Bambino

by Inga Iwasiów

Wydanie zmienione i rozszerzone przez autorkę

Maria, Janek, Anna, Stefan. Do Szczecina z różnych stron kraju przyjechali po wojnie nie z własnej woli, ale dlatego, że historia zdecydowała za nich, przesuwając granice, wyrywając ludzi z korzeniami, przecinając dotychczasowe życiorysy. Tylko Ula mieszka tu od zawsze, urodzona w niemieckiej rodzinie jako Ulrike, i w nowej Polsce zaciera ślady dawnej tożsamości.
W zgruzowstałym mieście chcą zacząć od nowa: kochać, śmiać się, mieć dzieci, jeździć nad morze. Nie mają tu nikogo, ale ich drogi krzyżują się w barze Bambino, w którym część z nich pracuje, a część tam zachodzi. Czy Szczecin da im to, na co liczą i co im obiecano? Czy zdołają uwolnić się od przeszłości, która uporczywie nawiedza ich w snach?

Genres: Polish Literature, Poland, Unfinished

464 pages, Paperback

First published August 1, 2008

Reviews

[magdalena · Rating 4 out of 5]

4,5

za takie tytuły uwielbiam polską literaturę współczesną. gęsta opowieść o losach czterech osób dorastających z doświadczeniem - każdy z innym - poplątanie brzemienia pochodzenia, wojny, traumy, miłości i milczenia

piękna rzecz!

[Ania · Rating 3 out of 5]

bardzo dobrze napisana i przyjemna, ale całościowo po prostu nie dla mnie

[pepperowa · Rating 4 out of 5]

• „W takim mieście ludzie spotykają się przypadkiem, w nowych konstelacjach. Ludzie wymyśleni przez przypadek. […] Mają ze sobą coś wspólnego: nie mają tu, w mieście, rodzin. Uklepują swoje życie, stykając się naskórkami z ludźmi stąd, zawierają przymierza, składają przysięgi”.

Książka niezwykle fascynująca pod względem antropologii życia codziennego, czytałam z ogromnym zaciekawieniem. Styl autorki jest jednak bardzo trudny, często frustrujący. Czytając czułam się trochę jak we śnie, książka wprowadziła mnie w dziwny stan nostalgii za miastem, którego w tamtym okresie nie doświadczyłam.

[Sanita Kubryń · Rating 2 out of 5]

Echhh ciężko mi się to czytało. Rozumiem nowatorstwo tej techniki niegramatycznych zdań i urwanych wypowiedzi, ale nie widzę uzasadnienia do używania jej na każdym kroku. Takie udziwnienie dla udziwnienia, które tylko utrudnia lekturę.
Kilka ciekawych przemyśleń dotyczących miejsca człowieka w historii i traum pokoleniowych.

[aksjomat_ · Rating 1 out of 5]

moja nowa ulubiona książka

[N · Rating 3 out of 5]

Pomysł na książę ciekawy, ale styl autorki (krótkie urywane zdania, powtórzenia słów w kilku zdaniach pod rząd) na dłuższą metę był męczący

[Wiktoria · Rating 3 out of 5]

⭐️3.5
Często miałam problem ze zrozumieniem tego, co się tam dzieje. Krótkie, urwane zdania, wtrącenia itp. nie zawsze były dla mnie intuicyjne i do tej pory chyba nie załapałam wielu wątków. Też dziwi mnie, że dużo bardziej rozumiem rzeczywistość przedwojenną/wojenną niż PRL - z tego okresu wiele rzeczy jest dla mnie kompletnie niejasnych, obcych, a autorka nie ułatwia mi ich zrozumienia. Zakłada po prostu, że wiem, o czym ona pisze. Tak czy inaczej, chyba najlepiej zapamiętałam historię Uli. Anna była gdzieś z boku, Marysia i Janek byli najwyraźniejsi.

[Dorota · Rating 4 out of 5]

Książka o moich dziadkach, którzy z różnych stron dawnej Polski przybywali do Szczecina... Jako szczecinianka jest to dla mnie bardzo prawdziwa opowieść o tym, jak losy Szczecina są pełne wewnętrznych sprzeczności, komplikacji i niedojaśnień, a jednocześnie jak zwykli ludzie w tym mieście uczyli się w nim żyć po wojnie, i później.

Mocna lektura, w której wiele rzeczy przypominało mi o opowieściach moich dziadków oraz rodziców, i ich trudnej drogi do normalnego życia w tym Szczecinie, niby-polskim, niby-niemieckim, zawsze trochę innym, odstającym od reszty, z dystansem do obu części swojej historii.

[mariuszowelektury · Rating 4 out of 5]

“Życie powstaje z bezsensownego bełkotu przypadków, (...) przemieszczeń społecznych. Lepiej byłoby się z niego wycofać, zanim nas przekroczy (...). Każde z nich jedzie z innej strony, pokonuje inną drogę. Troje pociągami. Jedno z nich, jedna, Ulrike - Ula, jest na miejscu. Jej droga to rezygnacja z drogi, nie wykupienie biletu, niezdecydowanie się na trasę i środek lokomocji.” Łączy ich rok urodzenia - zbyt młodzi, by nie brać udziału w wojnie, ale też wystarczająco duzi, by pozostała ona w pamięci; odcisnęła piętno.

Bohaterowie korzystają z dobrodziejstwa “powieszonej na haku tożsamości” ci zza Buga, z poznańskiego, Żydzi czy Niemcy. Łączy ich Szczecin. Tu nie ma to znaczenie - kim byli kiedyś, teraz to amalgamat ludzi dających sobie nową szansę, bezpiecznie pytających “a twoi skąd”. Przeszłość powraca w snach, w samotności, a jeśli w codzienności, to jak proustowska magdalenka - w przebłyskach, które na chwilę łączą dzień dzisiejszy z zapomnianą, wymazaną wojenną lub przedwojenną rzeczywistością. A bardziej realnie w pocztówkach, postkartach, odkrytkach zawieszając bohaterów pomiędzy przeszłością a teraźniejszością - wprowadzając w stupor, konfuzję. A w końcu w spotkaniach z bliskimi - obcymi, w powrotach do miejsc rodzinnych.
Autorka opowiada o PRLu, który w taki czy inny sposób daje im szansę, ogranicza, pozwala się odciąć od przeszłości lub wręcz odwrotnie - przypomina o pochodzeniu, korzeniach w najmniej oczekiwanym momencie burząc pozorne lub prawdziwe szczęście. Trochę przypomina to “Dom”, choć inne miasto, inne pochodzenie bohaterów, inne problemy. Jest w tym również coś epickiego - wielka historia wpływająca na losy maluczkich i Ci maluczcy wykorzystujący, marnotrawiący lub pomijający swoją szansę.

Po przeczytaniu przyszło mi do głowy pytanie - kto z bohaterów wygrał swój los? Do kogo uśmiechnęło się życie? Co jest miarą sukcesu: repatriacja w 1957, wyjazd z poznańskiego, czy może pozostanie w Szczecinie, tak jak Ula - Urlika? Odpowiedź ani nie jest prosta ani oczywista.

[Finka · Rating 5 out of 5]

Fantastyczna próba opisu przeżyć pokolenia bez ziemi i historii, tych urodzonych tuż przed wojną, którzy ją pamiętają, ale próbują zapomnieć - i to, skąd są, i to, kim są.
Narracja jest trudna, dziwna - jak pourywane myśli. Po jakimś czasie jednak można się przyzwyczaić, a te szarpane zdania doskonale oddają wrażenie zagubienia, pustki, nadziei, niezrealizowanych marzeń i planów osób, które przypadkiem spotykają się w Szczecinie w czasach PRL i próbują ułożyć sobie życie w nowej, nieznanej rzeczywistości.

[Hadrian · Rating 2 out of 5]

Nie lubię nie kończyć książek, więc może do niej wrócę jeszcze. "Bambino" nie jest złe, ma bardzo ciekawą tematykę (wojna, przymusowe repatriacje, dorastanie, problemy narodowościowe, Szczecin, Ziemie Odzyskane, bohaterowie pochodzący z różnych stron), ale totalnie nie mogłem przebrnąć przez początek powieści z powodu stylu autorki, opartego na bardzo krótkich, telegraficznych zdaniach. Czytanie tego okazało się być męczące.

[weronika · Rating 4 out of 5]

bardzo trudna – nie tylko pod względem lingwistycznym. myślę, że błędem było czytanie jej tak długo, bo ciężko się w nią ponownie wbić. w postaci Magdy zauważyłam siebie. bardzo smutna i okrutnie przytłaczająca.

[Wojtek Konieczny · Rating 3 out of 5]

6/10

[Aleksandra · Rating 4 out of 5]

3.8

[Anna · Rating 3 out of 5]

Szczecin tuż po wojnie był miejscem w momencie wielkiego przełomu - już nie niemiecki, jeszcze nie polski. Miejsce pełne niepewności, niestabilności i zmian. To tu mieszkają trzy bohaterki i jeden bohater powieści Iwasiów. Każda z tych osób ma zupełnie inną przeszłość. Ulrike jest Niemką, ale po stracie rodziców w Szczecinie z braku innych pomysłów na życie została. Anna, Maria i Jan to osoby napływowe. Każda z nich ma inne tło, pochodzi z innego miejsca i różnie przetrwała wojnę. Wszystkie jednak połączy bar mleczny Bambino, w którym będą pracować kobiety i jadać Jan. To nad miską jadła będą rozmawiać, zakochiwać się, przeżywać, planować, walczyć.

Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....

[smak_slow · Rating 4 out of 5]

„Bambino” to powieść, która przenosi nas do powojennego Szczecina – miasta pełnego kontrastów, emocji i skomplikowanych ludzkich losów. To historia o ludziach, którzy musieli odnaleźć się w nowej rzeczywistości po traumach wojny, zmieniającym się układzie geopolitycznym oraz w kontekście zderzenia różnych kultur, tradycji i języków.

Tytułowy bar mleczny Bambino stanowi centralny punkt w życiu bohaterów. Jest to miejsce spotkań, rozmów i konfliktów. Powieść opowiada historię kilku osób – Uli, Marii, Anny, Stefana i Janka – przedstawiając ich losy na tle przemian historycznych i społecznych. Każda z tych postaci niesie swój bagaż: wojenne traumy, tęsknoty i nadzieje.

Styl Ingi Iwasiów jest surowy, ale i pełen emocji. Autorka świetnie oddaje klimat powojennej Polski, gdzie nic nie jest proste ani jednoznaczne, oraz znakomicie ukazuje atmosferę Szczecina – miasta złożonego z różnorodnych doświadczeń i kultur. Książka jest interesującym zapisem historycznym, pokazującym mniej znane aspekty powojennej Polski

To książka pełna detali, które składają się na obraz życia w trudnych czasach. To pozycja poruszająca i wysmakowana.

[Mar Mar Bi · Rating 4 out of 5]

Losy pokolenia moich dziadków i ich rodzeństwa w mieście, do którego troje z nich - tak jak bohaterowie tej książki - przybyło po wojnie, żeby budować swoje nowe życie. W mieście, w którym również mieszkałam przez pierwsze dziewiętnaście lat życia, i do którego ciągle w odwiedziny wracam. Zatem sentyment do tej książki mam bezdyskusyjny, ale nawet gdyby ze Szczecinem nic mnie nie wiązało, uznałabym tę powieść za bardzo interesującą, z kategorii tych, które szczególnie lubię: zwykłe-niezwykłe życie przeciętnych ludzi, z dawką refleksji. A do tego możliwość poznania czasów, które znam tylko z rzadkich opowieści czy nudzących mnie zwykle lekcji historii.
W pewnym sensie jest to też, moim zdaniem, książka o tym, jak bardzo kształtują nas złe aspekty dzieciństwa czy doświadczenie straty lub braku.
Gwiazdki daję cztery, bo od wspomnianej w opisie "oryginalnej narracji" czasami szlag mnie trafiał...

[Iwona G · Rating 5 out of 5]

Chwilę zajęło mi przyzwyczajenie się do nietypowej narracji, krótkich zdań, pełnych niedopowiedzeń i skrótów myślowych. "Bambino" okazała się fascynującym studium ludzkich postaw społecznych. Przez pryzmat losów kilku bohaterów, poznajemy dynamikę życia w powojennym Szczecinie, na ziemiach odzyskanych. W powieści splatają się losy osób z różnymi historiami rodzinnymi i książka ta pokazuje jak mocno zarówno historie rodzinne i jaki i historie narodowe odciskają się na życiu przyszłych pokoleń. "Bambino" to książka o kolenych pokoleniach naznaczonych traumą. Ale też o kobietach próbujących zagłuszyć echa traum z przeszłości. Iwasiów ma talent do opisywania emocji i doznań bez ocierania się o kicz i tkliwość oraz subtelne oko do szczegółów: warto na nie podczas czytania zwracać uwagę, bo żaden, nawet najbanalniejszy szczegół nie pojawia się na kartach "Bambino" bez przyczyny.