این کتاب مجموعهای است منتخب از داستانهای کوتاه، که اکثرا نوشته ی نويسنده های فرانسوی هستند. مترجم کتاب محمدعلی جمال زاده به صورتی این کتاب ترجمه کرده که خواننده فکر میکنه این داستان ها ترجمه نیستند، بلکه از اول به زبان فارسی نوشته شدن! از خوندن این کتاب خیلی لذت بردم. هر چند این کتاب به گفته مترجم مناسب نوجوانان و جوانان کم سن هست. ولی منو یاد داستانهای هزارویک شب انداخت. به همان شیرینی و حیرت انگیزی و البته پر از شیرینی و حکمت آموزی.
داستانهايى كه جمالزاده برگزيده و در اين كتاب گرد آورده افسانه هايى از جن و پريان و شاهزاده هاست كه حس خوب و دلنشين كتابهاى دوران كودكى را برايم تداعى كردند. اغلب نويسنده ها فرانسويانى هستند كه در قرن نوزده ميزيسته اند و باز اغلبشان خيلى هم نام آشنا نبودند. فضاى داستان ها جذاب بود و پندهاى حكيمانه در آن مستتر.
"انسان هر روز به خود مى گويد اى بابا فرصت زياد است و فردا ياد خواهم گرفت و وقتى خبردار مى شود كه آب از سرش گذشته و پلش به كلى آن طرف آب است."
از میان این داستان هایی که جمالزاده گزیده و ترجمه کرده - که بیشتر داستان های فولکلور و پریان و ... هستند - یکی برایم جالبی خاصی داشت. آن هم "آخرین درس" آلفونس دوده. نه اینکه از بقیه داستان هااساسا بهتر باشد. صرفا به خاطر اینکه با آنکه موضوعش - یعنی وطن پرستی - با مزاجم اصلا سازگار نیست اما پیوند زدن وطن پرستی به زبان - در اینجا فرانسوی - از یک سو و روایت ساده اما تاثیرگذار آن باعث شد به دلم بنشیند. داستان مربوط به زمان جنگ های 1870 میان آلمان و فرانسه و از دست رفتن دو ناحیه ی فرانسه یعنی آلزاس و لورن و ممنوعیت تدریس زبان فرانسه در این دو ناحیه است. آخرین درس زبان فرانسه در یک مدرسه.
من خیلی بچه بودم که این کتاب رو خوندم و تقریبا اولین برخورد من با ادبیات غیر فارسی بود. داستانهای انتخاب شده تا جایی که یادم میاد جالب بودن چون چندین بار توی همون دوران بچگی خوندم این کتاب رو. در کل خوندنش خالی از لطف نیست.