เธอที่หายไปในฤดูร้อนสีอำพัน

by Mizuki Tsujimura, ฉัตรขวัญ อดิศัย (Translator)

ข่าวการพบโครงกระดูกเด็กในโรงเรียนประจำแห่งนั้น
ปลุกความทรงจำของ โนริโกะ ทนายความสาวขึ้นมาอีกครั้ง
สมัยประถมเธอเคยไปเข้าค่ายฤดูร้อนที่นั่นทุกปี
และได้เจอเด็กหญิงคนหนึ่งจนกลายเป็นเพื่อนซี้กัน

แต่ฤดูร้อนปีสุดท้ายอีกฝ่ายกลับหายตัวไป
คำสัญญาในวันวานยังดังก้องอยู่ในหู
“เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป”

โนริโกะหวนนึกกลับไปในฤดูร้อนนั้นอีกครั้ง…
หรือยังมีความลับที่ไม่มีใครรู้ซุกซ่อนอยู่ในโรงเรียน

โครงกระดูกนั้นใช่เพื่อนของเธอหรือเปล่า?

คำตอบรอเธออยู่ที่นั่น…
ที่ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพและความตาย


ผู้เขียน หมาป่าโดดเดี่ยว ปราสาทเดียวดาย ในกระจก

Genres: Japanese Literature, Mystery, Drama

Paperback

First published June 9, 2021

About the author

Associated Names:
* Mizuki Tsujimura
* 辻村深月 (Japanese)

Tsujimura is an award-winning novelist, she is best known for her mystery and children novels. She studied at Chiba University and won the Naoki Prize in 2012 for Kagi no nai Yume wo Miru (I Saw a Dream Without a Key), and in 2018 she won the Japan Booksellers' Award for her novel Kagami no Kojo (Lonely Castle in the Mirror).

Reviews

[Makmild · Rating 3 out of 5]

เล่มนี้มีความสโลว์เบิร์นแบบสูงงงงง เรานึกภาพตามแบบเป็นซีรีย์ออกหมดเลย แบบ เหมือนจงใจเขียนมาให้เป็นซีรีย์ 10 ตอนจบ เพราะงั้นหนังสือมันเลยหนาๆ โดยเรื่องเล่าจะเป็นการสลับไปมาระหว่างปัจจุบันกับอดีต

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นจากในทีวีฉายข่าว พบศพโครงกระดูกกลางโรงเรียนเคยชื่อดังแห่งหนึ่ง ฟังตรงนี้แล้วจะแบบ Nickle boys!! แต่ไม่สหาย ไม่ได้ใกล้เลย การพบโครงกระดูกเป็นเหมือนแค่จุดเล็กๆ เริ่มต้นเรื่องที่จะเป็นการตีแผ่และวิจารณ์สังคม ครอบครัว สถาบันการศึกษาของญี่ปุ่น โดยมีเรื่องราวในอดีตเป็นตัวคั่นให้เรารู้สึกอยากติดตามและสนิทสนมกับตัวละครเป็นพักๆ

ส่วนตัวคิดว่า อาจารย์ยังเขียนพาร์ทความเป็นเด็กได้ดีเหมือนเคย เหมือนในเรื่อง หมาป่าโดดเดี่ยว ปราสาทเดียวดาย ในกระจก ช่วงจังหวะเด็กๆ คุยกัน ความนึกคิดแบบที่จะมีแบบในวันประถมปลาย มันดีมากๆ เป็นส่วนทีชอบของเล่มนี้ แต่ในส่วนของการสืบคดี บอกตรงๆ ว่าเนือย คงเป็นเพราะ slow burn ที่อยากจะให้พีคในตอนท้าย แต่เหมือนจำใจต้องจบ เลยทำให้เราเศร้านิดหน่อยว่ามันไม่ระเบิดเท่าที่ปูเรื่องมาเลย ถึงแม้จะเป็นการจบที่ดูสมเหตุสมผลกับตัวละครมากก็ตาม

โดยรวมแล้วเราว่าถ้าจะเน้นสืบสวน เล่มนี้ทำได้ตามมาตราฐาน คือยังสมเหตุสมผลและน่าติดตาม แต่ไม่ได้หวือหวามากนัก แต่เมื่อมีพาร์ทอดีตที่เป็นเรื่องราวของเด็กๆ การผูกปม เพื่อสลับกลับมาปัจจุบันมาเสริม จึงทำให้เล่มนี้มีความน่าสนใจมากกว่าที่จะเน้นแนวสืบสวนสอบสวนค่ะ

[Bighead_Monster · Rating 3 out of 5]

ลานกว้างในโรงเรียนพบโครงกระดูกของหนึ่งในเด็กนักเรียน เกิดเป็นคดีดังที่ต้องหาว่าใครเป็นคนทำ #เธอที่หายไปในฤดูร้อนสีอำพัน ผู้ใหญ่ประหลาดเด็กแปลกในสถานศึกษาเสมือนลัทธิ หนา600หน้า อ่านเหนื่อยลึกซึ้งสุดพลังลึกลับซ่อนกลกับใจผู้คน ไม่ใช่แนวสืบระทึกแต่เป็นสืบสาวอดีตค่อยเป็นค่อยไปแบบสุดใจ
.
20ปีก่อน โนริโกะในวัยประถมได้ไปเข้าค่ายฤดูร้อน ณ โรงเรียนแห่งอนาคต จนพบกับ มิกะ ทั้งสองกลายเป็นเพื่อนซี้กันในช่วงเวลาสองสามปีนั้น แต่หลังจากโนริโกะเติบโตมาก็ไม่ได้เจอกับมิกะอีกเลย จนปัจจุบันได้มาทำอาชีพทนายความ เธอเห็นข่าวที่มีการขุดเจอโครงกระดูก ณ ลานกว้างในโรงเรียนแห่งนั้น

สถานศึกษานี้ปิดตัวไปหลายปีแล้วและศพแห้งเหลือแต่โครงกระดูกที่ถูกพบนั้นอาจเป็นมิกะ ทำให้โนริโกะต้องเข้าไปพัวพันสืบหาความจริง สอบพยานรอบข้างทุกคนในช่วงเวลานั้น ทั้งเด็กนักเรียน ครู ผู้ปกครอง ความทรงจำทุกคนต้องถูกรื้อฟื้นเพื่อมาปะติดปะต่อไขปมในอดีตเพื่อคลี่คลายสรุปผลพิจารณาคดี

ดำเนินเรื่องค่อยเป็นค่อยไปบรรยายละเอียดยิบ เล่าเหตุการณ์ปัจจุบันตัดสลับอดีตช่วงโนริโกะ+มิกะรู้จักกัน รวมถึงเพื่อนคนอื่น คือเรื่องราวสังคม-สภาพแวดล้อมในโรงเรียน ผู้ใหญ่ปฏิบัติต่อเด็กและการรับมือของเด็กเมื่อเจอสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ปมเฉลยไม่ระทึกซับซ้อนแต่อย่างใดเรียกว่าแนวดราม่าสะท้อนใจ

ไม่ใช่แนวสืบสวนตื่นเต้นแต่เหมือนเป็นการตีแผ่ปัญหา แสดงภาพสังคมในการศึกษาภาคบังคับและการอยู่รวมกันของเด็กที่โลกทั้งใบ ณ ตอนนั้นก็มีเพียงพ่อแม่ เพื่อน ครูและสภาพแวดล้อมในโรงเรียน สะท้อนมุมมองของเด็กที่มีต่อผู้ใหญ่ การเลี้ยงดูของพ่อแม่ที่เราจะได้เห็นมุมมองจากหลายครอบครัวด้วย

เรื่องราวยืดยาวนี้กำลังสื่อถึงการปฏิบัติต่อเด็กในโรงเรียน ยิ่งด้วยสังคมญี่ปุ่นเน้นอิงคนหมู่มาก มุมมองความคิด-ปัญหาในใจของเด็กที่มักถูกมองข้ามไป อาจถูกละเลยจากการดูแลไม่ทั่วถึง โรงเรียนภาพลักษณ์ดูดีแต่แฝงไปด้วยผลประโยชน์ แนวคิด+ระบบที่จะสร้างภาพการศึกษาตั้งเป้าสวยหรูเพื่อพัฒนาโรงเรียน

เสียดสีทั้งระบบการศึกษา+สภาพแวดล้อมอย่างน้ำพุธรรมชาติใกล้โรงเรียนที่มีตำนานว่าให้เอาของสำคัญไปลอยน้ำเพื่อขอพร นึกถึงMononoke The Movieเอาของไปทิ้งน้ำเพื่อเสริมความแน่วแน่ในตัวตน แสดงภาพความเป็นญี่ปุ่นสุด ๆ ผู้เขียนเองก็มักตีแผ่แง่งามเล่นประเด็นจิตใจคนออกมาเสมอ

คำเตือน? หนา600หน้า ถ้าชอบอะไรฉับไวเฉลยปึ้งปั้งปังปั๊วะ ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องเลือกมาทางนี้เพราะเป็นการอ่านที่ชวนตีความตลอดเล่ม ทั้งเรื่องใจคน สังคม เพื่อน สโลวเบิร์นขั้นสุดเหมือนหยุดนิ่ง เอกลักษณ์ผู้เขียนมาก ผลงานจากผู้เขียน หมาป่าโดดเดี่ยวปราสาทเดียวดายในกระจก (พี่ก็เขียนเก่งเกิ๊นหนาบั้กตลอด)


วรรคที่ชอบ

- การทำให้ตัวตนของเด็กคนหนึ่งหายไปน่ะ มันทำได้ง่ายดายขนาดนั้นเลยเหรอคะ

- มนุษย์เรามักไม่กล้าตัดสินใจเด็ดขาด แต่พวกเด็ก ๆ ไม่มีกำแพงนั้นตั้งแต่ต้น สิ่งที่ผู้ใหญ่ขาดไป หลับใหลอยู่ในตัวทุกคน

[Sayuri · Rating 4 out of 5]

TREMENDO.

Una mirada afilada, conmovedora y dolorosa acerca de cómo las experiencias de la infancia son capaces de moldear nuestra vida adulta, y de cómo, los adultos, debido al miedo y a la vergüenza, son capaces de ocultar las más terribles verdades.

"Nunca imaginó que sufriría tanto por no haber hablado de las cosas que no entendía, por no haberlas visto" (p. 553).

Una escuela/internado para niños. Un aparente oasis campestre en medio del caos que significa crecer. Sin embargo, todo cambia cuando un cadáver es encontrado en un antiguo terreno de la escuela. Un hallazgo que no sólo volverá a enfocar la atención del público en esta institución denominada "secta", sino que también hará que Noriko, una de las protagonistas, empiece a recordar sucesos anteriormente olvidados. Recuerdos acerca de un verano en esa escuela en el que todo cambió.

Ésta es una novela que va constantemente del presente al pasado. Casi como si Noriko estuviera recordando al mismo tiempo que nosotros, como lectores, vamos recorriendo el relato. El misterio central es el eje que conduce la historia (por supuesto), pero lo que realmente destaco de la novela es esa exploración profunda y detallada de los puntos de vista de las protagonistas en sus infancias. Nuestras perspectivas y nuestras maneras de ver y entender el mundo son muy distintas a como eran en la niñez, así que ese recorrido por la vida de estas niñas y todo lo que, como lectores, vivimos junto a ellas, hace que el plot twist final tenga mucho más peso emocional.

A medida que vas leyendo, el relato se va volviendo más y más turbio, y esa tensión constante es otro aspecto que destaco muchísimo de la historia. La autora logró mantenerme en vilo desde el mismísimo prólogo, y eso es una proeza tremenda (considerando que se mantiene por más de 500 páginas).

Siento que a Mike Flanagan (director de The Hunting of Hill House y The Midnight Club) le encantaría adaptar esta historia y pienso que si son como yo y les gusta ese tipo de suspenso, les recomiendo totalmente esta novela.

"Mika recordó la imagen del manantial que guardaba en su cabeza.
Un lugar al que nunca podría volver. A pesar de lo nítidamente que lo recordaba, era un lugar que ya no existía en ninguna parte" (p. 554).

[ดินสอ สีไม้ · Rating 5 out of 5]

พล็อตเรื่องต่างไปจากเล่ม หมาป่าโดดเดี่ยวฯ เลย
แต่ถึงอย่างนั้น วิธีเล่าก็ยังมีกลิ่นอายแบบเดียวกัน
เล่มก่อนหน้า ผู้เขียนโฟกัสที่วัยเด็กเกือบตลอดทั้งเรื่อง
ในขณะที่เล่มนี้ วัยเด็กเป็นเพียงภาพฉากหลังในอดีต
เราไม่ได้เห็นเส้นทางการเติบโตตั้งแต่ต้นจบจบของตัวละครทั้งหมด
เห็นแต่เพียงช่วงวัยหนึ่งของพวกเขา ในตอนที่ยังเด็ก กับตอนปัจจุบัน
เอาจริงๆ ก็อยากเห็นมากกว่านั้นนะ ว่าแต่ละคนเติบโตมาอย่างไร

เป็นเรื่องที่มีแง่มุม รายละเอียดเล็กน้อยปลีกย่อยเยอะมาก
ไม่ได้ชูประเด็นไหนเด่นเป็นพิเศษ
ทำให้ตอนอ่าน เราต้องเอาตะแกรงร่อนส่วนเกินออกไปเอง
แล้วเก็บตกส่วนที่ผู้เขียนต้องการสื่อสารออกมา

เรามองโรงเรียนแห่งอนาคต ต่างไปจากลัทธิโอมชินริเคียว
(ที่ผู้เขียนกล่าวถึงการปล่อยแก๊สพิษ ในช่วงหนึ่งของเล่มนะ)
เรามองว่า หลายๆ หลักการของโรงเรียนแห่งนี้ดีเลย
เพียงแต่ว่าพอมันไม่มีระบบระเบียบ
เลยทำให้ครูทุกคนไม่ได้มองเห็นภาพภาพเดียวกัน

อ่านจบแล้ว เราโกรธที่ทุกคนทำกับมิกะมากๆ
มิกะน่าสงสารมากๆ
เราอยากเห็นเธอเติบโตมาอย่างดีนะ
อยากเห็นจังเลย

[Kishibe · Rating 3 out of 5]

งานสโลเบิร์นที่อ่านจบแล้วไม่ค่อยมีอะไรน่าจดจำนัก 400 หน้าแรกคืออ่านเอาเพลินน่ะ ไม่ต้องอยากรู้อะไรปล่อยตัวปล่อยใจไปได้เลย งานเขียนมีรายละเอียดที่ดี แต่เรากลับรู้สึกว่าการบรรยายไม่ได้สวยงามอย่างที่เราหวังใว้ก่อนอ่าน ประเด็นในเรื่องนั้นน่าสนใจทีเดียวการศึกษาการเลี้ยงลูก มุมมองของผู้ใหญ่และเด็ก

ถึงในเรื่องจะมีความลับ มีการตามหาความจริง มีความสัมพันธ์ที่น่าขบคิด แต่สำหรับเรา เราว่ามันช้าไปนิด พอถึงจุดเฉลยก็ไม่พีคมากด้วย

เล่มนี้อาจไม่เหมาะกับทุกคน แต่ใครต้องการความสงบในจิตใจ อ่านได้เรื่อยๆ เราแนะนำ

[Emi · Rating 5 out of 5]

心理描写がすごくリアルで的確だなと思った。結構長い話だけどのめり込んで読んだ。

[Ahi · Rating 5 out of 5]

宗教物。子供の頃から親にいられられてたらその世界が全てだし。子供が自分が選択した道じゃない。
こういう団体に洗脳されちゃうのなんで？って思うけどほんとにささいな、これはしゅうきじゃないんですよ。すごく教育にいいんですよって文句だったらはいってしまうのかも。？公文みたいな入口の可能性もある。公文はそのままただの教育だけど、教育からはいって宗教的な内容になっていくものだってありそう。

[Repix Pix · Rating 1 out of 5]

La vida es muy corta.

[serina · Rating 4 out of 5]

どんなに綺麗事に見えたとしても、この世の中に、エゴは存在しないかもしれない。