Rond de eennalaatste eeuwwisseling schreef Louis Couperus het Griekse verhaal over psyche als een sprookje. Je zou het nu fantasy noemen. Het taalgebruik is verzorgd, en voor iemand uit begin 21e eeuw is dat overweldigend. Alliteraties, ‘mooie woorden’, het ziet er overdreven uit: “Beek! riep zij nu. kleine stroom van het land van het Heden, kabbelende klare rust, waarin ik nooit meer mij koelen zal... o zeg hem, dat ik onwaardig ben en hem smeek mij te vergeven!!” is een geheel willekeurig voorbeeld.
Maar Couperus verstaat wel de kunst van het vertellen en neemt je mee in het relaas van psyche, de jongste dochter van de koning die ‘anders’ wil. En er steeds achterkomt dat de glanzende toekomst bij aankomst toch gewoon het grijze heden is.
Het verhaal culmineert in de strijd tussen de zondeval van Psyche en de strijd met haar twee zussen; de machtsbeluste Emerald en de wetenschapster Astra.
Als Enerald staat voor macht en uiterlijk vertoon, en Astra staat voor kennis en wetenschap, waarvoor staat Psyche dan? Liefde, schoonheid, verlangen? Innieder geval spelen er verschillende dimensies, en in alle drie de gevallen komt de negatieve, doorgeslagen zijde van alle drie de karakters prachtig aan bod.
En dat voor een boekje dat gratis kan worden verkregen als e-book...