What do you think?
Rate this book
ฤทธิ์ร้าย หวงรัก
หนึ่งคดีฆาตกรรมนำทั้งคู่มาพบกัน...
ตำรวจ ขบวนการค้ายาเสพติด เเละอดีตที่มัวหมอง เรียกร้องให้เธอทุ่มเทช่วยเหลือเรื่องคดี
ภูธฤทธิ์ เบรนเเนน-ควินน์ หรือ ‘คุณหวง’ คือประธานกลุ่มโรงเเรมกับอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกในเครือซิดนีย์
ปนันทิ์ยา สรวิศโยธิน คือเด็กเรียนหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐ ที่ทำงานเป็นสายให้ตำรวจด้วยความชำนาญพิเศษของตนโดยไม่มีใครรู้ ยกเว้นก็เเต่เขา...ลูกชายคนเดียวของเจ้าของโรงเเรมซิดนีย์ลานนา ซึ่งมารดาของเธอทำงานอยู่ด้วย เขาเอาเเต่ใจ ร้ายกาจเเละชอบควบคุมชีวิตเธอ ที่สำคัญ ปนันทิ์ยาดันกลัวเขาซะอีก!
สาวน้อยเป็นคนคอยหาข้อมูลให้ตำรวจ ส่วนเขาเป็นคนขโมยมันไปอีกที เธอเลยกล่ū
ตำรวจ ขบวนการค้ายาเสพติด เเละอดีตที่มัวหมอง เรียกร้องให้เธอทุ่มเทช่วยเหลือเรื่องคดี
ภูธฤทธิ์ เบรนเเนน-ควินน์ หรือ ‘คุณหวง’ คือประธานกลุ่มโรงเเรมกับอสังหาริมทรัพย์ระดับโลกในเครือซิดนีย์
ปนันทิ์ยา สรวิศโยธิน คือเด็กเรียนหัวกะทิจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของรัฐ ที่ทำงานเป็นสายให้ตำรวจด้วยความชำนาญพิเศษของตนโดยไม่มีใครรู้ ยกเว้นก็เเต่เขา...ลูกชายคนเดียวของเจ้าของโรงเเรมซิดนีย์ลานนา ซึ่งมารดาของเธอทำงานอยู่ด้วย เขาเอาเเต่ใจ ร้ายกาจเเละชอบควบคุมชีวิตเธอ ที่สำคัญ ปนันทิ์ยาดันกลัวเขาซะอีก!
สาวน้อยเป็นคนคอยหาข้อมูลให้ตำรวจ ส่วนเขาเป็นคนขโมยมันไปอีกที เธอเลยกล่ū
899 pages, Kindle Edition
First published March 1, 2014
4 people are currently reading
77 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 14 of 14 reviews
April 28, 2014
คงผิดที่เราไม่สนุกกับพล็อตแนวนี้แล้ว
ก่อนอ่านก็ตื่นเต้นอยู่นะ แต่พออ่านๆไปมันเฉยๆอะ
โดยรวมแล้วก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่สำหรับเราเฉยๆอะ
แต่ที่เราไม่โอเคคือ บทสนทนานี้ (หลังจากพระเอกหักหาญน้ำใจนางเอกไปรอบนึงแล้ว และอยากเบิ้ล)
นางเอก: "แต่คุณหวงเพิ่งข่มขืนปรางไปเองนะ จะเป็นอันธพาลหรือไงง"
พระเอก: "ไม่มีผู้หญิงคนไหนโดนข่มขืนแล้วโชคดีเหมือนเรา(นางเอก)หรอก"
อ่านถึงตรงนี้ เราเหวอไปเลย
เราคิดว่า ควรจะหยุดความคิดที่ว่า ข่มขืนคือรัก ได้แล้วนะ โดยเฉพาะในนิยายพาฝันที่วางขายทั่วไปไม่ได้จำกัดอายุคนซื้อและคนอ่านแบบนี้
ข่มขืนคือข่มขืน มันคือความอัปลักษณ์ มันคือการใช้อำนาจและกำลังบังคับ มันคือการไม่เห็นค่าของอีกฝ่าย ค่ะ
การข่มขืนไม่ใช่ความรัก แน่นอนค่ะ
ปล. คนเขียนอาจไม่ได้เจตนาให้ความหมายมันรุนแรง แต่เราว่าการกระทำของพระเอกและคำคัพท์คำนี้ที่ใช้ สำหรับเรามันไม่โอเคจริงๆค่ะ
ก่อนอ่านก็ตื่นเต้นอยู่นะ แต่พออ่านๆไปมันเฉยๆอะ
โดยรวมแล้วก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร แต่สำหรับเราเฉยๆอะ
แต่ที่เราไม่โอเคคือ บทสนทนานี้ (หลังจากพระเอกหักหาญน้ำใจนางเอกไปรอบนึงแล้ว และอยากเบิ้ล)
นางเอก: "แต่คุณหวงเพิ่งข่มขืนปรางไปเองนะ จะเป็นอันธพาลหรือไงง"
พระเอก: "ไม่มีผู้หญิงคนไหนโดนข่มขืนแล้วโชคดีเหมือนเรา(นางเอก)หรอก"
อ่านถึงตรงนี้ เราเหวอไปเลย
เราคิดว่า ควรจะหยุดความคิดที่ว่า ข่มขืนคือรัก ได้แล้วนะ โดยเฉพาะในนิยายพาฝันที่วางขายทั่วไปไม่ได้จำกัดอายุคนซื้อและคนอ่านแบบนี้
ข่มขืนคือข่มขืน มันคือความอัปลักษณ์ มันคือการใช้อำนาจและกำลังบังคับ มันคือการไม่เห็นค่าของอีกฝ่าย ค่ะ
การข่มขืนไม่ใช่ความรัก แน่นอนค่ะ
ปล. คนเขียนอาจไม่ได้เจตนาให้ความหมายมันรุนแรง แต่เราว่าการกระทำของพระเอกและคำคัพท์คำนี้ที่ใช้ สำหรับเรามันไม่โอเคจริงๆค่ะ
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 29, 2014
เนื้อเรื่องพอไปได้ โอเคเลยค่ะ แต่ประเด็นหลักที่ไม่ชอบก็มีอยู่
คือมันดูไม่ออกแยกไม่ได้ระหว่างพระเอกรักนางเอกจริงๆ หรือแค่ความใคร่
ผู้ชายคนนึงรักผู้หญิงจริงจังก็รอได้ แต่ในกรณีคุณหวงเวลาอ่านให้ความรู้สึก
เหมือนเขาแค่อยากได้ผู้หญิงคนนี้ ไม่สนเธอจะรู้สึกอย่างไร โดยใช้คำว่า
เขารอแล้วนะ คนอย่างเขาต้องมารอ ถ้ารักใครสักคนคุณควรให้คุณค่า
กับคนคนนั้นมากกว่า แต่พระเอกไม่ให้ความรู้สึกนั้นเลย
ยิ่งมาเจอฉากพระเอกข่มขืนนางเอกแล้ว จริงๆเคยเจอเรื่องแบบนี้ใน
เรื่องอื่นของคุณมณีจันทร์มาก่อน คือไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยนะ
แม้โทนท่อนบรรยายตอนนั้นมันไม่รุนแรง แต่คำที่ใช้มันค่อนข้างรุนแรง
สำหรับตัวเอง ข่มขืน คืออะไรที่ควรจะหมดไปจากนิยายไทยเสียที
หากในฉากตอนนั้น ใช้คำอื่นทดแทน มันจะคนละความรู้สึกเลยค่ะ
เพราะอ่านจากโทนตอนนั้นคือนางเอกก็ยอม และไม่ได้โกรธอะไร
ซึ่งในความเป็นจริงมันไม่ใช่ หากข่มขืน ขืนใจอีกฝ่ายด้วยความไม่เต็มใจ
แล้วอ้างว่าเป็นความรัก ยังไงก็ไม่ใช่หรอกค่ะ นอกจากความเห็นแก่ตัว
ตอนแรกก็พออ่านได้เพลินๆ แต่เจอฉากนี้เข้าไปคะแนนลดฮวบค่ะ
คือมันดูไม่ออกแยกไม่ได้ระหว่างพระเอกรักนางเอกจริงๆ หรือแค่ความใคร่
ผู้ชายคนนึงรักผู้หญิงจริงจังก็รอได้ แต่ในกรณีคุณหวงเวลาอ่านให้ความรู้สึก
เหมือนเขาแค่อยากได้ผู้หญิงคนนี้ ไม่สนเธอจะรู้สึกอย่างไร โดยใช้คำว่า
เขารอแล้วนะ คนอย่างเขาต้องมารอ ถ้ารักใครสักคนคุณควรให้คุณค่า
กับคนคนนั้นมากกว่า แต่พระเอกไม่ให้ความรู้สึกนั้นเลย
ยิ่งมาเจอฉากพระเอกข่มขืนนางเอกแล้ว จริงๆเคยเจอเรื่องแบบนี้ใน
เรื่องอื่นของคุณมณีจันทร์มาก่อน คือไม่ชอบอะไรแบบนี้เลยนะ
แม้โทนท่อนบรรยายตอนนั้นมันไม่รุนแรง แต่คำที่ใช้มันค่อนข้างรุนแรง
สำหรับตัวเอง ข่มขืน คืออะไรที่ควรจะหมดไปจากนิยายไทยเสียที
หากในฉากตอนนั้น ใช้คำอื่นทดแทน มันจะคนละความรู้สึกเลยค่ะ
เพราะอ่านจากโทนตอนนั้นคือนางเอกก็ยอม และไม่ได้โกรธอะไร
ซึ่งในความเป็นจริงมันไม่ใช่ หากข่มขืน ขืนใจอีกฝ่ายด้วยความไม่เต็มใจ
แล้วอ้างว่าเป็นความรัก ยังไงก็ไม่ใช่หรอกค่ะ นอกจากความเห็นแก่ตัว
ตอนแรกก็พออ่านได้เพลินๆ แต่เจอฉากนี้เข้าไปคะแนนลดฮวบค่ะ
This entire review has been hidden because of spoilers.
October 17, 2017
ชื่อเรื่อง – ฤทธิ์ร้าย หวงรัก
ผู้แต่ง – มณีจันท์
ตัวละคร
ปนันทิ์ยา สรวิศโยธิน (ปราง) อายุ 20 ปี ⇒ 21 ปี
ภูธฤทธิ์ เบรนแนน-ควินน์ (หวง) อายุ 27 ปี ⇒ 28 ปี (นามสกุลพ่อ ศิวกรธาดา)
รีวิวหลังอ่าน
ไม่เคยอ่านผลงานของมณีจันท์มาก่อน แต่พออ่านแล้ว ก็พบว่าคงไม่ใช่ทางของเราแน่ๆ เลย เล่มมันหนามาก แต่ถ้าเราไม่อ่านผ่านๆ นะ คงไม่จบเล่มแน่ๆ เลยอ่ะ นี่อ่านจนจบก็ยังงงๆ ว่าตัวร้ายมีใครบ้าง เพราะเยอะจนงง 555+ แถมเอามาตีกันหมดเลย เผลอๆ พระเอกยังมีบทน้อยกว่าตัวร้ายเลย
เกินครึ่งเรื่องเป็นการตามสืบหาว่าทำไมดาหลา เพื่อนนักศึกษาของปนันทิ์ยา (ชื่อสะกดยากชะมัด) ที่หายตัวไป โดยผู้ที่น่าจะเห็นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหายไปคือพระเอกนางเอกนี่แหละ อ่านไปก็คิดว่าคดีดูเหมือนจะซับซ้อนมากเลยนะ จริงๆ ก็ซับซ้อนแหละ ซับซ้อนจนเราจำใครไม่ได้เลยไง 555+ แต่พอจบคดีก็จบไปอย่างง่ายๆ เช่นเดียวกับที่ตัวละครบางตัวก็ตายไปโดยที่จริงๆ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องตายเลย (หรือเปล่าหว่า)
ความสัมพันธ์ระหว่างพระนางก็แทบจะไม่ค่อยมี เจอกันไม่กี่ครั้งก็เกิดแรงดึงดูดเข้าหากัน แต่แปลกๆ กับบทสนทนามากมาย ทุกครั้งที่พระเอกเรียกนางเอกว่า “เรา” เรานี่ถึงกับงง 555+ งงว่าตกลงคำว่า “เรา” หมายถึงใคร อ่านแล้วต้องวนกลับไปบอกตัวเองว่า นี่คือคำพูดพระเอกที่เรียกนางเอก และนางเอกก็เวอร์ๆ นะ แทนตัวเองทุกคำว่า “ดิฉัน” และการพูดจากันระหว่างพระนาง เราไม่ค่อยชอบเลยอ่ะ เหมือนพระเอกจ้องอยากได้ตัวนางเอกอย่างเดียวเลย
ส่วนที่ไม่โอเคสุด ก็น่าจะเหมือนกับหลายๆ คน ก็คือพระเอกข่มขืนนางเอก แถมตอนนางเอกพูดหลังจากเสร็จฮีแล้วว่า ฮีข่มขืนหลายครั้งแล้วนะ ฮีก็พูดว่า ไม่มีใครโชคดีเท่านางหรอกที่โดนฮีข่มขืน เราก็ฮะๆๆๆ ใครที่ไหนจะชอบใจ ต่อให้คนที่ตัวเองรักข่มขืนก็ตามเหอะ มันคือการฝืนใจอ่ะ อ่านแล้วแทบจะเฮ่ออออออ รีบอ่านค่ะ จะได้จบสักที ตอนฉาก 18+ ไม่สิ 25+ มากกว่ามั้ง เราก็อ่านผ่านๆ รู้สึกถึงความตายด้านของคนอ่านอย่างเรา และรับไม่ได้ที่พระเอกข่มขืนนางเอก (ยังเรียกว่าพระเอกได้ไหมอ่ะ เหอๆ)
เนื้อเรื่องการบรรยายก็อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกำลังดูละครไทยที่ตัวละครหลักตามล่าผู้ร้าย คนร้ายคิดจะทำอะไร เราก็แทบจะรู้ตามคนร้ายทุกอย่าง มันเลยเหมือนดูละครผ่านตัวหนังสืออย่างบอกไม่ถูก และไม่มีอะไรตื่นเต้นเลยอ่ะค่ะ
นางเอกก็ขี้เผือก 555+ และจะเก่งเวอร์ไปไหนก็ไม่รู้ ทำได้ทุกสิ่งอย่าง มั่นใจว่าตัวเองเอาตัวรอดได้แน่ๆ เหอๆๆๆ
เอาเป็นว่าเป็นเรื่องที่ปกหลอกเรา ฮือๆๆๆๆๆๆ 555+ มีแมวในเรื่องแหละ ชื่อไอ้หง่าว แต่บทไม่มากเท่าไรหรอก เป็นแมววัดที่ถูกชะตากับนางเอก และโดนพระเอกจิ๊กไปเลี้ยงที่บอสตัน สุดท้ายถูกใจคุณตาของพระเอกอีก ก็เลยโดนจิ๊กไปอีกต่อ
[สปอยล์]
Start 23.18 น. Mon 24 Oct 2016
End 16.52 น. Wed 26 Oct 2016
Review Date 10.00 น. Thu 27 Oct 2016
ผู้แต่ง – มณีจันท์
ตัวละคร
ปนันทิ์ยา สรวิศโยธิน (ปราง) อายุ 20 ปี ⇒ 21 ปี
ภูธฤทธิ์ เบรนแนน-ควินน์ (หวง) อายุ 27 ปี ⇒ 28 ปี (นามสกุลพ่อ ศิวกรธาดา)
รีวิวหลังอ่าน
ไม่เคยอ่านผลงานของมณีจันท์มาก่อน แต่พออ่านแล้ว ก็พบว่าคงไม่ใช่ทางของเราแน่ๆ เลย เล่มมันหนามาก แต่ถ้าเราไม่อ่านผ่านๆ นะ คงไม่จบเล่มแน่ๆ เลยอ่ะ นี่อ่านจนจบก็ยังงงๆ ว่าตัวร้ายมีใครบ้าง เพราะเยอะจนงง 555+ แถมเอามาตีกันหมดเลย เผลอๆ พระเอกยังมีบทน้อยกว่าตัวร้ายเลย
เกินครึ่งเรื่องเป็นการตามสืบหาว่าทำไมดาหลา เพื่อนนักศึกษาของปนันทิ์ยา (ชื่อสะกดยากชะมัด) ที่หายตัวไป โดยผู้ที่น่าจะเห็นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนหายไปคือพระเอกนางเอกนี่แหละ อ่านไปก็คิดว่าคดีดูเหมือนจะซับซ้อนมากเลยนะ จริงๆ ก็ซับซ้อนแหละ ซับซ้อนจนเราจำใครไม่ได้เลยไง 555+ แต่พอจบคดีก็จบไปอย่างง่ายๆ เช่นเดียวกับที่ตัวละครบางตัวก็ตายไปโดยที่จริงๆ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องตายเลย (หรือเปล่าหว่า)
ความสัมพันธ์ระหว่างพระนางก็แทบจะไม่ค่อยมี เจอกันไม่กี่ครั้งก็เกิดแรงดึงดูดเข้าหากัน แต่แปลกๆ กับบทสนทนามากมาย ทุกครั้งที่พระเอกเรียกนางเอกว่า “เรา” เรานี่ถึงกับงง 555+ งงว่าตกลงคำว่า “เรา” หมายถึงใคร อ่านแล้วต้องวนกลับไปบอกตัวเองว่า นี่คือคำพูดพระเอกที่เรียกนางเอก และนางเอกก็เวอร์ๆ นะ แทนตัวเองทุกคำว่า “ดิฉัน” และการพูดจากันระหว่างพระนาง เราไม่ค่อยชอบเลยอ่ะ เหมือนพระเอกจ้องอยากได้ตัวนางเอกอย่างเดียวเลย
ส่วนที่ไม่โอเคสุด ก็น่าจะเหมือนกับหลายๆ คน ก็คือพระเอกข่มขืนนางเอก แถมตอนนางเอกพูดหลังจากเสร็จฮีแล้วว่า ฮีข่มขืนหลายครั้งแล้วนะ ฮีก็พูดว่า ไม่มีใครโชคดีเท่านางหรอกที่โดนฮีข่มขืน เราก็ฮะๆๆๆ ใครที่ไหนจะชอบใจ ต่อให้คนที่ตัวเองรักข่มขืนก็ตามเหอะ มันคือการฝืนใจอ่ะ อ่านแล้วแทบจะเฮ่ออออออ รีบอ่านค่ะ จะได้จบสักที ตอนฉาก 18+ ไม่สิ 25+ มากกว่ามั้ง เราก็อ่านผ่านๆ รู้สึกถึงความตายด้านของคนอ่านอย่างเรา และรับไม่ได้ที่พระเอกข่มขืนนางเอก (ยังเรียกว่าพระเอกได้ไหมอ่ะ เหอๆ)
เนื้อเรื่องการบรรยายก็อ่านแล้วรู้สึกเหมือนกำลังดูละครไทยที่ตัวละครหลักตามล่าผู้ร้าย คนร้ายคิดจะทำอะไร เราก็แทบจะรู้ตามคนร้ายทุกอย่าง มันเลยเหมือนดูละครผ่านตัวหนังสืออย่างบอกไม่ถูก และไม่มีอะไรตื่นเต้นเลยอ่ะค่ะ
นางเอกก็ขี้เผือก 555+ และจะเก่งเวอร์ไปไหนก็ไม่รู้ ทำได้ทุกสิ่งอย่าง มั่นใจว่าตัวเองเอาตัวรอดได้แน่ๆ เหอๆๆๆ
เอาเป็นว่าเป็นเรื่องที่ปกหลอกเรา ฮือๆๆๆๆๆๆ 555+ มีแมวในเรื่องแหละ ชื่อไอ้หง่าว แต่บทไม่มากเท่าไรหรอก เป็นแมววัดที่ถูกชะตากับนางเอก และโดนพระเอกจิ๊กไปเลี้ยงที่บอสตัน สุดท้ายถูกใจคุณตาของพระเอกอีก ก็เลยโดนจิ๊กไปอีกต่อ
[สปอยล์]
Start 23.18 น. Mon 24 Oct 2016
End 16.52 น. Wed 26 Oct 2016
Review Date 10.00 น. Thu 27 Oct 2016
April 20, 2017
เคยอ่านมาครั้งนึงแล้วเมื่อสามปีก่อน จำเนื้อเรื่องไม่ค่อยได้แล้วก็
จริงๆคือชอบมาก อาจจะสวนทางกับหลายๆคนที่รีวิวไว้ ไม่รู้ทำไมถึงชอบเรื่องนี้ทั้งๆที่บางเรื่องของมณีจันท์ที่เป็นทางการมาก จัดเต็มกับข้อมูล พระเอกนางเอกออกน้อยมันก็น่าเบื่อ แต่สำหรับเรื่องนี้รู้สึกว่าอยากอ่านมาก ชอบ
เนื้อเรื่องหลักๆ คือ ปรางกับแม่อยู่ที่เชียงราย แม่ทำงานในบริษัทของพ่อเลี้ยงภูวดล พ่อของคุณหวง คือพระเอกซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน แล้วเป็นทายาทคนเดียวของทั้งสองสาย คือ พ่อกับแม่เป็นลูกโทน ตาก็อยากให้ไปอยูาที่อเมริกาช่วยงานอสังหาริมทรัพย��หลายร้อยล้านของเขา
อยู่ที่ไทยพ่อก็เป็นเจ้าของโรงแรมและอีกหลายอย่าง แม่นางเอกเป็นเลขาพ่อเลี้ยงภูวดลทำให้บังเอิญหวงกับปรางได้เจอกัน
เรื่องพล็อตหลักเลยคือตามหาคนร้ายที่ฆ่าคนๆ หนึ่ง และเปิดโปงพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่ในเชียงใหม่ เบื้องหลังมีตำรวจช่วยแต่ไม่รู้ว่าคือใคร เลยพยายามหากัน
นางเอกเรื่องนี้เก่งคอมพิวเตอร์ เป็นแฮกเกอร์ที่ช่วยงานตำรวจ และเพื่อนสนิทคืออธิชัยหรือเจียง
บทความรักของพระนางค่อนข้างน้อย พระอยู่ห่างกัน พอเจอกันนางเอกก็เล่นตัว พระเอกก็ไม่ได้ขี้ง้อ กว่าจะได้ลงเอยจริงๆ ก็เกือบจบ อ้อ ฉากที่หลายๆ คนพูดถึงมันมีฉากพระเอกข่มขืนนางเอก แต่ทำไมเราอ่านแล้วดูโอนอ่อนมาก แต่พอเสร็จแล้วนางเอกบอกข่มขืน ก็เลยไม่รู้จะตัดสินใจยังไง 555 อ่านแล้วมันไม่ได้ convinced ว่าข่มขืนอะ อาจจะอ่านไม่ดีเอง
แต่รวมๆแล้วชอบมาก
จริงๆคือชอบมาก อาจจะสวนทางกับหลายๆคนที่รีวิวไว้ ไม่รู้ทำไมถึงชอบเรื่องนี้ทั้งๆที่บางเรื่องของมณีจันท์ที่เป็นทางการมาก จัดเต็มกับข้อมูล พระเอกนางเอกออกน้อยมันก็น่าเบื่อ แต่สำหรับเรื่องนี้รู้สึกว่าอยากอ่านมาก ชอบ
เนื้อเรื่องหลักๆ คือ ปรางกับแม่อยู่ที่เชียงราย แม่ทำงานในบริษัทของพ่อเลี้ยงภูวดล พ่อของคุณหวง คือพระเอกซึ่งเป็นลูกชายคนเดียวของบ้าน แล้วเป็นทายาทคนเดียวของทั้งสองสาย คือ พ่อกับแม่เป็นลูกโทน ตาก็อยากให้ไปอยูาที่อเมริกาช่วยงานอสังหาริมทรัพย��หลายร้อยล้านของเขา
อยู่ที่ไทยพ่อก็เป็นเจ้าของโรงแรมและอีกหลายอย่าง แม่นางเอกเป็นเลขาพ่อเลี้ยงภูวดลทำให้บังเอิญหวงกับปรางได้เจอกัน
เรื่องพล็อตหลักเลยคือตามหาคนร้ายที่ฆ่าคนๆ หนึ่ง และเปิดโปงพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่ในเชียงใหม่ เบื้องหลังมีตำรวจช่วยแต่ไม่รู้ว่าคือใคร เลยพยายามหากัน
นางเอกเรื่องนี้เก่งคอมพิวเตอร์ เป็นแฮกเกอร์ที่ช่วยงานตำรวจ และเพื่อนสนิทคืออธิชัยหรือเจียง
บทความรักของพระนางค่อนข้างน้อย พระอยู่ห่างกัน พอเจอกันนางเอกก็เล่นตัว พระเอกก็ไม่ได้ขี้ง้อ กว่าจะได้ลงเอยจริงๆ ก็เกือบจบ อ้อ ฉากที่หลายๆ คนพูดถึงมันมีฉากพระเอกข่มขืนนางเอก แต่ทำไมเราอ่านแล้วดูโอนอ่อนมาก แต่พอเสร็จแล้วนางเอกบอกข่มขืน ก็เลยไม่รู้จะตัดสินใจยังไง 555 อ่านแล้วมันไม่ได้ convinced ว่าข่มขืนอะ อาจจะอ่านไม่ดีเอง
แต่รวมๆแล้วชอบมาก
September 20, 2014
ต้องใช้คำว่า "ฝืนอ่าน" ให้จบเลยก็ว่าได้ ทั้งๆ ที่เนื้อเรื่องช่วงต้นออกแนวน่าจะสนุก แต่มันอ่านแล้วเกร็งๆ ไปหมด อาจจะไม่คุ้นชินกับสำนวนภาษาแบบนี้ หรือไม่ก็ตัวเองอาจจะมีปัญหากับสำนวนแบบนี้ งงกับบุคลิกนางเอกมากตั้งแต่ต้น-กลาง-ท้าย เหมือนเป็นสามเรื่องสามแนวไปเลย ตัวละครที่ชอบที่สุดคือ "พี่เจียง" พระรอง เป็นตัวละครเอามาต่อยอดต่อเรื่องได้อีกเยอะ..
เนื้อหาออกแนวพล็อตผสมปนเปไปหมดทั้งแอ็คชั่น สืบสวน ตำรวจ ค้ายา ขบวนการต่างๆ แต่มันไม่สุด...ผู้ร้ายดูไม่เห็นจะน่ามีอิทธิพลน่ากลัวขนาดต้องโยงใยซับซ้อนให้วางแผนขนาดนั้น พระเอกออกจะเว่อร์เป็นผู้บริหารอยู่ดีๆ มาใส่คอมแบทปล้นยาซะงั้น...เพลียค่ะ
นิยายหนามากกว่า 550 หน้า....บู้แอ๊คชั่นอยู่ดีๆ ตลบกลับเป็นพล็อตนิยาย NC ซะงั้น ที่มีคนวิจารณ์เรื่องการใช้คำว่า "ข่มขืน" เห็นด้วยมากๆ เนื้อหามันไม่ใช่ขนาดนั้น สามารถเลี่ยงเป็นคำสวยๆ อื่นๆ ได้มากมาย สรุปจากที่สำนวนแข็งๆ ดูไม่เป็นธรรมชาติมาตั้งแต่ต้น มาตอกตะปูปิดฝาด้วยคำนี้ซ้ำเข้าไปอีก!!!
ปล.ที่อ่านเรื่องนี้เพราะชื่อ "สนพ. คำต่อคำ" ล้วนๆ คาดหวังเบื้องต้นว่าจะดีกว่านี้ แต่เล่มนี้ตกมาตรฐานกว่าที่คิดค่ะ ยังไงก็ถือเป็นอีกเสียงส่วนตัวนะ อาจจะมีคนชอบในแนวนี้ก็ได้ ลองอ่านกันค่ะ รสนิยมของใครของมัน นักเขียนจะได้ฟังหลายๆ ความเห็น และมีกำลังใจในเรื่องต่อๆ ไป ^^
เนื้อหาออกแนวพล็อตผสมปนเปไปหมดทั้งแอ็คชั่น สืบสวน ตำรวจ ค้ายา ขบวนการต่างๆ แต่มันไม่สุด...ผู้ร้ายดูไม่เห็นจะน่ามีอิทธิพลน่ากลัวขนาดต้องโยงใยซับซ้อนให้วางแผนขนาดนั้น พระเอกออกจะเว่อร์เป็นผู้บริหารอยู่ดีๆ มาใส่คอมแบทปล้นยาซะงั้น...เพลียค่ะ
นิยายหนามากกว่า 550 หน้า....บู้แอ๊คชั่นอยู่ดีๆ ตลบกลับเป็นพล็อตนิยาย NC ซะงั้น ที่มีคนวิจารณ์เรื่องการใช้คำว่า "ข่มขืน" เห็นด้วยมากๆ เนื้อหามันไม่ใช่ขนาดนั้น สามารถเลี่ยงเป็นคำสวยๆ อื่นๆ ได้มากมาย สรุปจากที่สำนวนแข็งๆ ดูไม่เป็นธรรมชาติมาตั้งแต่ต้น มาตอกตะปูปิดฝาด้วยคำนี้ซ้ำเข้าไปอีก!!!
ปล.ที่อ่านเรื่องนี้เพราะชื่อ "สนพ. คำต่อคำ" ล้วนๆ คาดหวังเบื้องต้นว่าจะดีกว่านี้ แต่เล่มนี้ตกมาตรฐานกว่าที่คิดค่ะ ยังไงก็ถือเป็นอีกเสียงส่วนตัวนะ อาจจะมีคนชอบในแนวนี้ก็ได้ ลองอ่านกันค่ะ รสนิยมของใครของมัน นักเขียนจะได้ฟังหลายๆ ความเห็น และมีกำลังใจในเรื่องต่อๆ ไป ^^
December 26, 2017
ถ้าบทมันจะขาดก็ขาดตรงที่เรารู้สึกถึงพัฒนาการของความสัมพันธ์ของคุณหวงกับปรางน้อยมาก แต่พออ่านไปเรื่อยๆก็เข้าใจนะคะว่าที่คุณหวงทำทั้งหมด วางแผนทั้งหมดนี้แหละคือการแสดงความรักให้กับปรางแหละ ถึงมันจะแปลกๆ ห้วนๆ เหมือนต้องใช้เวลาพิสูจน์การกระทำถึงจะรู้ว่ารักนางเอกมากๆ
ในส่วนของปราง ชอบที่ปรางฉลาด หัวไว ทันคน แต่ๆๆๆๆ!!! อดรำคาญกับความดื้อเงียบ หัวรั้นของนางเอกไม่ได้ คือมันมากเกินไป เกินพอดี จนเป็นที่มาที่ทำให้ความสัมพันธ์รักไม่พัฒนาสักที ถ้าคุณหวงไม่บังคับ ไม่พยายามตื้อปราง ปรางคงหายไปจากวงโคจรของคุณหวงทั้งทีตัวเองก็รักคุณหวงมาก เราเลยรู้สึกนางเอกไฟต์กับเรื่องการตามหาฆาตกรฆ่าแม่ ไฟต์กับการช่วยงานราชการลับ แต่ไม่ไฟต์เรื่องความรักเอาซะเลย
ในส่วนพาร์ทที่คุณหวงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับปราง เรารู้สึกว่าไม่น่าใช้คำว่าข่มขืนเลยจริงๆนะ คือในบทบรรยายนางเอกไม่ได้รู้สึกเลวร้ายจนต้องใช้คำว่าข่มขืนเลย เราเลยต้องพยายามคิด ย้ำนะว่าพยายามคิดว่านางเอกพูดประโยคนี้เพราะต้องการจิกกัด ประชดพระเอก
โดยรวมแล้วนิยายนี้อ่านได้เพลินๆ ถึงจะไม่ได้มีฉากฟินตลอดทั้งเรื่อง เพราะช่วงกลางเรื่องเน้นเรื่องสอบสวนคดีฆาตกรรม กับยาเสพติด แต่เราชอบพาร์ทในช่วงสอบสวนคดีมากๆ เราว่าสนุกดี พออ่านจบแล้วควรต่อด้วยเล่ม "นิราศรักร้าย" เพราะมีอ้างอิงถึงพระเอกหมอเนธที่เป็นเพื่อนสนิทของคุณหวงด้วย
ในส่วนของปราง ชอบที่ปรางฉลาด หัวไว ทันคน แต่ๆๆๆๆ!!! อดรำคาญกับความดื้อเงียบ หัวรั้นของนางเอกไม่ได้ คือมันมากเกินไป เกินพอดี จนเป็นที่มาที่ทำให้ความสัมพันธ์รักไม่พัฒนาสักที ถ้าคุณหวงไม่บังคับ ไม่พยายามตื้อปราง ปรางคงหายไปจากวงโคจรของคุณหวงทั้งทีตัวเองก็รักคุณหวงมาก เราเลยรู้สึกนางเอกไฟต์กับเรื่องการตามหาฆาตกรฆ่าแม่ ไฟต์กับการช่วยงานราชการลับ แต่ไม่ไฟต์เรื่องความรักเอาซะเลย
ในส่วนพาร์ทที่คุณหวงมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับปราง เรารู้สึกว่าไม่น่าใช้คำว่าข่มขืนเลยจริงๆนะ คือในบทบรรยายนางเอกไม่ได้รู้สึกเลวร้ายจนต้องใช้คำว่าข่มขืนเลย เราเลยต้องพยายามคิด ย้ำนะว่าพยายามคิดว่านางเอกพูดประโยคนี้เพราะต้องการจิกกัด ประชดพระเอก
โดยรวมแล้วนิยายนี้อ่านได้เพลินๆ ถึงจะไม่ได้มีฉากฟินตลอดทั้งเรื่อง เพราะช่วงกลางเรื่องเน้นเรื่องสอบสวนคดีฆาตกรรม กับยาเสพติด แต่เราชอบพาร์ทในช่วงสอบสวนคดีมากๆ เราว่าสนุกดี พออ่านจบแล้วควรต่อด้วยเล่ม "นิราศรักร้าย" เพราะมีอ้างอิงถึงพระเอกหมอเนธที่เป็นเพื่อนสนิทของคุณหวงด้วย
May 11, 2018
เล่มนี้ให้ 2.5 ดูขาดๆเกินๆ พระนางไม่ค่อยมีซีนด้วยกันเท่าไหร่ แต่มากระจุกตัวกันตอนจะจบซะงั้น บางทีก็มีการตัดฉาก เล่าเรื่องแบบข้ามๆ เล่าย้อนหลังซะงั้น ทั้งที่คนน่าจะคาดหวังความสัมพันธ์พระนางแบบเกาะติด เรียลไทม์มากกว่า ส่วนคำที่หลายๆท่านบ่นมา ......“ข่มขืน” .......เรื่องนี้บริบทมันไม่ค่อยเป็นอย่างนี้เท่าไหร่นะ นางเอกก็ดูยินยอมนี่หล่อน แต่นักเขียนกลับเลือกให้นางใช้คำนี้ เราว่ามันเป็นคำที่แรงไป อ่านๆไปก็สะดุดกึกเลย
ก็อยากให้เรื่องพวกนี้ “ข่มขืน ใช้ความรุนแรง ใช้กำลังของเพศชาย หรือขืนใจ” ในนิยายไทยหมดไปซักทีอ่ะ หมดยุคนางเอกโบราณที่อยากได้พระเอกแต่ไม่รู้จะแสดงออกยังไงเพราะขนบธรรมเนียมไทยมันกั้นอยู่ จนนักเขียนต้องเขียนให้พระเอกข่มขืนซะเลยเขาจะได้รักกันได้ นี่มันสมัยไหนแล้ว เขายิ่งรณรงค์อยู่ อันนี้ก็ยังเห็นในงานของคุณมณีจันท์หลายเรื่อง ถึงบางเรื่องนางเอกเหมือนจะเต็มใจ แต่ก็ยังเลือกใช้คำว่า “ข่มขืน” มันแรงไปค่ะ เลือกคำอื่นเถอะค่ะ
ในส่วนคดีต่างๆก็ แอบงงๆไม่ค่อยลุ้นหรือน่าติดตามเท่าไหร่ ทำเราอ่านข้ามๆ
ก็อยากให้เรื่องพวกนี้ “ข่มขืน ใช้ความรุนแรง ใช้กำลังของเพศชาย หรือขืนใจ” ในนิยายไทยหมดไปซักทีอ่ะ หมดยุคนางเอกโบราณที่อยากได้พระเอกแต่ไม่รู้จะแสดงออกยังไงเพราะขนบธรรมเนียมไทยมันกั้นอยู่ จนนักเขียนต้องเขียนให้พระเอกข่มขืนซะเลยเขาจะได้รักกันได้ นี่มันสมัยไหนแล้ว เขายิ่งรณรงค์อยู่ อันนี้ก็ยังเห็นในงานของคุณมณีจันท์หลายเรื่อง ถึงบางเรื่องนางเอกเหมือนจะเต็มใจ แต่ก็ยังเลือกใช้คำว่า “ข่มขืน” มันแรงไปค่ะ เลือกคำอื่นเถอะค่ะ
ในส่วนคดีต่างๆก็ แอบงงๆไม่ค่อยลุ้นหรือน่าติดตามเท่าไหร่ ทำเราอ่านข้ามๆ
May 7, 2022
จริงๆอ่านจบหลายปีแล้ว ละหยิบมาอ่านอีก เราเป็นแฟนแม่มณี แต่ก็มีทั้งเล่มชอบ เล่มเฉยๆ เรื่องนี้จัดว่าเฉยๆนะ รู้สึกมันเพลินๆช่วงแรก แต่พอกลางๆไป รู้สึกยัดมามาก แต่กลับอ่านแล้วดูธรรมดา ส่วนรักพระนางคือความสัมพันธ์ติดๆหยุดๆ อาจด้วยตัวนางเอกที่ยังเรียนไม่จบ แล้วประเด็นแม่อีก และการมัแนวความคิดดื้อ กับพระเอกที่ต้องทำงาน ไปๆมาๆ ความรักมันเลยดูขาดๆ ไม่ต่อเนื่องและมองไม่ค่อยชัดอะ ให้กลางๆละกันสำหรับการมาอ่านอีกรอบ
ปล มีบริบทที่ คนมาอ่านที่อ่านไม่ชอบ แต่นิยายมันหลายปีละอะ ตามสมัยไม่ทัน และคนสมัยนี้นอกจากตระหนักเป็นเรื่องปกติ ก็เลยรู้สึกว่ามันผ่านไปที่แก้ไม่ได้ อ่านให้รู้ว่าเราควรสงเสริมกันเยอะๆดีกว่า แต่ถ้าเทียบสมัยนี้ เราว่าไม้ได้ต่างเท่าไหร่หรอก
ปล มีบริบทที่ คนมาอ่านที่อ่านไม่ชอบ แต่นิยายมันหลายปีละอะ ตามสมัยไม่ทัน และคนสมัยนี้นอกจากตระหนักเป็นเรื่องปกติ ก็เลยรู้สึกว่ามันผ่านไปที่แก้ไม่ได้ อ่านให้รู้ว่าเราควรสงเสริมกันเยอะๆดีกว่า แต่ถ้าเทียบสมัยนี้ เราว่าไม้ได้ต่างเท่าไหร่หรอก
January 23, 2021
ปนันทิ์ยา สรวิศโยธิน -ภูธฤทธิ์ เบรนแนน ควินน์ /ศิวกรธาดา
่เดินเรื่องด้วยการสืบสวน และความรักง้องอน ตื่นเต้นดี โลเกชั่นส่วนใหญ่อยู่ที่เชียงใหม่ ทำให้รู้สึกถึงชุมชนหลายระดับดี อ่านแล้วเข้าถึงง่าย สมจริงดี
่เดินเรื่องด้วยการสืบสวน และความรักง้องอน ตื่นเต้นดี โลเกชั่นส่วนใหญ่อยู่ที่เชียงใหม่ ทำให้รู้สึกถึงชุมชนหลายระดับดี อ่านแล้วเข้าถึงง่าย สมจริงดี
April 11, 2019
ดี...
December 7, 2016
เรื่องนี้ สิ่งแรกเลย หน้าปกมันดึงดูดเรา ( ไอ้หง่าว ) ไอ้แมววัดบนหน้าปกนั้นนะ กวักมือเรียกให้เราซื้อเล่มนี้มาอ่าน แล้วแบบว่าาา โอ้ยยย พระเอกชอบนางเอกเร็วมากกกก อ่านไปอ่านมาน่าเบื่อบรรลัยเลย คือไม้รู้ง่ะ ว่าตามหลักความจริง ถ้าเราเป็นคุณหวงที่ทั้งเก่งและรวยขนาดนั้น เป็นนักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ เราไม่น่ามารักเด็ก.. ผู้หญิงแบบนางเอกได้ง่ะ ไม่รู้ง่ะ ไม่ใช่นางเอกไม่ดีนะ ชีดี ชีเก่ง แต่มันดูไม่เข้ากันเฉยๆ ตรรกงตรรกะ เงอออ..
เราไม่เดือดมากตรงฉากที่เป็นประเด็นนั้นน่ะ เราพอจะเข้าใจตัวละคร เขาเป็นคนความคิดอย่างงั้นแหละ แต่ที่เราไม่ชอบคือ พระนางมันชอบกันเร็วมากกก แลดูไม่มีพัฒนาการ พล็อตสืบสวนรู้สึกยิ่งทำให้เรื่องยืดดดด น่าเบื่อมากๆจริงๆ personality ตัวละครก็เฉยๆง่ะ ไม่มีสีสันอันควร แง...
เราไม่เดือดมากตรงฉากที่เป็นประเด็นนั้นน่ะ เราพอจะเข้าใจตัวละคร เขาเป็นคนความคิดอย่างงั้นแหละ แต่ที่เราไม่ชอบคือ พระนางมันชอบกันเร็วมากกก แลดูไม่มีพัฒนาการ พล็อตสืบสวนรู้สึกยิ่งทำให้เรื่องยืดดดด น่าเบื่อมากๆจริงๆ personality ตัวละครก็เฉยๆง่ะ ไม่มีสีสันอันควร แง...
May 7, 2014
เรื่องอ่านได้เรื่อยๆ แต่เรื่องคดีซับซ้อน จนอ่านแล้วงง บางจุดก็ตามไม่ทัน แล้วบทจะคลี่คลายก็ง่ายแป๊บเดียว บางจุดรวบรัดไปหน่อยค่ะ
พระเอกนางเอกเจอกันน้อยไปนิด ฉากหวานๆ ตอนต้นเรื่องเลยไม่ค่อยมี มีตอนท้ายเลย มีฉากเรตอยู่ท้ายๆเรื่อง บรรยายไม่แรงนัก แต่ก็มีจุดสะดุดอยู่บ้างค่ะ
… อ่านรีวิวเพิ่มเติมได้ที่บล็อคนะคะ >>>http://www.bloggang.com/viewdiary.php...
พระเอกนางเอกเจอกันน้อยไปนิด ฉากหวานๆ ตอนต้นเรื่องเลยไม่ค่อยมี มีตอนท้ายเลย มีฉากเรตอยู่ท้ายๆเรื่อง บรรยายไม่แรงนัก แต่ก็มีจุดสะดุดอยู่บ้างค่ะ
… อ่านรีวิวเพิ่มเติมได้ที่บล็อคนะคะ >>>http://www.bloggang.com/viewdiary.php...
This entire review has been hidden because of spoilers.
November 10, 2014
มันน่าเบื่อมากกก บทพูด และความใกล้ชิดของการที่จะเป็นแฟนกัน น้อยจริงๆ ( ไม่ใช่ บทโรมานซ์นะ หมายถึงบททั่วๆไปที่คนจะเป็นแฟนควรใกล้ชิดกันนะ หายากมาก)
April 24, 2016
จะว่าเป็นนิยายสืบสวนมันก็ไปไม่สุด จะว่าเป็นนิยายรักมันก็ไปไม่สุดอีกนั่นแหละ
Displaying 1 - 14 of 14 reviews