What do you think?
Rate this book
Jakub Sobieski #5
W głąb
Czy można odkryć prawdę tam, gdzie najbezpieczniej jest milczeć?
W dziecięcym szpitalu psychiatrycznym dochodzi do wstrząsającej zbrodni – jedna z pacjentek zostaje znaleziona z poderżniętym gardłem. Władze szpitala, chcąc uniknąć medialnego skandalu, dążą do szybkiego zamknięcia sprawy. Podejrzenia kierują na dziewczynkę, z którą ofiara dzieliła pokój.
Podejrzana twierdzi, że nie pamięta niczego z tragicznej nocy, a gdy odzyskała przytomność, w ręku miała zakrwawiony nóż. Personel, śledczy i opinia społeczna natychmiast wydają wyrok, uznając, że problemy psychiczne nastolatki są dowodem jej winy.
Detektyw Jakub Sobieski musi zanurzyć się w głąb mrocznych zakamarków szpitala, aby odkryć prawdę ukrytą za jego murami. W tej klaustrofobicznej scenerii każde słowo może być kłamstwem, a każdy krok – pułapką.
W dziecięcym szpitalu psychiatrycznym dochodzi do wstrząsającej zbrodni – jedna z pacjentek zostaje znaleziona z poderżniętym gardłem. Władze szpitala, chcąc uniknąć medialnego skandalu, dążą do szybkiego zamknięcia sprawy. Podejrzenia kierują na dziewczynkę, z którą ofiara dzieliła pokój.
Podejrzana twierdzi, że nie pamięta niczego z tragicznej nocy, a gdy odzyskała przytomność, w ręku miała zakrwawiony nóż. Personel, śledczy i opinia społeczna natychmiast wydają wyrok, uznając, że problemy psychiczne nastolatki są dowodem jej winy.
Detektyw Jakub Sobieski musi zanurzyć się w głąb mrocznych zakamarków szpitala, aby odkryć prawdę ukrytą za jego murami. W tej klaustrofobicznej scenerii każde słowo może być kłamstwem, a każdy krok – pułapką.
- GenresCrime
352 pages, Paperback
First published October 23, 2024
5 people are currently reading
80 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 27 of 27 reviews
November 19, 2024
„W głąb” autorstwa Katarzyny Bondy to już piąty tom przygód nieugiętego detektywa Jakuba Sobieskiego. To jeden z tych bohaterów, który zyskał moją sympatię od pierwszej chwili. Jego sposób prowadzenia śledztw, zawziętość i determinacja w dążeniu do odkrycia prawdy imponują mi, dlatego z ogromną przyjemnością sięgnęłam po najnowszy tom. Ciekawość, z czym tym razem przyjdzie mu się zmierzyć, była zbyt silna, bym mogła odmówić sobie lektury.
Detektyw Jakub Sobieski otrzymuje zlecenie od rodziców, których nieletnie dziecko zostało oskarżone o morderstwo. W szpitalu psychiatrycznym, w którym przebywała dziewczynka, znaleziono pacjentkę z poderżniętym gardłem. Władze szpitala, aby uniknąć skandalu medialnego, pragną jak najszybciej zamknąć sprawę, tym bardziej że wszystkie dowody wskazują na winę nastolatki.
Detektyw Jakub Sobieski, by odkryć prawdę, musi zanurzyć się w głąb mrocznych zakamarków szpitala. A ta może okazać się przerażająca.
Na kartach najnowszej książki „W głąb” Katarzyna Bonda zabiera nas na oddział dziecięcego szpitala psychiatrycznego. Nietrudno sobie wyobrazić, że fabuła powieści nie należy do łatwych. Autorka z niezwykłą precyzją kreśli przed nami bolesny, przerażający, ale jednocześnie autentyczny obraz realiów panujących na oddziałach szpitali oraz sposobu działania służb. Katarzyna Bonda nie boi poruszać się trudnych tematów, co udowadnia kolejny już raz na kartach najnowszej książki. Tym razem skupia naszą uwagę na problemach osób z zaburzeniami psychicznymi, sytuacji na oddziałach psychiatrii dziecięcej, braku akceptacji ze strony bliskich oraz ważnym, ale często unikanym temacie tożsamości płciowej.
„W głąb” to emocjonująca lektura, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Z przerażeniem śledziłam kolejne wydarzenia, które, choć są jedynie fikcją i wytworem wyobraźni autorki, w sposób niezwykle realistyczny odzwierciedlają życie i codzienność pensjonariuszy, pielęgniarek oraz lekarzy. Fabuła powieści jest dynamiczna, a autorka umiejętnie buduje napięcie, podrzucając mylne tropy, co sprawia, że książkę czyta się z ogromnym zaciekawieniem i trudno się od niej oderwać.
„W głąb” to bez wątpienia najlepsza część cyklu z detektywem Jakubem Sobieskim. Autorka oddała w ręce czytelników kawał dobrej lektury, która skłania do przemyśleń i uświadamia, z czym na co dzień zmagają się pacjenci szpitali psychiatrycznych oraz ich bliscy. To mocna i pełna niesprawiedliwości książka, która z pewnością usatysfakcjonuje najbardziej wymagających czytelników. Gorąco polecam!
Detektyw Jakub Sobieski otrzymuje zlecenie od rodziców, których nieletnie dziecko zostało oskarżone o morderstwo. W szpitalu psychiatrycznym, w którym przebywała dziewczynka, znaleziono pacjentkę z poderżniętym gardłem. Władze szpitala, aby uniknąć skandalu medialnego, pragną jak najszybciej zamknąć sprawę, tym bardziej że wszystkie dowody wskazują na winę nastolatki.
Detektyw Jakub Sobieski, by odkryć prawdę, musi zanurzyć się w głąb mrocznych zakamarków szpitala. A ta może okazać się przerażająca.
Na kartach najnowszej książki „W głąb” Katarzyna Bonda zabiera nas na oddział dziecięcego szpitala psychiatrycznego. Nietrudno sobie wyobrazić, że fabuła powieści nie należy do łatwych. Autorka z niezwykłą precyzją kreśli przed nami bolesny, przerażający, ale jednocześnie autentyczny obraz realiów panujących na oddziałach szpitali oraz sposobu działania służb. Katarzyna Bonda nie boi poruszać się trudnych tematów, co udowadnia kolejny już raz na kartach najnowszej książki. Tym razem skupia naszą uwagę na problemach osób z zaburzeniami psychicznymi, sytuacji na oddziałach psychiatrii dziecięcej, braku akceptacji ze strony bliskich oraz ważnym, ale często unikanym temacie tożsamości płciowej.
„W głąb” to emocjonująca lektura, która wciągnęła mnie od pierwszych stron. Z przerażeniem śledziłam kolejne wydarzenia, które, choć są jedynie fikcją i wytworem wyobraźni autorki, w sposób niezwykle realistyczny odzwierciedlają życie i codzienność pensjonariuszy, pielęgniarek oraz lekarzy. Fabuła powieści jest dynamiczna, a autorka umiejętnie buduje napięcie, podrzucając mylne tropy, co sprawia, że książkę czyta się z ogromnym zaciekawieniem i trudno się od niej oderwać.
„W głąb” to bez wątpienia najlepsza część cyklu z detektywem Jakubem Sobieskim. Autorka oddała w ręce czytelników kawał dobrej lektury, która skłania do przemyśleń i uświadamia, z czym na co dzień zmagają się pacjenci szpitali psychiatrycznych oraz ich bliscy. To mocna i pełna niesprawiedliwości książka, która z pewnością usatysfakcjonuje najbardziej wymagających czytelników. Gorąco polecam!
November 12, 2024
Kolejny tom serii z Jakubem Sobieskim w roli śledczego. Tym razem na prośbę przyjaciółki podejmuje się sprawy morderstwa w szpitalu psychiatrycznym… dla dzieci. Jedna z podopiecznych została oskarżona o zbrodnię, ale nie pamięta nic z tamtych wydarzeń. Rozpoczyna się cała pajęczyna domysłów, rzucanych oskarżeń i tajemnicy, która wreszcie musi wyjść na jaw. To najbardziej przejmująca do tej pory odsłona serii.
February 7, 2025
3,75/5
Fajna, lubię tę serię (piszę to za każdym razem), a tutaj zakończenie nie było rozczarowujące, a wręcz okazało się znośne.
Fajna, lubię tę serię (piszę to za każdym razem), a tutaj zakończenie nie było rozczarowujące, a wręcz okazało się znośne.
June 5, 2025
zdecydowania ta część i „do cna” moje ulubione
December 8, 2024
Przygnębiająca rzeczywistość z którą mierzy się wiele polskich rodzin. W najnowszej powieści W głąb królowa polskiego kryminału zabiera w świat polskich dziecięcych szpitali psychiatrycznych.
Do biura detektywistycznego Jakuba Sobieskiego zgłaszają się znajomi Ady, Urszula i Paweł Gajdowie. Ich córka cierpi na poważne zaburzenie psychiczne i przebywa w krakowskim szpitalu psychiatrycznym. Tam doszło do zabójstwa jednej z pacjentek i dziewczynka została oskarżona o śmierć koleżanki. Rodzice wierzą w niewinność dziecka, ale tymczasem wszystkie tropy prowadzą do niej. Sobieski rusza do stolicy małopolski, przy czym szybko odkrywa, że samo zlecenie stanowi jedynie wierzchołek góry lodowej.
Szare mury dziecięcego szpitala psychiatrycznego, surowe zasady panujące w placówce i pytania bez odpowiedzi, a ci, którzy mogą udzielić odpowiedzi nabierają wody w usta. Katarzyna Bonda już od początku nie ma litości dla nikogo. Nie oszczędza ani czytelnika ani bohaterów, lecz brutalnie wrzuca w rzeczywistość z którą musi się mierzyć wiele rodzin. Obserwujemy dzieci, które nie tylko nie akceptują własnej płci ale na skutek reakcji społeczeństwa, nieustannie planują samobójstwo. Polskie prawodawstwo zamyka je w szpitalach psychiatrycznych, a tam już czeka je piekło. Surowy, wyzuty z wszelkich ludzkich uczuć personel, faszerowanie psychotropami i zapinanie pasami, pobyt izolatce to tylko skromny początek tego, co czeka na tych, sprawiających problemy. Ci, którzy przejmują się losem młodych pacjentów w praktyce są bez szans niesienia ulgi ich cierpieniom. Autorka w posłowie stwierdza, że przedstawiła w delikatny sposób stan polskiej psychiatrii dziecięcej, więc aż krew w żyłach mrozi się na myśl, jak wygląda ona w praktyce. Bezduszny regulamin, kontrola przesyłek i osób wchodzących na teren placówki nie chronią ich przed samodestrukcją czy gwałtem. A to czym nieustannie poznajemy z lektury zwala z nóg.
W głąb jest powieścią z jednej strony odsłaniająca stan polskich szpitali psychiatrycznych, ale jednocześnie przeraża dodatkowo kruchością ludzkiej psychiki. Tym, jak jesteśmy glinianym, łatwym do zniszczenia naczyniem. Choroba psychiczna niszczy ciało i umysł, niszczy rodzinę i więź międzyludzką. Zawsze jest trudna do zaakceptowania przez najbliższych. Rodzina buntuje się i wścieka, nie mogąc zaakceptować strasznej prawdy. Najgorsze, kiedy osoba chora zostaje na łasce tych, którzy z niej chcą czerpać zyski. Niestety pełno jest hien i potworów, którzy widzą w tym doskonały zarobek. A szpital nie jest w stanie zadbać o bezpieczeństwo i spokój pacjenta. Dlatego tak ważne jest wsparcie jakie dzieci udzielają sobie wzajemnie, pomoc ludzi dobrej woli pragnących nieść ulgę i niezaślepionych w bezduszny regulamin. To właśnie takie osoby w chorym dziecku widzą tego najmniejszego człowieka.
W głąb to pełnokrwisty kryminał z silną warstwą emocjonalno - obyczajową. Dla mnie osobiście to do tej pory najmocniejsza część z detektywem Jakubem Sobieskim. Od jakiegoś czasu wyraźnie widać, że Katarzyna Bonda nie tylko aspiruje do miana królowej polskiej powieści kryminalnej, ale też zamierza być głosem poruszającym trudne tematy społeczne.
Do biura detektywistycznego Jakuba Sobieskiego zgłaszają się znajomi Ady, Urszula i Paweł Gajdowie. Ich córka cierpi na poważne zaburzenie psychiczne i przebywa w krakowskim szpitalu psychiatrycznym. Tam doszło do zabójstwa jednej z pacjentek i dziewczynka została oskarżona o śmierć koleżanki. Rodzice wierzą w niewinność dziecka, ale tymczasem wszystkie tropy prowadzą do niej. Sobieski rusza do stolicy małopolski, przy czym szybko odkrywa, że samo zlecenie stanowi jedynie wierzchołek góry lodowej.
Szare mury dziecięcego szpitala psychiatrycznego, surowe zasady panujące w placówce i pytania bez odpowiedzi, a ci, którzy mogą udzielić odpowiedzi nabierają wody w usta. Katarzyna Bonda już od początku nie ma litości dla nikogo. Nie oszczędza ani czytelnika ani bohaterów, lecz brutalnie wrzuca w rzeczywistość z którą musi się mierzyć wiele rodzin. Obserwujemy dzieci, które nie tylko nie akceptują własnej płci ale na skutek reakcji społeczeństwa, nieustannie planują samobójstwo. Polskie prawodawstwo zamyka je w szpitalach psychiatrycznych, a tam już czeka je piekło. Surowy, wyzuty z wszelkich ludzkich uczuć personel, faszerowanie psychotropami i zapinanie pasami, pobyt izolatce to tylko skromny początek tego, co czeka na tych, sprawiających problemy. Ci, którzy przejmują się losem młodych pacjentów w praktyce są bez szans niesienia ulgi ich cierpieniom. Autorka w posłowie stwierdza, że przedstawiła w delikatny sposób stan polskiej psychiatrii dziecięcej, więc aż krew w żyłach mrozi się na myśl, jak wygląda ona w praktyce. Bezduszny regulamin, kontrola przesyłek i osób wchodzących na teren placówki nie chronią ich przed samodestrukcją czy gwałtem. A to czym nieustannie poznajemy z lektury zwala z nóg.
W głąb jest powieścią z jednej strony odsłaniająca stan polskich szpitali psychiatrycznych, ale jednocześnie przeraża dodatkowo kruchością ludzkiej psychiki. Tym, jak jesteśmy glinianym, łatwym do zniszczenia naczyniem. Choroba psychiczna niszczy ciało i umysł, niszczy rodzinę i więź międzyludzką. Zawsze jest trudna do zaakceptowania przez najbliższych. Rodzina buntuje się i wścieka, nie mogąc zaakceptować strasznej prawdy. Najgorsze, kiedy osoba chora zostaje na łasce tych, którzy z niej chcą czerpać zyski. Niestety pełno jest hien i potworów, którzy widzą w tym doskonały zarobek. A szpital nie jest w stanie zadbać o bezpieczeństwo i spokój pacjenta. Dlatego tak ważne jest wsparcie jakie dzieci udzielają sobie wzajemnie, pomoc ludzi dobrej woli pragnących nieść ulgę i niezaślepionych w bezduszny regulamin. To właśnie takie osoby w chorym dziecku widzą tego najmniejszego człowieka.
W głąb to pełnokrwisty kryminał z silną warstwą emocjonalno - obyczajową. Dla mnie osobiście to do tej pory najmocniejsza część z detektywem Jakubem Sobieskim. Od jakiegoś czasu wyraźnie widać, że Katarzyna Bonda nie tylko aspiruje do miana królowej polskiej powieści kryminalnej, ale też zamierza być głosem poruszającym trudne tematy społeczne.
December 16, 2024
Świetnie napisana książka o bardzo ważnym temacie, jakim jest zdrowie psychiczne dzieci i stan psychiatrii w Polsce. Polecam !
January 7, 2025
Flaki z olejem, czytałam to 3 miesiące😐
January 1, 2025
“Gdy dziecko choruje psychicznie, rodzic poznaje, co oznacza słowo “niemoc”, i jego najczarniejszą stronę.”
Nastoletnia pacjentka szpitala psychiatrycznego zostaje brutalnie zamordowana. Na pierwszy rzut oka winną tej zbrodni okazuje się jej współlokatorka, bo to ona zostaje znaleziona z narzędziem zbrodni w ręku. Sama oskarżona twierdzi, że nic nie pamięta, ponieważ była pod wpływałem działania silnych leków.
Rodzice dziewczynki proszą o pomoc prywatnego detektywa, Jakuba Sobieskiego. Chcąc nie chcąc, detektyw rozpoczyna niełatwe śledztwo i wchodzi za mury szpitala psychiatrycznego.
Szybko okazuje się, że najtrudniej będzie znaleźć osobę, której będzie można zaufać w stu procentach.
“Człowiek ma w sobie pierwiastek boski. Jeśli mocno wierzy, jest w stanie sam się uleczyć. Ale kiedy zechce, zadaje sobie najstraszniejsze tortury, a co gorsza, znajduje w tym perwersyjną radość. Chora głowa to jest prawdziwe więzienie, niech pan mi wierzy. Nie da się z niego uciec.”
“W głąb” to piąty tom cyklu z Jakubem Sobieskim w roli głównej. To także jedyny cykl autorstwa Katarzyny Bondy, którego nie miałam okazji poznać wcześniej, mimo, że bardzo cenię jej twórczość. Tym samym nagięłam także swoją prywatną zasadę, że wszelkie literackie cykle należy czytać w kolejności, od pierwszego tomu. W obu tych przypadkach, jak to bywa najczęściej, zawinił prozaiczny brak czasu… zawsze uważałam, że dla nałogowych “czytaczy” doba powinna być wydłużona o co najmniej kilka dodatkowych godzin.
Lektura “W głąb” tak bardzo wciągnęła mnie w ten niejednoznaczny i mętny świat szpitala psychiatrycznego, że szybko zapomniałam o swoich zasadach i nieznajomość poprzednich tomów zupełnie nie przeszkodziła mi w odbiorze literackiego przekazu. To świetny, wartki i spójny fabularnie kryminał, posiadający spektrum wspaniale wykreowanych postaci.
Przede wszystkim jednak, “W głąb” to powieść z przesłaniem. Książka, która ma zwrócić uwagę czytelnika w stronę problemu polskiej psychiatrii dziecięcej. Nie wiem jaki byłby mój odbiór tej lektury gdybym nie posiadała dzieci. Nie wiem czy byłby on wtedy równie mocny. Ale przecież jestem rodzicem i tym samym zdaję sobie sprawę, że powieść ta, będzie rezonować w mojej głowie przefiltrowana przez osobiste doświadczenia, wynikające z przywileju bliskości tych młodych ludzi, pomału wchodzących w dorosłość. Ta lektura pozwoliła trochę spojrzeć na świat ich oczami, a jednocześnie z całą mocą uświadomiła mi, że takie przyziemne problemy, jakie czasami miewany ze swoimi dziećmi, nie powinny być nawet nazwane mianem “problemu”. Że są wokół nas dzieci, nastolatki i ich rodzice, rozpaczliwie wołający o pomoc, która nie zawsze przychodzi na czas. Że często nasze dzieci są chore tak bardzo, a my nie potrafimy im pomóc, albo, co gorsza, to my jako dorośli przyłożyliśmy do tej choroby rękę, że czasami bywamy ich największym przyjacielem, ale też najstraszniejszym wrogiem. Często niezamierzenie i bezmyślnie. Że w wielu przypadkach sami potrzebujemy pomocy i jako potrzebujący nie możemy dać tej pomocy tym, których kochamy najbardziej… na długo zostanie we mnie ta lektura.
“W głąb” to powieść wielowymiarowa, czego zapowiedzią jest i jej tytuł, i ta znakomita okładka, której kontemplacji nie powinniśmy przy okazji tej lektury pominąć.
U mnie oczywiście, wszystkie cztery poprzenie tomy tego cyklu już znalazły się na półce. Teraz już zdecydowanie wnioskuję o dodatkowy czas na czytanie.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Muza.
Nastoletnia pacjentka szpitala psychiatrycznego zostaje brutalnie zamordowana. Na pierwszy rzut oka winną tej zbrodni okazuje się jej współlokatorka, bo to ona zostaje znaleziona z narzędziem zbrodni w ręku. Sama oskarżona twierdzi, że nic nie pamięta, ponieważ była pod wpływałem działania silnych leków.
Rodzice dziewczynki proszą o pomoc prywatnego detektywa, Jakuba Sobieskiego. Chcąc nie chcąc, detektyw rozpoczyna niełatwe śledztwo i wchodzi za mury szpitala psychiatrycznego.
Szybko okazuje się, że najtrudniej będzie znaleźć osobę, której będzie można zaufać w stu procentach.
“Człowiek ma w sobie pierwiastek boski. Jeśli mocno wierzy, jest w stanie sam się uleczyć. Ale kiedy zechce, zadaje sobie najstraszniejsze tortury, a co gorsza, znajduje w tym perwersyjną radość. Chora głowa to jest prawdziwe więzienie, niech pan mi wierzy. Nie da się z niego uciec.”
“W głąb” to piąty tom cyklu z Jakubem Sobieskim w roli głównej. To także jedyny cykl autorstwa Katarzyny Bondy, którego nie miałam okazji poznać wcześniej, mimo, że bardzo cenię jej twórczość. Tym samym nagięłam także swoją prywatną zasadę, że wszelkie literackie cykle należy czytać w kolejności, od pierwszego tomu. W obu tych przypadkach, jak to bywa najczęściej, zawinił prozaiczny brak czasu… zawsze uważałam, że dla nałogowych “czytaczy” doba powinna być wydłużona o co najmniej kilka dodatkowych godzin.
Lektura “W głąb” tak bardzo wciągnęła mnie w ten niejednoznaczny i mętny świat szpitala psychiatrycznego, że szybko zapomniałam o swoich zasadach i nieznajomość poprzednich tomów zupełnie nie przeszkodziła mi w odbiorze literackiego przekazu. To świetny, wartki i spójny fabularnie kryminał, posiadający spektrum wspaniale wykreowanych postaci.
Przede wszystkim jednak, “W głąb” to powieść z przesłaniem. Książka, która ma zwrócić uwagę czytelnika w stronę problemu polskiej psychiatrii dziecięcej. Nie wiem jaki byłby mój odbiór tej lektury gdybym nie posiadała dzieci. Nie wiem czy byłby on wtedy równie mocny. Ale przecież jestem rodzicem i tym samym zdaję sobie sprawę, że powieść ta, będzie rezonować w mojej głowie przefiltrowana przez osobiste doświadczenia, wynikające z przywileju bliskości tych młodych ludzi, pomału wchodzących w dorosłość. Ta lektura pozwoliła trochę spojrzeć na świat ich oczami, a jednocześnie z całą mocą uświadomiła mi, że takie przyziemne problemy, jakie czasami miewany ze swoimi dziećmi, nie powinny być nawet nazwane mianem “problemu”. Że są wokół nas dzieci, nastolatki i ich rodzice, rozpaczliwie wołający o pomoc, która nie zawsze przychodzi na czas. Że często nasze dzieci są chore tak bardzo, a my nie potrafimy im pomóc, albo, co gorsza, to my jako dorośli przyłożyliśmy do tej choroby rękę, że czasami bywamy ich największym przyjacielem, ale też najstraszniejszym wrogiem. Często niezamierzenie i bezmyślnie. Że w wielu przypadkach sami potrzebujemy pomocy i jako potrzebujący nie możemy dać tej pomocy tym, których kochamy najbardziej… na długo zostanie we mnie ta lektura.
“W głąb” to powieść wielowymiarowa, czego zapowiedzią jest i jej tytuł, i ta znakomita okładka, której kontemplacji nie powinniśmy przy okazji tej lektury pominąć.
U mnie oczywiście, wszystkie cztery poprzenie tomy tego cyklu już znalazły się na półce. Teraz już zdecydowanie wnioskuję o dodatkowy czas na czytanie.
Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Muza.
October 31, 2024
Kto zawsze z niecierpliwością czeka na książki Katarzyny Bondy? 💬
Przyznaję się bez bicia, że ja 😁 A seria o Jakubie Sobieskim jest chyba moją ulubioną!
„W głąb” to już piąty tom cyklu o Jakubie Sobieskim autorstwa Katarzyny Bondy. Tym razem, na podstawie mrożącej krew w żyłach historii, autorka postanowiła ukazać kondycję polskiej psychiatrii dziecięcej oraz obraz nastoletniego zagubienia, samotności i braku zrozumienia.
Jak na Bondę przystało, fabuła jest mocno rozbudowana, ale co najważniejsze, bardzo dobrze przemyślana. Historia wciąga już od pierwszych stron i książkę czyta się z naprawdę ogromnym zainteresowaniem. Autorka splata tu wiele wątków, które ostatecznie łączą się w spójną całość, choć przez długi czas trudno domyślić się, jakie elementy je połączą.
Podoba mi się, że Katarzyna Bonda postanowiła ukazać nam kondycję polskiej psychiatrii dziecięcej, która, nie czarujmy się, ma się bardzo marnie. W szpitalach wiecznie brakuje miejsc, personel bywa pozbawiony empatii i zdarza się, że nawet nie próbuje zrozumieć pacjenta. Widać, że autorka zrobiła bardzo dogłębny research w tym temacie i nie boi się ukazywać prawdy taką, jaka ona jest. Obraz szpitala psychiatrycznego i jego wyglądu jest oddany w 100% realistycznie. Zresztą, cała reszta związana z tym tematem jest pozbawiona lukru i jakiejkolwiek „cenzury”.
Co może być zarówno plusem, jak i minusem (bo nie do końca wiem, jaki był zamysł Katarzyny Bondy), to fakt, że główny oskarżony jest osobą niebinarną, podobnie jak większość pacjentów szpitala. Było to wyraźnie zaznaczone na samym początku, podobnie jak fakt, że Rys identyfikuje się z zaimkami „ono”. I tutaj pojawia się problem, ponieważ wszyscy zwracali się do Rysa zaimkami żeńskimi lub męskimi. Jest to dość krzywdzące dla takich osób i rodzi pytanie: czy autorka chciała zwrócić naszą uwagę na fakt, z jaką obojętnością podchodzimy do osób niebinarnych i jak trudno jest nam je zrozumieć oraz odpowiednio się do nich zwracać? Czy może autorka po prostu nie zwróciła na to uwagi i pisała „on/ona” z przyzwyczajenia? Wierzę, że chodziło o tę pierwszą opcję i że autorka chciała nam ukazać, jak pozbawione empatii jest nasze społeczeństwo.
„W głąb” to naprawdę świetna książka w dorobku Katarzyny Bondy. Zwraca uwagę na aktualne problemy, porusza trudne tematy, a intryga jest tak skomplikowana, że nie sposób przewidzieć, co zaraz się wydarzy! To prawdziwa gratka dla fanów kryminałów. Serdecznie polecam!
„W głąb” to już piąty tom cyklu o Jakubie Sobieskim autorstwa Katarzyny Bondy. Tym razem, na podstawie mrożącej krew w żyłach historii, autorka postanowiła ukazać kondycję polskiej psychiatrii dziecięcej oraz obraz nastoletniego zagubienia, samotności i braku zrozumienia.
Jak na Bondę przystało, fabuła jest mocno rozbudowana, ale co najważniejsze, bardzo dobrze przemyślana. Historia wciąga już od pierwszych stron i książkę czyta się z naprawdę ogromnym zainteresowaniem. Autorka splata tu wiele wątków, które ostatecznie łączą się w spójną całość, choć przez długi czas trudno domyślić się, jakie elementy je połączą.
Podoba mi się, że Katarzyna Bonda postanowiła ukazać nam kondycję polskiej psychiatrii dziecięcej, która, nie czarujmy się, ma się bardzo marnie. W szpitalach wiecznie brakuje miejsc, personel bywa pozbawiony empatii i zdarza się, że nawet nie próbuje zrozumieć pacjenta. Widać, że autorka zrobiła bardzo dogłębny research w tym temacie i nie boi się ukazywać prawdy taką, jaka ona jest. Obraz szpitala psychiatrycznego i jego wyglądu jest oddany w 100% realistycznie. Zresztą, cała reszta związana z tym tematem jest pozbawiona lukru i jakiejkolwiek „cenzury”.
Co może być zarówno plusem, jak i minusem (bo nie do końca wiem, jaki był zamysł Katarzyny Bondy), to fakt, że główny oskarżony jest osobą niebinarną, podobnie jak większość pacjentów szpitala. Było to wyraźnie zaznaczone na samym początku, podobnie jak fakt, że Rys identyfikuje się z zaimkami „ono”. I tutaj pojawia się problem, ponieważ wszyscy zwracali się do Rysa zaimkami żeńskimi lub męskimi. Jest to dość krzywdzące dla takich osób i rodzi pytanie: czy autorka chciała zwrócić naszą uwagę na fakt, z jaką obojętnością podchodzimy do osób niebinarnych i jak trudno jest nam je zrozumieć oraz odpowiednio się do nich zwracać? Czy może autorka po prostu nie zwróciła na to uwagi i pisała „on/ona” z przyzwyczajenia? Wierzę, że chodziło o tę pierwszą opcję i że autorka chciała nam ukazać, jak pozbawione empatii jest nasze społeczeństwo.
„W głąb” to naprawdę świetna książka w dorobku Katarzyny Bondy. Zwraca uwagę na aktualne problemy, porusza trudne tematy, a intryga jest tak skomplikowana, że nie sposób przewidzieć, co zaraz się wydarzy! To prawdziwa gratka dla fanów kryminałów. Serdecznie polecam!
April 12, 2025
5/10
Współpraca barterowa.
Wierzcie lub nie, ale mimo, że już trochę żyję na tym świecie, to było moje pierwsze czytelnicze spotkanie z Katarzyną Bondą. I muszę przyznać, że mam mieszane uczucia.
"W głąb" oferuje solidną intrygę, logicznie rozwiązane wątki, a niektóre fragmenty są naprawdę świetnie napisane. Zakończenie jest sensowne i przemyślane, choć główny sprawca nieco mnie rozczarował - liczyłam na większe zaskoczenie i miałam upatrzonego "swojego". Konstrukcja fabuły ma swoje mocne strony, ale nie brakuje także słabszych.
Książka jest nierówna i czytanie jej przypomina rollercoaster. Mamy świetne, dynamiczne fragmenty, które wciągają i rozpędzają akcję, ale zaraz potem - dłużyzny i przestoje. Sprawia to wrażenie, jakby pisały ją dwie różne osoby: obok momentów naprawdę udanych, pojawiają się łopatologiczne wstawki i sztuczne dialogi. Wiem w jakiej rzeczywistości żyję i nie potrzebuję, by co chwilę przypominano mi, że polska psychiatria, zwłaszcza dziecięca, ma się fatalnie - szczególnie w sposób, który szeleści papierem na kilometr. Wiem również, jak powinno odmieniać się imiona przez przypadki, ale normalni ludzie tak nie rozmawiają. Nie mówią wołaczem tylko mianownikiem. O profesor Kiryluk też nie mówiliby non stop profesor Kiryluk tylko po nazwisku albo gorzej.
Najsłabszym ogniwem jest jednak główny bohater. Postać Sobieskiego jest, delikatnie mówiąc, niespójna. Mężczyzna po przejściach, były policjant, raz jest odważny, raz boi się przeskoczyć przez płot, raz jest oschły, grubiański i szafuje wyrokami a zaraz zmienia się w niemal śnieżynkę. Dorosły facet po przejściach na poważnie mówi "To oburzające"? Wstydzi się zapalić przy księdzu? Chyba on też w parze z inną postacią z książki cierpi na osobowość wieloraką. Muszę przeczytać pierwszy tom, żeby sprawdzić, czy już tam miał takie wahania charakteru.
"W głąb" to niezła pozycja, ale chyba nie najlepszy wybór na pierwsze spotkanie z Katarzyną Bondą. Ta książka skierowana jest raczej do jej wiernych fanów, którzy są już przyzwyczajeni do specyficznego stylu autorki. Sama zamierzam poznać serię z Hubertem Meyerem - jestem ciekawa, co przyniosło Bondzie tak wielką popularność.
Współpraca barterowa.
Wierzcie lub nie, ale mimo, że już trochę żyję na tym świecie, to było moje pierwsze czytelnicze spotkanie z Katarzyną Bondą. I muszę przyznać, że mam mieszane uczucia.
"W głąb" oferuje solidną intrygę, logicznie rozwiązane wątki, a niektóre fragmenty są naprawdę świetnie napisane. Zakończenie jest sensowne i przemyślane, choć główny sprawca nieco mnie rozczarował - liczyłam na większe zaskoczenie i miałam upatrzonego "swojego". Konstrukcja fabuły ma swoje mocne strony, ale nie brakuje także słabszych.
Książka jest nierówna i czytanie jej przypomina rollercoaster. Mamy świetne, dynamiczne fragmenty, które wciągają i rozpędzają akcję, ale zaraz potem - dłużyzny i przestoje. Sprawia to wrażenie, jakby pisały ją dwie różne osoby: obok momentów naprawdę udanych, pojawiają się łopatologiczne wstawki i sztuczne dialogi. Wiem w jakiej rzeczywistości żyję i nie potrzebuję, by co chwilę przypominano mi, że polska psychiatria, zwłaszcza dziecięca, ma się fatalnie - szczególnie w sposób, który szeleści papierem na kilometr. Wiem również, jak powinno odmieniać się imiona przez przypadki, ale normalni ludzie tak nie rozmawiają. Nie mówią wołaczem tylko mianownikiem. O profesor Kiryluk też nie mówiliby non stop profesor Kiryluk tylko po nazwisku albo gorzej.
Najsłabszym ogniwem jest jednak główny bohater. Postać Sobieskiego jest, delikatnie mówiąc, niespójna. Mężczyzna po przejściach, były policjant, raz jest odważny, raz boi się przeskoczyć przez płot, raz jest oschły, grubiański i szafuje wyrokami a zaraz zmienia się w niemal śnieżynkę. Dorosły facet po przejściach na poważnie mówi "To oburzające"? Wstydzi się zapalić przy księdzu? Chyba on też w parze z inną postacią z książki cierpi na osobowość wieloraką. Muszę przeczytać pierwszy tom, żeby sprawdzić, czy już tam miał takie wahania charakteru.
"W głąb" to niezła pozycja, ale chyba nie najlepszy wybór na pierwsze spotkanie z Katarzyną Bondą. Ta książka skierowana jest raczej do jej wiernych fanów, którzy są już przyzwyczajeni do specyficznego stylu autorki. Sama zamierzam poznać serię z Hubertem Meyerem - jestem ciekawa, co przyniosło Bondzie tak wielką popularność.
October 30, 2024
Co to była za książka, to ja nie mam pytań! To, że @katarzynabonda nie boi się mocnych tematów i problemów społecznych wiedziałam od dawna, ale nie spodziewałam się, aż tak dobrze przedstawionej rzeczywistości, o której wielu z nas, niezwiązanych bezpośrednio z tematem, po prostu nie wie.
Kondycja dziecięcej psychiatrii w Polsce jest zdecydowanie na poziomie poniżej dopuszczalnej normy. Nie mówi się o tym głośno, a problem jest ogromny i nikt tak na prawdę nie wie, co dzieje się za murami szpitali, do których trafiają zagubieni i wołający o pomoc młodzi ludzie. Katarzyna Bonda dogłębnie i szczegółowo opisała jak wygląda to od podszewki… i tutaj z mojej strony czytając książkę pojawił się ogromny gniew i bezsilność. Nie mieści mi się to w głowie, że w XXI wieku nie ma pieniędzy na to, aby zapewnić chociaż minimum podstawowych potrzeb pacjentów jakimi są chociażby łóżka do spania bądź rozmowa z lekarzem, który będzie mógł poświęcić choremu czas, aby go wysłuchać i przede wszystkim mu pomóc! Autorka odkryła karty i przelała na papier okrutną prawdę ukrywaną za kratami okien szpitali psychiatrycznych, która powinna narobić wiele szumu, nie tylko w świecie bookmediów, ale wszędzie, a zwłaszcza w pobliżu tych, którzy mają wpływ na to, aby coś zmienić!
Nie tylko jednak ten problem, choć doniosły i społecznie bardzo ważny, przestawiła autorka w tej pozycji. Ta nieprawidłowość nie pojawia się w świecie zewnętrznym, w dużej społeczności, ale w tej najmniejszej jaką jest rodzina. Rodzice bardzo często rozpaczliwie szukają wszędzie dookoła powodów, gdy z ich dziećmi dzieje się coś złego, niedostrzegając, że czasami odpowiedź jest na wyciągnięcie ręki. Aby pomóc innym trzeba bowiem najpierw potrafić pomóc samemu sobie. Przykład Rysia i jego rodziców, a w szczególności mamy daje nam potwierdzenie tej tezy.
Tak łatwo zrobić niebezpieczny krok do przodu i zaprzepaścić siebie, zagłębić się w swojej ciemności, z której nie da się zawrócić. Polecam tę książkę każdemu, aby zawsze patrzeć dookoła i nigdy nie zapaść się w głąb samego siebie, blokując innych, którzy chcą nam pomóc.
Kondycja dziecięcej psychiatrii w Polsce jest zdecydowanie na poziomie poniżej dopuszczalnej normy. Nie mówi się o tym głośno, a problem jest ogromny i nikt tak na prawdę nie wie, co dzieje się za murami szpitali, do których trafiają zagubieni i wołający o pomoc młodzi ludzie. Katarzyna Bonda dogłębnie i szczegółowo opisała jak wygląda to od podszewki… i tutaj z mojej strony czytając książkę pojawił się ogromny gniew i bezsilność. Nie mieści mi się to w głowie, że w XXI wieku nie ma pieniędzy na to, aby zapewnić chociaż minimum podstawowych potrzeb pacjentów jakimi są chociażby łóżka do spania bądź rozmowa z lekarzem, który będzie mógł poświęcić choremu czas, aby go wysłuchać i przede wszystkim mu pomóc! Autorka odkryła karty i przelała na papier okrutną prawdę ukrywaną za kratami okien szpitali psychiatrycznych, która powinna narobić wiele szumu, nie tylko w świecie bookmediów, ale wszędzie, a zwłaszcza w pobliżu tych, którzy mają wpływ na to, aby coś zmienić!
Nie tylko jednak ten problem, choć doniosły i społecznie bardzo ważny, przestawiła autorka w tej pozycji. Ta nieprawidłowość nie pojawia się w świecie zewnętrznym, w dużej społeczności, ale w tej najmniejszej jaką jest rodzina. Rodzice bardzo często rozpaczliwie szukają wszędzie dookoła powodów, gdy z ich dziećmi dzieje się coś złego, niedostrzegając, że czasami odpowiedź jest na wyciągnięcie ręki. Aby pomóc innym trzeba bowiem najpierw potrafić pomóc samemu sobie. Przykład Rysia i jego rodziców, a w szczególności mamy daje nam potwierdzenie tej tezy.
Tak łatwo zrobić niebezpieczny krok do przodu i zaprzepaścić siebie, zagłębić się w swojej ciemności, z której nie da się zawrócić. Polecam tę książkę każdemu, aby zawsze patrzeć dookoła i nigdy nie zapaść się w głąb samego siebie, blokując innych, którzy chcą nam pomóc.
November 11, 2024
Macie ulubionego książkowego detektywa?
W dziecięcym szpitalu psychiatrycznym dochodzi do wstrząsającej zbrodni – jedna z pacjentek zostaje znaleziona z poderżniętym gardłem. Władze szpitala, chcąc uniknąć medialnego skandalu, dążą do szybkiego zamknięcia sprawy. Podejrzenia kierują na dziewczynkę, z którą ofiara dzieliła pokój. Podejrzana twierdzi, że nie pamięta niczego z tragicznej nocy, a gdy odzyskała przytomność, w ręku miała zakrwawiony nóż. Personel, śledczy i opinia społeczna natychmiast wydają wyrok, uznając, że problemy psychiczne nastolatki są dowodem jej winy.
Choroby, które wciąż są piętnowane przez społeczeństwo. Instytucje, które powinny pomagać, ale niekiedy nie mają środków lub chęci, aby to robić. Głowa, która próbuje odpocząć, ale nie jest w stanie. Staje się więzieniem, z którego nie można uciec.
Historia, która przenosi nas do malowniczego Krakowa, w którym dochodzi do morderstwa. Zmowa milczenia, która panuje nie pozwala na rozwiązanie sprawy. Dzieci, które przebywają w szpitalu, wiedzą więcej niż mogłoby się wydawać. Kiedy pierwsza kostka domina zostaje ruszona, zaczynają wychodzić inne sprawy. Coś, co pozornie nie łączy się w całość, nie ma szans, aby do siebie pasowało – staje się kluczowym elementem.
Autorka niespiesznie buduje historię. Pozwala nam błądzić w licznych teoriach, aby na koniec wszystko ułożyło się w całość. Rzuca cień podejrzenia na każdego. Nikt nie jest bez winy. Największym plusem jest temat książki. Dzieci z problemami psychicznymi, placówki i sposoby leczenia. Społeczeństwo, które nie akceptuje odmienności i nie pozwala żyć, w sposób jaki chcemy. Normy, które mogą prowadzić do zaburzeń i będą pierwszą kostką niszczącą zdrowie.
W dziecięcym szpitalu psychiatrycznym dochodzi do wstrząsającej zbrodni – jedna z pacjentek zostaje znaleziona z poderżniętym gardłem. Władze szpitala, chcąc uniknąć medialnego skandalu, dążą do szybkiego zamknięcia sprawy. Podejrzenia kierują na dziewczynkę, z którą ofiara dzieliła pokój. Podejrzana twierdzi, że nie pamięta niczego z tragicznej nocy, a gdy odzyskała przytomność, w ręku miała zakrwawiony nóż. Personel, śledczy i opinia społeczna natychmiast wydają wyrok, uznając, że problemy psychiczne nastolatki są dowodem jej winy.
Choroby, które wciąż są piętnowane przez społeczeństwo. Instytucje, które powinny pomagać, ale niekiedy nie mają środków lub chęci, aby to robić. Głowa, która próbuje odpocząć, ale nie jest w stanie. Staje się więzieniem, z którego nie można uciec.
Historia, która przenosi nas do malowniczego Krakowa, w którym dochodzi do morderstwa. Zmowa milczenia, która panuje nie pozwala na rozwiązanie sprawy. Dzieci, które przebywają w szpitalu, wiedzą więcej niż mogłoby się wydawać. Kiedy pierwsza kostka domina zostaje ruszona, zaczynają wychodzić inne sprawy. Coś, co pozornie nie łączy się w całość, nie ma szans, aby do siebie pasowało – staje się kluczowym elementem.
Autorka niespiesznie buduje historię. Pozwala nam błądzić w licznych teoriach, aby na koniec wszystko ułożyło się w całość. Rzuca cień podejrzenia na każdego. Nikt nie jest bez winy. Największym plusem jest temat książki. Dzieci z problemami psychicznymi, placówki i sposoby leczenia. Społeczeństwo, które nie akceptuje odmienności i nie pozwala żyć, w sposób jaki chcemy. Normy, które mogą prowadzić do zaburzeń i będą pierwszą kostką niszczącą zdrowie.
November 4, 2024
'W tej klaustrofobicznej scenerii każde słowo może być kłamstwem, a każdy krok-pułapką."
Królowa Kryminału powróciła, a wraz z nią powrócił Jakub Sobieski! Bardzo lubię te serię
"W głębi" to najlepsza i najmocniejsza książka w całej serii z Jakubem Sobieskim.
Akcja rozgrywa się w dziecięcym szpitalu psychiatrycznym, w którym dochodzi do makabrycznej zbrodni na jednej z pacjentek. Za brutalne morderstwo oskarżono współlokatorkę z pokoju, nastoletnią Gabrysię, która sama zmaga się z licznymi zaburzeniami. Do Sobieskiego zgłaszają się rodzice dziewczyny, którzy uważają że córka nie mogła popełnić zbrodni. Placówka miała być dla dzieciaków azylem a stała się horrorem, miejscem tortur. Zamiast pomocy jest rozpacz, zamiast terapii jest farmakoterapia. Przed Jakubem najtrudniejsza sprawa w jego karierze.
Katarzyna Bonda w książce porusza bardzo ważny, rzeczywisty problem, który dotyka wielu młodych ludzi, wiele dzieci, ale również całych rodzin. Książka jest fikcją, ale problem opieki psychiatrycznej niestety fikcją już nie jest. Niektóre sceny są wstrząsające, podczas czytania odczuwamy ból, zagubienie i złość na cały system który jest beznadziejny. Autorka nie boi się w swoich książkach tematów trudnych, wywołujących dyskusję.
Najbardziej wstrząsająca i przejmująca książka w dorobku autorki która wywołuje w czytelniku skrajne emocje. Katarzyna Bonda przyzwyczaiła nas już w swoich książkach do zaskakujących zakończeń, więc i w tej książce zakończenie jest zupełnie niespodziewane. Mimo trudnej tematyki ja jestem bardzo na tak. Fenomenalna książka!
Królowa Kryminału powróciła, a wraz z nią powrócił Jakub Sobieski! Bardzo lubię te serię
"W głębi" to najlepsza i najmocniejsza książka w całej serii z Jakubem Sobieskim.
Akcja rozgrywa się w dziecięcym szpitalu psychiatrycznym, w którym dochodzi do makabrycznej zbrodni na jednej z pacjentek. Za brutalne morderstwo oskarżono współlokatorkę z pokoju, nastoletnią Gabrysię, która sama zmaga się z licznymi zaburzeniami. Do Sobieskiego zgłaszają się rodzice dziewczyny, którzy uważają że córka nie mogła popełnić zbrodni. Placówka miała być dla dzieciaków azylem a stała się horrorem, miejscem tortur. Zamiast pomocy jest rozpacz, zamiast terapii jest farmakoterapia. Przed Jakubem najtrudniejsza sprawa w jego karierze.
Katarzyna Bonda w książce porusza bardzo ważny, rzeczywisty problem, który dotyka wielu młodych ludzi, wiele dzieci, ale również całych rodzin. Książka jest fikcją, ale problem opieki psychiatrycznej niestety fikcją już nie jest. Niektóre sceny są wstrząsające, podczas czytania odczuwamy ból, zagubienie i złość na cały system który jest beznadziejny. Autorka nie boi się w swoich książkach tematów trudnych, wywołujących dyskusję.
Najbardziej wstrząsająca i przejmująca książka w dorobku autorki która wywołuje w czytelniku skrajne emocje. Katarzyna Bonda przyzwyczaiła nas już w swoich książkach do zaskakujących zakończeń, więc i w tej książce zakończenie jest zupełnie niespodziewane. Mimo trudnej tematyki ja jestem bardzo na tak. Fenomenalna książka!
February 27, 2025
Detektyw Sobieski znowu wraca do gry. Tym razem musi odkryć prawdę, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami w szpitalu psychiatrycznym, w którym ginie pacjentka, a winą jest obrzucone prawdopodobnie niewinne dziecko - tak przynajmniej uważają rodzice Rysia ( Gabrysi ).
" – Za dziecka bywałam w takich placówkach. Wiem, jak tam jest.
I zapewniam cię, że już po pierwszym pobycie wychodzisz stamtąd odmieniony. Ryś może mieć problemy, bo nie jest akceptowany w rodzinie, w swoim środowisku ani w szkole. Czuje się niepotrzebny, niewidzialny i nie jest w stanie sprostać oczekiwaniom dorosłych.
Czułam się kiedyś podobnie. Regularnie miałam kryzysy, zdawało mi się, że tonę. Nie mówię, że każdy przypadek jest identyczny, ale zaburzenia psychiczne dzieci najczęściej są konsekwencją zbyt dużych ambicji otoczenia, a robią ci to najbliżsi."
Nie jest to według mnie najlepsza książka Pani Katarzyny. Pomysł na fabułę bardzo ciekawy, ale momentami potrafiłam wczuć się w tekst, gdzie chwilę później w kolejnym wątku, nużyłam się niemiłosiernie. Zdecydowanie bardziej wolę serie zdecydowanie Hubertem Mayerem, ale uważam również że Bonda pisze bardzo dobrze, mi po prostu ciężko się czytało tą pozycję.
" – Za dziecka bywałam w takich placówkach. Wiem, jak tam jest.
I zapewniam cię, że już po pierwszym pobycie wychodzisz stamtąd odmieniony. Ryś może mieć problemy, bo nie jest akceptowany w rodzinie, w swoim środowisku ani w szkole. Czuje się niepotrzebny, niewidzialny i nie jest w stanie sprostać oczekiwaniom dorosłych.
Czułam się kiedyś podobnie. Regularnie miałam kryzysy, zdawało mi się, że tonę. Nie mówię, że każdy przypadek jest identyczny, ale zaburzenia psychiczne dzieci najczęściej są konsekwencją zbyt dużych ambicji otoczenia, a robią ci to najbliżsi."
Nie jest to według mnie najlepsza książka Pani Katarzyny. Pomysł na fabułę bardzo ciekawy, ale momentami potrafiłam wczuć się w tekst, gdzie chwilę później w kolejnym wątku, nużyłam się niemiłosiernie. Zdecydowanie bardziej wolę serie zdecydowanie Hubertem Mayerem, ale uważam również że Bonda pisze bardzo dobrze, mi po prostu ciężko się czytało tą pozycję.
December 18, 2024
W swej najnowszej powieści zatytułowanej „W głąb” Katarzyna Bonda wysyła detektywa Sobieskiego w okolice Krakowa, gdzie pracuje on nad zleceniem rozwikłania zagadki brutalnego morderstwa pacjentki dziecięcego szpitala psychiatrycznego. Podejrzaną jest dziewczynka, z którą ofiara dzieliła pokój.
„Chora głowa to jest prawdziwe więzienie, nie da się z niego uciec”.
Autorka obnaża przed czytelnikiem skandaliczny stan psychiatrii w Polsce, szczególnie pokazując jej ciemne strony, takie jak przepełnione oddziały czy handel lekami psychotropowymi na czarnym rynku.
Rodzic poznaje, co to niemoc i bezsilność, dopiero kiedy jego dziecko choruje psychicznie. To jest prawdziwa, czarna, bezdenna bezradność, ponieważ choruje wtedy cała rodzina, a system bywa boleśnie zawodny.
Historia ta ma dla mnie wymiar osobisty i szczególnie mnie dotknęła — wiem, co oznacza przerażająca rozpacz rodziców, którzy chcieliby pomóc swojemu dziecku, ale nie są w stanie.
To szokująca i niezwykle trudna opowieść podejmująca temat, o którym warto i trzeba rozmawiać. Oby ta dyskusja była początkiem tak niezbędnych zmian.
„Chora głowa to jest prawdziwe więzienie, nie da się z niego uciec”.
Autorka obnaża przed czytelnikiem skandaliczny stan psychiatrii w Polsce, szczególnie pokazując jej ciemne strony, takie jak przepełnione oddziały czy handel lekami psychotropowymi na czarnym rynku.
Rodzic poznaje, co to niemoc i bezsilność, dopiero kiedy jego dziecko choruje psychicznie. To jest prawdziwa, czarna, bezdenna bezradność, ponieważ choruje wtedy cała rodzina, a system bywa boleśnie zawodny.
Historia ta ma dla mnie wymiar osobisty i szczególnie mnie dotknęła — wiem, co oznacza przerażająca rozpacz rodziców, którzy chcieliby pomóc swojemu dziecku, ale nie są w stanie.
To szokująca i niezwykle trudna opowieść podejmująca temat, o którym warto i trzeba rozmawiać. Oby ta dyskusja była początkiem tak niezbędnych zmian.
January 2, 2025
"W głąb” to wciągająca opowieść, która odkrywa mroczne tajemnice ludzkiej psychiki i rzuca czytelnika w świat, w którym nic nie jest oczywiste. Bonda, znana ze swoich kryminałów psychologicznych, po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią napięcia i zawiłych intryg.
Bonda zręcznie konstruuje fabułę, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy i motywacje bohaterów. Dzięki temu książka jest pełna zwrotów akcji, a czytelnik z każdą stroną chce wiedzieć więcej, nie będąc pewnym, komu można zaufać.
*W głąb* to jednak nie tylko świetnie skonstruowany kryminał – to także pytania o ludzkie słabości, pragnienie zemsty i to, jak daleko można się posunąć w poszukiwaniu prawdy.
Dla fanów Katarzyny Bondy oraz miłośników kryminałów psychologicznych, to lektura obowiązkowa. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi zaskakiwać, budując niepokojący i wciągający świat, który pozostawia czytelnika z pytaniem, co naprawdę oznacza "wchodzenie w głąb" — zarówno w kontekście śledztwa, jak i ludzkiej duszy.
Kolejna część serii z detektywem Jakubem Sobieskim. Nie czytałem wcześniejszych, ale nie odczuwam, że treść jest niezrozumiała, niejasna.
Bonda zręcznie konstruuje fabułę, stopniowo odsłaniając kolejne warstwy i motywacje bohaterów. Dzięki temu książka jest pełna zwrotów akcji, a czytelnik z każdą stroną chce wiedzieć więcej, nie będąc pewnym, komu można zaufać.
*W głąb* to jednak nie tylko świetnie skonstruowany kryminał – to także pytania o ludzkie słabości, pragnienie zemsty i to, jak daleko można się posunąć w poszukiwaniu prawdy.
Dla fanów Katarzyny Bondy oraz miłośników kryminałów psychologicznych, to lektura obowiązkowa. Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi zaskakiwać, budując niepokojący i wciągający świat, który pozostawia czytelnika z pytaniem, co naprawdę oznacza "wchodzenie w głąb" — zarówno w kontekście śledztwa, jak i ludzkiej duszy.
Kolejna część serii z detektywem Jakubem Sobieskim. Nie czytałem wcześniejszych, ale nie odczuwam, że treść jest niezrozumiała, niejasna.
December 16, 2024
Gdyby ktoś podjął decyzję, by nazywać to horrorem, a nie kryminałem, to bym się musiała z tym zgodzić. Realia szpitali psychiatrycznych, jak i cała opisana tu sprawa łącznie z otoczką, są przerażające. Autorka do tego opisała to bardzo dobrze. Niektórych rzeczy można się domyślić, lecz większość jest tak skomplikowanie napisana, że ciężko wykombinować, jaka dokładnie jest prawda. Myślisz już, że wiesz? Poczekaj chwilę, zaraz dowiesz się, że się mylisz. Tak jak i główny bohater. Dobrze, że on był zmotywowany, bo większość to by się poddała. Dostęp do informacji miał bardzo ograniczony.
Przy tym wszystkim to czyta to się bardzo szybko.
Przy tym wszystkim to czyta to się bardzo szybko.
July 30, 2025
Kolejna część od Katarzyny mnie nie zawiodła. Ukazuje problemy współczesnego świata. Pokazuje, że dbanie o siebie psychicznie jest równie ważne, jak o dbanie zdrowia fizycznego, nie raz może dojść do tragedii. Dobry pomysł z odświeżeniem otoczenia. Lubie książki Bondy, lecz odczułam w tej części tą dynamikę akcji przyspieszoną razy 3, co często sprawiało że byłam zdezorientowana. Wciągająca fabuła i polecam osobom lubiącą gatunek kriminalny, prosty język i rozumiały dla wszystkich.
November 24, 2024
To była moja pierwsza styczność z twórczością Bondy. Jako osoba w wieku tych dzieciaków z psychiatryka, oraz sama zmagająca się z podobnymi problemami, uważam, że autorka dobrze opisała te trudności. Sama sprawa nie przypadła mi do gustu, ale to tylko moje preferencję. Jakub sigma totalny.
October 27, 2024
Wreszcie mocna książka ze zwróceniem uwagi na problem leczenia psychiatrycznego w Polsce 🙌🏼 Ukłony ukłony i jeszcze raz ukłony w stronę autorki ✨
November 3, 2024
Jestem okropnie wybredna jeśli chodzi o kryminały ale to? To jest idealne, tego oczekiwałam i to dostałam. Wciągnęłam się dopiero po setnej stronie ale było warto czekać
December 1, 2024
Nic szczególnego, ale też nic niepoprawnego, w końcu brak romansu!
January 1, 2025
2,5/5
January 20, 2025
Bardzo interesująca, szybko się czyta. Pokazuje przerażającą stronę zakładów psychiatrycznych dla dzieci w Polsce.
March 6, 2025
Pierwszy polski kryminał jaki przeczytałam pokazujący realia szpitali psychiatrycznych dla dzieci na terenie naszego państwa, dlatego 5⭐️
November 9, 2025
Brawo za pokazanie złożoności i systemowego podejścia do problemów psychicznych dzieci, brawo za korki i wieczne remonty na krakowskich drogach. Nie brawo za bajgle, nie brawo za małą ilość Kuby i Ady. Przyjaciółka? Przyjaciółka my ass
November 14, 2025
zamysl dobry, wykonanie fatalne
ostatnie 50 stron juz skipowalam jak leci i nawet nie czytalam zbytnio xd
ostatnie 50 stron juz skipowalam jak leci i nawet nie czytalam zbytnio xd
Displaying 1 - 27 of 27 reviews