What do you think?
Rate this book
MacLehose Press The Man Who Loved Siberia.
FASCYNUJĄCA PODRÓŻ PO XIX-WIECZNEJ SYBERII
Wysoko nad nami przelatywały dzikie gęsi, a ja leżałem zasłuchany w fale pod przepastnym, usianym gwiazdami niebem, pięknym i wysokim. Chwile takie jak ta wprawiają człowieka w uniesienie.
W 1877 roku dwudziestopięcioletni Fritz Dörries wsiada na pokład parowca w Hamburgu i wyrusza do miejsca, które jest białą plamą na mapie. Przyświeca mu myśl: znaleźć motyla, którego jako dziecko zobaczył w książce. Mimo zimna oraz trudnych warunków uparcie dąży do celu. Jego wyprawa przeradza się w dwudziestodwuletni pobyt na Syberii Wschodniej podczas którego odkrywa tysiące nowych gatunków roślin i zwierząt.
Fritz spędza noce w arktycznych temperaturach, przeżywa spotkanie z tygrysem i obserwuje wilki w świetle księżyca. W malowniczy sposób przybliża tę tajemniczą krainę, a jednocześnie przypomina, że nie da się zbadać jej do końca, bo Syberia zawsze będzie za duża, a człowiek za mały.
Wysoko nad nami przelatywały dzikie gęsi, a ja leżałem zasłuchany w fale pod przepastnym, usianym gwiazdami niebem, pięknym i wysokim. Chwile takie jak ta wprawiają człowieka w uniesienie.
W 1877 roku dwudziestopięcioletni Fritz Dörries wsiada na pokład parowca w Hamburgu i wyrusza do miejsca, które jest białą plamą na mapie. Przyświeca mu myśl: znaleźć motyla, którego jako dziecko zobaczył w książce. Mimo zimna oraz trudnych warunków uparcie dąży do celu. Jego wyprawa przeradza się w dwudziestodwuletni pobyt na Syberii Wschodniej podczas którego odkrywa tysiące nowych gatunków roślin i zwierząt.
Fritz spędza noce w arktycznych temperaturach, przeżywa spotkanie z tygrysem i obserwuje wilki w świetle księżyca. W malowniczy sposób przybliża tę tajemniczą krainę, a jednocześnie przypomina, że nie da się zbadać jej do końca, bo Syberia zawsze będzie za duża, a człowiek za mały.
304 pages, Hardcover
First published January 1, 2019
41 people are currently reading
1052 people want to read
About the author
Roy Jacobsen
45 books383 followersRoy Jacobsen was a Norwegian novelist and short-story writer. Born in Oslo, he made his publishing début in 1982 with the short-story collection Fangeliv (Prison Life). He was winner of the prestigious Norwegian Critics Prize for Literature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 94 reviews
December 6, 2022
Powieść podróżnicza i przygodowa, oparta o prawdziwe dzieje niemieckiego naukowca, badacza przyrody i entomologa Fritza Dörriesa, który na syberyjskiej ziemi spędził ponad 20 lat.
Kim był Fritz Dörries? Niemiecki podróżnik, badacz przyrody, entomolog, zafascynowany pewnym specyficznym okazem motyla. To właśnie motyl przyciągnął go na rozległe ostępy Syberii – do krainy zimnej i niedostępnej, dzikiej i nieprzyjaznej. Na syberyjskich ziemiach Dörries spędził niemal dwadzieścia lat. Z wypraw przywiózł do domu imponujące zbiory, na które składały się okazy lokalnej flory i fauny, liczone w dziesiątkach tysięcy. Zgromadził też artefakty, pamiątki, elementy kultury syberyjskich ludów – prawie dziesięć tysięcy sztuk. Wkład w Dörriesa poznanie Syberii zdawał się nieopisany, a jego raporty z podróży – legendarne. Sam Dörries postanowił spisać swoje wspomnienia, dzieje wypraw, gdy wybuchła II Wojna Światowa. I dobrze, większość zbiorów bowiem uległa wtedy zniszczeniu i popadła w zapomnienie. Zostały pamiętniki i rodzina, która chciała docenić dziedzictwo ojca, dziadka, pradziadka. I tak, tematem zajął się Roy Jacobsen z żoną Annelise Pitz, duet, którego fascynacja Syberią trwa od lat, a którzy w historii Dörriesa i jego rodziny odnaleźli inspirację literacką.
Fabularyzowany opis wyprawy Dörriesa na Wschód to kawał fascynującej opowieści o wielkiej przeprawie, o penetrowaniu białych przestrzeni na mapie, o zdobywaniu i poznawaniu. Roy Jacobsen i Annelise Pitz zdecydowali się na nutę awanturniczą, niemal przygodową, w której postać prawdziwego badacza łączy się spójnie z wyobrażeniem o nim. Przed oczami czytelnika wyrasta jeden z wielkich podróżników, zdobywców ziem nieznanych i niezbadanych. Ktoś, kto przygląda się z czułością przyrodzie, nawet w jej najdrobniejszych odcieniach. Pieczołowicie opisuje kolejne znaleziska – chrząszcze, inne żuki i ukochane motyle. Tworzy szkice, rysunki, zbiera okazy, nie pozwala, by cokolwiek mu umknęło. To jednak nie tylko czujny obserwator, ale jednocześnie sprawny myśliwy, jak przystało na swoją epokę. Syberia widziana oczami Dörriesa to miejsce, które zachwyca i przeraża. Kraina tak wielka, tak obłędna, wciąż – tak niebezpieczna. Idąc za wspomnieniami badacza, autorzy opisują jego niemal przygody i doświadczenia, pełne dramatycznych spotkań, pełne przemocy, pełne dzikiej siły. Kto decyduje się na taką przeprawę, ten musi być gotowy na wszystko.
„Człowiek, który kochał Syberię” to powieść, na którą Fritz Dörries po prostu zasłużył. Hołd złożony człowiekowi niezwykłemu, którego wkład w badania dzikiej przyrody jest po prostu nieopisany. To nie tylko sucha relacja z podróży, raport czy sprawozdanie – to porywające dzieje, podróżnicze szaleństwo w całej swojej okazałości. Idziemy za głosem Dörriesa, towarzyszymy mu w wyprawie. Zachłystujemy się pięknem, wstrzymujemy oddech, zatrzymujemy na chwilę, by po prostu popatrzeć. To także portret krainy, której magiczna tajemniczość znika od dziesięcioleci na naszych oczach, a która na kartach wspomnień podróżnika wciąż jeszcze jest taka, jak chcemy ją zapamiętać.
„Nic nie daje większej satysfakcji aniżeli wędrówka wśród dziewiczej przyrody, przez tajgę i tundrę, gdzie zimy są ostrzejsze, wiosny bardziej upajające, lata bardziej promienne, a jesienie bardziej kolorowe niż w jakimkolwiek innym miejscu na Ziemi. Syberia to dla mnie kraina baśni”.
I niech taką baśnią pozostanie.
Kim był Fritz Dörries? Niemiecki podróżnik, badacz przyrody, entomolog, zafascynowany pewnym specyficznym okazem motyla. To właśnie motyl przyciągnął go na rozległe ostępy Syberii – do krainy zimnej i niedostępnej, dzikiej i nieprzyjaznej. Na syberyjskich ziemiach Dörries spędził niemal dwadzieścia lat. Z wypraw przywiózł do domu imponujące zbiory, na które składały się okazy lokalnej flory i fauny, liczone w dziesiątkach tysięcy. Zgromadził też artefakty, pamiątki, elementy kultury syberyjskich ludów – prawie dziesięć tysięcy sztuk. Wkład w Dörriesa poznanie Syberii zdawał się nieopisany, a jego raporty z podróży – legendarne. Sam Dörries postanowił spisać swoje wspomnienia, dzieje wypraw, gdy wybuchła II Wojna Światowa. I dobrze, większość zbiorów bowiem uległa wtedy zniszczeniu i popadła w zapomnienie. Zostały pamiętniki i rodzina, która chciała docenić dziedzictwo ojca, dziadka, pradziadka. I tak, tematem zajął się Roy Jacobsen z żoną Annelise Pitz, duet, którego fascynacja Syberią trwa od lat, a którzy w historii Dörriesa i jego rodziny odnaleźli inspirację literacką.
Fabularyzowany opis wyprawy Dörriesa na Wschód to kawał fascynującej opowieści o wielkiej przeprawie, o penetrowaniu białych przestrzeni na mapie, o zdobywaniu i poznawaniu. Roy Jacobsen i Annelise Pitz zdecydowali się na nutę awanturniczą, niemal przygodową, w której postać prawdziwego badacza łączy się spójnie z wyobrażeniem o nim. Przed oczami czytelnika wyrasta jeden z wielkich podróżników, zdobywców ziem nieznanych i niezbadanych. Ktoś, kto przygląda się z czułością przyrodzie, nawet w jej najdrobniejszych odcieniach. Pieczołowicie opisuje kolejne znaleziska – chrząszcze, inne żuki i ukochane motyle. Tworzy szkice, rysunki, zbiera okazy, nie pozwala, by cokolwiek mu umknęło. To jednak nie tylko czujny obserwator, ale jednocześnie sprawny myśliwy, jak przystało na swoją epokę. Syberia widziana oczami Dörriesa to miejsce, które zachwyca i przeraża. Kraina tak wielka, tak obłędna, wciąż – tak niebezpieczna. Idąc za wspomnieniami badacza, autorzy opisują jego niemal przygody i doświadczenia, pełne dramatycznych spotkań, pełne przemocy, pełne dzikiej siły. Kto decyduje się na taką przeprawę, ten musi być gotowy na wszystko.
„Człowiek, który kochał Syberię” to powieść, na którą Fritz Dörries po prostu zasłużył. Hołd złożony człowiekowi niezwykłemu, którego wkład w badania dzikiej przyrody jest po prostu nieopisany. To nie tylko sucha relacja z podróży, raport czy sprawozdanie – to porywające dzieje, podróżnicze szaleństwo w całej swojej okazałości. Idziemy za głosem Dörriesa, towarzyszymy mu w wyprawie. Zachłystujemy się pięknem, wstrzymujemy oddech, zatrzymujemy na chwilę, by po prostu popatrzeć. To także portret krainy, której magiczna tajemniczość znika od dziesięcioleci na naszych oczach, a która na kartach wspomnień podróżnika wciąż jeszcze jest taka, jak chcemy ją zapamiętać.
„Nic nie daje większej satysfakcji aniżeli wędrówka wśród dziewiczej przyrody, przez tajgę i tundrę, gdzie zimy są ostrzejsze, wiosny bardziej upajające, lata bardziej promienne, a jesienie bardziej kolorowe niż w jakimkolwiek innym miejscu na Ziemi. Syberia to dla mnie kraina baśni”.
I niech taką baśnią pozostanie.
October 13, 2022
„Człowiek, który kochał Syberię” to książka, o której mogłabym powiedzieć, że jest listem miłosnym do miejsca, w którym człowiek odnajduje wszystko to, co zachwyca jego duszę. Ten list miłosny, chociaż przepełniony również przemocą oraz trudnościami, jest rzeczą niezwykle wrażliwą, pełną uważności. Skupiony na detalach, poświęca wiele czasu, aby docenić ich kruchość oraz to, czego nie dostrzegają inni. Jest pejzażem Syberii. Zimnej, ale pełnej piękna. „Człowiek, który kochał Syberię” to oparta na prawdziwych wydarzeniach opowieść, która na pewno nie przypadnie do gustu każdemu, jednak niewątpliwie będzie pewnego rodzaju przeżyciem literackim.
March 3, 2024
skoro wybił wszystkie najpiękniejsze zwierzęta, zniszczył roślinność i nie szanował tradycji tubylców to chyba jej nie kochał
January 27, 2022
Underhållande men distanserad skildring av naturliv och djurarter, jakt och vildmark i 1800-talets Sibirien. Jag har inga problem med uppräknandet av (och nördandet kring) alla arter, fångade själv fjärilar i barndomen och flera beskrivningar är väldigt pricksäkra.
Men det finns också något lite naivt över språket och skildringen. Huvudpersonen Fritz Dörries skjuter björn och tiger på nära håll, har ihjäl ryska och kinesiska banditer, överlever 45-gradig kyla, bestiger halsbrytande berg och är nära döden många gånger, men allt är skildrat i en fryntlig ton, som ett lustigt äventyr. Om hans bror Henry som är närvarande på samtliga resor nämns väldigt lite och jag får ingen inblick i deras syskondynamik, om de har någon. Har Fritz ett inre liv skymtar det bara i glädjen över en lyckad jakt eller en vacker fjärilsvinge. Hans betraktelser över naturen är bitvis tankfulla men saknar nerv, de är liksom skrivna på tryggt avstånd.
Det här är i princip eskapism för de som redan vet med sig att de gillar att läsa om apollofjärilar och jättehavsörnar. Detaljrikedomen är beundransvärd, men som roman lämnar den en lite märklig eftersmak, hade föredragit ett rent historiskt dokument framför en munter berättelse.
Men det finns också något lite naivt över språket och skildringen. Huvudpersonen Fritz Dörries skjuter björn och tiger på nära håll, har ihjäl ryska och kinesiska banditer, överlever 45-gradig kyla, bestiger halsbrytande berg och är nära döden många gånger, men allt är skildrat i en fryntlig ton, som ett lustigt äventyr. Om hans bror Henry som är närvarande på samtliga resor nämns väldigt lite och jag får ingen inblick i deras syskondynamik, om de har någon. Har Fritz ett inre liv skymtar det bara i glädjen över en lyckad jakt eller en vacker fjärilsvinge. Hans betraktelser över naturen är bitvis tankfulla men saknar nerv, de är liksom skrivna på tryggt avstånd.
Det här är i princip eskapism för de som redan vet med sig att de gillar att läsa om apollofjärilar och jättehavsörnar. Detaljrikedomen är beundransvärd, men som roman lämnar den en lite märklig eftersmak, hade föredragit ett rent historiskt dokument framför en munter berättelse.
August 15, 2024
Fritz Dörries był niemieckim podróżnikiem, fascynatem entomologii, który spędził około dwudziestu lat na Syberii, zbierając okazy dla europejskich muzeów. Początkowe zainteresowanie motylami przerodziło się w pasję do wszystkich zwierząt i rdzennych ludów Syberii. Dörries sam, a potem wraz z braćmi przemierzył wielokrotnie pieszo, konno, wozem, pociągiem i statkiem pół świata, by dotrzeć do najdalszych zakątków wschodniej Syberii, nie szczędził trudów, by odnaleźć najrzadsze, a także zupełnie nieznane gatunki ze świata fauny.
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
December 20, 2022
Cofam swoje słowa, książka nie jest nudna tylko trzeba się wczuć w ten klimat.
November 13, 2023
Pozycja nie dla każdego... Opisy przyrody są przepiękne, ale specyfiką epoki było przyzwolenie na myślistwo w imię nauki. Niektóre fragmenty rozdzierają serce, szczególnie miłośnikom zwierząt.
January 18, 2025
En biografi om naturvitenskapsmannen Fritz Dorries, som levde et veldig fascinerende liv med sin forskning. Som der står i introen til boken, en blanding mellom Lars Monsen og Carl von Linne og det stemmer. En god bok om du er interessert i naturvitenskap og en god fortelling
dnf
May 3, 2023DNF 107/313
Niestety wynudziła mnie. Może kiedyś powrócę
Niestety wynudziła mnie. Może kiedyś powrócę
February 16, 2023
To nie jest książka dla osób, które kochają przyrodę i są na nią wrażliwe. Momentami jest wręcz odrzucająca. Dostajemy ładny, krótki opis jakiegoś gatunku i długi opis polowania na niego. Zdaję sobie sprawę z tego, jakie były praktyki naukowe lata temu, myślistwo zresztą (o zgrozo) nadal jest popularne, ale i tak czuję się oszukana. Może przez wydawcę, może przez to, że trafiłam na recenzje, których autorzy twierdzili, że to jest książka o miłości do natury.
Czy jest? Nie. Nie sądzę. Moim zdaniem to jest książka o wykorzystywaniu natury, pożeraniu jej.
Znalazłam kilka ciekawych opisów, a mimo to będę wspominać tę książkę bardzo źle.
Jest to utwór o myśliwym, który tak kochał zwierzęta, że każde z nich potrafił zastrzelić z zimną krwią. I tylko na dwóch stronach wyrażono jego wątpliwości, by zaraz znów opisać zabijanie zwierzyny.
Dla mięsożercy albo po prostu kogoś bardziej wyrozumiałego dla dawnych czasów i różnych tradycji, komu nie będą przeszkadzać długie opisy łowieckich praktyk, ta książka może być dobra.
Dla mnie nie jest.
Czy jest? Nie. Nie sądzę. Moim zdaniem to jest książka o wykorzystywaniu natury, pożeraniu jej.
Znalazłam kilka ciekawych opisów, a mimo to będę wspominać tę książkę bardzo źle.
Jest to utwór o myśliwym, który tak kochał zwierzęta, że każde z nich potrafił zastrzelić z zimną krwią. I tylko na dwóch stronach wyrażono jego wątpliwości, by zaraz znów opisać zabijanie zwierzyny.
Dla mięsożercy albo po prostu kogoś bardziej wyrozumiałego dla dawnych czasów i różnych tradycji, komu nie będą przeszkadzać długie opisy łowieckich praktyk, ta książka może być dobra.
Dla mnie nie jest.
July 7, 2021
Fasinerende lesing om en manns eventyr i Sibir. I løpet av tre tiår på ulike ekspedisjoner; den ene finansiert av den forrige, møter man naturen og urfolk på en helt særegen måte. Skrevet med en ekte og ren stilart føler man virkelig at ordene kommer fra Fritz Dörries selv. Det er med et vemodig lynne man snur om siste side, og forlater en venn. Men godt er det å vite at han kom seg trygt hjem.
December 25, 2020
For en bok, for noen mennesker, for et land …!
March 19, 2021
Skildringer av rå villmark og tidlige oppdagelser av biologiske fenomener og den gang nye arter
November 12, 2022
Jak skrzydła motyla
Roy Jacobsen sporej rzeszy czytelników kojarzy się przede wszystkim z Sagą Barrøy, która zyskała wielu miłośników (choć zdarzały się również głosy, że akcja w powieściach posuwa się zbyt wolno). Ja historię Ingrid uwielbiam, więc nie mogłam sobie odpuścić lektury "Człowieka, który kochał Syberię", nawet jeśli różni się ona pod wieloma względami od poprzednich dzieł Jacobsena.
Oparta w dużej mierze na źródłach opowieść o trwającej dwadzieścia lat wędrówce przez tyleż piękne, co surowe miejsca wciągnęła mnie już od początkowych stron, gdzie główny bohater wspomina swoje pierwsze spotkanie z pewnym gatunkiem motyla, które nieodwracalnie zmieniło jego życie. Czy wyprawa w poszukiwaniu owadów może być ciekawa? Okazuje się, że może.
W powieści Jacobsena tkwi piękno prostego życia, całkowicie dostosowanego do rytmu przyrody, ale jest też smutny pierwiastek w relacji człowiek – natura, który sprawił, że jako ludzkość (i planeta) jesteśmy w tym miejscu, w którym jesteśmy. To oczywiste, że nie można rozliczać ludzi żyjących w innej epoce i rzeczywistości według współczesnych standardów, jednak nasuwa się gorzki wniosek, że ludzki głód wiedzy idzie w parze z bezrefleksyjną destrukcją.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio lektura jakiejś książki była dla mnie tak kojąca, jak historia Fritza Dörriesa. Z powieści Jacobsena tchnie spokój, jaki daje obcowanie z przyrodą z dala od zgiełku i innych ludzi. Razem z głównym bohaterem wędrujemy przez mniej lub bardziej dziewicze tereny, śledząc fascynującą pracę badacza, ale również codzienne życie miejscowych ludów, które spotyka w czasie swoich wędrówek. "Człowiek, który kochał Syberię" to niezwykła opowieść, w której narrator potrafi zarazić czytelnika swoją pasją. Każdy kto zna i ceni styl Jacobsena na pewno nie będzie czuł się zawiedziony opowiedzianą przez niego historią, która swój początek ma w skrzydłach motyla.
Roy Jacobsen sporej rzeszy czytelników kojarzy się przede wszystkim z Sagą Barrøy, która zyskała wielu miłośników (choć zdarzały się również głosy, że akcja w powieściach posuwa się zbyt wolno). Ja historię Ingrid uwielbiam, więc nie mogłam sobie odpuścić lektury "Człowieka, który kochał Syberię", nawet jeśli różni się ona pod wieloma względami od poprzednich dzieł Jacobsena.
Oparta w dużej mierze na źródłach opowieść o trwającej dwadzieścia lat wędrówce przez tyleż piękne, co surowe miejsca wciągnęła mnie już od początkowych stron, gdzie główny bohater wspomina swoje pierwsze spotkanie z pewnym gatunkiem motyla, które nieodwracalnie zmieniło jego życie. Czy wyprawa w poszukiwaniu owadów może być ciekawa? Okazuje się, że może.
W powieści Jacobsena tkwi piękno prostego życia, całkowicie dostosowanego do rytmu przyrody, ale jest też smutny pierwiastek w relacji człowiek – natura, który sprawił, że jako ludzkość (i planeta) jesteśmy w tym miejscu, w którym jesteśmy. To oczywiste, że nie można rozliczać ludzi żyjących w innej epoce i rzeczywistości według współczesnych standardów, jednak nasuwa się gorzki wniosek, że ludzki głód wiedzy idzie w parze z bezrefleksyjną destrukcją.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio lektura jakiejś książki była dla mnie tak kojąca, jak historia Fritza Dörriesa. Z powieści Jacobsena tchnie spokój, jaki daje obcowanie z przyrodą z dala od zgiełku i innych ludzi. Razem z głównym bohaterem wędrujemy przez mniej lub bardziej dziewicze tereny, śledząc fascynującą pracę badacza, ale również codzienne życie miejscowych ludów, które spotyka w czasie swoich wędrówek. "Człowiek, który kochał Syberię" to niezwykła opowieść, w której narrator potrafi zarazić czytelnika swoją pasją. Każdy kto zna i ceni styl Jacobsena na pewno nie będzie czuł się zawiedziony opowiedzianą przez niego historią, która swój początek ma w skrzydłach motyla.
April 17, 2024
„Człowiek, który kochał Syberię” to zapiski badacza, który wielokrotnie udawał się tamże na różnego rodzaju misje. Raz łapał motyle, innym razem transportował stamtąd jelenie czy tygrysie skóry.
Książka momentami bywa brutalna – opisy polowań czy dzikości natury czasem przyprawiają o dreszcze, szczególnie, jeśli jesteście wrażliwi na krzywdę zwierząt.
Przyznam, że na początku nudziły mnie te dzienniki – szczególnie zanim wyprawa w ogóle się rozpoczęła. Musiało minąć trochę czasu zanim przyzwyczaiłam się do narracji i sposobu opisywania codzienności przez narratora.
Kiedy już zaangażowałam się w fabułę, zaczęło się ciut więcej dziać – a i mam wrażenie, że narrator się rozkręcił – książka zaczęła mi się naprawdę podobać. Interesowały mnie różne etapy podróży, to jak w psychice głównego bohatera te wyprawy zakorzeniły się do takiego stopnia, że po własnym ślubie zostawił ciężarną żonę, aby znów wrócić do zimnej tajgi.
Książka dodatkowo jest wzbogacona o liczne PIĘKNE ilustracje, sama oprawa graficzna naprawdę powala. Jeśli lubicie takie smaczki w książkach to zdecydowanie pochylcie się nad nią w empiku i popodziwiajcie te małe arcydzieła.
Po lekturze „Białej ciemności” zaczął mnie coraz bardziej interesować świat wypraw (szczególnie w zimne rejony) i „Człowiek, który kochał Syberię” zaspokoił poniekąd moją tęsknotę za takimi lekturami.
Specyficzna, w ciekawej formie, edukująca i angażująca książka. #wspolpraca
Książka momentami bywa brutalna – opisy polowań czy dzikości natury czasem przyprawiają o dreszcze, szczególnie, jeśli jesteście wrażliwi na krzywdę zwierząt.
Przyznam, że na początku nudziły mnie te dzienniki – szczególnie zanim wyprawa w ogóle się rozpoczęła. Musiało minąć trochę czasu zanim przyzwyczaiłam się do narracji i sposobu opisywania codzienności przez narratora.
Kiedy już zaangażowałam się w fabułę, zaczęło się ciut więcej dziać – a i mam wrażenie, że narrator się rozkręcił – książka zaczęła mi się naprawdę podobać. Interesowały mnie różne etapy podróży, to jak w psychice głównego bohatera te wyprawy zakorzeniły się do takiego stopnia, że po własnym ślubie zostawił ciężarną żonę, aby znów wrócić do zimnej tajgi.
Książka dodatkowo jest wzbogacona o liczne PIĘKNE ilustracje, sama oprawa graficzna naprawdę powala. Jeśli lubicie takie smaczki w książkach to zdecydowanie pochylcie się nad nią w empiku i popodziwiajcie te małe arcydzieła.
Po lekturze „Białej ciemności” zaczął mnie coraz bardziej interesować świat wypraw (szczególnie w zimne rejony) i „Człowiek, który kochał Syberię” zaspokoił poniekąd moją tęsknotę za takimi lekturami.
Specyficzna, w ciekawej formie, edukująca i angażująca książka. #wspolpraca
January 31, 2025
Det skal sies at jeg tror ikke alle vil finne lykke i denne boken, det er et gjentagende sammendrag fra en mann som lærte å leve av Sibir. Det er da for meg en veldig attraktiv fortelling om en ødemark som man sjelden tenker mye over. Den vekker eventyrlysten i meg og har nå brakt lys på en del av verden jeg tidligere ikke hatt mye interesse for. Hadde anbefalt denne til alle som ønsker en direkte, spennende og realistisk gjennfortelling av vitenskaplig konservering i midten av 1800 tallet.
January 2, 2023
Myślałam, że to będzie coś w stylu biografii Humboldta, a tu duże rozczarowanie. Można czytać na wyrywki, wątki za bardzo się ze sobą nie łączą, więc traciłam zainteresowanie po 10 przeczytanych stronach i chciałam odłożyć książkę.
Read
May 17, 2025Jeg tror nok dessverre ikke at jeg var the target audience. Var på foredrag med Jakobsen i Warszawa hvor jeg ble veldig fascinert da han beskrev prosessen med å skrive boka. Forventet nok noe annet enn det jeg fikk.
January 25, 2025
3-
Książka jednak dość nudna, mimo kilku ciekawych historii i z początku dość wciągającego klimatu wszystko z czasem robi się męczące i powtarzalne. No cóż dodatkowo Jacobsen to nie mój autor
Książka jednak dość nudna, mimo kilku ciekawych historii i z początku dość wciągającego klimatu wszystko z czasem robi się męczące i powtarzalne. No cóż dodatkowo Jacobsen to nie mój autor
September 6, 2025
Czyta się jak pamiętnik, ale wszystko jest na jednym poziomie. Niby bohater kochał Syberię, ale brak namiętności i miłości w opisach. Po prostu jechał zabijać i zbierać zwierzęta.
October 12, 2025
3,95⭐️
October 27, 2025
Bardzo mi się podobał ten list miłosny do Syberii i ta myśl, którą bohater też wypowiada - bohater w końcówce XIX wieku - że za bardzo jako gatunek oddaliliśmy się od natury.
August 27, 2020
Roman baseret på Fritz Dörries erindringer, en tysk naturvidenskabmand, en fin fortælling om natur, urfolk og opdagelser. Det hele foregår mestendels i Sibirien, men vi kommer også til Japan og Kina, i perioden 1877-1899.
November 1, 2025
Interessant bok. Gir innblikk i ei verd eg ikkje kjenner. Gøy at den er basert på ein ekte historie. Litt repetativ. Litt mykje det same som skjer (dyr/sommarfuglar blir drept, uvær), men på nye stader.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 27, 2025
Read this because I like Roy Jacobsen. It’s amazing how violent a butterfly researcher had to be to survive in the 1800s in Siberia.
Fritz Dorries loved this stark and beautiful place which is not a place you can now toddle off to with a butterfly net.
Fritz Dorries loved this stark and beautiful place which is not a place you can now toddle off to with a butterfly net.
Displaying 1 - 30 of 94 reviews