فصل اول کتاب، بیشتر جذاب بود و حاوی نکات مهمتری. علی الخصوص که میفهمیم کاتوزیان خیلی با اندیشه آزادی فردی و حق فرد موافق نیست. ولی چیزی که برام ارزشمند بود، روزآمد شدن کتاب تحت همان عنوان قدیمی بود، عین کتاب های درسی خارجی که حتی پس از فوت مولف اولیه، با همان نام چاپ میشود. راستی، اگه من روزنامه نگار/دانشجوی حقوق بودم، بهار 99، پنجاه سالگی کتاب را جشن میگرفتم.
کلاسیکترین کتاب حقوق ایران. تقریبا اولین کتاب حقوقی که هر دانشجوی حقوق میخره و میخونه. خیلی از رفقایی که حقوق نمیخونن رو دیدم که میخوان برای سر در آوردن مقدماتی از حقوق این کتاب رو بخونن. در حالی که تو این کتاب هیچ چیز به دردبخوری برای اونها وجود نداره. اتفاقا این کتاب جز معدود کتابهای حقوقی هست که به درد هیچکس نمیخوره مگه یه حقوقی. کتاب توی بخشهایی از فلسفهی حقوق خود دکتر کاتوزیان تلخیص شده که قاعدتا برای دانشجویی که حتی یک واحد حقوقی هم نگذرونده کمی ثقیل و صد البته بیمورد هست. اما تا جایی که بین کتابهای مقدمه دیدم این کتاب بهتر از همه هست و حتی بعدها هم میشه بهش مراجعه کرد .
حقیقتا مشتاق شدم که برم و فلسفه حقوق بخونم. :) و خب برای من به شخصه خیلی طول کشید که بتونم با نثر و نوع نگارش نویسنده ارتباط برقرار کنم و حتی الان هم اون ارتباط به طور کامل برقرار نشده ولی کتاب خیلی خوبی ه و در و واقعا کلیات خیلی خوب و مهمی رو بیان میکنه.
مِن باب امتحان دانشگاه خواندم، ولی چه مصیبتی بود. خدا را شکر که اصلا سمت رشتهی حقوق نرفتم. وای فاجعه است، کل این رشتهی علمی تنش است، اصلا تاب نمیآورم. البته احترامش واجب است، صرفا برای من بسیار سخت و ثقیل است. ترجیح میدهم به وجودگرایی فکر کنم.