Sunwish ขอให้ตะวันไม่ลับลา

by Daiong

ผมกลัวความมืด แต่ก็ถูกบีบให้เผชิญหน้ากับความมืด จนเลิกกลัว

----------------------------
ช่วยรักผมในแบบที่ผมเป็น
ในแบบที่ผมเติบโตได้โดยไม่ต้องเน่าเฟะ
ในแบบที่อนุญาตให้ผมหายใจได้เต็มปอด
----------------------------

รวมเรื่องราวของกลุ่มคนที่รู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่ ‘ตัวประกอบ’ ติดอยู่ในรอยแตกร้าวระหว่างการเป็นตัวเองกับเป็นแบบที่คนอื่นยอมรับ แปลกแยกฉีกขาดเพราะป้ายฉลากเพศวิถี หลายเสี้ยวตัวตนถูกดันออกมาจากวงโคจรในสังคม โหยหาวันที่พระอาทิตย์ตกดินช้าลง วันที่จะได้มองเห็นความสวยงามของตัวเองแย้มบานอยู่ใต้แสงตะวัน
โลกไม่ได้สนใจคำขอของใครขนาดนั้น พวกเขาจึงได้แต่เปล่งเสียงหลายเฉดสีออกมา อ้อนวอนต่อท้องฟ้าด้วยปรารถนาเรียบง่าย ว่าไม่ว่าจะเป็นเพศอะไร หัวใจขรุขระแค่ไหน ได้โปรดให้ฉันเป็นอะไรที่อยากเป็น

176 pages, Paperback

Published October 1, 2024

Reviews

[Bannarot]

4/5 - เล่มแรกของ 2025 เลยครับ เคยมีโอกาสได้อ่านงานคุณไดองบ้างจากทาง RW และคิดว่าเป็นนักเขียนอีกคนหนึ่งที่มีศักยภาพในฐานะนักเขียนวรรณกรรมไทยร่วมสมัยได้ดีมาก

Sunwish ขอให้ตะวันไม่ลับลา รวมเรื่องสั้นเล่มบางๆ ของตัวละครผู้มีความหลากหลายทางเพศที่ประสบพบเจอประสบการณ์อันหลากหลายทางเพศวิถี เป็นเล่มที่พาเราไปสำรวจแง่มุมทางอารมณ์ความรู้ ข้อจำกัดและความต้องการในความสัมพันธ์ หลายเรื่องพูดประเด็นทางสังคมร่วมสมัยโดยอาศัยเสียงของตัวละครเพศหลากหลาย

นอกเหนือประเด็นพวกนี้ เราชอบการพูดถึงความรู้สึก "รัก" ที่มันมีเฉดหลากหลายมาก เรารักคนคนหนึ่งและแสดงออกว่ารักหรือไม่รักได้หลายแบบจริงๆ กับชื่นชมเรื่องการใช้ภาษาครับ หลายๆ ประโยคจับใจเรามากๆ กลั่นกรองและร้อยเรียงมาอย่างดีเลย นับเป็นเล่มที่อ่านได้เรื่อยๆ รอติดตามผลงานเล่มอื่นต่อไปครับ

[lostlessboy*]

เคยคิดกึ่งจริงกึ่งเล่นในหัวว่า ถ้าให้ผู้ที่มีความหลากหลายทางเพศ มาล้อมวงคุยกันถึงประสบการณ์ที่โดนมาแล้วไม่โอเค ไม่ว่าจะการบูลลี่ การรู้สึกแปลกแยกไม่เป็นส่วนหนึ่ง ไม่เป็นที่ยอมรับทั้งจากสังคมและครอบครัว ตอนที่คิดก็คิดว่าคงมีเรื่องเล่ากันไม่หวาดไม่ไหว มันเหมือนเป็นประสบการณ์เฉพาะที่พวกเราต้องมีอย่างน้อยสักครั้ง แม้โลกจะหมุน ปัญญาชนและผู้คนจะให้ค่าความเป็นปัจเจกขนาดไหน ยังไงอคติทางเพศก็ยังคงมีอยู่ เราก็ยังคงถูกเหมารวมอยู่ดีอย่างเลี่ยงไม่ได้

ในทุกๆ เรื่องสั้นของ ขอให้ตะวันไม่ลับลา มีประสบการณ์ที่กล่าวไว้เบื้องต้นทุกเรื่อง จะมีมากมีน้อย เป็นแก่นสำคัญหรือเป็นเพียงส่วนขยายปมของตัวละคร หรือเป็นการบอกเล่าของตัวละครที่ประหนึ่งผู้เขียนต้องการส่งเมสเซสมาบอกผู้อ่าน อยากจะบอกว่า เราเองในฐานะผู้อ่านที่เป็นผู้หลากหลายทางเพศเช่นกัน อ่านแล้วก็รู้สึกอินบ้างในบางบท แล้วก็เห็นอกเห็นใจในสิ่งที่ตัวละครพบเจอโดยเฉพาะเหตุการณ์ที่เกี่ยวกับครอบครัว ไปจนถึงสะเทือนใจกับการคิดว่าความหลากหลายทางเพศเป็นอาการทางจิตเวชต้องรักษาด้วยวิธีที่รุนแรง

ทุกเรื่องจะโฟกัสที่คนสองคนในฐานะของคู่รัก ในส่วนของแกนความสัมพันธ์ดังกล่าว เป็นเรื่องที่เราไม่ค่อยอินนัก อาจเพราะตัวเองขาดแคลนประสบการณ์ ไม่เคยมีคู่รัก ไม่เคยสมหวัง ไม่มีโมเมนต์ ในพาร์ทนี้เราเลยเหมือนเป็นผู้สังเกตการณ์รับรู้เรื่องราวในแต่ละเรื่อง

ในหนังสือเราพอจะจับแยกเรื่องได้เป็นสองโทนคือโทนหม่นเศร้ากับโทนที่มีความสดใส เราสนุกและชอบเรื่องในโทนหลังมากกว่า เรื่องที่เราชอบเป็นพิเศษมีอยู่ 2 เรื่อง คือ บนชิงช้าสวรรค์ ที่พูดถึงเรื่องเอเซ็กชวล อ่านสนุก เราชอบมายเซ็ตของตัวละครที่ไม่ตะโกนก้องให้คนทั้งโลกต้องเข้าใจแต่ในขณะเดียวกันก็โหยหาความเข้าใจนั้น เราว่ามันมีมิติดีและเราก็ได้รับความรู้ว่าเอเซ็กชวลเป็นยังไงจากเรื่องนี้ด้วย อีกเรื่องที่ชอบคือ กาเบรียลกับอานนท์ เป็นความสัมพันธ์ของเด็กนักเรียนประจำที่เป็นไบเซ็กชวลที่อ่านแล้วสดใส ชวนจิกหมอน

เหนือสิ่งอื่นใดเราชอบที่ผู้เขียนสอดแทรกเรื่องการเข้าใจและยอมรับตัวเองในหลายๆ ตัวละครในหลายๆ เรื่อง เราคิดว่าเป็นเรื่องที่สำคัญในการเข้าใจ ไม่ยึดติดกับคำนิยามทางเพศ แต่เลือกที่จะเป็นตัวของตัวเอง

รวมๆ แล้วเป็นรวมเรื่องสั้นที่อ่านเพลิน ภาษาของผู้เขียนมีกลิ่นอายของงานแปลญี่ปุ่น บางเรื่องก็มีฉากเซ็กซ์แบบถึงพริกถึงขิง (ซึ่งแน่นอนว่าเราชอบ 55) แล้วก็สัมผัสได้ว่าผู้เขียนต้องเคยเขียนแฟนฟิคมาก่อนด้วยแน่ๆ ซึ่งเราชอบนะ พอเอามาเป็นส่วนผสมในการเขียนเล่มนี้เราว่าได้อรรถรสที่เข้าที่เข้าทาง กำลังดีเลย

[Patrick]

ใช้ภาษาเล่าเรื่องขับเคลื่อนว่องไวมาก ประทับใจในความรุ่มรวยของภาษาและคลังศัพท์ที่เลือกใช้ถ่ายทอดขนบและวัฒนธรรมทั้งญี่ปุ่น, นิวซีแลนด์, และอังกฤษได้ละมุนราวผู้เขียนเป็นคนชนชาตินั้น ๆ ไม่หลุดว่าเป็นคนไทยเขียน เนื้อเรื่องแต่ละตอนคัดสรรปรุงแต่งได้รสละเมียดละไม เนิบนาบแต่ก่อร้างมิตรภาพระหว่างคนอ่านและตัวละครได้แนบแน่นดี

เป็นนิยายไทยที่เล่าเรื่องได้รัดกุมแบบนิยายตะวันตก แนะนำครับ

[Afew*]

บางส่วนบางประโยครู้สึกว่ากินใจมาก เหมือนพูดในสิ่งที่เรามักจะรู้สึกในฐานะLGBTQ+ เล่มนี้มีทั้งเศร้า มีทั้งสุข มีทั้งเสว ชอบที่สุดคือบทที่2: สิ้นแสงฤดูร้อน คือดีน้ำตาแตก😭