Tatuaż przestępcy

by Cesare Lombroso, Jan Ludwik Popławski (Translator)

Ci spośród nas, którzy posiadają mnóstwo zboczeń, tym się różnią od człowieka uczciwego i prawego, że ozdabiają swe ciała przeróżnymi szkaradnymi malunkami. Oszuści, rabusie, podpalacze, złodzieje, próżniacy, włóczędzy, zabójcy, pederaści i prostytutki traktują tatuaże jak spis swoich przeszłych występków oraz zapowiedź zbrodni zamierzonych. Nierzadko są wśród tych zdobień rysunki lubieżne, które recydywiści każą sobie wykłuwać w miejscach nieprzyzwoitych, a także sekretne znaki, stosowane przez członków tajnych stowarzyszeń. Zwyczajem tym przestępcy niemało przypominają ludy dzikie i pierwotne, a nie bez znaczenia pozostaje fakt, że większość z nich wywodzi się z niższych stanów. Autor tego naukowego dzieła ów zwyczaj opisał, a także liczbami, przykładami i rysunkami swoje obserwacje poparł, ażeby o ich prawdziwości nikt wątpić nie mógł.

124 pages, Unknown Binding

First published April 1, 2014

About the author

Italian criminologist, physician, and founder of the Italian School of Positivist Criminology. Lombroso rejected the established Classical School, which held that crime was a characteristic trait of human nature.

Instead, using concepts drawn from physiognomy, early eugenics, psychiatry and Social Darwinism, Lombroso's theory of anthropological criminology essentially stated that criminality was inherited, and that someone "born criminal" could be identified by physical defects, which confirmed a criminal as savage, or atavistic.

Reviews

[Igo Lubczański · Rating 5 out of 5]

"Tatuaż przestępcy" to wybrany rozdział włoskiego podręcznika psychiatrii z końca XIX w. Pomijając anachronizmy i z punktu widzenia obecnej nauki kłamliwe stwierdzenia, jest to bardzo dobre źródło historyczne do poddania analizie postrzegania symboli na ludzkim ciele. To dzieło pokazuje, jak wiele zmieniło się przez ostatnie 120 lat w postrzeganiu tatuowania własnej skóry - wcześniej była to domena przestępców oraz "osób niemoralnych", "plemion". Obecnie to sposób na wyraz samego siebie, pokazanie przynależności do grupy. Książka bardzo mocno tłumaczy źródła handpoke oraz ignorant style i przy tym staje się przewodnikiem po tym, co warto sobie wytatuować. 😃 Nie spodziewałem się tutaj tylu queerowych symboli, ale była to miła odmiana, serdecznie przyjmę każde informacje w tym temacie. Szczególnie zaciekawiło mnie, że tatuaż dwóch trzymających się dłoni był jakoby symbolem męskiej homoseksualności. Polecam każdej osobie która poszukuje inspiracji w zakresie "ignoranckiego" stylu twórczości. Ja na pewno znajdę tutaj wiele tropów dla swojej twórczości.

[Senvido · Rating 3 out of 5]

Z jednej strony książka względnie ciekawa, ale z drugiej bardzo krótka i nie zawierająca niczego zaskakującego.

[Daria Och-Trawińska · Rating 4 out of 5]

Podchodzę do tego dzieła humorystycznie, choć zostało stworzone z powagą i dociekliwością antropologa.