Daginn sem forsætisráðherra Íslands biður Guð að blessa þjóðina finnur öskukallinn Gómur Barðdal afskorið mannsnef í ruslatunnu við glæsihýsi í Þingholtunum. Skömmu síðar er frændi hans, seinheppna skáldið Geir Norðann, ráðinn sem ljóðakennari inn á þetta sama heimili.
Meðan íslenskt þjóðfélag gengur af göflunum ráðast þeir frændur í að leysa ráðgátuna um nefið ásamt lúgustelpunni Zipo, Kötu bílasala, Diddu öskukellingu, fyrrverandi fangaverði ársins, og fleiri ógleymanlegum persónum.
Hver á þetta nef? Hvernig endaði það í ruslatunnu? Leitin að eigandanum leiðir söguhetjurnar inn í meiriháttar samsæri sem teygir anga sína upp í efstu lög íslensks samfélags.
Mikilvægt rusl er bráðfyndin og grípandi ástar- og spennusaga sem leiftrar af frásagnargleði.
Halldór Armand Ásgeirsson (f. 1986) lauk meistaraprófi í lögum við Háskóla Íslands árið 2012 og hlaut nýræktarstyrk Miðstöðvar íslenskra bókmennta fyrir handritið að fyrstu skáldsögu sinni, Vince Vaughn í skýjunum (2013). Síðan þá hafa komið út Drón (2014), Aftur og aftur (2017), Bróðir (2020) og nú síðast Mikilvægt rusl (2024). Hann hefur einnig sent frá sér esseyjusafnið Við erum bara að reyna að hafa gaman (2022). Bækur hans hafa komið út á fjölda tungumála og pistlar hans um samfélagsleg málefni njóta mikilla vinsælda.
Halldór Armand Ásgeirsson (b.1986) is one of the young, extraordinary voices on the Icelandic literary scene. He completed a master’s degree in law at the University of Iceland in 2012 and received the Greenshots Award for the manuscript of his debut novel, Vince Vaughn in the Clouds (2013). Since then, he has published Drone (2014), Again and Again (2017), Brother (2020), and most recently, Important Trash (2024). He has also released the essay collection We’re Just Trying to Have Fun (2022). His books have been published in several languages, and his essays on social issues are highly popular.
Snilldarbók rosalega mörgum snilldar ruslaquotes. Karakterarnir voru frábærir og rugl fyndnir og kjánalegir. Allir voru með fáránlega fyndið lore og söguþráðurinn er svo fyndinn, frá upphafi til enda.
Mér leið kannski smá eins og ég væri að lesa unglingabók, eða kannski meira eins og svona fjölskyldubók, ég var allaveganna alltaf að segja mömmu frá einhverjum fyndnum senum.
Þessi var rosalega skemmtileg og fyndinn. Veit ekki hvort sund- eða gíraffasenan var fyndnari. Lýsingarnar algjörlega frábærar og auðvelt að setja sig inn. Minnir að mörgu leiti á unglingabók, svo mikill er hamagangurinn. Raunverulegri undirtónar komast meistaralega að , án þess að skemma fyrir gleðinni .
Var með hana hangandi yfir mér í heilt ár og bara komin í gegnum hálfa. Tókst svo loksins að rusla henni af mér í eftir góða upphitun. Náði mér blessunarlega aðeins í lokin þegar mér fannst persónum gefið rými og þessi ringulreið lenti. En það truflaði mig sennilega mest framan af hvað persónur voru miklar fígúrur og þurftu að líða fyrir stanslausa gríngír og ótal útúrdúra. Leið eins og ég væri að lesa Doktor proktor og prumpuduftið eða Kaftein Ofurbrók. Allt gerðist og aðeins meira til, á hálfum blaðsíðum, líkt og lesandinn fengi heila tertu uppí sig í einum bita. En sæl er ég að hafa klárað af disknum og fegin að bókverkið batnaði að lokum.
Líklega á þessi bók að vera fyndin ádeila á hrunið 2008 en uppskrúfaður orðaflaumur rithöfundar hittir ekki í mark hjá mér, húmorinn að auki þykir mér barnalegur. Nenni ekki að pæla mig í gegnum munnræpuna.
Ég kann að meta margt sem höfundur ber hér á borð en ég er bara ekki sérlega hrifinn af þessari tegund farsa. Hún minnti mig í örskotsstund á Góða dátann Svejk með öllum hliðarsögum Góms en það gerðist bara of sjaldan að ég færi raunverulega að hlæja.
Gómur er nýtt spirit animal, vá hvað hann er góður karakter, bara rétt eins og allir karakterar í þessari bók. Kom skemmtilega á óvart. Ætla að reyna að vera örlítið meira eins og Gómur héðan í frá
Það er ein sena með sleipu gólfi og kúk og ég bókstaflega drapst úr hlátri sérstaklega þar sem það er poopstjarna sem sér það. ég ætla ekkert að segja hver það er svo ég skemmi ekki. Mjög fyndin bók annars sérstaklega nöfnin og hvernig hún er um ruslakalla sem eru einhvernveginn miklir spekingar það kom mjög á óvart. Kannski er það einhver heimspekipæling skilst einmitt þessi höfundur sé mikill í þeim fræðum sérstaklega með áhuga á Grikklandi. Annars bara mæli ég með þó hún sé stundum hæg og langt á milli brandara og að finna út með plottið sem er það besta.
Farsi úr hruninu sem gengur fullkomlega upp. Það var í rauninni svo margt furðulegt í gangi á þeim tíma að það tímabil virðist vel fallið fyrir svona sögu. Þetta er þriðja bókin sem ég hef lesið eftir höfundinn og mér finnst þetta besta af þeim. Það vantar meiri húmor í íslenskar bókmenntir og þess vegna er svo gott að fá þessa bók. Samt er þetta ekki bara grín. Það er margt áhugavert sem liggur í undirtextanum, skemmtileg skot á samfélagið og sérstaklega peningamenn. Mér finnst samt farið illa með unga gírafan. Þrátt fyrir það hafði ég gaman að lestrinum.
Það vantar oft fyndnina í íslenska rithöfunda (auðvitað með undantekningum) en Halldór bætir hressilega úr því! Reyndar er fyndnin í búningi unglingahúmors en er ekki verri fyrir það. Svo er þetta klassíska tvist tekið þar sem trúðurinn í sögunni fer með mestu sannindin. Að sagan sé sundurleit er skrítin gagnrýni því sagan rúllar vel í gegnum allt glensið.