What do you think?
Rate this book
Αντίστροφη διαδρομή
Το βράδυ της δεξίωσης για την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, ο βουλευτής και παλιός χρυσός ολυμπιονίκης Δημήτρης Αγγέλου γνωρίζεται με τον μεγαλοεπιχειρηματία Μιλτιάδη Κωνσταντίνου και την εκρηκτική κόρη του, Υβόννη. Η συνάντησή τους θα αποτελέσει την απαρχή μιας θυελλώδους σχέσης.
Εννιά χρόνια αργότερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Ο Δημήτρης αναλογίζεται ότι το μακρινό εκείνο βράδυ έδωσαν τα χέρια αυτός και η Μοίρα. Αναθυμάται την εποχή που ζούσε σαν μέσα σε όνειρο και προσπαθεί να δει τον εαυτό του όπως είναι πραγματικά κι όχι σαν το είδωλο που θαύμαζε ο κόσμος στο παρελθόν. Μόνο που πια αυτός ο εαυτός είναι μια μορφή ξένη, μοναχική, μέσα σε μια παράξενη κηλίδα φωτός, τριγυρισμένη από σκοτάδι, που αγωνίζεται να σηκώσει το βάρος που του φόρτωσε η Μοίρα.
Μια ιστορία για τη φωτιά του έρωτα, που είναι τόσο δυνατή ώστε μπορεί να κάψει ακόμα και τη μεγαλύτερη απληστία. Και για την εσωτερική ομορφιά μιας γυναίκας, που μπορεί να αποδειχτεί τόσο καθοριστική για έναν άντρα ώστε να τον κάνει να απαρνηθεί ακόμα και την πιο εκτυφλωτική εξωτερική εμφάνιση.
Εννιά χρόνια αργότερα, τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά. Ο Δημήτρης αναλογίζεται ότι το μακρινό εκείνο βράδυ έδωσαν τα χέρια αυτός και η Μοίρα. Αναθυμάται την εποχή που ζούσε σαν μέσα σε όνειρο και προσπαθεί να δει τον εαυτό του όπως είναι πραγματικά κι όχι σαν το είδωλο που θαύμαζε ο κόσμος στο παρελθόν. Μόνο που πια αυτός ο εαυτός είναι μια μορφή ξένη, μοναχική, μέσα σε μια παράξενη κηλίδα φωτός, τριγυρισμένη από σκοτάδι, που αγωνίζεται να σηκώσει το βάρος που του φόρτωσε η Μοίρα.
Μια ιστορία για τη φωτιά του έρωτα, που είναι τόσο δυνατή ώστε μπορεί να κάψει ακόμα και τη μεγαλύτερη απληστία. Και για την εσωτερική ομορφιά μιας γυναίκας, που μπορεί να αποδειχτεί τόσο καθοριστική για έναν άντρα ώστε να τον κάνει να απαρνηθεί ακόμα και την πιο εκτυφλωτική εξωτερική εμφάνιση.
368 pages, Paperback
First published January 1, 2014
1 person is currently reading
22 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 17, 2014
Ομολογώ ότι ως προς το γράψιμο είναι καλύτερο από τα Ηράνθεμα και κάπως θυμίζει τον αγαπημένο μου συγγραφέα, ως προς την ιστορία όμως έχω πραγματικά εκπλαγεί! Δεν περίμενα ποτέ ότι ένας συγγραφέας «με απαιτήσεις» για αναγνωστικό κοινό «με απαιτήσεις» θα κατέφευγε στην εύκολη λύση ενός ρομάντσου για να συνεχίσει να γράφει βιβλία. Εδώ έχουμε μια χιλιοειπωμένη ιστορία χωρίς καμία πρωτοτυπία ως προς τον χειρισμό της υπόθεσης, χωρίς βάθος, συναίσθημα, αίτιο και αιτιατό, χωρίς σφιχτή πλοκή και συνέχεια-συνέπεια στις πράξεις και τις δράσεις των ηρώων.
Ψηλός, γοητευτικός και αθλητικός τύπος, πρώην Ολυμπιονίκης και αφοσιωμένος πλέον στη βουλευτική ζωή, έχει μια σχέση τριών χρόνων με μια όμορφη κοπέλα, με την οποία θα αγαπιούνται «για πάντα». Παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ο Δημήτρης Αγγέλου γνωρίζει τον μεγαλοεπιχειρηματία Μιλτιάδη Κωνσταντίνου και την πρόστυχη κόρη του, Υβόννη. Από τη μια, τα λεφτά του επιχειρηματία και ιδιοκτήτη τηλεοπτικού καναλιού και εφημερίδων και από την άλλη το κορμί της ανάγωγης, φτηνής, λάγνας και πολλά υποσχόμενης Υβόννης αλλάζουν για πάντα τον ψυχικό του κόσμο. Παρατάει την αγαπημένη του και παντρεύεται την Υβόννη, χωρίς να ξέρει ότι η κοπέλα που αγαπούσε έχει μείνει έγκυος. Χρόνια αργότερα, ο Αγγέλου θα έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των επιλογών του.
Ειλικρινά το ξεφύλλισα χωρίς να χάσω τη συνέχεια της ιστορίας. Διάλογοι μακροσκελέστατοι, σκέψεις ακόμη πιο μακροσκελείς, υπόθεση τραβηγμένη από τα μαλλιά (δόξα τω Θεώ σε αυτές έχουν διαπρέψει άλλες συγγραφείς, δε χρειάζεται να παρασυρθεί και ο, ακόμη αγαπημένος μου, Γιώργος Πολυράκης), αλλαγές στην εξέλιξη που δεν μπορείς να τις πεις και ανατροπές κι όλα αυτά δοσμένα με ρηχό στυλ, χωρίς νοήματα, χωρίς καλολογικά στοιχεία, χωρίς τίποτα. Μόνο σε κάποια σημεία ο συγγραφέας εκφράζει την οργή του για την κατάντια της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, με την ανεργία, το φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων, τον οικονομικό έλεγχο της Τρόικας αλλά κι αυτά τα λόγια τα παραθέτει εν είδει μονολόγων από τρίτα πρόσωπα και χάνει την ευκαιρία να σοκάρει τον αναγνώστη ή έστω να τον βάλει να σκεφτεί και να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο. Υπόσχομαι να δώσω μια τελευταία ευκαιρία στον συγγραφέα με το επόμενο βιβλίο του, όταν με το καλό βγει, αλλιώς θα περιοριστώ αποκλειστικά στα πρώτα του και δε θα τον ξαναδιαβάσω. Η περίπτωσή του μου θυμίζει την κυρία Ντόρα Γιαννακοπούλου, η οποία, μετά τα πολύ καλογραμμένα Πρόβα νυφικού και Μεγάλος θυμός ακολουθεί μια φθίνουσα πορεία ως προς το γράψιμο και τις ιστορίες της.
Ψηλός, γοητευτικός και αθλητικός τύπος, πρώην Ολυμπιονίκης και αφοσιωμένος πλέον στη βουλευτική ζωή, έχει μια σχέση τριών χρόνων με μια όμορφη κοπέλα, με την οποία θα αγαπιούνται «για πάντα». Παραμονή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 ο Δημήτρης Αγγέλου γνωρίζει τον μεγαλοεπιχειρηματία Μιλτιάδη Κωνσταντίνου και την πρόστυχη κόρη του, Υβόννη. Από τη μια, τα λεφτά του επιχειρηματία και ιδιοκτήτη τηλεοπτικού καναλιού και εφημερίδων και από την άλλη το κορμί της ανάγωγης, φτηνής, λάγνας και πολλά υποσχόμενης Υβόννης αλλάζουν για πάντα τον ψυχικό του κόσμο. Παρατάει την αγαπημένη του και παντρεύεται την Υβόννη, χωρίς να ξέρει ότι η κοπέλα που αγαπούσε έχει μείνει έγκυος. Χρόνια αργότερα, ο Αγγέλου θα έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των επιλογών του.
Ειλικρινά το ξεφύλλισα χωρίς να χάσω τη συνέχεια της ιστορίας. Διάλογοι μακροσκελέστατοι, σκέψεις ακόμη πιο μακροσκελείς, υπόθεση τραβηγμένη από τα μαλλιά (δόξα τω Θεώ σε αυτές έχουν διαπρέψει άλλες συγγραφείς, δε χρειάζεται να παρασυρθεί και ο, ακόμη αγαπημένος μου, Γιώργος Πολυράκης), αλλαγές στην εξέλιξη που δεν μπορείς να τις πεις και ανατροπές κι όλα αυτά δοσμένα με ρηχό στυλ, χωρίς νοήματα, χωρίς καλολογικά στοιχεία, χωρίς τίποτα. Μόνο σε κάποια σημεία ο συγγραφέας εκφράζει την οργή του για την κατάντια της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, με την ανεργία, το φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων, τον οικονομικό έλεγχο της Τρόικας αλλά κι αυτά τα λόγια τα παραθέτει εν είδει μονολόγων από τρίτα πρόσωπα και χάνει την ευκαιρία να σοκάρει τον αναγνώστη ή έστω να τον βάλει να σκεφτεί και να αλλάξει τη ζωή του προς το καλύτερο. Υπόσχομαι να δώσω μια τελευταία ευκαιρία στον συγγραφέα με το επόμενο βιβλίο του, όταν με το καλό βγει, αλλιώς θα περιοριστώ αποκλειστικά στα πρώτα του και δε θα τον ξαναδιαβάσω. Η περίπτωσή του μου θυμίζει την κυρία Ντόρα Γιαννακοπούλου, η οποία, μετά τα πολύ καλογραμμένα Πρόβα νυφικού και Μεγάλος θυμός ακολουθεί μια φθίνουσα πορεία ως προς το γράψιμο και τις ιστορίες της.
April 16, 2014
Το καινούριο βιβλίο του Γιώργου Πολυράκη είναι εμπνευσμένο από την εποχή την οποία διανύουμε. Αναφέρεται στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, της διαφθοράς και της πολιτικής αναλγησίας. Ο κεντρικός χαρακτήρας του βιβλίου, ο Δημήτρης Αγγέλου, διαθέτει ένα ενδιαφέρον κράμα χαρακτηριστικών, τα οποία τον τοποθετούν στο κέντρο των γεγονότων. Έχει αποσυρθεί από τον κολυμβητικό στίβο και ως ολυμπιονίκης εξαργυρώνει την αγάπη του κόσμου, με μια βουλευτική έδρα. Ο συγγραφέας υφαίνει γύρω του έναν ιστό, ο οποίος τον εγκλωβίζει και τον αναγκάζει να αντιμετωπίσει όλα τα γεγονότα που τον οδήγησαν στο προσωπικό του τέλμα. Αλλά κυρίως να βιώσει τα αποτελέσματα των αποφάσεων του θεσμικού του ρόλου. Γύρω από το Δημήτρη βρίσκονται ένα σωρό δευτερεύοντες χαρακτήρες, με ενδιαφέρουσα ιστορία και σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις. Ο μεγαλοεπιχειρηματίας Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, η πανέμορφη κόρη του Υβόννη, αλλά και η Κάτια. Η άχρωμη, ιδιαίτερη και πολύ ξεχωριστή αγαπημένη του Δημήτρη. Ο ήρωας μας καλείται να διαλέξει ποιο δρόμο θα ακολουθήσει. Όπως συμβαίνει πάντα στη ζωή, η απόφαση που θα πάρει έχει το τίμημά της. Θα το πληρώσει εννέα χρόνια αργότερα.
Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο και, τολμώ να πω, με μια αξιοπρόσεκτη, αν και όχι ιδιαιτέρως πρωτότυπη ιστορία. Όντας μυημένη στην πένα του κυρίου Πολυράκη, παρατηρώ ότι στα πρώτα κεφάλαια, θυμίζει το δικό του "Χορεύοντας στη Σιωπή". Ωστόσο κάτι τέτοιο είναι ανεπαίσθητο, ίσως κι αναμενόμενο, καθώς πρόκειται για μία χαρακτηριστική λογοτεχνική πένα. Ξεπερνώντας το γρήγορα, το βιβλίο ακολουθεί τη δική του πορεία και οι ήρωες, σελίδα τη σελίδα, αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Προσωπικά, αυτό που ένιωσα να μου λείπει από το βιβλίο είναι η διανοητική επεξεργασία των θεμάτων. Σίγουρα χρειαζόταν λιγότερη χρήση ιατρικών αναλύσεων και συντομότεροι διαλόγων, οι οποίοι αρκετές φορές μοιάζουν μονόπλευροι. Επιπλέον σε κάποια σημεία μοιάζει οι κινήσεις και οι αποφάσεις των πρωταγωνιστών να μη μένουν πιστές στο ψυχολογικό τους προφίλ.
Η "Αντίστροφη Διαδρομή" μπορεί να μη με ενθουσίασε ιδιαίτερα, είναι όμως ένα ευχάριστο, καλογραμμένο βιβλίο. Μολαταύτα παρατηρώ κάποια συστατικά, τα οποία θεωρώ εντυπωσιακά. Ουδείς ήρωας του βιβλίου είναι τέλειος. Ακόμη κι εκείνοι οι οποίοι μοιάζουν αλάνθαστοι, είναι ζωγραφισμένοι με γκρι χρώματα. Χαρακτήρες με προτερήματα,αλλά κυρίως λάθη. Αναμφίβολα χαρακτήρες συμβολικοί. Ομολογώ πως, αυτό το στοιχείο του βιβλίου, με κάνει να πιστεύω πως αξίζει κανείς να το διαβάσει. Όλοι οι ήρωες είναι τοποθετημένοι με τέτοιο τρόπο, μέσα στις σελίδες του βιβλίου, ώστε να είναι φορείς κοινωνικών προβληματισμών και εξελίξεων. Δύσκολο και αρκετά σκληρό, όμως εξαιρετικά θελκτικό.
Πρόκειται για ένα καλογραμμένο βιβλίο και, τολμώ να πω, με μια αξιοπρόσεκτη, αν και όχι ιδιαιτέρως πρωτότυπη ιστορία. Όντας μυημένη στην πένα του κυρίου Πολυράκη, παρατηρώ ότι στα πρώτα κεφάλαια, θυμίζει το δικό του "Χορεύοντας στη Σιωπή". Ωστόσο κάτι τέτοιο είναι ανεπαίσθητο, ίσως κι αναμενόμενο, καθώς πρόκειται για μία χαρακτηριστική λογοτεχνική πένα. Ξεπερνώντας το γρήγορα, το βιβλίο ακολουθεί τη δική του πορεία και οι ήρωες, σελίδα τη σελίδα, αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Προσωπικά, αυτό που ένιωσα να μου λείπει από το βιβλίο είναι η διανοητική επεξεργασία των θεμάτων. Σίγουρα χρειαζόταν λιγότερη χρήση ιατρικών αναλύσεων και συντομότεροι διαλόγων, οι οποίοι αρκετές φορές μοιάζουν μονόπλευροι. Επιπλέον σε κάποια σημεία μοιάζει οι κινήσεις και οι αποφάσεις των πρωταγωνιστών να μη μένουν πιστές στο ψυχολογικό τους προφίλ.
Η "Αντίστροφη Διαδρομή" μπορεί να μη με ενθουσίασε ιδιαίτερα, είναι όμως ένα ευχάριστο, καλογραμμένο βιβλίο. Μολαταύτα παρατηρώ κάποια συστατικά, τα οποία θεωρώ εντυπωσιακά. Ουδείς ήρωας του βιβλίου είναι τέλειος. Ακόμη κι εκείνοι οι οποίοι μοιάζουν αλάνθαστοι, είναι ζωγραφισμένοι με γκρι χρώματα. Χαρακτήρες με προτερήματα,αλλά κυρίως λάθη. Αναμφίβολα χαρακτήρες συμβολικοί. Ομολογώ πως, αυτό το στοιχείο του βιβλίου, με κάνει να πιστεύω πως αξίζει κανείς να το διαβάσει. Όλοι οι ήρωες είναι τοποθετημένοι με τέτοιο τρόπο, μέσα στις σελίδες του βιβλίου, ώστε να είναι φορείς κοινωνικών προβληματισμών και εξελίξεων. Δύσκολο και αρκετά σκληρό, όμως εξαιρετικά θελκτικό.
September 17, 2014
Η ιστορία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη σύγχρονη Ελλάδα και τα προβλήματά της τα τελευταία δέκα χρόνια. Από τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 μέχρι την τρόικα και την κρίση του σήμερα. Μέσα από την ιστορία ενός άντρα, βλέπουμε την απληστία που διακατέχει το σύγχρονο Έλληνα και την αναισθησία του. Η αγανάκτηση για τα δεινά που περνά η χώρα περιγράφεται σχεδόν επιγραμματικά, αλλά και πάλι υπάρχει.
December 30, 2015
Επιεικώς μέτριο βιβλίο. Για να μην αναφερθώ κάποια φθηνά υπονοούμενα για πρόσωπα.
October 22, 2017
Αρκετά καλό! Όχι εξαιρετικό ώστε να του δώσω παραπάνω αστεράκια, αλλά τόσο καλό ώστε να θέλω να διαβάσω και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα!
October 25, 2015
Δυστυχώς το συγκεκριμένο με απογοήτευσε όχι από άποψη γραφής που την γνωρίζουμε πολύ καλά από τα προηγούμενα έργα του κ.Πολυράκη και είναι εξαιρετική,όσο για την πλοκή που για μένα τουλάχιστον δεν αντιπροσωπεύει τον συγγραφέα.Μια ιστορία σύγχρονη και συνηθισμένη με τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα διάφορα άλλα,μακράν από αυτά που μας έχει δώσει μέχρι σήμερα η πένα του.Αλλά παρ'όλα αυτά είναι ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΡΑΚΗΣ και σίγουρα θα υπάρχει κάποια στιγμή για όλους όπου δεν είναι η καλύτερη τους.Αναμένουμε το επόμενο συγγραφικό του έργο.
April 29, 2015
Αυτό ακριβώς που δηλώνουν τα δύο αστεράκια: It was ok. Ούτε κρύο ούτε ζέστη, δεν είναι βιβλίο που θα μου μείνει αξέχαστο, ωστόσο πέρασε όμορφα η ώρα.
Σημειωτέον, δεν υπήρξε διάλογος στον οποίο να μην αναφέρθηκε τουλάχιστον δέκα φορές το όνομα "Δημήτρης". Σε βαθμό που με έκανε να γελάω. Οι διάλογοι μου θύμισαν λίγο μεξικάνικες σαπουνόπερες.
Σημειωτέον, δεν υπήρξε διάλογος στον οποίο να μην αναφέρθηκε τουλάχιστον δέκα φορές το όνομα "Δημήτρης". Σε βαθμό που με έκανε να γελάω. Οι διάλογοι μου θύμισαν λίγο μεξικάνικες σαπουνόπερες.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews