Ο Μιχάλης Σπέγγος γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1963. Σπούδασε πυρηνική φυσική. Έχουν εκδοθεί τα παρακάτω έργα του: "Περί αισθημάτων", μυθιστόρημα (Νέα Σύνορα, 2001), "Η τελευταία συγγνώμη", μυθιστόρημα (Ελληνικά Γράμματα, 2002), "Μπίλη ο τίγρης", διηγήματα (Αιγέας, 2004), "Η εξομολόγηση ενός πυρηνικού φυσικού" (2004), "Μ' αεροπλάνα και βαπόρια", Δέκα μικρά κεφάλαια, κι ένα μεγάλο, που τα συνδέει λιγότερο ή περισσότερο η μουσική του Διονύση Σαββόπουλου (2005), "Imperium", (2007), "Το στοίχημα των ανθρώπων", (2011) κ.ά.
Δεν είμαι γνωστής της μουσικής του Σαββόπουλου, ούτε της εποχής της οποίας αποτέλεσε σημαδιακό πρόσωπο. Δεν είμαι κριτικός λογοτεχνίας ούτε μπορώ να ερμηνεύσω πίσω απο τις λέξεις σε οποιοδήποτε κείμενο εξάγοντας ασφαλή συμπεράσματα.
Είμαι μεγάλος θαυμαστής του Μιχάλη Σπεγγου όμως. Και αυτό δεν ειναι τυχαίο. Οποίο βιβλιο του έχω διαβάσει με αφήνει πάντα με ένα αίσθημα θαυμασμού και ελπίδας για την σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία. Το συγκεκριμένο βιβλιο ειναι ένα σπονδυλωτό μίνι μυθιστόρημα με βασικό ήρωα τον Ζηση, απο την νεαρή ηλικία μέχρι την ώριμη και τα περιστατικά που διατρέχουν την ζωή του πάντα με μουσική υπόκρουση τα τραγούδια του Σαββοπουλου.
Είτε σου αρέσει είτε όχι ο Σαββοπουλος, δε μπορείς παρά να αναγνωρίσεις ότι το μικρό αυτό βιβλιο αξίζει και με το παραπάνω μια θέση στη βιβλιοθήκη σου, στην μνήμη σου, στην ζωή σου. Γιατι; Γιατι ο Σπεγγος ξέρει να γράφει με ψυχή. Αυτό.
Δεν είναι τίποτε περισσότερο από αυτό που λέει, δηλαδή μια αναφορά στο Σαββόπουλο. Η πένα του Σπέγγου εμφανής ακόμη και σε τόσο μικρά κείμενα ακόμη και σε θέμα που δε με αφορά.