Лаўрэат прэміі Гідройца, але троху ўжо стаміў гэты жанр аўтабіяграфіі. Хоць Дубавец і ўваходзіў у тагачасныя вышэйшыя інтэлектуальныя колы, таму ягоныя гісторыя выклікаюць пэўную цікавасць, ну колькі можна?
Кніга, як звычайна гэта бывае, выглядае наборам фэйсбучных допісаў. Нейкай агульнай лініі я не зайшоў. Дакладней, яна была, маладосць і занзібар, але, на мой погляд, моцна не яднала. Магчыма, той агульнай лініяй было апісанне атмасферы 80-х гадоў, але ў такім выпадку трэба было выкінуць частку гісторый.
Адным словам, чытаць цікава, бо Дубавец спрактыкаваны ў гэтай справе, але не ведаю навошта.
Можа, канешне, маю скептычныя адносіны да кнігі, бо апісаны гістарычны перыяд мяне не надта вабіць, мая ўвага скіравана на 20-ыя гады.