What do you think?
Rate this book
Naïveté du rire
Le livre :
« Il n’a jamais été plus facile de faire rire qu’aujourd’hui. Toutefois, les enjeux sont si élevés et les risques si grands que notre rire ne peut plus être aussi franc et assuré que par le passé. Jamais la nature précaire, instable et ‘’nerveuse’’ du rire n’a été aussi manifeste. Quand on considère le type de comique actuellement en vogue, il est permis de penser que notre époque ajoute une nouvelle dimension au mot fameux de Molière sur le rire et la création de la comédie : ‘’C’est une étrange entreprise que de faire rire les honnêtes gens.’’ »
René Girard se souvenait ainsi, en 1972, de son premier essai remisé parmi ses « very important papers ». Ce dactylogramme de 78 pages a été retrouvé par Martha Girard et Benoît Chantre. On y découvre la méditation d’un Français exilé en plein maccarthysme. Quand il n’est pas compris comme sensé et insensé, mécanique et vivant, celui dont on se moque fait du rire un poison mondain. Mais « le véritable sourire, le sourire ‘’lumineux’’, nie l’isolement du rire ; il cherche à nouer des liens, il est geste d’accueil et de reconnaissance. Il n’exprime peut-être qu’une invitation à rire ensemble. »
Une méditation majeure enfin révélée au public.
« Il n’a jamais été plus facile de faire rire qu’aujourd’hui. Toutefois, les enjeux sont si élevés et les risques si grands que notre rire ne peut plus être aussi franc et assuré que par le passé. Jamais la nature précaire, instable et ‘’nerveuse’’ du rire n’a été aussi manifeste. Quand on considère le type de comique actuellement en vogue, il est permis de penser que notre époque ajoute une nouvelle dimension au mot fameux de Molière sur le rire et la création de la comédie : ‘’C’est une étrange entreprise que de faire rire les honnêtes gens.’’ »
René Girard se souvenait ainsi, en 1972, de son premier essai remisé parmi ses « very important papers ». Ce dactylogramme de 78 pages a été retrouvé par Martha Girard et Benoît Chantre. On y découvre la méditation d’un Français exilé en plein maccarthysme. Quand il n’est pas compris comme sensé et insensé, mécanique et vivant, celui dont on se moque fait du rire un poison mondain. Mais « le véritable sourire, le sourire ‘’lumineux’’, nie l’isolement du rire ; il cherche à nouer des liens, il est geste d’accueil et de reconnaissance. Il n’exprime peut-être qu’une invitation à rire ensemble. »
Une méditation majeure enfin révélée au public.
198 pages, Paperback
Published February 5, 2025
About the author
René Girard
119 books895 followersRené Girard was a French-born American historian, literary critic, and philosopher of social science whose work belongs to the tradition of anthropological philosophy.
He was born in the southern French city of Avignon on Christmas day in 1923. Between 1943 and 1947, he studied in Paris at the École des Chartres, an institution for the training of archivists and historians, where he specialized in medieval history. In 1947 he went to Indiana University on a year’s fellowship and eventually made almost his entire career in the United States. He completed a PhD in history at Indiana University in 1950 but also began to teach literature, the field in which he would first make his reputation. He taught at Duke University and at Bryn Mawr before becoming a professor at Johns Hopkins in Baltimore. In 1971 he went to the State University of New York at Buffalo for five years, returned to Johns Hopkins, and then finished his academic career at Stanford University where he taught between 1981 and his retirement in 1995.
Girard is the author of nearly thirty books, with his writings spanning many academic domains. Although the reception of his work is different in each of these areas, there is a growing body of secondary literature on his work and his influence on disciplines such as literary criticism, critical theory, anthropology, theology, psychology, mythology, sociology, economics, cultural studies, and philosophy.Girard’s fundamental ideas, which he has developed throughout his career and provide the foundation for his thinking, are that desire is mimetic (all of our desires are borrowed from other people), that all conflict originates in mimetic desire (mimetic rivalry), that the scapegoat mechanism is the origin of sacrifice and the foundation of human culture, and religion was necessary in human evolution to control the violence that can come from mimetic rivalry, and that the Bible reveals these ideas and denounces the scapegoat mechanism.
In 1990, friends and colleagues of Girard’s established the Colloquium on Violence and Religion to further research and discussion about the themes of Girard’s work. The Colloquium meets annually either in Europe or the United States.
René Girard died on November 4, 2015, at the age of 91 in Stanford.
He was born in the southern French city of Avignon on Christmas day in 1923. Between 1943 and 1947, he studied in Paris at the École des Chartres, an institution for the training of archivists and historians, where he specialized in medieval history. In 1947 he went to Indiana University on a year’s fellowship and eventually made almost his entire career in the United States. He completed a PhD in history at Indiana University in 1950 but also began to teach literature, the field in which he would first make his reputation. He taught at Duke University and at Bryn Mawr before becoming a professor at Johns Hopkins in Baltimore. In 1971 he went to the State University of New York at Buffalo for five years, returned to Johns Hopkins, and then finished his academic career at Stanford University where he taught between 1981 and his retirement in 1995.
Girard is the author of nearly thirty books, with his writings spanning many academic domains. Although the reception of his work is different in each of these areas, there is a growing body of secondary literature on his work and his influence on disciplines such as literary criticism, critical theory, anthropology, theology, psychology, mythology, sociology, economics, cultural studies, and philosophy.Girard’s fundamental ideas, which he has developed throughout his career and provide the foundation for his thinking, are that desire is mimetic (all of our desires are borrowed from other people), that all conflict originates in mimetic desire (mimetic rivalry), that the scapegoat mechanism is the origin of sacrifice and the foundation of human culture, and religion was necessary in human evolution to control the violence that can come from mimetic rivalry, and that the Bible reveals these ideas and denounces the scapegoat mechanism.
In 1990, friends and colleagues of Girard’s established the Colloquium on Violence and Religion to further research and discussion about the themes of Girard’s work. The Colloquium meets annually either in Europe or the United States.
René Girard died on November 4, 2015, at the age of 91 in Stanford.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
March 26, 2026
"Το μόνο εμπόδιο στην κατανόηση του γέλιου δεν είναι άλλο από τον ίδιο μας τον εαυτό"
Ένα αδημοσίευτο μέχρι τώρα δοκίμιο του Ρενέ Ζιράρ, στην ουσία κάποιες πρόχειρες σημειώσεις 78 σελίδων του 1955, τις οποίες ανάπτυξε περαιτέρω σε ένα άρθρο του το 1972, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι στα γαλλικά και φέτος ήρθε η ελληνική έκδοση του σε μετάφραση Βασίλη Πατσογιάννη, με βασικό θέμα την ανάλυση της φύσης του γέλιου, τόσο μέσα στην κοινωνία αλλά και σε πιο ειδικά, σε τομείς όπως η λογοτεχνία ή το θέατρο και το πώς οι δημιουργοί χρησιμοποιούν το γέλιο για να εξερευνήσουν κρυμμένες αλήθειες κτλ. Σύμφωνα με τον Ζιράρ «το χιούμορ, μας απελευθερώνει από το μοναδικό εμπόδιο για την κατανόηση του γέλιου, [που] δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον εαυτό μας». Αν και το βρήκα μάλλον μέτριο σαν κείμενο, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τις σημειώσεις του Bonoit Chantre στον πρόλογο με τον ταιριαστό τίτλο ¨Εν αρχή ην ο γέλως¨.
"Είναι τόσο παράξενο να κάνεις έντιμους ανθρώπους να γελάσουν" Μολιέρος
Ένα αδημοσίευτο μέχρι τώρα δοκίμιο του Ρενέ Ζιράρ, στην ουσία κάποιες πρόχειρες σημειώσεις 78 σελίδων του 1955, τις οποίες ανάπτυξε περαιτέρω σε ένα άρθρο του το 1972, το οποίο κυκλοφόρησε πέρυσι στα γαλλικά και φέτος ήρθε η ελληνική έκδοση του σε μετάφραση Βασίλη Πατσογιάννη, με βασικό θέμα την ανάλυση της φύσης του γέλιου, τόσο μέσα στην κοινωνία αλλά και σε πιο ειδικά, σε τομείς όπως η λογοτεχνία ή το θέατρο και το πώς οι δημιουργοί χρησιμοποιούν το γέλιο για να εξερευνήσουν κρυμμένες αλήθειες κτλ. Σύμφωνα με τον Ζιράρ «το χιούμορ, μας απελευθερώνει από το μοναδικό εμπόδιο για την κατανόηση του γέλιου, [που] δεν είναι άλλο από τον ίδιο τον εαυτό μας». Αν και το βρήκα μάλλον μέτριο σαν κείμενο, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρουσες τις σημειώσεις του Bonoit Chantre στον πρόλογο με τον ταιριαστό τίτλο ¨Εν αρχή ην ο γέλως¨.
"Είναι τόσο παράξενο να κάνεις έντιμους ανθρώπους να γελάσουν" Μολιέρος
March 16, 2026
Excellent. À relire
Displaying 1 - 2 of 2 reviews