Markús er 33 ára, býr enn hjá föður sínum og stjúpmóður og heldur sig inni í herbergi á kafi í heimi tölvuleikja. En einn daginn fær hann pakka í pósti sem markar skil fyrir þau öll. Áleitin og grípandi skáldsaga frá snjöllum höfundi, saga um fjölskyldubönd og vináttu, rými og mörk, frelsi og hyldýpi – og það hvernig fólk kýs að lifa lífi sínu.
Viðbót 2 vikum seinna. Hef ekki hætt að hugsa um bókina og surrealisminn sem kom mér á óvart betri og betri því meira sem maður meltir hann. Hustaði líka á þáttinn hjá morðkastinu um hana sem gerði hana ennþá skemmtilegri.
Skrýtin. Er auðlesanleg og áhugaverð en að hluta til surrealísk sem lækkar einkunina fyrir mér. Einstaklega vel skrifuð yfir hápunkti sögunnar sem vekur mikla spennu. Líka hvernig sagan er sögð á einum degi en baksagan gefin á mjög náttúrulegan og þægilegan hátt þannig allt sem maður vill vita um líf persónanna kemur fram. Persónusköpunin og sagan góð en vakti stundum upp vonleysi yfir að ekkert hafi tilgang án þess að ná að hífa mann upp aftur.
Sagan gerist á einu kvöldi en aðstæður sögupersóna eru útskýrðar með minningum; þögn, ákvarðanir sem eru teknar og ekki teknar í þögn, uppgjör við uppeldi barns sem fetar slóð sem er mjög ólík því sem faðirinn hefði viljað fyrir þig, tilgangur lífsins út frá ákvörðunum. Félagsleg gildi með heimspekilegu ívafi. Sjónarhornið fylgir þremur persónum, Ölmu, Bjössa og Markúsi. Alma vill vera á móti heiminum, vera í þögninni, en Bjössi vill fylla upp í þögnina og til þess þarf hann að fara eftir samfélagslegum reglum. Hann vill það sama fyrir son sinn en sonurinn er líkari Ölmu, mögulega öfgakenndari útgáfa af henni, og Alma reynir að aðstoða Markús við að lifa í þögninni sem hún sækist sjálf eftir. Áhugaverðar pælingar Reinholds um rými. Fékk mig til að hugsa um Luce Irigaray og hennar kenningar um tíma og rými tengt kynjum. Kjarninn er e.t.v: Hver erum við, hvernig sér annað fólk okkur og passa þessar myndir saman? Hvað gerist þegar einstaklingur er settur í aðstæður, hvort sem það er af öðru fólki eða samfélagi, sem hann hefur ekkert að segja um?
Rennur mjög ljúft í gegn, hefði fengið fjórar hefði hún verið örlítið lengri. Mér fannst hún í raun vera búin áður en hún komst almennilega af stað, en kannski er það jákvæðara en ég geri mér grein fyrir því það þýðir að bókin hafi náð tangarhaldi á mér. Jónas er sniðugur penni og fyndinn, á mjög auðvelt með að skrifa texta sem virkar á mann eins og ekta samtal eða aðstæður sem gerðust. Íslenskur raunveruleiki sem hefur átt sér stað. En úrlausnin sjálf er smá gruggug og ég átta mig í raun ekki almennilega á af hverju hún klárast jafn bratt og hún í raun og veru gerir. Hugsanlega var upphaflega hugmyndin einhver og náði ekki lengra, en mér finnst það vinna gegn henni.
Að því sögðu myndi ég hiklaust mæla með því að lesa hana, því hún er eins og skyndimynd inn í líf fólks sem þig langar til að skoða og upplifa. Þrjár stjörnur eru ekki endilega réttlátar en samviska mín leyfir mér ekki að teygja hana upp í fjórar, því hvað er þá eftir?
Sagan gerist á einni afdrifaríkri kvöldstund þar sem atburðirnir verða sífellt draumkenndari, ekki ósvipað öðrum bókum Jónasar. Í fyrri hluta bókarinnar var ég óvanur stílbragðinu sem fólst í að skipta hratt um bæði söumann og sjónarhorn án svo mikils sem almennilegra greinarskila, en þá var hann spar á þetta bragð. Í seinni hluta bókarinnar (sem er alveg sturlaður) er bragðinu beitt örar sem kastar cínematískum blæ yfir söguna. Jónas Reynir er einn mest spennandi höfundur minnar kynslóðar og skáldsögur hans eiga skilið meira umtal. Að því sögðu var dómurinn sem Múffan fékk í Kiljunni frekar steiktur og gerði bókinni ekki góð skil - það þarf enginn bókmenntafræðingur að lesa hana tíu sinnum til að spotta eitthvað nýtt. Kákasusgerillinn fékk ekki næga athygli 2022, því miður, en ég vona að þessi fljúgi hærra um jólin.
Ánægð með þessa. Freistandi að setja hana í samhengi við furðulegri sögur Gyrðis, Gangandi Íkorna, Svefnhjólið … hugsa sérstaklega um Svefnhjólið. Cinèma á síðunum.
Gat varla lagt þessa frá mér. Byrjar rólega og vindur svo skemmtilega upp á sig. Væri til í að fá útskýringu á nokkrum hlutum og fannst endirinn of súrrealískur en það var kannski bara af því ég skildi ekki allt sem var að gerast.
Fjórar og hálf stjarna - Langt síðan ég hef sokkið svona niðr í bók - frábær en endirinn hefði mátt vera aðeins lengri, smá verið að flýta sér á síðustu blaðsíðunum.