Cuando la vida está todavía por estrenar, cualquier lugar es idóneo para enamorarse. Eso es lo que les sucede a Xulia y a Nico, que se agarran fuerte de la mano en una historia que, pese a ser minúscula, consigue trazar un conmovedor retrato de una generación arrasada: la de aquellos jóvenes a quienes la heroína y el VIH condenaron a la incertidumbre y al olvido. Futuro imperfecto, publicado originalmente en gallego en el año 2010, es el primer libro de Xulia Alonso. Esta novela, que transita con comodidad entre el testimonio, la crónica, la literatura epistolar y la pura ficción, se sirve de los agarres escurridizos de la memoria para armar un potente relato acerca del amor, el descubrimiento, la enfermedad, la vida y la muerte. Tras varias ediciones en su lengua original, Futuro imperfecto ha sido merecedor de varios reconocimientos, entre los que se encuentran el Premio Losada Diéguez de Creación Literaria (2011), el XVII Premio Arzobispo San Clemente (2012) o el Premio Frei Martín Sarmiento (2012). «No se puede volver atrás. Cada momento es único y algunos, además, marcan un punto sin retorno. Yo había saltado de renglón y toda la extensión de una línea en blanco se mostraba ante mí, deslumbrándome. Me producía terror empezar a avanzar. Inmóvil, sencillamente esperé».
Xulia Alonso Díaz, nace en A Rúa, Ourense, en el año 1961. Estudia Bachillerato y COU en el colegio diocesano Pablo VI de A Rúa y comienza estudios de Psicología en la Universidad de Santiago de Compostela en el año 1979. En Enero de 1981 accede a la plantilla de la Xunta de Galicia como auxiliar administrativa donde trabajará hasta septiembre de 2008, momento en que los motivos de salud la partan del mundo laboral.
La irrupción del virus del sida en los años 80 y su adicción a la heroína, superada en 1985, serán claves para el desarrollo de su trayectoria vital, marcada por el diagnóstico como portadora del virus en Febrero de 1986. Futuro Imperfecto (Editorial Galaxia) se publica en noviembre de 2010 como un testamento vital para su hija Lucía, donde reconstruye los primeros años de juventud en Santiago de Compostela en la década de los 70, su relación con la droga y con Nicolás, marido y padre de su hija.
Entre los galardones recibidos por la autora cabe destacar el Premio Losada Diéguez de creación literaria en 2011, el XVII Premio Arzobispo San Clemente y el Premio Frei Martín Sarmiento en 2012.
Futuro Imperfecto se reedita en castellano en 2013, traducido por la propia autora, como parte del proyecto de Mar Maior.
Es la segunda vez que leo este libro. Y esta vez no ha dolido menos que la primera vez.
'Futuro Imperfecto' es una preciosa carta de amor y de despedida que Xulia Alonso, la autora, le escribe no solo a su amor, Nico, fallecido a principio de los 90 a causa del SIDA. Pero es también una carta a su hija Lucía, quien comparte apenas sus primeros años de vida con su padre. Una carta dolorosa en la que cuenta su historia de amor.
Supongo que todos aquellos que nuestros padres fueron jóvenes en los 80, este tema será familiar. Más para unos que para otros. Y siempre piensas "qué suerte que no tocó en mi familia".
Xulia nos abre su corazón y nos cuenta su historia de amor con Nico, y su historia de dolorosa relación con la heroína. Adicción que lleva a la pareja a contagiarse de esta maldita enfermedad.
El miedo, la incertidumbre, el rechazo, el enfado... Xulia y Nico pagaron un precio muy alto. Xulia sigue aquí, años después, para contar la historia que Nico no pudo contar.
Si tenéis la oportunidad, leedlo. No os arrepentiréis.
Que Xulia comparta este libro con nosotrxs es un regalo. No me puedo ni imaginar el dolor y el desasosiego que vivió durante esos años extra en los que solo quedaba agarrarse al presente, pero aquí lo transforma en una celebración a la memoria de aquellos a los que quisimos y se fueron demasiado pronto. También nos habla de la necesidad de tener a gente que te sostenga cuando caes, de la importancia de la dignidad frente a la enfermedad y de la empatía por parte de los profesionales sanitarios. Habla del estigma y la vergüenza como agentes que nos aíslan pero también del amor como espacio para mostrarnos vulnerables ante la incertidumbre. Literariamente, podríamos criticar que el relato de Xulia peca a ratos de ser "demasiado emocional", pero es que sale de las tripas y del puro amor por un compañero de vida. Gracias a ella, la mirada atlántica de Nico acompañará a otra gente con historias (aún) sin contar
Emocionante e próximo, escrito desde o amor. Son razóns de sobra para ler o libro co peito encollido. Con máis entusiasmo que eu, Fran P. Lorenzo dixo no seu blog todo o bo que eu podería pensar deste libro: http://unpaisenlata.wordpress.com/201...
Este libro representa a la perfección una de las principales razones por las que leo, que es poder abrir ventanas a otras vidas, cuanto más paralelas a la mía mejor. La historia real de la autora y su marido, que consiguen superar su adicción a la heroína para encontrarse con una infección compartida del VIH. Obviamente, es una historia desgarradora. También es una historia totalmente sincera por todos lados y esa sinceridad ha saciado toda la curiosidad que la reseña de la librera que nos invitó a Clau y a mí a su club de lectura despertó. Lo he leído muy rápido porque el lenguaje es muy ágil, la edición es bonita y el papel suave al tacto. Nos gusta. No le doy todas las estrellas porque hay una repetitividad en el lenguaje y en algunas ideas que no me convencen.
É un libro que, polo xeral, tiven a sensación de que estaba mal escrito. Problemas coas voces, cos saltos temporais, coa propia estrutura do libro… E aínda así non puiden soltalo en tres días. Algo que si consigue é que fala dende a honestidade, dende un sitio que poucos libros conseguen. Se chegas aí dá igual como escribas, pero hai que chegar, amigas…
«A memoria, o elemento fundamental para engarzar os elos que dan sentido á vida, que poder!»
Futuro imperfecto é unha novela autobiográfica onde a autora, Xulia Alonso Díaz, conta a súa historia con Nico, o amor da súa vida, e as aventuras e (sobre todo) desventuras que viviron xuntos.
Ao comezo da lectura deime de conta de que o que estaba contando a autora era a súa propia historia, cousa que non me acabou de convencer, e así me mantiven durante as primeiras páxinas. A medida que avanzaba coa lectura, o «argumento» vólvese moito máis interesante, e mesmo es capaz de coñecer de xeito máis profundo os estragos que deixa a droga durante a década dos oitenta. Futuro imperfecto preséntase para min como a outra cara da moeda que amosa Nacho Carretero enFariña.
Desta forma, Xulia Alonso Díaz expón o seu percorrido polo inferno, un inferno que sabe que é moi probable que nunca acabe, coa súa parella. Ambos os dous adéntranse nunha completa montaña rusa, non exenta de inseguridades, medo, dor, inconsciencia, pero sobre todo de amor. O amor é o eixo vertebral desta novela.
Trátase a aparición do VIH (e a sida), unha enfermidade descoñecida daquela, como consecuencia do consumo constante de drogas. Paréceme moi necesario que existan novelas ou obras que traten sobre esta doenza e axuden a obter a información suficiente para evitar a estigmatización das persoas seropositivas.
Ao principio non tiña moita convicción sobre este libro, pero o interese vai medrando a medida que pasan as páxinas e, inda que haxa capítulos que non teñen tanta relevancia (sobre todo os relacionados coa familia da autora) non podes esperar a ver como se desenvolve a parella no seu propio inferno. Fronte á inmensa dureza e crueza da situación en que se encontran Xulia e Nico, a autora ofrece beleza, pero sobre todo amor. É nos últimos capítulos onde a lectura se fai máis complicada e onde chegas a empatizar máis coas personaxes.
Un llibre bonic que reviu la història d'amor al llarg dels anys de dos seropositius, on explica el retrat generacional dels addictes a la heroïna i que van ser víctimes de la SIDA. Escrit en forma de diari com a testimoni i llegat per la seva filla (l'autora pensava que no sobreviuria a la malatia), escrit de forma commovedora i detallada, ens transporta a aquells anys que poc se n'ha parlat i que va marcar tota una generació silenciada i oblidada.
"Llegué al convencimiento de que la vida es una energía que se localiza en el momento de nuestra concepción y que la promueve, pero una vez que respiramos por primera vez, aspirar, espirar, a partir de ese instante, cada minuto, cada segundo, cada fragmento de nuestra existencia se lo debemos a ella, la muerte, a su generosidad, a su capricho, pues podría, sin esfuerzo alguno, en una fracción micronésima de segundo, anular nuestra capacidad de respirar y terminar con nuestro tiempo."
un libro autobiográfico, unha carta de amor ao seu marido e á sua filla que doe ler pero que tamén cura polo cheo de amor que está creo que sirve como memoria colectiva desa xeración dos 80
Do futuro ninguén sabe e tampouco debe anticiparse, hai que esperar a que chegue e a que se faga presente para vivilo, resistilo se pesa e gozalo se é livián. O presente sempre é e, se se aprende a colocar o futuro no sitio que lle corresponde, no das elucubracións, no territorio dos soños, disponse de máis capacidade para sentir, para saborear o momento con nitidez e en todos os seus matices, eses mínimos que normalmente nos pasan inadvertidos.
"Vida y literatura caminan a veces estrechamente enlazadas. Así ocurre en esta novela en la que la autora recrea su experiencia personal enmarcada en la bulliciosa década de 1980. El relato de una exploración vital en pleno proceso de euforia libertaria colectiva marcada por grandes descubrimientos y sus consecuencias: el amor, la amistad, las drogas, el VIH, el SIDA..."
La euforia de la juventud, la dureza de la adicción, el miedo al futuro y la belleza de un amor que resiste. Un libro que duele, pero llena de esperanza. Me ha dejado el corazón encogido y, al mismo tiempo, con ganas de abrazar más fuerte a los que quiero!!!!
Creo que lo he leído en el punto de mi vida en que necesitaba leerlo. Qué difícil es ser el que acompaña, qué complicado es vivir con la culpa y qué bonita la posibilidad de recordar.
Una carta a la memoria, un diálogo entre el pasado y un futuro incierto pero que sin duda es imperfecto. ¿Qué le dices a tu amor cuando ya no está contigo? ¿Qué le dices cuando eres tú quien no estará?
La vida y la muerte bailan tan cerca que se permiten mirarse a los ojos y decirse la verdad. Un relato desgarrador y, de alguna manera, reconfortante. Una historia de amor profundo y sincero, de esos que no se pueden contar y que obligan a mantenerse en secreto.
Un amor entre yonkis, un amor entre amigos, el amor incondicional de unos padres, el amor eterno hacia una hija. Un amor imperfecto que no quiere callar, que necesita tener voz propia para contar su historia y construir una memoria necesaria, para que otros no la borren.
Una memoria que ahora también forma parte de nosotros gracias a Xulia Alonso.
Empeza mal, todo pinta terrible, e o é, pois trata da perda, da enfermidade, da dor, da adición, o Sida,...pero inda así transmite cousas moi bonitas, o amor de parella, aos fillos, aos pais, a necesidade de coidar e ser coidado, a importancia dos amigos e das redes de apoio, da loita conxunta... (intensa, pero non tanto coma este libro).
Xa o lera fai 10 anos ou máis e aínda así non puiden evitar chorar co final, que tristura 😮💨
Gustoume moito relelo porque apenas me acordaba del e desfruteino tanto como a primeira vez. Nárranse cousas moi crúas dunha forma moi real e sen intentar maquillar nada, tal cal aconteceron.
Para min é unha carta de amor a Nico e unha forma da autora de plasmar as súas lembranzas, tanto para non esquecelas ela como para deixárllelas á súa filla e á vez dalas a coñecer ao mundo.
Que libro tan precioso, que generosa la autora compartiendo esta historia y que bien está escrito. Duele en cada capítulo, y no me quiero ni imaginar cuanto a las generaciones que vivieron esto de cerca. Una de las cosas que más me ha gustado es como está escrito desde el amor a Nico, a su hija y a sus amigos, desde el agradecimiento a toda la gente que estuvo a su alrededor y desde el entendimiento cuando mira atrás y recuerda todas las cosas que sucedieron con su familia y su juventud. Nunca hay reproche ni queja, nunca habla de quienes (seguro) se alejaron y no los acompañaron. Creo que gracias a eso consigue transformar su historia en algo bonito aunque durísimo. Tengo el corazón encogido pero me ha encantado.
Mazazo emocional. Una perspectiva única sobre la muerte de un ser querido, cruda aunque sensible; cercana y reconocible. Hay que elegir bien en qué momento leer este libro.
(Algunas elecciones de estilo no me han caído en gracia, pero eso no le ha quitado efectividad y he acabado KO igualmente)
Sabéis? I did this to myself so this one is on me. Sabía lo que era y aún así decidí leerlo porque masoca se nace. Muy bonito, muy bien escrito, pero no creo que vuelva a sonreír jamás. El mundo es un lugar horrible y el amor no es una magia.
3,5. Repítense metáforas e expresións ás veces de forma un chisco cansina pero son súper bonitas a un tempo e sempre da man da escritura obsesiva repetitiva reiterativa, pero como un pouco coñecer a historia xa fai que enganche menos. Aínda así precioso e imprescindible.
“Alguien dijo que un paso atrás no siempre es un retroceso, sino que sirve para tomar impulso. No es posible volver a empezar. No se puede volver atrás”
O mellor deste libro é a prosa e a forma de expresar sentimentos que ten a autora. Sen embargo, nos momentos nos que describía minuciosamente as casas dos seus avós, as súas vidas ou anécdotas sen demasiada importancia para a historia principal fíxose un pouco pesado.