze dat opnieuw.
In dit kleine pareltje volgen we Marjoleine een jaar lang nadat ze een bobbeltje onder haar kaak ontdekt. We gaan mee over hoop naar wanhoop en weer terug. We kijken naar de vogels in de tuin, wachten bang op bankjes in het ziekenhuis, lezen Mary Oliver, mijmeren over de dood en bejubelen het leven.
Ook ik bevind me momenteel in een ‘vreemd tussengebied waarin angst, ongeloof en optimisme elkaar verdringen’. Maar ik kan dat niet opschrijven zoals zij. Niemand denk ik. Zo hevig in leven lezen gaf me houvast en herkenbaarheid, de troost van schoonheid en de kracht van wijsheid. Ik bevind me in een heel ander tussengebied en toch.
De Vos heelt harten en legt pleisters op zielen door haar wijze, zachte woordenvloed.
November 2, 2025
Op de fijnzinnige manier die haar eigen is, schrijft de Vos over haar gevoelens en gedachten in de periode dat er een kankertumor in haar mond wordt gevonden. Over de angst om dood te gaan, en het verlangen om te leven, over hoop en vrees, over de verheviging die ze ervaart van het in leven zijn. Gedachten en gevoelens die zij verbindt met natuurbeleving, kunst en literatuur. To the point, indrukwekkend en soms ontroerend.
October 28, 2024
Als Marjoleine de Vos wordt geconfronteerd met een bobbeltje onder haar kaak lijkt er eerst niets aan de hand. Als later blijkt dat er meer aan de hand is overheersen de angst, boosheid, twijfel en ongeloof. Geïllustreerd met fragmenten van haar favoriete schrijvers en componisten filosofeert de Vos over de sterfelijkheid die ze zo nabij voelt.
October 13, 2024
Evenals haar boek 'En steeds is alles er' prachtig geschreven. De manier waarop de schrijfster haar gevoel in woorden omzet is bijzonder, waarbij ze zeer treffend gebruik maakt van poëzie, literatuur en filosofie.
April 4, 2026
Zoektocht naar een houding in de tijd, met de aankondiging van ziekte (en de weigering rekening te houden met het sterven). Formuleringen geven, nemen terug en geven weer. Altijd is de poëzie een metgezel.
August 9, 2025
Na het lezen van 'Steeds is alles er' — een essay dat ik als bijzonder mooi en indringend ervoer — lagen mijn verwachtingen voor 'Zo hevig in leven' hoog. In dit boek beschrijft Marjoleine de Vos de rollercoaster waarin ze belandt na het ontdekken van een bobbel onder haar kaak. Wat volgt is een persoonlijk verslag van onderzoeken, diagnoses en de existentiële vragen die onvermijdelijk opkomen wanneer het leven plotseling in een ander licht komt te staan.
De Vos schrijft met haar kenmerkende helderheid en gevoel voor taal. Ze vermijdt dramatiek, maar schetst toch scherp hoe verwarrend, intens en soms zelfs absurd zo’n medische odyssee kan zijn. Er zijn momenten van ontroering, maar ook van nuchtere observatie.
Al met al een mooi relaas, maar ik had er meer van verwacht.
De Vos schrijft met haar kenmerkende helderheid en gevoel voor taal. Ze vermijdt dramatiek, maar schetst toch scherp hoe verwarrend, intens en soms zelfs absurd zo’n medische odyssee kan zijn. Er zijn momenten van ontroering, maar ook van nuchtere observatie.
Al met al een mooi relaas, maar ik had er meer van verwacht.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews