Dziura w bucie

by Magdalena Kobis

Paryż. Lato 2006 roku. Młoda kobieta zostaje skierowana na badania do szpitala psychiatrycznego. Nie ma świadomości, że jej umysł właśnie postanowił uciec od rzeczywistości w inny, mroczny świat z nieznanym ciemnym słońcem… Tak mogłaby zacząć się przeciętna powieść… ale „Dziura w bucie” nie ma w sobie nic z przeciętności, jest bowiem niespotykanie wyjątkowa w swoim prawdziwym i wstrząsającym przekazie. Autorka wciąga czytelnika w głąb swojego umysłu, relacjonując szczerze i otwarcie, a jednocześnie z niezwykłą lekkością pióra, trudną i bolesną walkę o siebie, swoje człowieczeństwo, tożsamość, swoje Ja. Ta swoista autobiografia nie jest jednak tylko zapisem walki ze zbuntowanym umysłem. To wielowątkowa powieść, z fascynującym wachlarzem zdarzeń i barwnych niepowtarzalnych postaci, z akcją, która trzyma w napięciu niczym najlepsza sensacja i nie pozwala odłożyć książki na półkę, dopóki się jej nie przeczyta do końca

260 pages, Hardcover

First published March 26, 2014

Reviews

[Królowa Literatury · Rating 3 out of 5]

W tej recenzji zacznijmy od pozytywów, a mianowicie lekkiego pióra autorki. Treść była przemyślana. W książce znajdziemy opisy różnych chorób, żeby rozjaśnić czytelnikowi z czym zmagali się inni pacjenci. Autorka opisała swój pobyt w szpitalu psychiatrycznym tworząc w tej serii swojego rodzaju autobiografię. Opisała ludzi, miejsce, zdarzenia w formie pamiętnika lub dziennika. Jedne były bardzo ciekawe, inne mniej. Szczególnie zainteresowały mnie wątki Marie-Gaelle oraz Ramziego. Kobis fantastycznie ujęła również własne zmagania z chorobą. Ja męczyłam jednak tą książkę przez bardzo długi czas. Pierwsza rzecz, która nie przypadła mi do gustu to fakt, że o ile choroby innych pacjentów były w miarę dobrze opisane, tak jeśli chodzi o samą autorkę nie mam pojęcia na co chorowała. Czy to była schizofrenia? A może osobowość wieloraka? Trudno mi było to ustalić i mimo uważności, (do niektórych rozdziałów podchodziłam kilka razy) wciąż nie jestem w stanie określić na co chorowała. Kolejnym aspektem, który wpłynął na moją ocenę była chaotyczność. Autorka zafundowała nam wgląd do swojego umysłu przez co zatarła się granica pomiędzy tym na co miała wpływ choroba, a rzeczywistością. Brakowało mi takiego uporządkowania faktów, żebym nie zgubiła się w zapiskach, pewnego rodzaju podsumowania, to było prawdą i będzie miało wpływ na dalszy przebieg historii, to zostało wymyślone. A uwierzcie mi, wiele razy zgubiłam się w tej książce. Szczególnie przy wątku Lisy. Raz było, że dziewczyna istnieje, raz, że nie istnieje, a później, że jednak istnieje, co całkowicie mnie zirytowało i miałam w głowie słowa „weźcie się na coś zdecydujcie". Ostatecznie nie dowiedziałam się kim jest Lisa i czy w ogóle istniała.
Podsumowując nie było to najgorsze doświadczenie literackie w moim życiu. Jestem również pewna, że wielu osobom nie będzie przeszkadzać to żonglowanie pomiędzy jawą, a wymysłem chorego umysłu. Ja jednak straciłam serce do tej historii i mimo wielu pytań jakie pozostawiła, nie wrócę do niej.

[Marek · Rating 3 out of 5]

Ciekawa historia z szpitalem psychiatrycznym w tle - całkiem niezła.