What do you think?
Rate this book
Η καρδιά του πατέρα μου
Μπαμπάκα,
Για χρόνια, η αγάπη σου για μένα κι η αγάπη μου για σένα μιλούσαν άλλη γλώσσα. Κανείς μας δεν έφταιγε γι’ αυτό: η ζωή είχε μπει ανάμεσά μας. Έπρεπε να μεγαλώσω για να δω καθαρά το πρόσωπό σου, να καταλάβω πόσα σου χρωστώ. Δυο τρόπους ξέρω μόνο να χαρίζομαι: ν’ αγαπώ, και να γράφω. Και καθώς ήδη σ’ αγαπάω απέραντα, σου χαρίζω αυτό το βιβλίο. Το μυστήριο της τρυφερής, μεγάλης σου καρδιάς ήτανε πάντα διάφανο.
Για χρόνια, η αγάπη σου για μένα κι η αγάπη μου για σένα μιλούσαν άλλη γλώσσα. Κανείς μας δεν έφταιγε γι’ αυτό: η ζωή είχε μπει ανάμεσά μας. Έπρεπε να μεγαλώσω για να δω καθαρά το πρόσωπό σου, να καταλάβω πόσα σου χρωστώ. Δυο τρόπους ξέρω μόνο να χαρίζομαι: ν’ αγαπώ, και να γράφω. Και καθώς ήδη σ’ αγαπάω απέραντα, σου χαρίζω αυτό το βιβλίο. Το μυστήριο της τρυφερής, μεγάλης σου καρδιάς ήτανε πάντα διάφανο.
176 pages, Paperback
First published October 1, 2024
6 people are currently reading
69 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 24 of 24 reviews
November 16, 2024
«Η ιδέα της ευτυχίας σου, που πέρασε από τόσα κύματα, μου τρέφει την καρδιά»
October 20, 2024
Ψυχανάλυση, αυτοανάλυση και η ζωή 3 ανθρώπων που πλέον «ξέρουμε καλά» άλλη μια φορά στο προσκήνιο, με βάση αυτή τη φορά τον Μπαμπά.
Ο μπαμπάς, που δεν έχει άλλο όνομα, που είναι η «κολόνα» του σπιτιού, που φροντίζει αέναα και χωρίς αναγνώριση τις περισσότερες φορές. Που κουράζεται και συνεχίζει να προσφέρει και που μάνα και γιος του κλέβουν τον χώρο και τον τρόπο να εκφραστεί.
Μάθαμε πολλά από τον μπαμπά του Πέτρου, με άξονα τη ζωή του Πέτρου και της μαμάς του. Ένα βιβλίο με χιουμορ και βαθιά κατανόηση προς το πρόσωπο ενός πατέρα. Περιγραφικό και άμεσο, μας δίνει τη ζωή του Τάσου στο πιάτο. Συγκινητικές στιγμές, και μια στιγμή «κάθαρσης» και πάλι προς το πρόσωπο του πατέρα.
Όμορφο ανάγνωσμα, ο Κορτώ δεν παύει να βγάζει όπως λέμε «τα άπλυτα τους στη φόρα» και καλά κάνει. Ίσως έτσι μάθουμε τι εστι οικογένεια- κοιτάζοντας μέσα από την κλειδαρότρυπα που μας φτιάχνει ο ίδιος, και σκεφτόμενοι όλα αυτά που δε φαίνονται σε κάθε άνθρωπο δίπλα μας και στο περιβάλλον μας.
Ο μπαμπάς, που δεν έχει άλλο όνομα, που είναι η «κολόνα» του σπιτιού, που φροντίζει αέναα και χωρίς αναγνώριση τις περισσότερες φορές. Που κουράζεται και συνεχίζει να προσφέρει και που μάνα και γιος του κλέβουν τον χώρο και τον τρόπο να εκφραστεί.
Μάθαμε πολλά από τον μπαμπά του Πέτρου, με άξονα τη ζωή του Πέτρου και της μαμάς του. Ένα βιβλίο με χιουμορ και βαθιά κατανόηση προς το πρόσωπο ενός πατέρα. Περιγραφικό και άμεσο, μας δίνει τη ζωή του Τάσου στο πιάτο. Συγκινητικές στιγμές, και μια στιγμή «κάθαρσης» και πάλι προς το πρόσωπο του πατέρα.
Όμορφο ανάγνωσμα, ο Κορτώ δεν παύει να βγάζει όπως λέμε «τα άπλυτα τους στη φόρα» και καλά κάνει. Ίσως έτσι μάθουμε τι εστι οικογένεια- κοιτάζοντας μέσα από την κλειδαρότρυπα που μας φτιάχνει ο ίδιος, και σκεφτόμενοι όλα αυτά που δε φαίνονται σε κάθε άνθρωπο δίπλα μας και στο περιβάλλον μας.
November 14, 2024
«Σου γράφω για τα γλυκόλογα που δεν άκουσες, για την αγάπη που μου έδωσες κι άργησα τόσο να σου ανταποδώσω.
Σου γράφω γιατί είσαι άμαθος στις τρυφεράδες […] Όμως δεν υπερβάλλω. Και τούτες τις σελίδες στις χρωστάω καιρό.»
Δεν θα μπορούσα να μην ξεκινήσω με τα παραπάνω λόγια του συγγραφέα, που δείχνουν την ανάγκη που ένιωσε να μιλήσει για τον πατέρα του. Όσοι έχουμε διαβάσει βιβλία του, αντιλαμβανόμαστε πόσο αιχμηρός αλλά πάρα ταύτα αληθινός είναι ο λόγος του, όταν μιλά για τα βιώματά του.
Εδώ, δεν ισχύει τόσο αυτό. Είναι περισσότερο η ανάγκη του να μιλήσει για τον πατέρα του και το πόσο του στάθηκε από τον χαμό της Κατερίνας και μετά κυρίως. Όχι, ότι δεν ήταν δίπλα του και πριν- αλλά η σχέση του γιου με τη μητέρα, δεν άφηνε στον πατέρα καθόλου χώρο για να τον διεκδικήσει.
Η αλήθεια του…απλά…δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι άλλο…
January 1, 2025
σελ. 95 💔
January 28, 2025
Το τελευταίο βιβλίο του Κορτώ "Η καρδιά του πατέρα μου" είναι ένα διεισδυτικό ταξίδι στην ανθρώπινη ψυχή.Μια ειλικρινής ,συγκινητική εξιστόρηση που φωτίζει τη σχέση πατέρα-γιου μέσα από έναν εξομολογητικό τόνο γεμάτο αυτογνωσία.
Έχοντας διαβάσει κ το βιβλίο της Κατερίνας ένιωσα ότι αυτά τα δύο βιβλία συνομιλούν μεταξύ τους...δύο έργα που, ενώ στέκονται αυτόνομα, συμπληρώνουν το ένα το άλλο, σαν κομμάτια ενός παζλ.Δύο βιβλία άρρηκτα συνδεδεμένα με το παρελθόν του συγγραφέα και την διαμόρφωση του.Στο βιβλίο της Κατερίνας βλέπουμε μια άνευ όρων αγάπη βουτηγμένη σε μανιοκαταθλιπτικες καταστάσεις.Σε αυτό το βιβλίο νιώθουμε μια πιο "σιωπηλή" αγάπη μια αγάπη που γίνεται πιο συνειδητή με το πέρασμα των χρόνων κ την ανάσυρση των αναμνήσεων που είχε θάψει ο συγγραφέας μας...ένας πατέρας γήινος που λειτουργούσε σαν αντίβαρο στην τρικυμιώδη σχέση με την μητέρα.
Με άμεσο λόγο ,πικρό αν κ ευφυές χιούμορ ο Κορτώ μας δίνει ένα ανθρώπινο μυθιστόρημα που δίνει ελπίδα και λύτρωση σε όσους θέλουν να συμφιλιωθούν με τις πληγές του παρελθόντος.Αυτες οι πληγές μπορώ να μετατραπούν σε δύναμη με δική μας κ μόνο προσπάθεια.
"Έχεις την ικανότητα να αναλογιζεσαι το παρελθόν σου σαν πρόσκαιρος ταξιδιώτης όχι σαν ανατόμος, ακόμα και στις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του,μπορείς να μείνεις στην επιφάνεια της μνήμης,στα περιστατικά, στις σκόρπιες κουβέντες.Η άβυσσος που χάσκει κάτωθε τους δεν σε φοβίζει απλά δεν σε αφορά..."
"Όταν η δυστυχία μας χτυπάει την πόρτα είναι προτιμότερο να μας βρει σθεναρους παρα αδύναμους,ώστε να την πολεμήσουμε αντί να μας διαλύσει"
Έχοντας διαβάσει κ το βιβλίο της Κατερίνας ένιωσα ότι αυτά τα δύο βιβλία συνομιλούν μεταξύ τους...δύο έργα που, ενώ στέκονται αυτόνομα, συμπληρώνουν το ένα το άλλο, σαν κομμάτια ενός παζλ.Δύο βιβλία άρρηκτα συνδεδεμένα με το παρελθόν του συγγραφέα και την διαμόρφωση του.Στο βιβλίο της Κατερίνας βλέπουμε μια άνευ όρων αγάπη βουτηγμένη σε μανιοκαταθλιπτικες καταστάσεις.Σε αυτό το βιβλίο νιώθουμε μια πιο "σιωπηλή" αγάπη μια αγάπη που γίνεται πιο συνειδητή με το πέρασμα των χρόνων κ την ανάσυρση των αναμνήσεων που είχε θάψει ο συγγραφέας μας...ένας πατέρας γήινος που λειτουργούσε σαν αντίβαρο στην τρικυμιώδη σχέση με την μητέρα.
Με άμεσο λόγο ,πικρό αν κ ευφυές χιούμορ ο Κορτώ μας δίνει ένα ανθρώπινο μυθιστόρημα που δίνει ελπίδα και λύτρωση σε όσους θέλουν να συμφιλιωθούν με τις πληγές του παρελθόντος.Αυτες οι πληγές μπορώ να μετατραπούν σε δύναμη με δική μας κ μόνο προσπάθεια.
"Έχεις την ικανότητα να αναλογιζεσαι το παρελθόν σου σαν πρόσκαιρος ταξιδιώτης όχι σαν ανατόμος, ακόμα και στις σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του,μπορείς να μείνεις στην επιφάνεια της μνήμης,στα περιστατικά, στις σκόρπιες κουβέντες.Η άβυσσος που χάσκει κάτωθε τους δεν σε φοβίζει απλά δεν σε αφορά..."
"Όταν η δυστυχία μας χτυπάει την πόρτα είναι προτιμότερο να μας βρει σθεναρους παρα αδύναμους,ώστε να την πολεμήσουμε αντί να μας διαλύσει"
March 16, 2025
Όταν διάβασα ότι ο συγγραφέας πρόκειται να γράψει ένα βιβλίο για τον πατέρα του ήμουν δύσπιστη. Σκεφτόμουν αν ήταν όντως χρήσιμο ή απλά ένα βιβλίο απλά για να υπάρξει δεδομένης της έντονης παρουσίας της μητέρας του στα προηγούμενα του βιβλία. Διαβάζοντας όμως το βιβλίο, θέλω να πω με το χέρι στην καρδιά και προς έκπληξη μου ότι συγκινήθηκα πολύ και οι τελευταίες σελίδες μου έφεραν δάκρυα στα μάτια. ΜΕ απόλυτο πρωταγωνιστή και αποδέκτη τον πατέρα του, ο Κορτώ εκφράζει με άκρως τρυφερό τρόπο την αγάπη που τρέφει για εκείνον.
«Γιατί ο άνθρωπος που λέγεται πατέρας, κι ο πατέρας που λέγεται άνθρωπος δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα»
Πολλές φορές όταν τύχαινε να χαζέψω φωτογραφικό υλικό από παρουσιάσεις του συγγραφέως, πάντα ξεχώριζα αυτές που ήταν ο πατέρας του. Ο κύριος Τάσος μου δημιουργούσε πάντα σαν εικόνα χωρίς να τον ξέρω μια ιδιαίτερη ζεστασιά και κυρίως θαύμαζα την περηφάνεια που έβλεπες στα μάτια του για τον μονάκριβο γιο του.
Έχοντας περάσει μια σχέση που διένυσε πολλά χιλιόμετρα για να καταφέρει να βρει την αρμονία της, ο συγγραφέας επιχειρεί πια να σκιαγραφήσει το πορτραίτο του πατέρα του, ένα πορτραιτο που ολοκληρώθηκε μετά από καιρό αφού για χρόνια δεν είχαν αποκαλυφθεί στον γιο Πέτρο αρκετές από τις πλευρές της ιδιαίτερης προσωπικότητας του ίσως και γιατί ηταν τέτοια η σχέση του με την μητέρα του που δεν άφηνε στον πατέρα το χρόνο και τη δυνατότητα να διεκδικήσει το χρόνο και την προσοχή που του αντιστοιχούσε.
Έχοντας ζήσει σαν πατέρας-γιος βιώματα σκληρά που θα διέλυαν πιθανότατα οποιοδήποτε δεσμό, με το πέρασμα του χρόνου όπως περιγράφει και παρά τις δυσκολίες που χρείαστηκε ν΄αντιμετωπίσουν, η σχέση τους πλέον φαντάζει δυνατή και άρρηκτη. Δε θεωρώ αν υπάρχει από κάποιον αυτή η υπόθεση ότι το συγκεκριμένο βιβλίο γράφτηκε με απολογητική διάθεση για τα χαμένα χρόνια. Αντίθετα και είναι αυτό που εμένα προσωπικά άγγιξε την ευαίσθητη χορδή μου, η ανάγκη του Κορτώ να εκφράσει στον πατέρα του αυτή την ανιδιοτελή και αληθινή αγάπη που θα πρεπε να εχει κάθε παιδί με το γονιό του. Ένας άνδρας μεγαλωμένος με τις αυστηρές αρχές της εποχής του που για παράδειγμα απορρίπτει την ομοφυλοφιλία και έχοντας ζήσει μεγάλο μέρος της ζωής του με μια γυναίκα με σοβάρα ψυχιατρικά προβλήματα, ο Κύριος Τάσος αποδεικνύεται βραχος και κολόνα για το γιο του και ο γιος του μέσα από το κείμενο του νομίζω βρίσκει τον τρόπο να κάνει το ακριβότερο δώρο που μπορεί να ευχηθεί ένας γιος, ν’ ακούσει το παιδί του να του εκφράζει την αγάπη και την εκτίμηση του. Δεν είναι πάντα εύκολο να συμφιλιωθείς με τις πληγές που σου αφήνει το παρελθόν, κάποιοι άνθρωποι βάζω και τον εαυτο μου μέσα γιατι ακόμα δεν το έχω καταφέρει, δε θα το καταφέρουν ποτέ, οπότε αν υπάρχει κάποια χρησιμότητα του βιβλίου αυτού, υποθέτω είναι ακριβώς αυτό, η κάθαρση, η στιγμή εκείνη που έχεις αγκαλιάσει το παρελθόν σου, τις άσχημες αναμνήσεις και περπατώντας στο φως χτίζεις νέες αναμνήσεις. Να περπατάτε πάντα και για λιγο ακόμα στο φως Πέτρο και Τάσο. Μου άρεσε πολύ.
«Ήμουν και εγώ μοναχικός, μα πίστευα πως επρόκειτο για παροδική συνθήκη: ότι μια μέρα θα με παρέσερνε το ποτάμι της συνύπαρξης. Αλλά εγώ είκχα περάσει χρόνια μελετώντας τη μοναχικότητα της Κατερίνας, όσα την απομόνωναν απ’ τον κόσμο των υγιών ανθρώπων, δεν είχα συλλογιστεί ποτέ τη δική σου μοναξιά. Ήταν τόσο κλειστό το σύμπαν μάνα και γιου, που δεν άφηνε τον παραμικρό χώρο για την ακτινοβολία σου; Η κούραση μου βάραινε τα μάτια. Δεν είχα το κουράγιο ν΄αναζητήσω απάντηση στην απορία μου. Και εσύ; Τι πρόσωπο φορούσες; Ποιο μινόρε ιστορούσε τη ζωή σου»;
«Γιατί ο άνθρωπος που λέγεται πατέρας, κι ο πατέρας που λέγεται άνθρωπος δεν είναι πάντα το ίδιο πράγμα»
Πολλές φορές όταν τύχαινε να χαζέψω φωτογραφικό υλικό από παρουσιάσεις του συγγραφέως, πάντα ξεχώριζα αυτές που ήταν ο πατέρας του. Ο κύριος Τάσος μου δημιουργούσε πάντα σαν εικόνα χωρίς να τον ξέρω μια ιδιαίτερη ζεστασιά και κυρίως θαύμαζα την περηφάνεια που έβλεπες στα μάτια του για τον μονάκριβο γιο του.
Έχοντας περάσει μια σχέση που διένυσε πολλά χιλιόμετρα για να καταφέρει να βρει την αρμονία της, ο συγγραφέας επιχειρεί πια να σκιαγραφήσει το πορτραίτο του πατέρα του, ένα πορτραιτο που ολοκληρώθηκε μετά από καιρό αφού για χρόνια δεν είχαν αποκαλυφθεί στον γιο Πέτρο αρκετές από τις πλευρές της ιδιαίτερης προσωπικότητας του ίσως και γιατί ηταν τέτοια η σχέση του με την μητέρα του που δεν άφηνε στον πατέρα το χρόνο και τη δυνατότητα να διεκδικήσει το χρόνο και την προσοχή που του αντιστοιχούσε.
Έχοντας ζήσει σαν πατέρας-γιος βιώματα σκληρά που θα διέλυαν πιθανότατα οποιοδήποτε δεσμό, με το πέρασμα του χρόνου όπως περιγράφει και παρά τις δυσκολίες που χρείαστηκε ν΄αντιμετωπίσουν, η σχέση τους πλέον φαντάζει δυνατή και άρρηκτη. Δε θεωρώ αν υπάρχει από κάποιον αυτή η υπόθεση ότι το συγκεκριμένο βιβλίο γράφτηκε με απολογητική διάθεση για τα χαμένα χρόνια. Αντίθετα και είναι αυτό που εμένα προσωπικά άγγιξε την ευαίσθητη χορδή μου, η ανάγκη του Κορτώ να εκφράσει στον πατέρα του αυτή την ανιδιοτελή και αληθινή αγάπη που θα πρεπε να εχει κάθε παιδί με το γονιό του. Ένας άνδρας μεγαλωμένος με τις αυστηρές αρχές της εποχής του που για παράδειγμα απορρίπτει την ομοφυλοφιλία και έχοντας ζήσει μεγάλο μέρος της ζωής του με μια γυναίκα με σοβάρα ψυχιατρικά προβλήματα, ο Κύριος Τάσος αποδεικνύεται βραχος και κολόνα για το γιο του και ο γιος του μέσα από το κείμενο του νομίζω βρίσκει τον τρόπο να κάνει το ακριβότερο δώρο που μπορεί να ευχηθεί ένας γιος, ν’ ακούσει το παιδί του να του εκφράζει την αγάπη και την εκτίμηση του. Δεν είναι πάντα εύκολο να συμφιλιωθείς με τις πληγές που σου αφήνει το παρελθόν, κάποιοι άνθρωποι βάζω και τον εαυτο μου μέσα γιατι ακόμα δεν το έχω καταφέρει, δε θα το καταφέρουν ποτέ, οπότε αν υπάρχει κάποια χρησιμότητα του βιβλίου αυτού, υποθέτω είναι ακριβώς αυτό, η κάθαρση, η στιγμή εκείνη που έχεις αγκαλιάσει το παρελθόν σου, τις άσχημες αναμνήσεις και περπατώντας στο φως χτίζεις νέες αναμνήσεις. Να περπατάτε πάντα και για λιγο ακόμα στο φως Πέτρο και Τάσο. Μου άρεσε πολύ.
«Ήμουν και εγώ μοναχικός, μα πίστευα πως επρόκειτο για παροδική συνθήκη: ότι μια μέρα θα με παρέσερνε το ποτάμι της συνύπαρξης. Αλλά εγώ είκχα περάσει χρόνια μελετώντας τη μοναχικότητα της Κατερίνας, όσα την απομόνωναν απ’ τον κόσμο των υγιών ανθρώπων, δεν είχα συλλογιστεί ποτέ τη δική σου μοναξιά. Ήταν τόσο κλειστό το σύμπαν μάνα και γιου, που δεν άφηνε τον παραμικρό χώρο για την ακτινοβολία σου; Η κούραση μου βάραινε τα μάτια. Δεν είχα το κουράγιο ν΄αναζητήσω απάντηση στην απορία μου. Και εσύ; Τι πρόσωπο φορούσες; Ποιο μινόρε ιστορούσε τη ζωή σου»;
January 20, 2025
Γιούλη Τσακάλου
Ελεύθερος τύπος
https://eleftherostypos.gr/politismos...
Η συνέντευξη που ακολουθεί με τον Αύγουστο Κορτώ προσφέρει μια μοναδική ματιά στον κόσμο της συ��γραφής και στις προσωπικές διαδρομές που οδήγησαν στη δημιουργία του Η Καρδιά του Πατέρα, του πιο πρόσφατου βιβλίου του. Στο έργο αυτό, ο Κορτώ εξερευνά την έννοια της πατρότητας μέσα από μια σχέση που η αγάπη και η κατανόηση της φτάνουν με καθυστέρηση, σε μια εξαιρετικά συγκινητική και ειλικρινή εξομολόγηση προς τον πατέρα του. Μέσα από τη βαθιά και πολυδιάστατη γραφή του, ο συγγραφέας καταδύεται στις άγνωστες γωνιές της οικογενειακής σχέσης, φωτίζοντας τον πόνο, την αγάπη και την αναγνώριση που συχνά έρχονται αργά στη ζωή ενός παιδιού.
Το βιβλίο, μια προσωπική και συναισθηματική προσφορά στον πατέρα, αποκαλύπτει με τρυφερότητα και αλήθεια τις δυναμικές μιας σχέσης που δεν κατανοείται πλήρως παρά μόνο με το πέρασμα του χρόνου. Στη συνέντευξή του, ο Κορτώ μοιράζεται τις σκέψεις του για την πατρότητα, την απώλεια και την αποδοχή, προσφέροντας στους αναγνώστες του όχι μόνο μια λογοτεχνική, αλλά και μια ανθρώπινη εμπειρία, που ανατρέπει τα όρια της γραφής και της προσωπικής έκφρασης.
Ελεύθερος τύπος
https://eleftherostypos.gr/politismos...
Η συνέντευξη που ακολουθεί με τον Αύγουστο Κορτώ προσφέρει μια μοναδική ματιά στον κόσμο της συ��γραφής και στις προσωπικές διαδρομές που οδήγησαν στη δημιουργία του Η Καρδιά του Πατέρα, του πιο πρόσφατου βιβλίου του. Στο έργο αυτό, ο Κορτώ εξερευνά την έννοια της πατρότητας μέσα από μια σχέση που η αγάπη και η κατανόηση της φτάνουν με καθυστέρηση, σε μια εξαιρετικά συγκινητική και ειλικρινή εξομολόγηση προς τον πατέρα του. Μέσα από τη βαθιά και πολυδιάστατη γραφή του, ο συγγραφέας καταδύεται στις άγνωστες γωνιές της οικογενειακής σχέσης, φωτίζοντας τον πόνο, την αγάπη και την αναγνώριση που συχνά έρχονται αργά στη ζωή ενός παιδιού.
Το βιβλίο, μια προσωπική και συναισθηματική προσφορά στον πατέρα, αποκαλύπτει με τρυφερότητα και αλήθεια τις δυναμικές μιας σχέσης που δεν κατανοείται πλήρως παρά μόνο με το πέρασμα του χρόνου. Στη συνέντευξή του, ο Κορτώ μοιράζεται τις σκέψεις του για την πατρότητα, την απώλεια και την αποδοχή, προσφέροντας στους αναγνώστες του όχι μόνο μια λογοτεχνική, αλλά και μια ανθρώπινη εμπειρία, που ανατρέπει τα όρια της γραφής και της προσωπικής έκφρασης.
December 27, 2024
Πάνε πλέον κάποια χρόνια που έχω να συναντήσω ή έστω να μιλήσω με τον πατέρα μου... Επιλογή του αρχικά... Πλέον και δική μου... Αυτά τα Χριστούγεννα για ανεξήγητο λόγο τον σκέφτομαι ένα τσακ παραπάνω.... Ένας πελάτης μου , μου φέρνει δώρο αυτό το βιβλίο... Προφανώς ξέρω τον Αύγουστο και τον έχω διαβάσει ξανά.... Η περίληψη και μόνο με κάνει να λέω στον εαυτό μου , "άστο, δεν είσαι έτοιμος"... Εντελώς συγκυριακά ένα βραχυκύκλωμα χθες με αφήνει χωρίς ρεύμα, οπότε χωρίς κινητό, υπολογιστή κτλ.... Με κεριά λοιπόν πήρα την απόφαση.... Θα πω μόνο ότι σε κάθε γραμμή η ταύτιση και οι μαχαιριές στην καρδιά, στο μυαλό και σε όλο μου το είναι είναι άγγιξαν το απόλυτο, εξού και τα 5 αστέρια ❤️ Να έχετε μια υπέροχη χρονιά γεμάτη αγάπη ❤️❤️
October 30, 2024
Όταν ο Αύγουστος Κορτώ γράφει για την οικογένεια, η γραφή του είναι ωμή, σαν κοντάρι που τρυπάει, που ανοίγει πληγές και τις ξύνει, κάνοντάς σε να νιώθεις, να σκέφτεσαι, να βγαίνεις από τα δικά σου παπούτσια και να μπαίνεις στα δικά του. Σου ξυπνά το ερώτημα αν και εσύ κουβαλάς τον ίδιο θυμό και την ίδια αγάπη ταυτόχρονα. Η τόλμη και η ορμή του έχουν μια παιδική αθωότητα που σε συγκινεί και τον θαυμάζεις γι’ αυτό.
Η καρδιά του πατέρα μου είναι ένα αριστούργημα, τοποθετημένο στην ιερή τριάδα των έργων του Κορτώ, δίπλα στο σπαρακτικό Το βιβλίο της Κατερίνας και το Το ιστορικό τρέλας.
Η καρδιά του πατέρα μου είναι ένα αριστούργημα, τοποθετημένο στην ιερή τριάδα των έργων του Κορτώ, δίπλα στο σπαρακτικό Το βιβλίο της Κατερίνας και το Το ιστορικό τρέλας.
December 29, 2025
Εκτός του βιβλίου της Κατερίνας και του Μικρού χρονικού τρέλας, τα έργα του Κορτώ δεν μου αρέσουν. επομένως ήμουν δύσπιστη όταν είδα το συγκεκριμένο έργο, αλλά επειδή το βιβλίο της Κατερίνας με είχε κάνει να "αγαπήσω" τον πατέρα του συγγραφέα είπα να του δώσω μια ευκαιρία.
και τελικά μου άρεσε. μου θύμισε πολύ το βιβλίο της Κατερίνας, αλλά αυτή την φορά πρωταγωνιστής ήταν ο άλλος πόλος της οικογένειας, ο Τάσος. με το αίσθημα χρέους να ορίζει την ζωή του, με αγαπημένα του πρόσωπα να βασανίζονται από ψυχικές ασθενειες. αλλά αυτός πάντα εκεί, με ανοικτή καρδιά και αγάπη για τον γιο του.
και τελικά μου άρεσε. μου θύμισε πολύ το βιβλίο της Κατερίνας, αλλά αυτή την φορά πρωταγωνιστής ήταν ο άλλος πόλος της οικογένειας, ο Τάσος. με το αίσθημα χρέους να ορίζει την ζωή του, με αγαπημένα του πρόσωπα να βασανίζονται από ψυχικές ασθενειες. αλλά αυτός πάντα εκεί, με ανοικτή καρδιά και αγάπη για τον γιο του.
Read
November 12, 2024Απερίγραπτα αυτο(ψυχ)αναλυτικό, ακρατα αυτοαναφορικο, απόλυτα αποκαλυπτικό.
Με επίκεντρο μια οικογένεια που πλέον γνωρίζουμε καλά κ από μια οπτική που δεν είχαμε συνηθίσει. Τάσος λοιπόν κ εντάξει δν θα αναφέρω τις άπειρες σκέψεις, παραλληλισμους, πορείες..δν έχω λόγια..Δεν ξέρω σε ποια σημεία έκλαψα περισσότερο κ να σας πω δεν θα τα ψάξω κιόλας γιατί ήταν τόσα πολλά κ τόσα δυνατά κ τόσο αξέχαστα. Θα κλείσω μ ένα κλισέ για το πόσο αγαπώ αυτόν τον τρόπο του, τη γραφή του την πένα του...
Με επίκεντρο μια οικογένεια που πλέον γνωρίζουμε καλά κ από μια οπτική που δεν είχαμε συνηθίσει. Τάσος λοιπόν κ εντάξει δν θα αναφέρω τις άπειρες σκέψεις, παραλληλισμους, πορείες..δν έχω λόγια..Δεν ξέρω σε ποια σημεία έκλαψα περισσότερο κ να σας πω δεν θα τα ψάξω κιόλας γιατί ήταν τόσα πολλά κ τόσα δυνατά κ τόσο αξέχαστα. Θα κλείσω μ ένα κλισέ για το πόσο αγαπώ αυτόν τον τρόπο του, τη γραφή του την πένα του...
December 18, 2024
Πολύ καλό βιβλίο.
Ο Κορτώ παρουσιάζει τη ζωή του πατέρα του μέσα από τη δική του ματιά, αναμοχλεύει το παρελθόν, γράφει με αφοπλιστικό τρόπο για δύσκολες οικογενειακές στιγμές, η αφήγηση τρέχει σαν γάργαρο νερό και στο τέλος έρχεται η λύτρωση.
Διότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.
Δεν επουλώνει πλήρως τις πληγές μας, αλλά μάς μαθαίνει να συμφιλιωνόμαστε κάπως με αυτές.
Κάτι δεν είναι κι αυτό;
Η μετουσίωση του πόνου και της αγάπης σε λογοτεχνία με τον καλύτερο τρόπο.
Ο Κορτώ παρουσιάζει τη ζωή του πατέρα του μέσα από τη δική του ματιά, αναμοχλεύει το παρελθόν, γράφει με αφοπλιστικό τρόπο για δύσκολες οικογενειακές στιγμές, η αφήγηση τρέχει σαν γάργαρο νερό και στο τέλος έρχεται η λύτρωση.
Διότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός.
Δεν επουλώνει πλήρως τις πληγές μας, αλλά μάς μαθαίνει να συμφιλιωνόμαστε κάπως με αυτές.
Κάτι δεν είναι κι αυτό;
Η μετουσίωση του πόνου και της αγάπης σε λογοτεχνία με τον καλύτερο τρόπο.
December 17, 2024
Άλλο ένα εξαιρετικό βιβλίο του συγγραφέα, το οποίο ίσως να αποτελεί το κομμάτι που έλειπε στο τρίπτυχο Κατερίνα - Πέτρος - Τάσος.
Θα περίμενα η αλήθεια να γινόταν περισσότερη αναφορά στον ίδιο τον Τάσο, παρά στους λόγους για τους οποίους μιλάμε περισσότερο για την Κατερίνα.
Θα περίμενα η αλήθεια να γινόταν περισσότερη αναφορά στον ίδιο τον Τάσο, παρά στους λόγους για τους οποίους μιλάμε περισσότερο για την Κατερίνα.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 11, 2025
Μεγάλη αγάπη οπότε δε μπορώ να είμαι αντικειμενική. Ένα ακόμα βιβλίο που με κάνει να πιστεύω ότι τα αυτοβιογραφικά του βιβλία είναι τα πιο δυνατά του. Το αγάπησα όπως και όλα τα άλλα και το συστήνω ανεπιφύλακτα
March 29, 2025
«Αυτό το βιβλίο περίμενε χρόνια μέχρι να το μπορέσω.
Γιατί ο άνθρωπος που λέγεται πατέρας, κι ο πατέρας που λέγεται άνθρωπος δεν είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο».
Μας τσάκισε, μας διέλυσε και στο τέλος μας ξανάφτιαξε. Συγκλονιστικός Κορτώ για ακόμα μια φορά.
Γιατί ο άνθρωπος που λέγεται πατέρας, κι ο πατέρας που λέγεται άνθρωπος δεν είναι πάντα το ίδιο πρόσωπο».
Μας τσάκισε, μας διέλυσε και στο τέλος μας ξανάφτιαξε. Συγκλονιστικός Κορτώ για ακόμα μια φορά.
November 10, 2024
Μπορεί να χάθηκαν στην πορεία αλλά η αγάπη τους δεν έσβησε ποτέ. Ένας πατέρας με μια καρδιά που χωρά όλο τον κόσμο του παιδιού του και ένα παιδί που ξέρει να αγαπά και να συγχωρεί.
November 26, 2024
Συναισθήματα και σκέψεις που προκαλούνται από τις εκδοχές της ζωής και των επιλογών που κάνουμε.Η ευγλωττία του απαράμιλλη και η καθαρότητα και ροή του λόγου αξιέπαινη.
December 8, 2024
«Η ιδέα της ευτυχίας σου που πέρασε από τόσα κύματα, μου θρέφει την καρδιά» ♥️
January 25, 2025
Εξομολογητικό, γραμμένο με μεγάλη τρυφεράδα και πολύ αληθινό.
March 14, 2025
Το κλασικό 2ωρο (τουλάχιστον) κλάμα δεν το γλιτώνω ποτέ διαβάζοντας Κορτώ :)
August 19, 2025
υπέροχη ��ραφή και η πρώτη μου επαφή με τον Κορτώ. ήδη ανυπομονώ να διαβάσω κι άλλα🌟
November 2, 2024
"Μα αν υπήρξαν φορές που ένιωθες πως σου γύριζα την πλάτη, ο λόγος ήταν σαφής, κι ας μην ήσουν υπαίτιος των δεινών που ζούσαμε. Ήμουν για χρόνια μόνος μου. Ολομόναχος." Κάπου εκεί, γύρω στις 2 το χάραμα έβαλα τα κλάματα,για έναν άνθρωπο που με έκανε να ξανακλαψω παλιότερα. Κι αυτό γιατί η πραγματικότητα που έχει βιώσει είναι τόσο ωμά ρεαλιστική, με καμία αίσθηση ωραιοποίησης καταστάσεων, μόνο με επιγευση ελπίδας. Την ελπίδα που έχει κάθε παιδί που θέλει να βλέπει τους γονείς του ευτυχισμένους και αγαπημένους. Την ελπίδα πως μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, υπάρχει μια σανίδα σωτηρίας. Και όσο κι αν ο Πέτρος δεν θέλει ποτέ να διαβάζει τα γράμματα και τα ημερολόγια των άλλων, σε αυτό το βιβλίο ένιωσα σαν να μπήκα στα ενδότερα της ψυχής του, να διάβασα το σημειωματάριο της καρδιάς του, να ήμουν το καρτερικο αυτί που ακούει τα εσωψυχα ενός βαθιά πονεμένου αλλά ταυτόχρονα με τόση αγάπη ανθρώπου. Και για όλα αυτά δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο παρά, σε ευχαριστώ που σε άκουσα και με εμπιστευτηκες.
Displaying 1 - 24 of 24 reviews