What do you think?
Fantôme d'Orient
Ce livre est une oeuvre du domaine public éditée au format numérique par Ebooks libres et gratuits. L’achat de l’édition Kindle inclut le téléchargement via un réseau sans fil sur votre liseuse et vos applications de lecture Kindle.
- GenresFrance
100 pages, Kindle Edition
Published March 30, 2011
About the author
Pierre Loti
472 books89 followersLouis Marie-Julien Viaud was a writer, who used the pseudonym Pierre Loti.
Viaud was born in Rochefort, Charente-Maritime, France, to an old Protestant family. His education began in Rochefort, but at the age of seventeen, being destined for the navy, he entered the naval school in Brest and studied on Le Borda. He gradually rose in his profession, attaining the rank of captain in 1906. In January 1910 he went on the reserve list.
His pseudonym has been said to be due to his extreme shyness and reserve in early life, which made his comrades call him after "le Loti", an Indian flower which loves to blush unseen. Other explanations have been put forth by scholars. It is also said that he got the name in Tahiti where he got a sun burn and was called Roti (because he was all red like a local flower), he couldn't pronounce the r well so he stuck with Loti. He was in the habit of claiming that he never read books (when he was received at the Académie française, he said, "Loti ne sait pas lire" ("Loti doesn't know how to read"), but testimony from friends and acquaintances proves otherwise, as does his library, much of which is preserved in his house in Rochefort. In 1876 fellow naval officers persuaded him to turn into a novel passages in his diary dealing with some curious experiences at Istanbul. The result was Aziyadé, a novel which, like so many of Loti's, is part romance, part autobiography, like the work of his admirer, Marcel Proust, after him. (There is a popular cafe in current-day Istanbul dedicated to the time Loti spent in Turkey.) He proceeded to the South Seas as part of his naval training, and several years after leaving Tahiti published the Polynesian idyll originally named Rarahu (1880), which was reprinted as Le Mariage de Loti, the first book to introduce him to the wider public. This was followed by Le Roman d'un spahi (1881), a record of the melancholy adventures of a soldier in Senegambia.
Loti on the day of his reception at the Académie française on 7 April, 1892. In 1882, Loti issued a collection of four shorter pieces, three stories and a travel piece, under the general title of Fleurs d'ennui (Flowers of Boredom).
In 1883 he entered the wider public spotlight. First, he publish the critically acclaimed Mon frere Yves (My Brother Yves), a novel describing the life of a French naval officer (Pierre Loti), and a Breton sailor (Yves Kermadec), described by Edmund Gosse as "one of his most characteristic productions".[1] Second, while taking part as a naval officer in the undeclared hostilities that preceded the outbreak of the Sino-French War (August 1884 to April 1885), Loti wrote an article in the newspaper Le Figaro about atrocities that occurred during the French bombardment of the Thuan An forts that guarded the approaches to Hue (August 1883), and was threatened with suspension from the service, thus gaining wider public notoriety.
In 1886 he published a novel of life among the Breton fisherfolk, called Pêcheur d'Islande (Iceland Fisherman), which Edmund Gosse characterized as "the most popular and finest of all his writings."[1] It shows Loti adapting some of the Impressionist techniques of contemporary painters, especially Monet, to prose, and is a classic of French literature. In 1887 he brought out a volume "of extraordinary merit, which has not received the attention it deserves",[1] Propos d'exil, a series of short studies of exotic places, in his characteristic semi-autobiographic style. The novel of Japanese manners, Madame Chrysanthème— a precursor to Madame Butterfly and Miss Saigon and a work that is a combination of narrative and travelog— was published the same year.
During 1890 he published Au Maroc, the record of a journey to Fez in company with a French embassy, and Le Roman d'un enfant (The Story of a Child), a somewhat fictionalized recollection of Loti's childhood that would greatly influence Marcel Proust. A collection
Viaud was born in Rochefort, Charente-Maritime, France, to an old Protestant family. His education began in Rochefort, but at the age of seventeen, being destined for the navy, he entered the naval school in Brest and studied on Le Borda. He gradually rose in his profession, attaining the rank of captain in 1906. In January 1910 he went on the reserve list.
His pseudonym has been said to be due to his extreme shyness and reserve in early life, which made his comrades call him after "le Loti", an Indian flower which loves to blush unseen. Other explanations have been put forth by scholars. It is also said that he got the name in Tahiti where he got a sun burn and was called Roti (because he was all red like a local flower), he couldn't pronounce the r well so he stuck with Loti. He was in the habit of claiming that he never read books (when he was received at the Académie française, he said, "Loti ne sait pas lire" ("Loti doesn't know how to read"), but testimony from friends and acquaintances proves otherwise, as does his library, much of which is preserved in his house in Rochefort. In 1876 fellow naval officers persuaded him to turn into a novel passages in his diary dealing with some curious experiences at Istanbul. The result was Aziyadé, a novel which, like so many of Loti's, is part romance, part autobiography, like the work of his admirer, Marcel Proust, after him. (There is a popular cafe in current-day Istanbul dedicated to the time Loti spent in Turkey.) He proceeded to the South Seas as part of his naval training, and several years after leaving Tahiti published the Polynesian idyll originally named Rarahu (1880), which was reprinted as Le Mariage de Loti, the first book to introduce him to the wider public. This was followed by Le Roman d'un spahi (1881), a record of the melancholy adventures of a soldier in Senegambia.
Loti on the day of his reception at the Académie française on 7 April, 1892. In 1882, Loti issued a collection of four shorter pieces, three stories and a travel piece, under the general title of Fleurs d'ennui (Flowers of Boredom).
In 1883 he entered the wider public spotlight. First, he publish the critically acclaimed Mon frere Yves (My Brother Yves), a novel describing the life of a French naval officer (Pierre Loti), and a Breton sailor (Yves Kermadec), described by Edmund Gosse as "one of his most characteristic productions".[1] Second, while taking part as a naval officer in the undeclared hostilities that preceded the outbreak of the Sino-French War (August 1884 to April 1885), Loti wrote an article in the newspaper Le Figaro about atrocities that occurred during the French bombardment of the Thuan An forts that guarded the approaches to Hue (August 1883), and was threatened with suspension from the service, thus gaining wider public notoriety.
In 1886 he published a novel of life among the Breton fisherfolk, called Pêcheur d'Islande (Iceland Fisherman), which Edmund Gosse characterized as "the most popular and finest of all his writings."[1] It shows Loti adapting some of the Impressionist techniques of contemporary painters, especially Monet, to prose, and is a classic of French literature. In 1887 he brought out a volume "of extraordinary merit, which has not received the attention it deserves",[1] Propos d'exil, a series of short studies of exotic places, in his characteristic semi-autobiographic style. The novel of Japanese manners, Madame Chrysanthème— a precursor to Madame Butterfly and Miss Saigon and a work that is a combination of narrative and travelog— was published the same year.
During 1890 he published Au Maroc, the record of a journey to Fez in company with a French embassy, and Le Roman d'un enfant (The Story of a Child), a somewhat fictionalized recollection of Loti's childhood that would greatly influence Marcel Proust. A collection
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
July 7, 2020
Doğudaki Hayalet / Pierre Loti
Asıl mesleği savaş gemisi kaptanlığı olan Fransız yazar Türkiye'yi ikinci vatanı saymış. Aynı zamanda bir ressam ve piyanistmiş. 1866 da günlük tutmaya başlar ve yaşamı boyunca yazdığı 40 kadar yapıtı bu günlüklerinden oluşturur. Gemisiyle İstanbul'a geldiğinde yaşlı bir adamın dördüncü karısı olan onsekiz yaşındaki çerkez kızı Aziyade ile tanışır. Loti Eyüp'te bir ev tutar. Aralarındaki gizli yasak aşk artarak sürer. Yazar Türkleri çok sever. Daha sonra İstanbul'a 6 kez daha gelecektir. O sırada Fransa'da tanınmış bir yazardır. İlķ kitabı Aziyade 1879 da basılır. Le Figaro dergisine yazdığı yazılarda batının yoketmeye çalıştığı Osmanlıları destekler. Trablusgarp ve Balkan savaşlarında Le Figaro'da Türkleri destekleyen yazılar yazar. Osmanlı'nın birinci dünya savaşına katılmaması için Enver paşa' ya mektup gönderir. Kurtuluş savaşı sırasında da Mustafa Kemal'i destekler.
Bu kitap 1887 de İstanbul'da Aziyade'nin mezarını ziyaretinin öyküsüdür.
Asıl mesleği savaş gemisi kaptanlığı olan Fransız yazar Türkiye'yi ikinci vatanı saymış. Aynı zamanda bir ressam ve piyanistmiş. 1866 da günlük tutmaya başlar ve yaşamı boyunca yazdığı 40 kadar yapıtı bu günlüklerinden oluşturur. Gemisiyle İstanbul'a geldiğinde yaşlı bir adamın dördüncü karısı olan onsekiz yaşındaki çerkez kızı Aziyade ile tanışır. Loti Eyüp'te bir ev tutar. Aralarındaki gizli yasak aşk artarak sürer. Yazar Türkleri çok sever. Daha sonra İstanbul'a 6 kez daha gelecektir. O sırada Fransa'da tanınmış bir yazardır. İlķ kitabı Aziyade 1879 da basılır. Le Figaro dergisine yazdığı yazılarda batının yoketmeye çalıştığı Osmanlıları destekler. Trablusgarp ve Balkan savaşlarında Le Figaro'da Türkleri destekleyen yazılar yazar. Osmanlı'nın birinci dünya savaşına katılmaması için Enver paşa' ya mektup gönderir. Kurtuluş savaşı sırasında da Mustafa Kemal'i destekler.
Bu kitap 1887 de İstanbul'da Aziyade'nin mezarını ziyaretinin öyküsüdür.
July 13, 2021
Si les événements du récit correspondent à peu près à la réalisation de la mortalité de l'humain et au chagrin probable qu'on éprouve à ne jamais retrouver un ami qui est définitivement parti de ce monde, l'âge du protagoniste et la vie de Loti même qui avait une bien-aimée dans tous les ports, me fait douter à la sincérité des sentiments si bien décrit dans ce livre. Il y a aussi là une large dose d'Orientalisme de l'immobile qui se confronte pourtant à la réalité du bouleversement complèt des attentes du héros et de la vie de ceux qu'il a laissées, tout autant que ce racisme de bof de base tout à fait identique à ce qu' on trouve dans leslettres de Gauguin, qui permet de décrit une personne qui vient de donner des renseignements longuement attendues comme "un singe malicieux agonisant"...
Je ne sais quoi dire sauf de qualifier cette nouvelle d'une représentation typique de l'époque (1880-1900) bien même que le récit est placé par Loti dans les années 1830.
Je ne sais quoi dire sauf de qualifier cette nouvelle d'une représentation typique de l'époque (1880-1900) bien même que le récit est placé par Loti dans les années 1830.
August 11, 2020
İstanbul ve Türklerin hayranı bu yazarın kalbine güzel çerkez kızımız Aziyadenin eteklerine tutunarak girmişiz ya ne düşüneyim bilemedim. Vatanperverlik duygularım hatice değil netice dese de düşündüm işte.
Ama bu kitapta hoşuma giden şey Aziyadenin kocası bu aşkı öğrendiğinde sadece karısını odasına kapatmakla cezalandırıyor. Bizler ise milenyum çağında, çok daha kültürlü insanlar olduğumuz halde erkeklerimiz eşini nişanlısını bırak kız arkadaşını bile ufacık bir çatışma anında ( dikkatinizi çekeyim ihanet bile yok ortada) rahatlıkla öldürebiliyor.
Valla eskilerin insanları daha cahil de olsa biraz daha insan olmaya yakınlarmış bence Aziyade ev hapsiyle ( en azından kendi eceliyle) ölüyor.
Söylemim biraz sert oldu özür dilerim. Ama bu erkeklerin gözünün üstünde kaşı var diye goncalarımız öldürmelerine içerliyorum. Bunu Osmanlının yobazı bile yapmazken ... töbe töbe
Ama bu kitapta hoşuma giden şey Aziyadenin kocası bu aşkı öğrendiğinde sadece karısını odasına kapatmakla cezalandırıyor. Bizler ise milenyum çağında, çok daha kültürlü insanlar olduğumuz halde erkeklerimiz eşini nişanlısını bırak kız arkadaşını bile ufacık bir çatışma anında ( dikkatinizi çekeyim ihanet bile yok ortada) rahatlıkla öldürebiliyor.
Valla eskilerin insanları daha cahil de olsa biraz daha insan olmaya yakınlarmış bence Aziyade ev hapsiyle ( en azından kendi eceliyle) ölüyor.
Söylemim biraz sert oldu özür dilerim. Ama bu erkeklerin gözünün üstünde kaşı var diye goncalarımız öldürmelerine içerliyorum. Bunu Osmanlının yobazı bile yapmazken ... töbe töbe
December 1, 2018
Kim ne der bilinmez. Lakin askin gozu kor ettigine inanirim. Mesafeler buna engel degildir.Uzun mesafeden ask devam edebilir.
Kitap guzel noktalardan yakaliyor yasami. Fakat anlamadigim husus, bu evli olan kadinin baska bir adamla ayni eve girmesine mahallelinin ve ev yardimcilarinin bir sey dememesi. Burada gizli kalan iliski nasil olmus da herkesin haberinin oldugu ve korunakli bir hale donmus? Bir ironi soz konusu. Ama gerisinde okunmasini tavsiye edebilecegim bir eser.
Kitap guzel noktalardan yakaliyor yasami. Fakat anlamadigim husus, bu evli olan kadinin baska bir adamla ayni eve girmesine mahallelinin ve ev yardimcilarinin bir sey dememesi. Burada gizli kalan iliski nasil olmus da herkesin haberinin oldugu ve korunakli bir hale donmus? Bir ironi soz konusu. Ama gerisinde okunmasini tavsiye edebilecegim bir eser.
November 23, 2017
Kitabın tamamı gerçek mi, yoksa kurmaca mı pek anlamayamadım ama kendini okutan kısa bir kitaptı benim için. Pierre Loti'nin betimlediği eski İstanbul manzaralari göz dolduruyor. Üstelik bunlari kaleme alırken “on yıl önce buraları böyle değildi çok değişmis beğenmedim” gibi tanımlar yapması insanın "demek şimdi görse kalpten gidecek" diye düşünmesine sebep oluyor.
February 5, 2019
1880 sonlarında İstanbulu ve aşkını anlattığı hüzünlü bir roman. “Gülümsemesini, gözlerimin içine son günlerdeki derinden bakışını görüyorum yine hiç olmadığı kadar, sesini duyuyorum, sesinin bildik, güvenli, çocuksu, sonsuz sevecenlikle taparcasına sevdiğim onun bütün o özel, anlaşılmaz küçük şeyleriyle yine karşılaşıyorum.”
January 7, 2022
Batılıların bizlere nasıl baktığı ve ne gördüğü hakkında yazılmış olumlu kitaplardan biri. Temelinde büyük bir aşk hikayesi var olsa da geri planda !880 li yıllarda Osmanlı İmparatorluğunun başkentinin durumu hakkında birinci ağızdan okuyoruz.
July 16, 2025
Sanki xəyal kimi bir İstanbul… Loti həm gördüyünü, həm də hiss etdiyini yazıb. Bəzi yerlər romantik, bəzi yerlər bir az uzaqdan baxış kimi gəldi, amma ümumilikdə maraqlı və fərqli bir oxu təcrübəsi idi
April 30, 2018
D'habitude quand il y a trop de description je décroche vite mais là j'ai très rapidement accroché parce que toute la description nous transporte en Turquie.
March 1, 2020
Cumhuriyet Yayınları/ 2000 basım/ 122 sayfa
Pierre Loti' nin İstanbul'daki aşkı Aziyade'yi arayışı.
Pierre Loti' nin İstanbul'daki aşkı Aziyade'yi arayışı.
October 7, 2023
Ne zaman o ıssızlık onun kuyuya sürüklenen losyonu, yağmurdan tam korunaklı ambiyotik kesesi haline geldiğinde ve böylece kalıntılara bel bağladığında onun elde ettiği şey sonsuzluktu
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 13, 2014
I might have lost a lot of the meaning of this book since it is the first book in French I have read that I haven't read in Spanish. However, loss always inspires the best literature, and Loti talks about his cherished Aziyadé and the Istanbul of his youth in a way that makes me remember my own summer in there. I might also have to read The Disenchanted to fully grasp the meaning of his words.
February 9, 2014
Kitaptan bir not..
"İstanbul, benim gerçekten halkın yaşamına katıldığım dünyadaki tek kenttir - doğulu, gürültücü, renkli, ilgi çeken ama geçim sıkıntısı içindeki, yoksul, bin türlü küçük işle, bin türlü ıvır zıvırı alıp satmakla uğraşan halkın yaşamıdır bu."
"İstanbul, benim gerçekten halkın yaşamına katıldığım dünyadaki tek kenttir - doğulu, gürültücü, renkli, ilgi çeken ama geçim sıkıntısı içindeki, yoksul, bin türlü küçük işle, bin türlü ıvır zıvırı alıp satmakla uğraşan halkın yaşamıdır bu."
March 7, 2014
Pierre Loti zengin olmadan önce yaşadığı İstanbul'da aşık olduğu Türk kızının izini sürmek için İstanbul'a döner. Tanınan bir yazar haline gelmiş olan Pierre Loti İstanbul'daki iki buçuk gününü ve geçmiş arayışını betimlemektedir. İstanbul'un o dönemdeki durumunu anlamak için yararlı bir kitap.
February 22, 2015
İç burkucu üç günlük bir hikaye, Aziyadé, Fantôme d'Orient.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews