La biblioteca dei libri dimenticati

by Nicola Pesce

Leda è una giovane donna che vuole scappare da un remoto paese di provincia per liberarsi dalle insicurezze e dai traumi che la sua famiglia le ha inflitto. Per farlo decide che l'unico modo è quello di provare a realizzare il suo aprire una piccola libreria a Venezia. Nel frattempo, un gattino nero di nome Erinni si trova sbattuto fuori dall'appartamento dove era nato e deve cominciare la sua esistenza da randagio per le calli veneziane. Spaesati e soli, Leda ed Erinni sembrano ineluttabilmente destinati a incontrarsi. La piccola libreria, però, non è come le altre, è un luogo protetto, incantato. Infatti un giorno, abbattendo un muro di mattoni, Leda scopre che nel locale è nascosta una biblioteca molto antica e particolare. I suoi scaffali ospitano i libri dimenticati, quelli perduti e gli "pseudobiblion". Sono le opere che i grandi scrittori e le grandi scrittrici del passato hanno anche solo sognato ma non hanno mai come il seguito delle Anime morte di Gogol, il secondo libro della Poetica di Aristotele o le Odi perdute di Baudelaire. Tuttavia, la libreria non nasconde soltanto questi volumi unici e preziosi. Una sera, infatti, Leda scopre che la stanza segreta è anche un portale che le permette, notte dopo notte, di fare incontri di passeggiare con Fëdor Dostoevskij nelle vie innevate della San Pietroburgo dell'epoca o con Giacomo Leopardi tra le stradine arroccate della Recanati di inizio Ottocento. Proprio come avrebbero fatto i loro libri, questi grandi scrittori, attraverso dialoghi profondi e toccanti, guidano Leda verso una nuova comprensione di sé, dell'amore e del senso della vita. La biblioteca dei libri dimenticati è un viaggio magico tra sogni infranti e nuovi inizi in cui le emozioni fluiscono placide come i canali tra le calli e i ponti di Venezia. Un romanzo delicato e poetico, che racconta la fragilità dell'animo umano e il potere salvifico della letteratura.

Genres: Fiction, Italian Literature

425 pages, Kindle Edition

Published November 12, 2024

Reviews

[Sara Dalla · Rating 1 out of 5]

Peccato, la trama era bella, lo sviluppo a volte molto pesante a volte quasi superfluo a volte tutto molto superficiale e banale. Si salva l’incontro con Leopardi

[Patrizia Lo Iacono · Rating 3 out of 5]

Partito alla grande, ha perso man mano ritmo. Intriso di citazioni colte e di analisi e dettagli che per un po' fanno piacere ma alla lunga stancano. È lungo, troppo lungo. È una scrittura bella, corretta, ricercata. Una storia dolce. Si vede che ha fatto molte ricerche per scriverlo. Per certi versi è anche un libro raffinato. Leda l'ho capita e l'ho sentita benissimo.

[Vittoria · Rating 5 out of 5]

Pur spingendo a uscire dalla comfort zone, ad assaporare la vita, a toccarla con le tue mani, questo libro, questa storia, crea un immenso conforto, aprendoci gli occhi sul fatto che la vita è qui, la vita è ora, la vita è nostra

[Alessandra Licini · Rating 3 out of 5]

La premessa era buona, ma troppo parte del libro e dedicata ai pensieri dei personaggi, i dialoghi sono surreali (nessuno parlerebbe mai così) e gli incontri con gli scrittori troppo pochi.

[Giulia Passarella · Rating 1 out of 5]

Scrittura un po' banale, storia poco emozionante, libro interrotto a poco più di 100 pagine nonostante io odi non finire un libro.
Per me è no, avanti il prossimo.

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 3 out of 5]

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2025/11/bl...

Για πολλούς/ες αναγνώστες/στριες τα ράφια των βιβλιοθηκών τους δεν αποτελούν απλώς και μόνο έναν χώρο φύλαξης, τοποθέτησης και προστασίας των βιβλίων τους, αλλά ένα άτυπο ''θησαυροφυλάκιο'' όπου εκεί τους/τις περιμένουν ανοικτά τα ''παράθυρα'' της μυθοπλασίας -σαν άλλα μονοπάτια- που τους/τις οδηγούν σε κόσμους ονειρικούς. Εκεί όπου η φαντασία έρχεται να πραγματοποιήσει ευχές, να αποκαταστήσει την αλήθεια, να επιφέρει την πολυπόθητη λύτρωση και κυρίως να τους/τις κάνει να ζήσουν όλα εκείνα που δεν κατάφεραν να ζήσουν στην αληθινή ζωή. Ναι, είναι ένα κόσμος μαγικός και συναρπαστικός και το κλειδί για να ''ξεκλειδώσει'' αυτές τις πύλες και να τους/τις κάνει κοινωνούς όλων αυτών είναι τα βιβλία. Αυτά τα μικρά, μα θαυματουργά πολλές φορές βιβλία που παρέχουν αρκετά από εκείνα που έχει η ανθρώπινη ψυχή ανάγκη...

Ξέρω πως ακούγομαι κάπως ονειροπόλα θεωρώντας και εκφέροντας δημοσίως την άποψή μου ότι τα βιβλία έχουν ''ψυχή''. Μην σας παραξενεύει αυτό που λέω. Αρκεί να σκεφτούμε ότι κανένα βιβλίο δε γράφτηκε από μόνο του, αλλά αποτελεί το πόνημα και το πνευματικό ''παιδί'' ενός/μίας δημιουργού που εναπόθεσε ένα κομμάτι της ψυχής και του εαυτού του/της στη συγγραφή αυτού του έργου. Οπότε, ας είμαστε λίγο πιο προσεκτικοί/ες στο πώς φερόμαστε προς τα βιβλία. Ακόμη κι αν δεν τα αγαπάμε, μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε με έναν πρέποντα σεβασμό. Να μην τα λησμονάμε. Άλλωστε, τα βιβλία δεν είναι αντικείμενα προς κατανάλωση σαν άλλο τρόφιμο ώστε να έχει ημερομηνία λήξης μέσα στην οποία πρέπει να ''φαγωθούν'' ώστε να μην έχουμε, μετέπειτα, τις όποιες αρνητικές επιπτώσεις.

Δυστυχώς, λίγο έως πολύ αρκετοί/ες από εμάς έχουμε γίνει μάρτυρες εικόνων παλιών, ή, και νεότερων βιβλίων πεταμένων στα σκουπίδια. Βιβλία που μπορεί είτε να έχουν μεγαλύτερη είτε λιγότερη λογοτεχνική αξία, που όμως σε καμία των περιπτώσεων, η θέση τους δεν είναι εκεί! Αντιθέτως, θα έπρεπε να κοσμούν τα ράφια κάποιων βιβλιοθηκών, ακόμη κι αν αυτές να ήταν ξεχασμένες από τους ανθρώπους στο πέρασμα των χρόνων. Πιστέψτε με! Ποτέ δεν είναι αργά να τα βρει κάποιος/α και να τους ''ξαναδώσει'' ζωή διαβάζοντάς τα. Άλλωστε, αυτοί οι ξεχασμένοι θησαυροί μπορούν να μας πλημμυρίσουν με μεγάλη χαρά. Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορεί για πρώτη φορά στη χώρα μας το μυθιστόρημα του συγγραφέα Νίκολα Πέσε (Nicola Pesce), με τίτλο ''Η βιβλιοθήκη των ξεχασμένων θησαυρών" (La biblioteca dei libri dimenticati), σε μετάφραση από την κυρία Ντόρα Δαρβίρη. Ένα μυθιστόρημα με μία ιστορία αφιερωμένη σε εκείνη την βιβλιοθήκη των ξεχασμένων θησαυρών.

''Η Λέντα, μια νεαρή γυναίκα, θέλει να λυτρωθεί από τις ανασφάλειες και τα τραύματα που της έχει δημιουργήσει η οικογένειά της. Αποφασίζει να κυνηγήσει το όνειρό της και να ανοίξει ένα μικρό βιβλιοπωλείο στη Βενετία. Στο μεταξύ, ένας μαύρος γατούλης ονόματι Ερίνι, γεννημένος σε διαμέρισμα, ξαφνικά βρίσκεται στον δρόμο και πρέπει να αρχίσει μια καινούρια ζωή ως αδέσποτος στα βενετσιάνικα καλντερίμια. Η Λέντα και ο Ερίνι φαίνεται πως είναι γραφτό να συναντηθούν. Το μικρό βιβλιοπωλείο, όμως, δεν είναι όπως τα άλλα, μα ένα μέρος προστατευμένο, μαγεμένο. Μια μέρα, γκρεμίζοντας έναν τοίχο από τούβλα, η Λέντα ανακαλύπτει κρυμμένη μια παμπάλαια και πολύ ιδιαίτερη βιβλιοθήκη. Στα ράφια της φιλοξενούνται βιβλία ξεχασμένα, χαμένα και έργα που σπουδαίοι συγγραφείς είχαν μόνο ονειρευτεί αλλά δεν είχαν γράψει ποτέ: Γκόγκολ, Αριστοτέλης και Μπωντλαίρ. Ένα βράδυ, η Λέντα ανακαλύπτει πως το μυστικό δωμάτιο είναι και μια πύλη που, τις νύχτες, της επιτρέπει να κάνει αναπάντεχες συναντήσεις: να περπατά με τον Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στους χιονισμένους δρόμους της Αγίας Πετρούπολης της εποχής του ή με τον Τζάκομο Λεοπάρντι στα ανηφορικά σοκάκια του Ρεκανάτι των αρχών του δεκάτου ενάτου αιώνα." (Από το οπισθόφυλλο)

Η δημιουργία και η λειτουργία ενός δικού τους βιβλιοπωλείου είναι όνειρο ζωής για πολλούς/ες βιβλιόφιλους/ες. Μία συνθήκη όχι απαραιτήτως τόσο εύκολη να πραγματοποιηθεί με δεδομένο την κρίση που περνά η λογοτεχνία στο σύνολό της και το γεγονός ότι ο κόσμος έχει στρέψει το βλέμμα και το ενδιαφέρον του πέρα από την ανάγνωση βιβλίων. Για να είμαι ειλικρινής, δεν μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να μην θέλουν να διαβάσουν έστω κι ένα βιβλίο. Ανεξαρτήτως είδους, ιστορίας, ή, του ποιος/α το υπογράφει. Μήπως δεν έχουν βρει το κίνητρο για να το κάνουν; Μήπως μία προγενέστερη αρνητική εμπειρία τους/τις κρατά πίσω και νιώθουν αυτήν την επιφύλαξη; Μήπως αυτό οφείλεται στον τρόπο που γράφονται πλέον τα βιβλία; Στον υπερβολικό αριθμών των συγγραφέων, μα και τον όγκο των βιβλίων που κυκλοφορούν, καθημερινώς, σε όλον τον κόσμο; Μήπως οφείλεται στο γεγονός ότι ίσως τα βιβλία να χάνουν σταδιακά το νόημα και την ουσία τους; Προφανώς και δε μιλώ για όλα τα βιβλία και για όλους/ες τους/τις συγγραφείς! Δε μου αρέσουν ανάλογες γενικεύσεις. Απλώς θίγω κάποια ζητήματα που τα βλέπουμε όσοι/ες διαβάζουμε βιβλία.

Ο συγγραφέας έχοντας ως πηγή έμπνευσης/αφορμή για σκέψη όλα τα παραπάνω, επιλέγει να μιλήσει και για το πώς τα βιβλία έρχονται πολλές φορές να μας ''καλύψουν'' σε διάφορα ''κενά'' σκέψης, συναισθημάτων, προβληματισμών, σχέσεων με άλλους ανθρώπους κλπ. Όχι! Δεν εννοώ ότι λύνουν ως διά μαγείας όλα μας τα προβλήματα, ή, ότι πρέπει να κόψουμε τις επαφές μας με τους άλλους ανθρώπους και να αφοσιωθούμε, αποκλειστικά και μόνο, μόνο στην ανάγνωση βιβλίων. Απλώς θίγει με εύστοχο τρόπο και μία παρεξηγημένη άποψη που αιωρείται και διαιωνίζεται σε σχέση με τη μοναχικότητα των ανθρώπων και την εξωτερική τους εμφάνιση - ειδικά όταν δηλώνουν λάτρεις της λογοτεχνίας. Έρχεται να ''σπάσει'' αυτά τα ταμπού και να μας κάνει να δούμε τόσο την αξία των ανθρώπων και το πώς συνετέλεσαν στην εξέλιξη της λογοτεχνίας, αλλά και στη βαθύτερη ανάγκη να ανήκουμε όλοι κι όλες κάπου. Κι εκεί να νιώθουμε ασφάλεια, προστασία κι ό,τι άλλο μας επιφέρει αυτή την ευδαιμονία της πληρότητας.

Αν και δεν ένιωσα ότι μπορούσα να ταυτιστώ με τα πρόσωπα της ιστορίας, παρ'όλ'αυτά, μπόρεσα και διάβασα με μεγάλη ευκολία, δίχως διακοπές και παρεμβολές από οτιδήποτε θα μπορούσε να μου αποσπάσει την προσοχή, το βιβλίο χάρη στην ευγλωττία του συγγραφέα που έχει ένα λόγο οικείο, κατανοητό και ρέοντα. Ναι, ίσως να υπάρχει μία δόση ποιητικότητας ένεκα της όποιας υποψίας λυρισμού περιέχεται σε κάποια σημεία του κειμένου, αλλά και πάλι είναι τόσο κατανοητά και ξεκάθαρα όλα όσα περιγράφει και θέλει να μας μεταδώσει, οπότε μιλάμε για μία αξιοπρεπή προσπάθεια του δημιουργού.
Αναζητήστε το! Καλή ανάγνωση.

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μίνωας.

https://vivliovamon.blogspot.com/2025...

[La Libridinosa · Rating 1 out of 5]

Il romanzo fa acqua da tutte le parti, ma la cosa peggiore, mi duole dirlo, rimane la scrittura che pare essere stata ignorata da un editor qualunque. Al di là del linguaggio davvero vecchio, ci sono state scelte che mi hanno fatto storcere il muso più di una volta: ad esempio, perché scrivere thé invece di tè? Che lingua è? In inglese si scrive tea... qualcuno mi dia una spiegazione logica!
Se a questo aggiungiamo una delle storie più banali mai lette, direi che abbiamo il candidato perfetto per la medaglia di peggior libro del 2025. E siamo solo a metà gennaio!

La recensione completa nel blog

[ΦΑΙΗ ΔΕΛΗΓΙΩΡΓΗ · Rating 4 out of 5]

«Η βιβλιοθήκη των ξεχασμένων θησαυρών», του Nicola Pesce είναι ένα βιβλίο που σε μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου η λογοτεχνία και η φαντασία ζωντανεύουν παράλληλα.Ενα ταξίδι που σε βυθίζει σε μια ατμόσφαιρα μαγική,και περιγραφές όπου η πραγματικότητα και ο μαγικός ρεαλισμός γίνονται πρωταγωνιστές. Η ιστορία της Λέντας, μιας νεαρής γυναίκας που ανακαλύπτει μια μυστική βιβλιοθήκη γεμάτη ξεχασμένα βιβλία, σε τραβάει μέσα σε έναν λογοτεχνικό λαβύρινθο, γεμάτο βιβλία και συγγραφείς,και παρέα με τον Ερίνι,ένα ασυνήθιστο και περίεργο μαύρο γάτο με μυστήριο βλέμμα, σχηματίζουν ένα ιδιαίτερο δίδυμο και μας οδηγούν σε μια περιπέτεια γεμάτη ανατροπές και ανακαλύψεις. Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να συνδυάσει την αγάπη για τα βιβλία με την περιπέτεια δημιουργώντας μια όμορφη ιστορία . Ο Nicola Pesce, έχει δημιουργήσει ένα φανταστικό περιβάλλον που είναι και οικείο και παράξενο μαζί, με χαρακτήρες που είναι πολυδιάστατοι και αυθεντικοί. Η Λέντα είναι μια πολύ συμπαθητική πρωταγωνίστρια, που η αγάπη της για τα βιβλία είναι μοναδική και συγκινητική, τόσο που γίνεται μεταδοτική προς στον αναγνώστη και τον παρασυρει μαζι της να ανακαλύψει νέους ορίζοντες και να ερωτευτεί με ένα ιδιαίτερο τρόπο τη μαγεία που προσφέρει η λογοτεχνία.Αν είστε βιβλιοφάγοι, και θα θέλατε να ταξιδέψετε στον θαυμαστό κόσμο των βιβλίων και σε ένα ονειρικό βιβλιοπωλείο ,τοτε αφεθείτε στην συντροφιά των σελίδων και των πρωταγωνιστών που κατοικούν μέσα σε αυτό το μυθιστόρημα .Αν αγαπάτε την περιπέτεια και τη φαντασία, τότε το «Η βιβλιοθήκη των ξεχασμένων θησαυρών» είναι μια ανάγνωση που δεν πρέπει να χάσεις.

[Maria · Rating 3 out of 5]

Libro scorrevole, cominciato bene ma che piano piano si è spento. Carino il finale. In alcuni punti l'ho trovato eccessivamente lento e alcune citazioni un po' forzate.
Carina l'idea di alternare le storie di più personaggi, le cui storie di intrecciano sin dalle prime pagine: Leda, il gattino Eumenidi, Andrea, Riccardo e Donatella.

"Ma non si può restare sani in un contesto malato. È difficile coltivare un cuore in un mondo di carta vetrata".

"Nessuno scrittore poteva dire qualcosa che lei non avesse sentito già dentro di sé, in un'altra situazione, con lo stesso dolore. I libri pescavano dentro di lei cose che c'erano già, e gliele mostravano sotto una nuova luce. E quando chiudendo il libro tornava alla realtà lo faceva quasi gridando, come dopo un sogno o un incubo".

"Tu non devi imparare soltanto da me. Io sono solo uno. Tu devi imparare da tutte le cose. È questo il senso, dico io. Impara dalle pietre, impara dall'acqua. Lo stupido non sa imparare. L'intelligente sa imparare solo da chi ne sa più di lui. Il genio sa imparare da chi ne sa meno di lui. Anche dalle pietre, dico io. Anche da un topo".

[K8 M · Rating 1 out of 5]

This book is terribly boring. The main character doesn’t even find her lion, witch and the wardrobe until page 200. The old man’s story is overly dramatic and dragged out across too many pages and re-told too many times, it completely lost all impact. Instead of developing his one dimensional supporting character, it makes me want to skip to the next chapter every time he enters a scene. I don’t even know why the chapters with the cat are in this book. As a character, the cat seems to be there only to give rise to a really cute cover art illustration and entice gullible readers like me who love cats. (Face Palm)

Please don’t waste your time on this book, even when she does finally, 2/3rds of the way through the book, start her ‘adventure’, it’s not nearly as much fun as the back description, it’s quite misogynistic and the main character, female, just plays the observer role ‘like a polite girl’ whose internal monologue happily echoes, ‘boys in history will be boys of their time.’ (Vomit face)

[Lamprini · Rating 2 out of 5]

I really wanted to like this book, but unfortunately it just wasn’t for me😔I read it all the way through—not because I was enjoying it, but because I don’t like leaving books unfinished and I kept hoping it would eventually click. Sadly, it never did.

I didn’t connect with any of the characters, which made it hard to care about what was happening. The dialogues felt exhausting, and the constant references to poetry became overwhelming rather than meaningful📖💤 Instead of adding depth, they pulled me out of the story.

I honestly don’t have anything positive to say about the reading experience itself. Maybe it simply wasn’t my kind of book—and that’s okay. Not every book is meant for every reader 🤷‍♀️

✨The only thing I truly loved was the cover: absolutely gorgeous, with stunning colors.

[Valentina Rama · Rating 3 out of 5]

La storia è a tratti originale però le diverse parti che la compongono non riescono a stare insieme, sembra tutto un po’ slegato. I capitoli narrati dal gatto risultano noiosi e allontanano il lettore dalla trama vera e propria, senza più di tanto arricchirla.
I personaggi sono poco caratterizzati e non hanno mai una vera e propria evoluzione, per questo appaiono piatti e un po’ insipidi. Anche l’ambientazione purtroppo risulta essere solo uno sfondo che fa da cornice e che nulla dà e nulla toglie alla storia.
Tre stelle per la scrittura, bella, leggera, a tratti poetica ma con dialoghi a volte davvero poco verosimili.

[Lavinia Nottoli · Rating 2 out of 5]

2. 5 stelle.
C'ho messo un sacco a leggere questo libro, diciamo che me lo aspettavo diverso. L'ho comprato convinta che sarebbe stato incredibile, nella realtà rimane mediocre. La scrittura a volte troppo datata rende la lettura non piacevole in relazione alla storia. L'idea del punto di vista del gatto è anche carina, ma non so quanto sia effettivamente riuscita ben. Spesso si perde il focus e molti capitoli mi hanno lasciata perplessa. Si salva l'incontro con Dostoevskij e anche con Leopardi, anche perché sono gli unici. Mi aspettavo di leggerne di più e forse per migliorare la storia sarebbero stati necessari.

[Ioanna Steliou · Rating 3 out of 5]

Good story, makes you appreciate some writers - if you are interested in them for sure. I thought of this book as one of Narnia's stories, where the main characters entered another world through their closet. In this story, the main character enters to the world of a writer. You meet writers and get to know some parts of their lives.

However, the writing style was a bit confusing. Even if I got used to it, I didn't like the way the book is written. Also, there were typographic mistakes were I had to read the same sentence two or three times to understand the meaning (although Im not sure if this was caused as a result of the translation - I read the greek version).

[Alessia · Rating 5 out of 5]

Uno dei libri più belli che abbia mai letto. Un romanzo profondo, di spessore, ricco di contenuti e di insegnamenti. Una storia geniale, una trama dolce, significativa, attorno a cui ruotano le opere classiche di scrittori quali Dostoevskij, Leopardi, Tolstoj, Kafka, che fanno nascere il desiderio di ricuperare i vecchi libri di letteratura per studiarli con una consapevolezza diversa, perché in fondo quegli autori non si erano mai compresi davvero. Nicola Pesce dà vita ad una narrazione perfetta, scorrevole, poetica, che fa sognare. Un vero capolavoro.

[Elisabetta Corsi · Rating 5 out of 5]

Questo libro è una piccola perla.
Intanto la prima cosa che colpisce è l'atmosfera di Venezia e delle sue calli.
E poi anche quel tocco magico che da la possibilità alla libraia tramite un passaggio segreto di tornare nel passato e parlare di persona con grandi scrittori e leggere tutto ciò che hanno scritto di inedito.
E' un libro che consiglio veramente a chi ama quei romanzi che parlano al cuore, fatti di buoni sentimenti, romanzi di rinascita e cambiamento. Ma che abbiano anche un tocco di fantasy.
Il libro si divora veramente in poco tempo.

[Davide · Rating 4 out of 5]

Un libro (ma quale non lo è) per riflettere. Purtroppo Nicola sa bene cos'è il dolore e con grande forza ci mostra quello di Leda, di Donatella e del gatto (bellissime le sue parti così umane) Eumenidi. La cornice veneziana rende tutto più piacevole e gli incontri con gli scrittori aggiungono qualche riflessione, letteraria e non, in più.

[Antonio D'Isanto · Rating 5 out of 5]

Onestamente non so che dire di questo libro. Mi hai fatto commuovere, emozionare, ridere. È più che un romanzo, è la vita. È uno di quei libri che, come dice proprio Nicola Pesce, vorrei non aver letto ancora per poterlo rileggere per la prima volta.

[Giorgia Foglia · Rating 2 out of 5]

Questo libro mi ha delusa. Avevo aspettative alte, purtroppo non sono riuscita a terminarlo. Idea molto carina, sviluppo lungo e pesante (con parti spesso superflue). Anche la scrittura non mi ha convinta. C’è un alternarsi di frasi ricercate a linguaggio medio-basso. Non so, non l’ho capito.

[Fabiana · Rating 2 out of 5]

Un libro dolce che parla di libri e di vita: le premesse c'erano tutte per essere meraviglioso, ma qualcosa è andato storto. Nel complesso piacevole, ma nulla di più. Decisamente troppo lungo e a tratti poco convincente. Peccato.

[Susy Tomasiello · Rating 3 out of 5]

https://imieimagicimondi.blogspot.com...

[Bri Lu · Rating 4 out of 5]

"Solo nel silenzio si possono capire davvero le persone."

[Paola Marzullo · Rating 4 out of 5]

Delizioso, scorrevole, scritto bene!

[Francesco · Rating 4 out of 5]

la vita è fatta di incontri e di evoluzioni inattese e va vissuta profondamente

[Flora · Rating 5 out of 5]

È un libro meraviglioso, scritto meravigliosamente, intenso, descrittivo al punto giusto, senza perdite di tempo. L'ho adorato.

[Maria Symeonidou · Rating 1 out of 5]

🙁