Η μάνα μου πάντα με κοιτούσε στα μάτια και μου το έλεγε: «Να προσέχεις. Όχι γιατί μπορεί οι άνθρωποι να σου κάνουν κακό ή να σε πειράξουν... Να προσέχεις μήπως χάσεις την πίστη σου σ’ εκείνους και, τελικά, χάσεις εσένα». Και παραδόξως αυτό το «να προσέχεις» το κατάλαβα όταν έχασα την πίστη μου στους ανθρώπους, και στο τέλος, έχασα κι εμένα…
Αυτό το ταξίδι θα το κάνουμε παρέα, στους πιο κοινούς μας τόπους. Εκεί όπου είμαστε ολόιδιοι. Χωρίς άλλα μασκαρέματα. Εκεί, παρέα με τον φόβο, την ενοχή και τον πόνο. Μήπως και δούμε τελικά πως μέσα από τα σακατεμένα μπερδέματά μας το φως περιμένει να μας βρει. Αρκεί να έχουμε το θάρρος να το προσκαλέσουμε.
Γιατί το φως… πάντοτε φως θα φέρει, απ’ όσα σκοτάδια και αν διαβεί.
Ο Γιάννης Αθανασόπουλος είναι κλινικός ψυχολόγος, απόφοιτος του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στην κλινική ψυχολογία του Πανεπιστημίου του Leiden. Έχει διατελέσει συντονιστής βάρδιας στο «Χαμόγελο του Παιδιού», στις Γραμμές Έκτακτης Ανάγκης, καθώς και Αναπληρωτής Συντονιστής της Κινητής Μονάδας Παρέμβασης στον Οργανισμό Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ). Είναι ο πρώτος ψυχολόγος στην Ελλάδα που συνδύασε την επιστήμη της ψυχολογίας με το θέατρο. Το 2024, η πρώτη παράσταση-ομιλία του με τίτλο «Το παιδί που ανταμώσαμε» γνώρισε τεράστια επιτυχία σε όλη την Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γερμανία. Διατηρεί το ιδιωτικό του γραφείο στην Πάτρα.
Ωραίο βιβλίο εσωτερικής ψυχανάλυσης και στοχασμού γραμμένο με απλό και γοητευτικό τρόπο που εκπέμπει ζεστασιά και οικειότητα. Σίγουρα σε κάποιες από τις σελίδες θα συναντήσεις τον εαυτό σου μιας και όλοι δίνουμε τις ίδιες μάχες στα ίδια σκοτάδια κουβαλώντας τα ίδια τραύματα. Το βιβλίο σε παίρνει από το χέρι, σου λέει μια γλυκιά κουβέντα άλλοτε πιο θεωρητική, άλλοτε πιο πρακτική και προσπαθεί να σε βοηθήσει να αντιμετωπίσεις φόβους, πόνους και ενοχές μέχρι να σε φτάσει στο φως.
Στα πολύ θετικά το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου (ΤΕΛΟΣ) όπου ο συγγραφέας δε διστάζει να τσαλακωθεί περιγράφοντας αυτοβιογραφικά τα δικά του σκοτάδια ενώ στα σχετικά αρνητικά το κεφάλαιο περί θρησκείας όπου αναγνωρίζω φυσικά την ανάγκη Πίστης σε κάτι ανώτερο, ανώτερο και από τη φυσική εξέλιξη αλλά ,αν και Χριστιανός Ορθόδοξος κι εγώ, δε μου άρεσε η συγκεκριμενοποίησή αυτής της πίστης στη θρησκεία του Χριστιανισμού.
Αναζήτησα το βιβλίο με ιδιαίτερη χαρά δεδομένου ότι γνώριζα τη δραστηριοποίηση του συγγραφέα κυρίως μέσω των social media. Δεν νιώθω ότι το βιβλίο κάλυψε τις προσδοκίες μου.
Όλο το κείμενο κινείται σε μια μορφή λόγου παρόμοια με το περιεχόμενο των video που ανά καιρούς δημοσιεύει ο συγγραφέας. Ίσως αυτό είναι που με κούρασε περισσότερο.
Προσωπικά θεωρώ ότι ένα βιβλίο τέτοιου είδους, πρέπει με την ολοκλήρωσή του, να σου έχει δείξει κάτι πέρα από τα συνηθισμένα "μπορείς", "αγάπα πρώτα για να αγαπηθείς" κτλπ.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συγγραφέας φαίνεται να τα πιστεύει όλα αυτά και κυρίως να τα εφαρμόζει, οπότε ίσως απλά δεν ταίριαξα εγώ με το βιβλίο και το βιβλίο με μένα.
Πολύ όμορφο βιβλίο γεμάτο θετικά συναισθήματα. Ένα βιβλίο που σε κρατά συντροφιά χωρίς να σου κουνά το δάχτυλο. Απλά σε χαϊδεύει στην πλάτη και σου λέει να προσέχεις. Να αγαπάς τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Ένα βιβλίο γεμάτο φως. Ένα ταξίδι στην αγάπη. Τα λόγια του σε ηρεμούν, σε ταξιδεύουν, κυλούν σαν γάργαρο νερό. Το συστήνω ανεπιφύλακτα!
Το "Να προσέχεις" είναι μια ανοιχτή, ανθρώπινη και εμψυχωτική εξομολόγηση του Γιάννη Αθανασόπουλου, ενός ανθρώπου που μέσα από τις προσωπικές του εμπειρίες, αποκαλύπτει το πόσο σημαντικό είναι να αγαπάμε τον εαυτό μας, να βάζουμε όρια και να μαθαίνουμε να λέμε "όχι" χωρίς ενοχές! Με έναν ζεστό και ειλικρινή λόγο, το βιβλίο λειτουργεί σαν μια αγκαλιά για όλους εκείνους που παλεύουν με την ανασφάλεια, την αυτοαμφισβήτηση και τις υπαρξιακές ανησυχίες της καθημερινότητας!
Ο Γιάννης(θα τον πω με το μικρό του,γιατι πράγματι αισθάνθηκα ότι μου έχει γράψει γράμμα ένας φίλος) μας παραδίδει μια συλλογή από μικρά κείμενα – σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα – που μοιάζουν με ψίθυρο σε μια ήσυχη στιγμή. Η γραφή του απλή, λιτή, προσιτή,συγκινητική και αυθεντική χτυπάει κατευθείαν στην καρδιά. Θα σε κάνει να κοντοσταθείς, να σκεφτείς, να θυμηθείς, να νιώσεις.Δεν επιδιώκει να σε "διδάξει", αλλά να σε συντροφεύσει.
Βιβλία αυτοβελτίωσης δεν διαβάζω αλλά εξαιτίας μίας άσχημης εμπειρίας το βιβλίο φώναξε κατευθειαν στην καρδιά μου και έτσι το πήρα!
Ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται μονορούφι, αλλά σε δόσεις!Από εκείνα που κρατάς στο κομοδίνο για να το ανοίξεις όταν χρειαστείς λίγη παρηγοριά ή μια απαλή υπενθύμιση ότι όλα περνούν..αλλά κ όλα αξίζουν να τα ζήσεις!
✨ Τι μου άφησε: Ένιωσα ότι κάποιος έβαλε σε λέξεις σκέψεις που είχα και δεν ήξερα πώς να τις πω! Δεν είναι βιβλίο για να το διαβάσεις με τη μία – είναι για να επιστρέφεις σε αυτό!Σαν ημερολόγιο που σου απαντά!
🙏Πολύ συγκινητικό το τελευταίο κεφάλαιο που ο συγγραφέας μιλάει για δικό του,δύσκολο προσωπικό βίωμα..